Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2011

In de zomermaanden loopt er in Die van alles rond, niet alleen  keurige toeristen, maar ook zwervers, baldadige tieners en vandalen. Zij laten soms een spoor van
vernieling achter: planten  uit de bakken gerukt, containers in de fik gestoken, verkeersborden omver getrokken enzovoort. Vaak ontspringen wij de dans, maar een enkele keer zijn wij ook de klos.

Ons naambord bij de ingang is voor veel gasten een herkenningspunt, dus zij merken het als eerste dat ie weg is: de een na de ander gaat ons “gat in de muur” voorbij en stuitert bij de buren het erf op…Stomverwonderd bekijken we het: bord weg, nergens te bekennen. Rien en ik rijden de hele wijk rond, kijken over alle muurtjes en in alle sloten, maar het
ding is nergens te vinden. Wel zien we dat alle verkeersborden ook omver zijn gehaald. Tijd dus om de Gendarmerie te bellen. Die komt meteen en zoekt ook nog
even mee, echter zonder resultaat. We balen ervan, want hoe kom je zo snel aan een ander bord?  Op ons terras is dat  het gesprek van de middag, totdat een van de gasten zegt: “Ik ga wel even zoeken. Als ik fluit, heb ik hem”.  Als er vlak daarna gefloten wordt, denken we dat het een grap is. Maar nee, D. heeft het bord midden in het weiland gevonden.
Voor nood staat ie nu in de plantenbak, het bord dus. En D. heeft een drankje dik verdiend.

 

Steevast ieder jaar, tussen half juli en half augustus, zijn het de Nederlandse tieners die dit soort geintjes uithalen. Ik heb het lawaai ook wel gehoord, om half 4 ’s nachts, maar had niet het benul mijn bed uit te gaan. ( Waarschijnlijk maar goed ook, tegen een groep begin je toch niks). We vragen ons wel af, of die tieners ook ouders hebben en wat die ouders verstaan
onder opvoeding.  Dat je wilt dat je kinderen het naar hun zin hebben, kan ik snappen. Maar dat vernielzucht dan ook is toegestaan, dat gaat mij boven de pet. Vroeger was alles beter, dat zeg je als je ouder wordt. Maar in dit gevcal is dat ook zo: na middernacht thuiskomen, dat hoefde ik tot mijn achttiende niet te proberen.

Over normen en waarden kun je uren discussiëren. Wat te denken van een volgend mailbericht:

onderwerp:info

mvrg plus  naam en adres

 

De bedoeling is dat ik informatie over onze camping stuur.Van zo’n bericht staan al mijn haren recht overeind en ik heb dan ook per omgaande gereageerd: Op het moment dat u een fatsoenlijke mail kunt schrijven, hoor ik
het wel. Nooit meer iets van gehoord, natuurlijk.

Of deze: Hallo luitjes, we willen er ff met zijn 2tjes tussenuit. Heb je een plekkie voor ons? Groetjes. Ik herinner me niet dat ik met die personen in de klas heb
gezeten…

 

Dit zijn natuurlijk mooie verhalen op het terras en af en toe halen gasten daar dan weer een grap mee uit,zoals met onderstaande mails.

goedenmiddag bedoel ik. bij deze wilde ik wat info omtrend het reserveren voor jullie camping niet meer voor dit jaar maar volgend  jaar. hebben echt wel intresse en mijn vraag luid dan ook hoever en beste om een plekje te hebben
kunnen we reseveren. is dat januari ik hoor het graag even van u. met een vrg.

Da’s grappig, die heeft een computer zonder hoofdletters en punten en er zit geen spellingscontrole op…

En dan deze:

We hebben een aantal vraagjes m.b.t. jullie camping.

Kun je bij jullie ook terecht zonder te reserveren? Hoe groot zijn de plekken gemiddeld?    Hoe is de weg naar de camping vanuit Nederland. Heb je nog smalle, bergachtige weggetjes of is de
aanbevolen route goed te doen met een caravan (ook als je er voor het eerst meerijdt). 
 Zijn er voldoende wandelmogelijkheden in de buurt, ook wat vlakkere/lichtere wandelingen? Ook vanaf de camping?  Hoe is het weer bij jullie? Zijn de
avonden/nachten koeler? Welke temperatuur gemiddeld ’s nachts?  Hebben jullie 6 ampère of ook meer? Hebben jullie een Droger en een wasmachine? Hebben jullie wifi?  Kun je je eigen laptop meenemen (zodat we indien nodig contact kunnen houden met thuisfront: kinderen/ouders) Zijn er ook nog half zon/half schaduw plekken of zonnige plekken en zijn ze afgescheiden?

Ik verwijs naar de website, waar alles te vinden is en vraag mezelf ondertussen af: wie o  wie van onze gasten heeft een gezellig avondje gehad, met het bedenken van deze mail?

En soms zit ik achter mijn computer zelf  te grinniken. Krijg ik bijvoorbeeld een mail van iemand ( echte namen noem ik niet)  zeg maar van een meneer Pimpelaar, die als huisadres  heeft  de Jeneverlaan in Schiedam en dan begint  het mailadres ook nog met drankenhandel. Ik dacht dat ik gefopt werd, maar nee, alles was correct en het waren ook nog eens sympathieke mensen..Schijn bedriegt, soms.

Deze is ook leuk: naar aanleiding van de vorige column probeert iemand een plek te reserveren, in de drukste periode van het jaar. Ze schrijft eronder: PS: We zijn leuk. Dat kan natuurlijk niet meer stuk, ik ga op zoek naar een oplossing.

Maar de mooiste ervaring komt net binnen. We hebben een echte kok op het terrein gehad en alle avonden at hij mee, met zijn vrouw. Dat zo iemand me complimenten geeft over mijn kookkunst, dat is natuurlijk hartstikke fijn. Maar dat hij een recept van me op zijn menukaart zet….De komende weken loop ik echt  naast mijn schoenen van verwaandheid!

 

Plat Mediterranee à la Jacqueline

(Stoof van 3 soorten vlees (lam, kip en merguez) en 7 soorten groenten)

met gekruide
couscous

 

 

 

 

 

In de zomermaanden loopt er in Die van alles rond, niet
alleen  keurige toeristen, maar ook
zwervers, baldadige tieners en vandalen. Zij laten soms een spoor van
vernieling achter: planten  uit de bakken
gerukt, containers in de fik gestoken, verkeersborden omver getrokken
enzovoort. Vaak ontspringen wij de dans, maar een enkele keer zijn wij ook de klos.

Ons naambord bij de ingang is voor veel gasten een
herkenningspunt, dus zij merken het als eerste dat ie weg is: de een na de
ander gaat ons “gat in de muur” voorbij en stuitert bij de buren het erf
op…Stomverwonderd bekijken we het: bord weg, nergens te bekennen. Rien en ik
rijden de hele wijk rond, kijken over alle muurtjes en in alle sloten, maar het
ding is nergens te vinden. Wel zien we dat alle verkeersborden ook omver zijn
gehaald. Tijd dus om de Gendarmerie te bellen. Die komt meteen en zoekt ook nog
even mee, echter zonder resultaat. We balen ervan, want hoe kom je zo snel aan
een ander bord?  Op ons terras is
dat  het gesprek van de middag, totdat
een van de gasten zegt: “Ik ga wel even zoeken. Als ik fluit, heb ik hem”.  Als er vlak daarna gefloten wordt, denken we
dat het een grap is. Maar nee, D. heeft het bord midden in weiland gevonden.
Voor nood staat ie nu in de plantenbak, het bord dus. En D. heeft een drankje
dik verdiend.

 

Steevast ieder jaar, tussen half juli en half augustus, zijn
het de Nederlandse tieners die dit soort geintjes uithalen. Ik heb het lawaai
ook wel gehoord, om half 4 ’s nachts, maar had niet het benul mijn bed uit te
gaan. ( Waarschijnlijk maar goed ook, tegen een groep begin je toch niks). We
vragen ons wel af, of die tieners ook ouders hebben en wat die ouders verstaan
onder opvoeding.  Dat je wilt dat je
kinderen het naar hun zin hebben, kan ik snappen. Maar dat vernielzucht dan ook
is toegestaan, dat gaat mij boven de pet. Vroeger was alles beter, dat zeg je
als je ouder wordt. Na middernacht thuiskomen, dat hoefde ik tot mijn
achttiende niet te proberen.

 

Over normen en waarden kun je uren discussiëren. Wat te
denken van een volgend mailbericht:

onderwerp:info

mvrg plus  naam en adres

De bedoeling is dat ik informatie over onze camping stuur.
Van zo’n bericht staan al mijn haren recht overeind en ik heb dan ook
teruggemaild: Op het moment dat u een fatsoenlijke mail kunt schrijven, hoor ik
het wel. Nooit meer iets van gehoord, natuurlijk.

Of deze: Hallo
luitjes, we willen er ff met zijn 2tjes tussenuit. Heb je een plekkie voor ons?
Groetjes.
Ik herinner me niet dat ik met die personen in de klas heb
gezeten…

Dit zijn natuurlijk
mooie verhalen op het terras en af en toe halen gasten een grap met me
uit, zoals met onderstaande mails.

 

goedenmiddag bedoel ik.

bij deze wilde ik wat info omtrend het reserveren voor jullie
camping niet meer voor dit jaar maar volgend  jaar. hebben echt wel
intresse en mijn vraag luid dan ook hoever en beste om een plekje te hebben
kunnen we reseveren. is dat januari ik hoor het graag even van u. met een vrg.
Da’s grappig, die heeft een computer zonder hoofdletters en
punten en er zit geen spellingscontrole op…

 

En dan deze:

We hebben een aantal
vraagjes m.b.t. jullie camping.

Kun je bij jullie ook
terecht zonder te reserveren? Hoe groot zijn de plekken
gemiddeld?   

Hoe is de weg naar de
camping vanuit Nederland. Heb je nog smalle, bergachtige weggetjes of is de
aanbevolen route goed te doen met een caravan (ook als je er voor het eerst
meerijdt).

 Zijn er voldoende wandelmogelijkheden in de
buurt, ook wat vlakkere/lichtere wandelingen? Ook vanaf de camping?  Hoe is het weer bij jullie? Zijn de
avonden/nachten koeler? Welke temperatuur gemiddeld ’s nachts?  Hebben jullie 6 ampère of ook meer? Hebben jullie
een Droger en een wasmachine? Hebben jullie wifi?  Kun je je eigen laptop
meenemen (zodat we indien nodig contact kunnen houden met thuisfront:
kinderen/ouders) Zijn er ook nog half zon/half schaduw plekken of zonnige
plekken en zijn ze afgescheiden?

Ik verwijs naar de website, waar alles te vinden is en vraag
mezelf ondertussen af: wie o  wie

van onze gasten heeft een gezellig avondje gehad, met het
bedenken van deze mail?

 

En soms zit ik achter mijn computer echt te grinniken. Krijg
ik bijvoorbeeld een mail van iemand ( echte namen noem ik niet)  zeg maar van een meneer Pimpelaar, die als
huisadres  heeft  de Jeneverlaan in Schiedam en dan begint  het mailadres ook nog met drankenhandel. Ik
dacht dat ik gefopt werd, maar nee, alles was correct en het waren ook nog eens
hele sympathieke mensen..Schijn bedriegt, soms.

 

Deze is ook leuk: naar aanleiding van de vorige column
probeert iemand een plek te reserveren, in de drukste periode van het jaar. Ze
schrijft eronder: PS: We zijn leuk!

Dat kan natuurlijk niet meer stuk, ik ga op zoek naar een
oplossing.

Maar de mooiste ervaring komt net binnen.

We hebben een echte kok op het terrein gehad en alle avonden
at hij mee, met zijn vrouw. Dat zo iemand me complimenten geeft over mijn
kookkunst, dat is natuurlijk hartstikke fijn. Maar dat hij een recept van me op
zijn menukaart zet….De komende weken loop ik naast mijn schoenen van
verwaandheid!

Plat Mediterranee à la Jacqueline

(Stoof van 3 soorten vlees (lam, kip en merguez) en 7 soorten groenten)

met gekruide
couscous

 

Read Full Post »

Zeker de helft van onze campinggasten reserveert per mail, de rest telefonisch of men komt zomaar aanwaaien. Van die laatste club draait de een bij het bordje “complet”om, een andere vraagt toch nog even naar de
mogelijkheden. Soms gaan ze zelfs een paar dagen op een ander camping staan, als ze daarna maar bij ons terecht kunnen. Het is een luxe positie voor ons en we grappen dan ook wel eens tegen elkaar: alleen als ze leuk zijn, laten we
nieuwe gasten toe. Vrijwilliger Martin maakt het nog een slagje bonter, die vraagt gewoon: Bent u leuk?  De meeste mensen waarderen dat wel en de enkeling die de grap niet begrijpt, gaat weg. Ook goed.

Het mailverkeer met mensen die misschien willen komen, is heel divers. Geregeld is het een zakelijk formulier, waarop van mijn kant een standaardbrief met bevestiging etc. volgt. Soms willen mensen eerst van alles
weten, voordat ze een beslissing nemen. Over de afstand naar het stadje, of je hier kunt fietsen, of je in de Drôme kunt zwemmen enzovoort. Op dit moment komen er dagelijks minimaal zo’n 5 reserveringen binnen waarop ik moet
antwoorden dat dit helaas niet mogelijk is omdat we al vol zitten. Dat doe ik dan ook netjes, behalve als iemand me het volgende schrijft: Onze vakantie begint nu. Misschien komen we bij u kamperen, we weten niet hoe lang. Heeft u
plaats voor ons? Hoe moet ik dat nu in het planbord zetten? Dat soort mensen wil de vrijheid om al dan niet te komen, maar verwachten van mij dat ik een plek beschikbaar houd. Ja, toedeloe!

Anderen bellen op. Ze zijn onderweg en hebben een lijstje van campings waar ze misschien wel naartoe willen. Dat wij Nederlandse eigenaren zijn, staat dan niet op het papiertje. Dus de eerste vraag is dan: Kan
ik Nederlands spreken? Riens standaardantwoord is : Dat  lukt u aardig, zo te horen. Aan de andere kant volgt een zucht van verlichting; zo, de eerste barrière is genomen. Een variant daarop is de vraag of WIJ Nederlands spreken. Vrijwilliger Adriaan: Ja, ik red me er behoorlijk mee…En elke keer moeten we weer lachen om hetzelfde mopje.

Soms komen er gasten op de camping die je meteen in je hart sluit. Dat klikt dan van twee kanten en je kunt er gif op innemen: die komen terug. Dat was ook het geval met Tante Klaasje en Oom André, een al wat ouder echtpaar.
Het leek zo’n stel dat een plekje zoekt en dat  je dan de hele vakantie niet weer ziet. Maar schijn bedriegt. Ze vervullen een spilfunctie aan wat wij het Leidseplein noemen. Ze hebben contact met iedereen die daar in die hoek staat en dat gaat
in Nederland gewoon door. Als ze meedoen met de table d’hôte, komen ze meteen met de hele club. En een lol dat ze dan hebben, ze gieren het uit van de pret.
Voor volgend jaar hebben ze nu hun plek alweer vastgelegd, ondanks het feit dat het vlak voor hun gouden bruiloft is…

Zoiets hebben we ook met Fleur en Bruni. Ze kwamen de camping op en keken een beetje kritisch naar de prairie: moeten we daar staan, in de zon (want de bomen en struiken waren toen nog nauwelijks zichtbaar). Ik nam
ze mee naar een prachtige tentenplek, onder de bomen. Het is dat ze tussen de vakanties door weer moesten werken, anders waren ze nooit meer weggegaan. Ze nemen de hele camping mee naar de table d’hôte,  verdubbelen de omzet aan de
bar en op het terras en als het moet, passen ze ook nog op de camping. Het leukste is dat ik buiten het seizoen eigenlijk intensiever contact met ze heb als tijdens hun verblijf hier: al ons lief en leed mailen we met elkaar. En
geen van beiden gaan naar bed zonder gecheckt te hebben of de ander al gemaild heeft…

Na iedere table d’hôte wordt dezelfde grap uitgehaald: de hele club gaat naar het sanitairblok en daar wordt bij het kinderbadje de schoonmoeder van meneer X gebeld. Allemaal hebben ze een beleefdheidsgesprekje
met de denkbeeldige mevrouw. Reuze pret natuurlijk, met een flinke slok op…

Als uitsmijter nog een mooi verhaal over Fleur. Elk jaar neemt ze een band van een tractor mee, dan kan ze lekker dobberen op de rivier. Voor het oppompen van de band wilde ze ons niet storen tijdens de siësta, dus
ging ze naar een garage. De eigenaar zette de compressor erop en vervolgens werd de band groter en groter, groter zelfs dan de auto. Fleur zag het gebeuren en dacht: hoe ga ik dat vervoeren?

Maar ze is slim: raampjes open, autogordels uitgerold, band op het dak en toen met de gordels vastgezet. En dat komt dan zo onze camping oprijden…Je komt toch niet meer bij als je zoiets voorbij ziet komen???

Keten op de camping: het maakt dit werk wel heel leuk…

 

Jacqueline’s Daube Provençale 

-1,5 kg rundvlees

– 250 gr. champignons

– 3 uien

– 5 tenen knoflook

– 5 wortelen

– 5 sjalotjes

– blikje tomatenpuree

– 2 runderbouillonblokjes

– kleine prei

-10 olijven pp.

– olijfolie

– peper en zout

-1 fles rode wijn ( niet de goedkoopste!)

 

Marineer een dag van
te voren het rundvlees in peper,zout, olijfolie, knoflook en de fijn gesneden
sjalotjes. Braad de volgende dag het vlees snel bruin en doe dit daarna in een
pan met wijn ( vlees moet net onder blijven) en voeg per halve liter wijn een
rundvleesbouillonblokje toe. Bak nu de uien, in plakjes gesneden wortel, prei
en champignons toe -> in de pan. Voeg de tomatenpuree toe en de in plakjes
gesneden olijven en laat het minstens een uur stoven. Serveer met aardappelen.

(Het recept is voor ongeveer 8 personen, de volgende
dag minstens zo lekker

Read Full Post »