Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2011

Laat ik beginnen met de opmerking dat dit beslist  niet mijn opvatting is. Maar af en toe hoor ik verhalen van collega’s in de branche die het tegendeel bewijzen. Een mooi voorbeeld.

Een camping in deze regio is al jaren in handen van Nederlandse eigenaren. Daar is in de loop der tijden een groep vaste gasten ontstaan, meestal met een jaarplaats. In het begin ging het om mini-caravans, met elektra voor een beetje verlichting en een koelkast. Tegenwoordig staan er vaste, houten “voortenten”, waarin hele keukens zijn gebouwd met magnetron, oven, Senseo enzovoort. Dat veroorzaakt natuurlijk een steeds grotere belasting voor de elektriciteitsvoorziening. Als je dan met twee ”grootverbruikers” op 1 paal zit, springt regelmatig de stroom eruit en vliegen de buren elkaar in de haren. Als campingeigenaar heb je dan meteen een aantal problemen op je bord: de kemphanen uit elkaar halen, de stroom regelen en nadenken over hoe je dit een volgend jaar gaat voorkomen. De oplossing is simpel: een nieuw elektriciteitsnet aanleggen, iedere vaste gast op een aparte meter en de standen aan het begin en aan het einde van het seizoen opnemen. Dan betaalt iedereen voor het eigen gebruik en als de stroom eruit valt heb je het zelf gedaan. Maar probeer zoiets maar eens te regelen met mensen die er al jaren staan…

Gelukkig kennen wij dit probleem niet, wij mogen geen caravans op een vaste plaats laten staan. Zelfs onze huurcaravan gaat in de winter naar binnen. Je moet er toch ook niet aan denken om een plek een half jaar aan dezelfde gasten te verhuren: voor je het weet heb je de tuinkabouters op je veld staan…Nee, geef mij maar de gasten die hier een paar weken zijn. Die komen –meestal- het volgende jaar fris en vrolijk weer terug.

Een andere collega is “gerant”, beheerder van een camping. Twee maal per dag is hij er aanwezig, voor de schoonmaak, voor een praatje, voor de broodbestelling etc. In noodgevallen kunnen mensen hem bellen, hij woont er namelijk vlakbij. Hij geeft op een bord aan of er nog vrije plaatsen zijn en waar die zich bevinden. Op een bepaald moment komt een vaste gast aan, zonder te hebben gereserveerd. Ja, dan is het niet leuk om voor het bordje “complet” te staan. Daar deinst deze gast echter niet voor terug: die belt onze collega tijdens de siësta wakker en heeft meteen een suggestie om de camping anders in te delen, zodat er nog een plek voor hem vrijkomt. Dat was dus het verkeerde advies op het verkeerde moment! Foei, wat was ons vriendje boos! 

Ook hier hebben wij geen last van, we hebben gewoon geen officiële plattegrond. Regelmatig moeten we in discussie over ons idee dat de camping echt vol is. Mensen zien namelijk de grote plekken en vinden dat daar wel meer personen bij kunnen. Daar hebben ze gelijk in, alleen doen wij dat niet. Als wij vervolgens praten over een acceptabele belastbaarheid van het sanitair, begrijpen de meeste Nederlanders het wel. Bij de Fransen voegen we eraan toe: onze vergunning laat het niet toe.

Dat wil niet zeggen dat het bij ons alleen maar Halleluja is. Wij hebben veel gasten die we ieder jaar graag terug zien. Maar bij een enkeling denken wij ook wel eens: Nu is het genoeg geweest, ga maar eens naar een andere camping, kijken of je het daar meer naar je zin hebt.

Bijvoorbeeld: ik werk me drie slagen in het rond voor de table d’hôte, de pizza’s enzovoort. Op een bepaalde maandag spreek ik de bestelling in voor de bodems van de pizza. De vertegenwoordiger belt me zelfs terug: Heb ik goed verstaan dat je 12 dozen wilt??  De levering komt niet, zoals gebruikelijk, op dinsdag. Op donderdagmiddag krijg ik argwaan en bel met het bedrijf. Een simpele reactie: we hebben geen voorraad meer.

Inmiddels kan ik heel goed boos worden in het Frans, maar ik maak daar geen pizzabodems mee. Dus kondigen we op vrijdag aan dat er maandag geen pizza’s gebakken kunnen worden, door leveringsproblemen. De suggestie van 3 vaste gasten dat ik “zeker geen zin heb om ze te maken”, schiet mij echt in het verkeerde keelgat. Het is zo’n groepje waarbij dit jaar niks deugt: het restaurant waar ze vorig jaar aten, de buren die ze nu hebben, onze bar die niet vaak genoeg open is…Wat een verademing is het dan als anderen het allemaal wel waarderen.

Een teleurstelling kan ook met verwachtingen te maken hebben, dat geldt zowel voor ons als voor de gasten. Als mensen in jaar 1 aan alles meedoen, table d’hôte, pizza, jeu de boules, stadswandeling enzovoort, dan verwacht je min of meer een soortgelijk gedrag in jaar 2. Maar wat als ze hun baan kwijt zijn, iets naars in de familie hebben meegemaakt, voor de vakantie een dure uitgave hebben gedaan of simpelweg constateren: we doen het anders dan vorig jaar..Gelukkig hebben mensen zelf het recht om te beslissen hoe ze hun  vakantie willen inrichten en hoe ze met hun geld willen omgaan.

Maar…ook wij hebben de vrijheid om dingen anders te doen. Het werk is nog net zo leuk als in het begin en het liefst zouden we alles gewoon zo laten als het is. Maar onze spankracht neemt beetje bij beetje af. Vijf keer in de week koken voor gasten, iedere avond de bar open…dat trekken we al lang niet meer. Als een vaste gast dan zegt: vroeger was alles beter, dan heeft ie wat dat betreft gelijk. Ieder jaar moeten we de grasmat na het seizoen volledig herstellen, vandaar dat plastic onder tenten en caravans nu strikt verboden is. Iedereen waardeert het dat het hier mooi is, maar het plasticverbod, dat valt niet overal in goede aarde. Gelukkig mogen wij dat wel zelf bepalen..

Soms gaan mensen echt te ver. We hebben nogal wat gasten die tijdens hun verblijf hier boeken voor het volgende jaar. Vaak gaat dat goed, maar door omstandigheden wijzigen de data nog wel eens. De een krijgt een blindedarmontsteking, een ander wil op de heenreis een kind bezoeken, een derde wil eerst de geboorte van een kleinkind afwachten. Al deze mensen mailen keurig dat ze wat later komen en dat de kosten voor hun rekening zijn ( waarop wij uiteraard ons best doen om die plek “voor hen” dan toch de vrijkomende dagen te verhuren). Minder plezierig is het als gasten jaar in, jaar uit voor 3 weken reserveren en zich nooit aan de afgesproken aankomst- of vertrekdatum houden. En dan opmerken: “ Het is zo’n mooie plek, die verhuur je wel weer.” Links en rechts veroorzaken ze een gat in de planning en constateren dan verbaasd “dat ik minder leuk doe”. Gek he?

 

Maar in 9 van de 10 keer is een vaste gast geen last, maar juist een lust. De maatstaf daarbij is niet het genereren van veel omzet, maar wel de gezelligheid die ze meebrengen. Een praatje komen maken, een advies vragen over een te maken tocht, aanbieden of men iets mee kan brengen van de markt. Voor de laatste gemeenschappelijke maaltijd een hapje vooraf maken, een cadeautje toch?

Of andere  attenties. Mensen weten dat ik gek ben op nieuwe recepten. Dan is het toch reuze lief dat ze de Allerhande voor me meebrengen? Of de vaas van Fleur en Bruni die al het hele seizoen de stamtafel gezellig maakt. En Maartje zit een paar dagen voor haar caravan te haken aan een mutsje, voor mij eentje met een blad van een Mûrier en voor adoptiezus Fleur een Roos erop. Ook grappig: een fysiotherapeut waarmee we in Nederland 25 jaar badminton hebben gespeeld, hoort van mijn beginnende Ischias. Geen probleem: ga maar even liggen op de eettafel. Ik krijg meteen een zeer stevige massage ( deed echt zeer!), en ik ben direct van de ellende af.

En omdat we op dit moment zo’n fantastisch stel vrijwilligers hebben, maken we zomaar voor onze lol nog even een plaatkoek voor de mensen die samen met ons de laatste week van dit seizoen ingaan.

Een vaste gast een last?? Nou, niet bij ons dus.

 

PS. De volgende column komt rond 8 oktober.

Read Full Post »

Simpele klus?

Er zijn nogal wat mensen die denken dat het runnen van een camping een simpele klus is. En als ik eerlijk ben: ook wij hebben nooit kunnen vermoeden wat er allemaal bij komt kijken. Als kampeerder heb je de volgende ervaring: je komt binnen, vraagt een plek, hoort soms wat over de gebruiken op de camping en na een bepaalde tijd reken je weer af. Afhankelijk van de grootte van het bedrijf is er een restaurant, een terrasje, een afhaalpizza of zelfs een winkeltje. Maar dan is er ook personeel, want met zijn tweeën kun je dat niet meer behappen. 

Beetje bij beetje hebben we geleerd dat er een heel logistiek proces nodig is. Volgens Wikepedia is logistiek: “de juiste dingen, op de juiste tijd, op de juiste plaats, in de juiste hoeveelheden tegen optimale kosten”.  Het gaat hierbij om het vinden van een evenwicht tussen vaak moeilijk verenigbare doelstellingen: enerzijds is kostenminimalisatie of een laag kapitaalgebruik gewenst, anderzijds wordt gestreefd naar maximalisatie van de klantenservice. In een snel veranderende wereld geldt voor steeds meer bedrijven dat een goede logistieke beheersing een absoluut vereiste is.

Leergeld

Dit is ons tiende seizoen en wat hebben wij al veel leergeld betaald! Niet alleen door negatieve ervaringen hoor, vooral door gewoon na te denken over hoe de dingen gaan. Zo heb ik het eerste jaar, uit angst te weinig te koken, steeds dubbele porties gemaakt. En als je al die piepers zelf zit te jassen bedenk je vanzelf dat het zonde van het geld en van de tijd is. Weglopen bij de Crème Brûlée is ook niet zo handig als het gas nog aan staat, aangebrand smaakt ie echt niet.

Reserveringen noteerden we in het begin met een potlood op een papiertje…tot het misging en we niks meer konden ontcijferen. Je leert ook vanzelf dat reserveringen officieel moeten worden geregeld, inclusief een aanbetaling, anders worden ze afgezegd vanwege de warmte,  het tegenvallende schoolgeld of zoiets. De leukste in dit verband: Er komt een caravan aanrijden en de bestuurder wil en passant even weten waar zijn zoon komt te staan, want die heeft bij ons een plek gereserveerd. Vanuit de receptie zien we het gebeuren: de man racet naar zijn plek en verlaat zonder te stoppen (en te betalen) de camping. En gek: de volgende ochtend krijgen we een annulering van zijn zoon. Toevallig heeft zijn vrouw net een ongeluk met de auto gehad. Zelf is ze er goed vanaf gekomen, maar de auto niet. Maar u kunt de plek vast wel weer verhuren. En dan ben ik echt een kreng, ik heb hem teruggemaild: zo toevallig als dit ongeluk is, de ochtend na het bezoek van uw vader, zo toevallig zal het zijn dat ik de plek precies tijdens de door u gereserveerde periode weer kan verhuren. Dus uw aanbetaling zal ik niet terugstorten.

Zulke ervaringen maken dat we ieder jaar de voorwaarden scherper formuleren, tot ons eigen ongenoegen overigens. Maar ja, het gaat wel om ons bestaan, ons inkomen en de nieuwe investeringen. Gasten die terugkomen willen namelijk wel graag dat alles er het volgende jaar ook nog een beetje netjes bij ligt.

Hectiek

De zaterdag is hier altijd een hectische dag: het is wisseldag met de gîtes en tegelijkertijd moet er worden gekookt. De eerste jaren deed ik alles zelf: zo gauw de huurders weg waren moesten de appartementen schoon. Het beddengoed direct gewassen en gestreken, want ik had geen dubbele sets. Na de schoonmaak boodschappen doen, het eten voorbereiden en ook nog een paar taarten maken voor de zondag. Nieuwe gasten werden ontvangen en zelfs iemand die interesse had in de huur van een gîte kreeg alle tijd en aandacht ( wat wel eens ten koste ging van het eten…). We hadden geen professionele keuken, geen professionele vaatwasser, dus tot half 2 ’s nachts deden we samen de afwas. ( wel leuk trouwens, dan hadden we even een moment dat we elkaar bewust zagen…).

In die tijd maakten Rien en ik ook nog dagelijks met de fiets een rondje over de camping, om met gasten een praatje te maken. Aan dat laatste denk ik met heimwee terug, maar het gestress in de begintijd vergeet ik liever. De schoonmaak wordt nu gedaan door een paar meisjes, ik heb hulp bij de was en bij het koken. En toch blijft het heftig.

Table d’hôte

Om alleen maar de table d’hôte eruit te lichten. Al tijdens de maaltijd van woensdag heb ik het menu voor zaterdag in mijn hoofd. Dat wordt de volgende ochtend getypt en ’s middags maak ik een boodschappenlijst. De vrijdagochtend is voor de boodschappen, ’s middags wordt het vlees gemarineerd en worden de vele kilo’s aardappelen geschild. ’s Avonds maak ik een doelijst voor de zaterdag en zet de manden met schoon beddengoed voor de gîtes al klaar. Door het zo te stroomlijnen wordt de stress minder…

Ook in de keuken kunnen processen steeds worden verbeterd. Tot vorig jaar schonk onze hulp de koffie in de keuken in en balanceerde dan met de kopjes richting gasten. Ter plekke lag de helft van de koffie vaak op het dienblad. Dit jaar vonden we het ei van Columbus: per tafel maken we een blad met het gewenste aantal kopjes thee en koffie plus suiker, koffiemelk en zoetjes.  Dat we dat niet eerder hebben bedacht…

Nog zo’n uitvinding: een van de vrijwilligers heeft ergens gelezen dat je bolletjes ijs ’s middags al in de vorm kunt scheppen en dan terugdoen in de vriezer, da’s ’s avonds gemakkelijker. We proberen het een keer en logistiek loopt het niet helemaal goed: normaal maken we de bordjes klaar bovenop de vriezer, maar nu liggen daar de bolletjes ijs nog in. De mannen denken er even over na en voor de volgende keer hebben we de oplossing gevonden: niet op bordjes, maar in schaaltjes. Die schaaltjes passen precies op dienbladen en die kun je gemakkelijk stapelen in de vriezer…Weer wat geleerd.

Gevarieerde klussen

Rien heeft zo ook zijn eigen dingen in zijn eigen ritme: vrijwel iedere dag moet er worden gemaaid. Zo na de koffie zijn de mensen die vertrekken wel weg, dan maait hij een uurtje. Het boekhouden doet ie vaak in de tijd dat de receptie gesloten is. Dan kan hij doorwerken, wordt niet afgeleid en maakt daardoor minder fouten. In die tijd houd ik me bezig met een ander deel van de administratie: alles wat met het personeel te maken heeft, doe ik. Contracten controleren, laten tekenen of aanpassen, uren doorgeven voor de loonstrookjes, de sociale zekerheidspremies op tijd betalen enzovoort. Of de rekeningen voldoen. Frankrijk was een van de eerste landen waar je met een buitenlandse pas de boodschappen kon betalen. Maar daarna is de tijd stil blijven staan. Telebankieren kennen ze hier niet. Alle betalingen gaan nog steeds per cheque of met een pinpas.

In het kampeerseizoen verandert onze privé-eettafel langzaam maar zeker in een bureau: allerlei paperassen waar we nog iets mee moeten doen, komen daar terecht. Tijdens het ontbijt zoek ik dagelijks de belangrijke zaken eruit, want een rekening niet betalen of de sociale zekerheid voor de meisjes niet op tijd regelen: dat is een schrikbeeld.

En natuurlijk doe ik al het mailverkeer met gasten. Dat gaat verder dan alleen boekingen en aanbetalingen, met sommigen heb ik het hele jaar door contact. Dat is geen werk, maar gewoon leuk. Minder plezierig is het als mensen ziek worden, hun voet verbranden, met een bijtwond naar het ziekenhuis moeten, hun gestolen medicijnen moeten vervangen.  We zijn beschikbaar voor hen, want omgekeerd zouden wij die hulp ook graag willen.

Onzichtbaar??

Veel gasten zien al dat werk niet. Er zijn zelfs wel eens mensen die denken dat wij ons bedrijf door vrijwilligers laten runnen. Nou, neem dit maar aan: ik zou heel veel liever de broodservice doen dan contracten en loonstrookjes regelen. Ik vind de table d’hôte geweldig om te doen, maar de dag erna voel ik me alsof ik de marathon heb gelopen. Een dagje alleen maar babbelen met de gasten lijkt me dan het summum van geluk. Maar nee, logistiek moet het kloppen en dus doe ik wat er gedaan moet worden. Nog 2 weken, dan gaan we zelf vakantie houden…

 

Champignons farcis de Jacqueline

(gevulde champignons)

Voor  4 personen:

8 champignons, gemiddelde grootte

100 gr. reepjes spek

1 ui, gesnipperd

8 soeplepels room

Peper,zout, peterselie en een snuifje Aromat

Om een lekkere saus erbij te maken: neem van alle ingrediënten iets extra.

 

 

Was de champignons met een natte tissue en draai de voet voorzichtig los van de steel.

Snipper de ui en snijdt de spekjes heel fijn. Snij de champignonsteeltjes klein. Bak dit mengsel even aan en voeg de room toe. Kruiden erbij en de room iets binden. Met een eetlepel de hoedjes vullen en in de voorverwarmde oven bakken: ongeveer 10 minuten op 200 graden. (Controleer : het mengesel moet er gebakken uitzien).

 

Het restant van de vulling kan nogmaals worden verdund met een beetje room ( zo nodig iets binden). Dit staat leuk: een beetje roomsaus op een bordje, de champignons erop leggen en 2 plakjes stokbrood om lekker te dippen….

Read Full Post »