Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2011

Superlaagseizoen.

Het Office de Tourisme hanteert hier de termen laag-, midden- hoog en superhoogseizoen. Wij kennen ook het superlaagseizoen.  Zolang wij getrouwd zijn hebben we tijdens vakanties oppas in ons huis. Ze zorgen voor de poesjes en houden een oogje in het zeil,een prettig idee. Die oppassers bepalen een beetje het moment waarop wij op vakantie en naar Nederland gaan. Dit jaar viel dat vroeg, dus eind oktober begon onze “winterstop”. Daar zag ik wel een beetje tegenop: 5 maanden hier, zonder mensen om me heen…Maar ik heb me voor niks zorgen gemaakt, het is bijna alle dagen feest. de kaki's van de buren

 

Tijdens het seizoen hebben we nauwelijks tijd voor onze vrienden. Als we een moment hebben om uit te blazen is onze eerste gedachte niet: Met wie zullen we nu een afspreken? Gelukkig begrijpen de vrienden dat. Mijn “ex” doet het heel slim, die mailt gewoon aan het begin van het seizoen een aantal data  waarop we een avondje met elkaar kunnen doorbrengen. Die “ex” is niet een vroegere minnaar, in tegendeel zelfs. De directeur uit mijn laatste baan zegde  mij een functie toe zonder zijn adjunct daarin te kennen. Dat gaf in eerste instantie toch wat wrijving, maar het werd steeds leuker om samen te werken. We woonden hier nog niet zo lang, toen hij samen met zijn vrouw al kwam kamperen. En inmiddels heeft hij in de buurt een huis gekocht en zien we elkaar regelmatig. In de zomer verwennen zij ons, buiten het seizoen zijn zij een van onze proefkonijnen: nieuwe gerechten proberen en van commentaar voorzien…

Anderen komen alleen langs voor een drankje, of  laten gewoon niks van zich horen totdat wij weer een levensteken geven. Met de collega’s van de overkant hebben we nu tijd voor  een kopje thee en gaan we uit eten. En passant nemen we het werk door en denken we mee over elkaars “problemen”. De ene keer helpen zij ons uit de brand met een lekkende kraan, de andere keer geeft Rien advies over een beter bereik van zijn WIFI.  Met de SVR-collega’s doen we hetzelfde. Nu Rien een IPad heeft is het kleine Delletje (de minicomputer) overbodig. Die nemen zij weer over, zodat zij tijdens het seizoen vanuit hun professionele keuken e-mails kunnen  beantwoorden. Vooral met pruttelgerechten is dat een nuttige tijdsbesteding.  

In november was het 10 jaar geleden dat we hier kwamen wonen. Nog regelmatig komt de boerin, van wie we dit huis kochten, langs. Een kopje theedrinken vind ik gezellig, maar steeds het hele huis laten zien aan verre familie, dat heb ik wel een beetje gehad. Een nicht, die vorige week kwam vragen of we nog een meubeltje van vroeger in de Zonnebloem hadden staan, heb ik niet meer binnen gevraagd. Dat werd me te gek. Het bedoelde meubeltje hebben wij overigens nooit gezien…

De broer van de boer woont naast ons en hij en zijn vrouw zijn fijne vrienden. Deze keer gaan we naar de buren om ze uit te nodigen voor een etentje bij ons, samen met de eigenaren van restaurant Mazel. Ik ga helemaal de blits maken met een Japanse avond. Het hoofdgerecht komt uit de serie Wereldgerechten. Dus Surinaams, Algerijns of Japans koken: daar draai ik mijn hand niet voor om. Dat de basis uit een pakje komt, dat hoef ik toch niet te vertellen?

Eli houdt ons op de hoogte van het laatste nieuws. De zwervers, de zogenaamde Sans- abri, -(= zonder dak),  zijn weliswaar van ons terrein verdreven, maar ze zijn er nog steeds. Naast onze buren laten Amerikanen een ruïne verbouwen tot een huis. Een Sans-abri forceert een deur en maakt binnen een vuur om zich warm te houden. Dat vindt onze buurman geen prettig idee, zo’n open vuur in een belendend perceel, dus hij waarschuwt de Gendarmerie. Die komt en samen spreken ze af dat de man de andere ochtend zal vertrekken en dan ook de gemaakte rotzooi zal opruimen. Dat doet ie keurig. Maar dezelfde avond is hij terug, nu in gezelschap van een andere zwerver. Dit keer is de Gendarmerie onverbiddelijk: opkrassen en nu meteen!  Ze hebben zich daarna verstopt in een ander bosperceel, met hun tent, maar nu het s’ nachts vriest zal het wel gauw afgelopen zijn. Het kost me deze keer wel moeite om producten van de supermarkt in te leveren bij de voedselbank, maar ja…niet iedere zwerver is slecht. ( De foto boven is van de kaki´s van de buren, een bijzondere vrucht die hier nu aan de bomen hangt)

Tussendoor doe ik ook nog een leuke ontdekking. Een paar jaar geleden overleed de vrouw van een collega, hier in de buurt. Voor de rouwkaart zocht ik het juiste adres in het telefoonboek, de annuaire. Tot mijn stomme verwondering zag ik daar de naam van een oud-collega van de Emancipatieraad. Natuurlijk meteen gebeld, maar er werd niet opgenomen. Op Internet gezocht en ja, daar vond ik een mailadres. Er kwam meteen antwoord van een leuke dame, een naamgenoot, maar het was niet de ware… Totdat er een uitnodiging binnenkwam voor een reünie van de Emancipatieraad. Tussen de genodigden ontdekte  ik haar Franse e-mailadres.

Inmiddels hebben we al een paar leuke ontmoetingen gehad. De tijd tussen 1997 en 2011 viel helemaal weg, alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. En ze is nog net zo grappig als toen. In de eerste mail vroeg ze: “En, heb je die jurk nog?”  ‘k Had geen idee waar ze het over had!  Wij deelden 3 jaar lang hetzelfde kantoor,  we hadden het leuk samen, maar gingen privé niet met elkaar om. Dat lag ook niet voor de hand: zij woonde in Haarlem en ik in Hardenberg. Op een dag kwamen we allebei binnen met precies dezelfde lange rok met bijpassend shirt en vestje, alleen de kleur was anders. Zij heeft het nog steeds in de kast hangen en ik ook….In die eerste mail schreef ze o.a.: “ Ik heb al 4 boeken geschreven die niemand wil lezen”Valt wel mee hoor, ze heeft o.a. een prijs gewonnen voor het beste essay. M.  woont niet ver hiervandaan, letterlijk in de stadsmuur van een dorpje. Het heeft een echte stadspoort, de straten zijn zo smal dat je er met je auto bijna niet ongeschonden door rijdt.

Meteen de eerste keer vertelde ze allerlei wetenswaardigheden over haar dorp. Toen ze daarna  bij ons kwam heb ik natuurlijk de stadswandeling met haar gedaan: een historica, da’s dankbaar publiek.  Helaas gaat ze nu voor 2 maanden naar Nederland, dus de volgende afspraak moet even wachten.

Toon en Josien, gepensioneerde campingeigenaren, zien we ook iedere week. Ze komen de lavendel halen, ik breng nieuwe stof, zij hebben een probleem met de lay-out van hun kerstkaart en Rien repareert er weer dingen als een lamp, een telefoon, een printer. En dan koken ze voor ons, speciaal gerechten die geschikt zijn voor de table d’hôte. Hij is namelijk mijn eigen chef-kok-leermeester. Dus we vervelen ons niet…

Van de redactie van Dagelijkse Gedachte krijg ik een mooie spreuk binnen die wel hoort bij deze column:

Zinvol leven bestaat voor een belangrijk deel uit kleine, naamloze, onzichtbare daden van vriendelijkheid en liefde. William Wordsworth  

We hebben een zinvol leven, ook in het superlaagseizoen….

Read Full Post »

Mijn hoofd is net een ladekast: voor mijn columns en volgende boeken boek sla ik daar van alles op. Een leuke spreuk, een mooie gedachte, een onderwerp…ooit zal ik het gebruiken. En dan ineens, door een bepaalde gebeurtenis, valt het zomaar op zijn plek…

Bijna ieder jaar is onze omzet hoger dan het voorgaande jaar. ( Voor u denkt dat we daar hartstikke rijk van worden: de personeelskosten bijvoorbeeld stijgen in een hoger tempo). Het al dan niet succes hebben heeft geen relatie met “bagger op het blog” en dat verbaast mij eigenlijk…tot ik in een Margriet van deze zomer een column van Esther Verhoef lees. Het komt erop neer dat ze ooit prostitué was, een nare jeugd heeft gehad, een onzekere oudste dochter was , maar ook loyaal en nuchter is enzovoort. Dat schrijven haar recensenten. Je zou denken dat die haar boeken beoordelen, maar kennelijk  wordt haar persoonlijkheid meteen even meegenomen. En of de informatie waar is of niet, dat maakt niet zoveel uit. Maar de boekverkopen van haar lijden er kennelijk niet onder. 

Dit verhaal boeit me, in mijn “ladekastje” lag namelijk al een artikel van de Ombudsman van de Volkskrant, Thom Meens, d.d. 27/3/2010 met de aansprekende kop “Bagger op het blog”. Hij was door een artikel over de vermoorde Milly in botsing gekomen met GeenStijl en kreeg maar liefst 371 reacties met o.a. veel beledigingen “waarvan mongool nog de vriendelijkste was”.

Nog een paar van zijn uitlatingen over de reacties:

-Voor sommige mensen is het kennelijk normaal om zonder enig fatsoen van alles te roepen, liefst in de veilige anonimiteit van een schuilnaam.

-Het is Internetafval, en schrikt anderen die wel serieus willen reageren, af.

-Andere schrijvers van een weblog stoppen ermee, omdat ze geen ongewenste en vuige reacties willen ontvangen.

-Steeds meer media sluiten daarom delen van hun sites af voor reacties.

Meens pleit er uiteindelijk voor dat mensen eerst moeten inloggen en registreren en daarna pas mogen meepraten. Zo kunnen vervuilers buiten de deur gehouden worden. Maar of het geholpen heeft?

Ik zoek het eens uit op de Volkskrant aan de hand van een artikel over de 200 invloedrijkste mensen van Nederland. Zie bij de reacties allerlei namen zoals  De Staten Generaal, No Mind, Flippert en andere anonieme “reaguurders”. Een van hen schrijft:

Dat vrijwel alle leden van D66 (Dromers66) prominent op de ranglijst van invloedrijkste Nederlanders staan zal niemand verbazen, deze partij, tegenwoordig o.l.v. de babbelzieke oerdomme snateraar kereltje Pechtold, grossiert immers al jaren in louter gebakken lucht.

Ene Mordicant vervolgt:

Ik word er zo langzamerhand kotsmisselijk van. Elke politieke paardenkop heeft een mening over de (n)(z)Euro en telkens weer een andere en telkens weer net zo zwak of niet onderbouwd.. Al die kwakende politici lullen met alle winden mee zo lang het maar in hun politieke wind past.

Op de televisie gaat het momenteel uitsluitend over de Euro. Soms denk ik: Als die Grieken geen belastingen willen betalen, als ze niet willen bezuinigen, laat ze dan maar in hun sop gaar koken. Maar ik kan de gevolgen van zo’n standpunt niet overzien. Het is simpelweg een lastige materie, ook voor politici. Maar om ze daarom nou uit te maken voor babbelzieke snateraars en paardenkoppen die met alle winden meelullen? Wie zegt dat eigenlijk? Iemand die wel weet hoe het allemaal moet?  

Politici krijgen heel wat bagger over zich heen. Dat was toen ik politieke functies had niet anders. “Het volk” doet net of  “zij daar in Den Haag” alleen uit zijn op eigen gewin, alleen bezig zijn met zo vaak mogelijk op tv te komen. Dat er ook mensen rondlopen met een geweten, dat er ook hard wordt gewerkt, dat een politicus soms uit 2 kwaden moet kiezen, dat beseffen maar weinig mensen.

Indertijd moesten we meebeslissen over deelname aan de Golfoorlog. Wij, Nederland, een klein land. En ik was in die besluitvorming een nog veel kleiner radertje. Nachtmerries had ik ervan, dat IK moest meebeslissen over oorlog en vrede. Eigenbelang? Aan het pluche gekleefd zitten? Op dat moment wenste ik die positie helemaal niet. Maar je móet beslissen, daar ben je namelijk voor gekozen.

Nu is mijn leven heel wat rustiger, meestal tenminste. Toen ik nog voor Vitaal schreef en mensen in het begin anoniem hun gal mochten spuien, kreeg ik ook wel eens harde noten te kraken. Op een column over fatsoen reageerden onbekenden alsof ik hen persoonlijk voor viezeriken had uitgemaakt. Hetzelfde overkwam me toen ik iets schreef over hoffelijkheid. Kennelijk leg je dan de vinger op een zere plek.

We komen nu alleen nog persoonlijke bagger tegen op sites waar mensen anoniem hun mening kwijt kunnen over campings. Al 3 jaar achtereen kregen wij de Zoover-Award voor beste camping in de regio. Ineens staan er 2 minder fraaie reacties op. De ene komt van de dame tegen wie Rien zei: Kunnen jullie niet vertrekken? Je hebt steeds commentaar en dat ben ik nu helemaal zat. Meteen maakte de dame excuses, waarna Rien het stel een hand gaf. Veel te soepel in mijn ogen, want ook verschillende campinggasten hadden last van dit gezin. De dame haalt nu met terugwerkende kracht nog even haar gram…Nummer twee is duidelijk heel erg gefrustreerd over van alles en nog wat:

Wie mevrouw is, weten we niet. Zij doet om de 14 dagen een stadswandeling maar je moet snel inschrijven want er mogen maar max 20 personen mee. De autoroutes die men ter beschikking steld, hebben ze zelf nog niet gemaakt en zijn ook niet benieuwd of die moeten herzien worden maar kosten wel 25 eurocent per copy.

Grappig: ik zit het hele seizoen op 4 momenten per dag minimaal een half uur tot maximaal twee uur op het terras. Heeft mevrouw misschien een nieuw brilletje nodig?  Dat ik maximaal 20 man meeneem bij de stadswandeling heeft vooral te maken met het wijnwinkeltje: een grotere groep past er niet in. En die autoroutes? Hoe verzin je het: allemaal zelf uitgezet en allemaal zelf gecontroleerd. Dus waar die frustratie vandaan komt?

Toen we net een camping hadden,  sprong ik bij dit soort onzin als een bok bovenop de haverkist. Nu kan ik erom lachen. En alle positieve verhalen, die er óók staan, die maken dat je de schouders ophaalt over dit soort bagger.

 

PS. Deze keer niet een recept maar een oproep: In verband met mijn volgende boek zou ik graag willen weten wat u het liefst leest: verhalen over campinggasten, het leven in Frankrijk, onderlinge relaties of noem maar op. Als u ideeën heeft, wilt u  dan a.u.b. mailen naar jacq.beijlen@wanadoo.fr

Mijn dank is groot….

Read Full Post »

Momentopnames

Nogal wat mensen zijn geneigd om etiketten op hele
volksstammen te plakken: Fransen zijn chauvinistisch, Belgen dom, Nederlanders
zuinig en Duitsers lawaaipapegaaien. Voeg er maar een nieuwe aan toe: Grieken
zijn luie belastingontduikers. Misschien is mijn wereldbeeld beperkt of zijn mijn
ervaringen eenzijdig, maar ik ken vooral leuke Belgen, Nederlanders, Fransen en
Duitsers. Van mijn 2 Griekse vakanties herinner ik me vooral de chaos, al
werden we toen al met fraude geconfronteerd. Met een menukaart voor ons
bestelden we een maaltijd, om bij het afrekenen erachter te komen dat ze een
tweede kaart hanteerden, met veel hogere prijzen. Toen we dat weigerden te
betalen, dreigde de ober met de politie. Toevallig kwam er een agent voorbij en
Rien deed zijn beklag. Het resultaat? De overheidsdienaar nam ons mee naar de
hoek van de straat en zei: “Gaat u maar, we weten dat dit gebeurt”. Welke wet handhaaft hij eigenlijk?  Dat de Grieken nu de publieke opinie tegen hebben, begrijp ik dus wel. Maar wordt die mening niet vooral bepaald door het moment?

Over fatsoen, normen en waarden schreef ik al eerder een column. We waren toen net naar Nederland geweest en hadden de een na de andere onplezierige ervaring. Caissières die je kauwgomkauwend te woord stonden of het gesprek met de collega interessanter vonden. Als je in een supermarkt iets vroeg, werd er met een hand gewapperd: daar ergens, in die rij… In het verkeer werden we links en rechts ingehaald en gesneden. Rien en ik vonden het bar en boos en de discussie over normen en waarden volkomen terecht.

Deze keer maken we het tegenovergestelde mee: in de winkels lopen vakkenvullers mee om een product te zoeken, caissières zijn stuk voor stuk beleefd. Als we een nieuwe telefoon zoeken, licht de verkoper ons uitstekend voor om ons vervolgens te verwijzen naar de concurrent: “Daar bent u goedkoper uit”. In het verkeer maken we het een paar keer mee dat iemand ruimte voor ons maakt: Die Fransman weet kennelijk de weg niet…

Is Nederland in een paar jaar veranderd? Welnee, dit is een momentopname, net als toen. Ons beeld wordt bepaald door wat we zelf zien en meemaken, maar ook door wat anderen ons willen laten zien.

Een mooi voorbeeld daarvan is de situatie met de
pensioenfondsen.  Men doet voorkomen  alsof er in de nabije toekomst geen
pensioenen meer zullen worden uitgekeerd. Onzin, maar dat het minder wordt, dat
zit er dik in. We praten erover  met verschillende mensen die een ABP-pensioen genieten, ons voorland dus. Een alleenverdiener krijgt € 160,- minder per maand, maar leeft er niet anders door. Dat geldt ook voor de anderhalfverdiener, die leverde € 200,- in en zijn partner zag haar inkomen als zelfstandige ook nog eens dalen. Maar ze klagen niet, gaan nog net zo vaak op vakantie als voorheen. Alleen de tweeverdiener, die krijgt tweemaal een korting en dat wordt wel gevoeld.  Gezien mijn politieke opvatting ( over de zwaarste lasten en de sterkste schouders) komt het me niet zo onbillijk over.
Wat ons over een tijdje te wachten staat, weet ik niet. Maar ik kan me er niet
druk over maken.

Tweemaal maakten we namelijk een grote inkomensdaling mee. Onze oppas zegt fijntjes: “Maar dat was wel een vrije keus”. Dat klopt, maar beide keren kwam er andere “ellende” bovenop.

In 1978 groeiden de bomen tot in de hemel: werk genoeg, hogehuizenprijzen en welvaart alom. Om een carrièremove te kunnen maken was ik net van een fulltimebaan naar een kleine deeltijdfunctie overgegaan. We lieten een cascohuis bouwen in de nieuwe standplaats en zouden het zelf afmaken. Allemaal goed berekend….totdat begin 1979 de tweede oliecrisis uitbrak en alle prijzen de pan uitrezen. We hadden daardoor geen geld meer voor gordijnen, plafondlampen, tegels in de badkamer etc. en het afbouwen duurde eeuwig. Maar
om ons heen hadden mensen het veel slechter. Die waren met nieuwbouw begonnen, terwijl het eigen huis onverkoopbaar bleek. Onze oppassers vertellen dat ze toen, met een jong gezin, ineens 14% hypotheekrente moesten betalen. Onze nieuwbouwwijk heette daarom de Kangoeroewijk: hoge sprongen, lege buidels. Maar we zijn er met zijn allen weer bovenop gekomen.

Toen we naar Frankrijk gingen lieten we al onze zekerheden en een luxueus leven achter ons, uit vrije keus. We hadden genoeg geld gespaard om anderhalf jaar te overbruggen, dachten we. Maar het gaat hard, als de bouw van een sanitairblok niet 30.000 gulden kost, maar  70.000 Euro. Het ging goed, tot de bank ons erin luiste. Een lening voor een verbouwing was minstens 10 x –mondeling-
toegezegd, met hun toestemming hadden we al € 12.000,- uitgegeven toen ze toch die lening weigerden. En dan heb je in oktober nog een half jaar te gaan, zonder inkomsten en wel een gîte af te bouwen. Tweemaal per week hutspot eten, door vrienden “bijgevoerd” worden, 3 maanden met een kapotte beugelbeha lopen, omdat er geen geld is voor een nieuwe…we hebben het ondanks alles goed
overleefd.

In Nederland heb ik nu voor het eerst in 10 jaar weer een echt mooie damesmantel gekocht: wat kun je daar dan blij mee zijn als je niet
alleen voorspoed in je leven kent.

Dus ja, we zullen het allemaal de komende periode wel een beetje minder krijgen, wij hier in Frankrijk gaan waarschijnlijk nog ietsje
meer in de min dan in Nederland. Maar het kan erger: onze Portugese femme de menage  vertelde dat er in Portugal gewoon een maand
geen AOW is uitbetaald. En als je al op het absolute minimum zit komt dat hard aan. Maar zoals een Griek op de televisie zei: “Zelfs bij een faillissement gaan we niet meteen dood”. Maar misschien was dat ook een momentopname…

PS. 1. De foto’s hierbij zijn óók momentopnames: niet alleen van de herfst hier, maar ook van het quiltwerkstuk dat onze oppas van onze
katten maakte. Veerig uur werk en dan ook nog goed op onze poezen passen..

PS. 2 En nu ook weer een recept…

Jacqueline’s Franse boerensoep

 

400 gr. Prei

400 gr. Aardappel

100 gr. Ui

2 groentebouillontabletten

2 tenen
knoflook, uitgeperst

100 gr.
spekreepjes

Evt. een
beetje tijm

Snijdt
de prei in ringen en de aardappels in blokjes. Kook dit in een liter bouillon met
de knoflook en evt. tijm gaar.

Fruit ondertussen de ui en bak de spekjes krokant. Pureer alle groente en doe weer terug in de bouillon. Voeg spek toe.

Heel
mooi om voor het opdienen een beetje kookroom toe te voegen.

Read Full Post »