Feeds:
Berichten
Reacties

 Het schitterende departement de Drôme is op allerlei manieren te verkennen, ook per fiets. De overheid speelt daarop in door steeds meer cyclist-163640__180fietspaden aan te leggen. Inmiddels kun je meer dan 2000 kilometer afleggen op speciale routes.

Daar zijn een paar heel speciale bij, zoals de Via Rhona. Deze tocht gaat van het meer van Geneve naar de Middellandse Zee, maar is nog niet helemaal klaar. Wel af is het stuk in de Drôme, daar kun je in 5 gedeelten van 60 km. langs de Rhône fietsen. En er is een fietstocht die helemaal langs de rivier de Drôme gaat, van de bron in La Bâtie-des-Fonds tot aan de Rhone, 130 km lang.

Zijn dit allemaal circuits voor de amateurfietser, de professionals komen ook aan bod, zoals bij de Critérium du Dauphiné en de Tour de France.

Om het regionale nieuws een beetje te volgen, bekijk ik dagelijks de Internetpagina van le Dauphiné Libéré. Maar door alle hektiek was het me even ontgaan dat de wielerkoers de Dauphiné hier langs kwam. Op vrijdagochtend 12 juni bracht ik Rien naar de fysiotherapeut. Hij was een week daarvoor geopereerd, mocht en kon niet autorijden. Ik wilde daarna even een boodschap doen, maar ineens viel het me op dat er zoveel politie langs de kant van de weg stond. Gelukkig had ik het benul om even navraag te doen. Een agent zei me dat een half uur later de weg afgesloten zou worden voor die wielerkoers. Pffffft … snel mijn schema omgooien: thuis stond er suddervlees op het fornuis, dat moest uit. En een uurtje later hadden Rien en ik allebei een afspraak met de tandarts. Voor de zekerheid nam ik de tandenborstels alvast mee, toen ik manlief weer moest halen. Thuis trof ik de huurders van de studio, die net boodschappen wilden gaan doen. Ik waarschuwde: “Dan moet je snel zijn, want de weg wordt zo afgesloten.”  Zij vonden dat heel spannend en gingen langs de route staan. Hun camera stond net in de aanslag toen de fietsers de bocht om kwamen zeilen. Letterlijk… de weg was nat door de motregen en het hele zootje ging onderuit. Onze gasten hadden alles op film, dus thuis konden wij het daarna ook even zien. (Omdat het een haakse bocht was, reden de mannen niet hard, dus hun valpartij viel ook wel mee).

bike-race-446156__180

Omdat we alle rompslomp vanwege de blikseminslag die dag ook moesten regelen, reed ik wel 7 x naar Die. De huurders van de gîte zagen me komen en gaan, maar klaagden niet: die avond stond er toch een driegangenmenu voor hen op tafel… Maar ik schat dat ik daarna net zo moe was als die fietsers van de Dauphiné….

En op maandag 20 juli kwam de Tour de France voorbij, dwars door Die. Al bijna 2 weken stonden er borden dat de weg afgesloten zou worden, deze keer had ik het op tijd in de gaten. Die zondagavond ervoor gingen we bij vrienden eten, 30 km verderop. Op de heenreis reden minstens 50 campers ons tegemoet. Die hadden net de aankomst in Valence gezien en gingen nu naar de volgende etappe. Toen we tegen elf uur terugreden, stonden er minstens honderd campers aan de kant van de weg, die hadden hun plek voor de volgende dag al ingenomen.

Op maandagochtend kon ik nog net met de auto het Office de Tourisme bereiken voor de stadswandeling. Na afloop kwam ik de parkeerplaats echter niet meer af. Als de Police Municipal van Die er had gestaan, had ze me vast doorgelaten. Maar nu stond er zo’n vrouwelijke buldog. “Reculez !”, beet ze me toe, achteruit! Ik probeerde uit te leggen dat ik de afsluiting niet gezien had en dat ik zou omkeren, maar het was niet genoeg: Reculez! zei ze met nog meer stemverheffing. Bijna had ik in het Nederlands gezegd: Kreng dat je bent!  Maar ja, misschien snapte ze dat en dan ben je verder van huis met die macho’s.

En dus moest ik in de bloedhitte te voet naar de andere kant van Die lopen, waar Rien al op me wachtte met zijn auto. Vanaf ons terras, met een glas rosé,  zien we daarna de karavaan voorbijkomen, de reclamewagens die twee uur voor de fietsers uitgaan.geeltour

Ik heb die dag al zoveel zon op mijn kop gehad, dat we besluiten om de Tour thuis op de televisie te volgen. Jammer dan: precies op het moment dat er 8 helikopters boven ons huis vliegen en de opnames van Die gemaakt worden, schiet onze televisie op slot. Zes weken na de blikseminslag werkt het nog steeds niet voor 100%…

Later in de middag, als de Tour al hoog en breed is afgelopen, gaan we mijn auto halen. O jeetje, er staat een megafile, waar we dus met 2 auto’s in moeten voegen. Terwijl ik mijn karretje pak, kiest Rien al een alternatieve route. Als ik van de parkeerplaats kom en moet invoegen, doe ik dat op zijn Frans: raampje open, even zwaaien en vriendelijk lachen. En ja, dat lukt, ik mag ertussen. Een paar autolengtes verder kan ik de rij verlaten, dwars door de binnenstad. Aan het eind sta ik 4 auto’s achter Rien, die nu in dezelfde file – maar 2 kilometer verder- moet invoegen. Ineens is hij weg. De Nederlandse dames voor hem durfden niet een beetje te wringen, dus Rien adviseerde ze: “Ga maar naar rechts en rijdt achter mij aan, dan leid ik je er wel om heen”. “Ja, maar we moeten nog helemaal naar de Ardêche”. “Juist daarom”, zei Rien, “ik breng je tot de rotonde en dan laat je de hele file achter je.” Zij blij, Rien blij, en ik ook, want nu kon ik snel naar huis. Maar zelf met een fiets gaan – een nieuwe staat op het verlanglijstje- is voor een volgende keer wel zo handig. Lekker fietsen in de Drôme, ook voor ons….

En misschien kunnen we dan eens meedoen aan de Dromoise, de fietstocht die in het derde weekend van september hier wordt georganiseerd. Ruim 1500 fietsers, profs en amateurs, kunnen kiezen uit 4 routes. Van een familietocht ( die is al pittig genoeg voor mij) tot een klimpartij van 140 kilometer over de Col de Pennes. Verschillende gasten van ons hebben die al gefietst. Ikke niet, ik doe hem liever met de auto. Maar ooit, met een nieuw karretje, ga ik het echt eens proberen. Want hoe langzamer je gaat, hoe meer je ziet.Dat is het leuke van fietsen in de Drôme.

biker-158872__180

 

Lavendel voor de deur

Lavendel voor de deur

Het staat al vanaf het begin op de website van Mas Dea Augusta: te zien vanaf ons huis de lavendelvelden en wijngaarden. En dat zijn geen mooie praatjes of loze beloften, we hebben nu zelfs een hele akker vlak voor ons huis. Door het mooie weer bloeien de velden overal uitbundig. De lager gelegen akkers zijn 2 weken geleden al gesnoeid. Omdat het stadje Die op 400 meter hoogte ligt, zijn wij nog niet aan de beurt. Daarom genieten we nog steeds van het paarse veld voor onze deur. Deze keer vergeten we het niet, we maken er op tijd mooie plaatjes van.

Overigens is het oogsten ook de moeite waard, dan hangt er een hele dag zo’n zoete geur in de lucht.

 

Wat ook bij deze tijd van het jaar hoort, dat zijn de zonnebloemen. Op het eerste gezicht leek het alsof er dit jaar minder akkers ingezaaid waren, maar nu steken de Tournesols massaal hun kopjes boven het maaiveld uit. (De naam Tournesol betekent qui tourne avec le soleil, die met de zon meedraait.) De 20e juli komt de Tour de France dwars door Die. Bij binnenkomst zien de fietsers meteen een bloeiend veld aan de linkerkant. Of zouden ze geen oog hebben voor zulke mooie plaatjes???zonnebl

De Drôme laat zich op dit momentwel van haar mooiste kant zien : wuivende korenhalmen, akkers met gele zonnebloemen, groene wijngaarden en paarse lavendelvelden. En met een beetje geluk zie je daartussen de diepblauwe rivier de Drôme stromen. Het zijn plaatjes om te zien.

 

Het waren ook mooie praatjes waarmee Rien me heel lang geleden wist te verleiden. Ik viel als een blok voor hem en we hebben elkaar nooit meer laten schieten. Een paar jaar later “moesten” we trouwen. Niet omdat er een kind kwam, maar we mochten beslist niet samenwonen in de plaats waar ik mijn eerste baan vond. We hadden toen geen geld, de studiebeurs stopte tegelijk met de studie. Er zat niks anders op: met zo weinig mogelijk geld een trouwpartij organiseren. Gelukkig waren lange jurken van ongebleekte katoen bij C & A net in de mode. Een schoonzus versierde de hoed, die ik voor 5 gulden op de kop tikte, met bloemen uit haar eigen tuin en zij maakte ook alle corsages voor de gasten. Rien kocht een setje kleren die hij daarna ook als leraar zou kunnen dragen. En het summum van luxe: op de trouwdag deed een kapper mijn haar en voor het eerst in mijn leven bezocht ik een schoonheidsspecialiste. Ik heb mezelf nooit een mooie vrouw gevonden, maar als ik de oude foto’s terug zie denk ik:  dat ziet er niet slecht uit…

Jong stelletje

Jong stelletje

 

En een toeschouwers dat we die dag hadden! Een paar weken voor de trouwpartij rolde er een brief van de politie bij ons in de bus. We schrokken van de tekst, – of we ons maar even wilden melden- maar het werd reuze grappig. Op onze trouwdag kwam de Drentse  Fietsvierdaagse aan in Assen en dus werden wij onder politiebegeleiding naar de trouwzaal geleid. Wij met ons oude Renaultje-vier, achter een serie politiewagens….Net toen we de trouwlocatie verlieten, kwamen er 11.000 fietsers voorbij. En allemaal zwaaien, natuurlijk. Zo werd het een dag om nooit te vergeten.

Dat is nu 40 jaar geleden. We geven er de voorkeur aan om niet een groot feest te geven. Dan moet je iedereen verwelkomen, je bent druk met de cadeautjes uitpakken, je zwaait na afloop van het feest alle mensen uit en ondertussen heb je met niemand echt kunnen praten. Daarom hebben we een paar etentjes gepland, zoals de Fransen dat doen: feestvieren met eten.

En van onze lieve buren/vrienden krijgen we een megabloemstuk met een kaartje met een ontroerende tekst:

Nous vous souhaitons des années encore ensemble en ayant toujours plein d’amour et de tendresse dans votre couple et de garder toujours le moral de la part de N. et L. Bisous.

 Oftewel: Wij wensen jullie nog heel veel jaren samen, altijd  vol van liefde en tederheid en houdt de moed erin. Zoenen van N. en L.

Wat is die Franse  taal toch prachtig! En dit zijn geen mooie praatjes, het komt recht uit hun hart.orchid

 

“K3” (=  mijn moeder met haar 2 zussen) reageert ook, met een telefoontje, 2 kaarten plus de gelukwensen via Wordfeud. En een kaart van mijn 2 vriendinnen. Dat is, zoals de buren zeggen, goed voor de moraal. Mooie praatjes, mooie plaatjes.. dat is aan mij wel besteed.

 

cicade1Die ligt in de Vallei van de Drôme, iets zuidelijker heet het de Drôme Provence. Daar brachten we jarenlang onze vakanties door. Vanaf die tijd hoort het geluid van de “krekels” voor mij bij Zuid-Frankrijk, bij de  zon en vakantie. En ook hier, in Die, op een warme dag, hoor ik het bekende geluid.

Maar “krekel” is de verkeerde naam voor het beestje dat ik er hoor. Het is namelijk een cigale, ofwel cicade. De echte krekels zijn hier ook wel, die zie je soms met tientallen tegelijk opspringen uit een grasveld, maar zij zijn niet de zangers.

De cigales laten alleen van zich horen als de zon hoog aan de hemel staat, meestal van eind juni tot begin september. Hoe warmer het is, hoe harder ze zingen. Dat doen ze, om vrouwtjes te imponeren, de concurrenten af te troeven of te waarschuwen voor gevaar, zoals een mens. Maar volgens mij zitten ze gewoon gezellig op een boomtak samen muziek te maken…krekelmuziek

De verwarring tussen de cicade en de krekel is veroorzaakt door Jean de la Fontaine, die in de zeventiende eeuw leefde in Frankrijk. Hij schreef de bekende fabel “la cigale et la fourmi” , maar dat werd vertaald  als de  krekel en de mier.

 De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,

Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ‘t gras

“Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”

Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.

Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.

Doorkoud en hongerig kroop hij naar ‘t warme mierennest.

“Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,

Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!”

“Je weet dat ik aan niemand leen,”

Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

“Wat deed je toen de zon nog straalde

En ik mijn voorraad binnenhaalde?”

“Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel.

“Daaraan heb ik als mier een hekel!

Toen zong je en nu ben je arm.

Dus dans nu maar, dan krijg je ‘t warm!”

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.

Vaak lijdt hij honger en gebrek.cigale 3

Misschien komt het doordat ik de cigale associeer met vakantie, maar ik word altijd rustig van dat geluid. En die rust in mijn hoofd heb ik nodig, want houdt onze pech dan nooit op?

De regelmatige lezer van mijn column kent de financiële en medische tegenslagen die ons  al een tijd achtervolgen. Iedere keer zeggen we tegen onszelf dat het nog erger kan, dat andere mensen minder geluk hebben dan wij. Maar soms lukt dat oppeppen even niet meer.

Begin juni kwam er weer een financiële klapper. Wij hebben een witte werkster en een witte tuinvrouw en dragen keurig de sociale lasten en belasting af. Als beloning zouden we de helft daarvan terugkrijgen via een belastingteruggave. Foutje: omdat wij deels loonbelasting betalen in Nederland, dragen we hier te weinig af om ervoor in aanmerking te komen. In plaats daarvan valt er een rekening in de bus m.b.t. de sociale lasten. Meer dan € 3000,- verschil, in de min dus…

De chirurg die Rien opereert, zegt dat hij na een dag alles weer mag doen. De man vertelt er niet bij dat hij wekenlang niks kan doen. Na drie dagen gaat zijn hele arm zwellen, die wordt zo dik als een olifantspoot, oedeem dus. Gelukkig heeft Rien het mailadres van de chirurg. Op zondag stuurt hij hem een bericht en nog dezelfde avond komt er antwoord. Maandagochtend om 6.45 uur komt er per mail een recept binnen voor een zware Prednisonkuur. Een paar uur lang denken we: Zouden we de ellende nu achter ons hebben? Maar dan komt de volgende klap en wel heel letterlijk.blikseminslag

Het is een stralende dag met een strakblauwe lucht. Rien ziet welgeteld 1 wolkje en daaruit komt onverwacht 1 keiharde klap: een blikseminslag. Gelukkig staat ons huis niet in de fik, en de gast die buiten liep, is ongedeerd. Maar wel zijn er 16 apparaten kapot. We zijn lamgeslagen, zitten er echt helemaal doorheen. Dit kan er even niet meer bij.

Waarschijnlijk wordt zo’n 80% wel vergoed door de verzekeringsmaatschappij. Toch is het een heel gedoe, alleen al het opzoeken van alle facturen. Gelukkig is die echtgenoot van mij een Piet Precies. We hebben hier nog de hele boekhouding van de camping, archiefkasten vol. (Alles moet 10 jaar bewaard blijven). Daarnaast heeft Rien al die jaren mappen met facturen van privézaken bijgehouden. Maar het kost ons toch drie dagen: facturen opzoeken, alles op papier zetten, het oordeel van de experts binnen zien te krijgen, naar de verzekeringsmaatschappij gaan en weer terug.. En Rien mag zelf niet autorijden, dus ik ben de chauffeuse, ook als hij drie maal per week naar de fysiotherapeut moet. Wat een gelazer, zou mijn schoonmoeder zeggen…

Naast die ellende is er toch ook wel wat positiefs te ontdekken: je weet precies wie je vrienden zijn. Onze vaste oppassers, die nog in de regio kamperen, staan meteen weer op de stoep. Alleen samen een glas rosé drinken, dat maakt ons al  wat rustiger. Buurman is zoals altijd ook weer paraat. Vrienden bellen op en mailen, om hun steun te betuigen. Ook heel bijzonder: een collega, komt, terwijl het zijn hoogseizoen is, voor Rien een kapotte kraan in de gîte repareren. En Dinges, de man van onze hulp, klimt het dak op om de nieuwe koppen van de satelliettuners aan te sluiten. Voor niks, want we zijn immers vrienden. Daar word je wel weer een beetje blij van.

We zijn nu drie  weken verder en de rust begint weer te keren, ook in mijn hoofd. Hoor ik daarom nu de cigale?

 

Grottes de Chorange

Ik wilde helemaal niet naar Frankrijk verhuizen, in 2001, en toch was ik binnen een maand verliefd op Die. En niet veel later op het prachtige departement de Drôme. Het is hier echt overal mooi, maar het Natuurpark de Vercors vind ik persoonlijk wel een topper.

Combe Laval, Vercors

Combe Laval, Vercors

 

De Vercors is op verschillende manieren te ontdekken: te voet, per fiets,  mountainbike of met de auto. Een van onze mooiste autoritten is een dagtrip naar het noorden van de Drôme. Weides met vee, naald- en beukenbossen en steenwoestijnen wisselen elkaar af. De natuur is schitterend, met o.a. 1800 verschillende bloemen en planten en 135 vogelsoorten. En in dit landschap bevinden zich een paar wonderschone grotten.

Een grot is een (natuurlijk gevormde) onderaardse ruimte. Ze ontstaat vaak door oplossing van kalksteen in koolzuurhoudend water. Dat heet een karstverschijnsel. Dat is prachtig te zien bij Vassieux-en-Vercors. Het plateau daar is zo’n wijde kom, dat het water er doorheen sijpelt. De kalkachtige grond verandert daardoor in een gatenkaas. Veel vaker echter worden  grotten gevormd door een ondergrondse rivier. En soms hebben ze echt immense afmetingen.

 

Grotte de la Luire

Grotte de la Luire

De Drôme kent een paar van die prachtige grotten. Ongeveer 10 km na de Col de Rousset ( vanuit Die gezien) is de Grotte de la Luire te bezichtigen. Deze grootste grot van de Drôme is wel 40.000 meter lang en 547 meter diep.

Het portaal en de grot zijn door de eeuwen heen een toevluchtsoord geweest. Ze beschermde mensen tegen dieren, regen en kou en ook tegen andere mensen. Het meest markante moment was de zomer van 1944. De grot functioneerde toen als ziekenhuis voor ongeveer 60 gewonde verzetstrijders. De Duitsers fusilleerden 35 van deze maquizards en deporteerden het medische personeel. Die mensen werden vervolgens in Chapelle-en-Vercors alsnog neergeschoten.

De gids in de Grotte de la Luire, vertelt, deels bij kaarslicht, zowel over de geschiedenis als over het ontstaan van deze grot.  De geluids- en lichtbeelden zijn adembenemend, een bezoek is dus zeker de moeite waard.

 

Om de volgende grot te bereiken gaat u via Chapelle- en Vercors , Barraques-en-Vercors, de Petits Goulets ( bergengten, maar goed beveiligd) naar Pont-en-Royans en daarna naar de Grottes de Chorange. Deze liggen in het hart van de Gorges de la Bourne, aan de voet van de Coulmes en het majestueuze keteldal van de kliffen van Presles. Er zijn prachtige druipsteengrotten, waar ook sporen van de prehistorie zijn gevonden. Let vooral ook op de watervallen links en rechts!

Chorange is absoluut uniek vanwege zijn zeer lange ( 1 tot 3 meter) en dunne ( 3 à 4 mm) stalactieten, qua vorm een meterslange ijspegel. Deze grotten behoren tot  de meest bekende van Europa. Eén zaal is 16 meter hoog met duizenden naalden die aan het “plafond” hangen. De verlichting, tegelijk met mooie muziek, maakt er een sprookjesachtig geheel van. Deze grotten zijn ontstaan door de combinatie van water dat erodeert op kalk.

Grottes de Chorange

Grottes de Chorange

Grotte de Chorange

Grotte de Chorange

 

Op de terugreis weer bij Chapelle-en-Vercors liggen de Grottes de Draye Blanche. In 1918 ontdekte een natuurliefhebber deze ondergrondse “kathedraal”, die door regen en erosie is uitgebeiteld. Duizenden stalactieten hangen aan het “plafond” van de zaal en verlichting maakt het ook weer prachtig om te zien. In 1990 werd er een tunnel gecreëerd, om de entree voor bezoekers gemakkelijker te maken. De werklieden stuitten bij toeval op een toevluchtsoord van dieren: er werden 15.000 beenderen gevonden van 45 verschillende diersoorten, zoals van de holenbeer, bizon en de wolfsarend. De gids staat hier uitgebreid bij stil. Om het voorstelbaar te maken zijn prehistorische dieren op ware grootte nagemaakt. Deze grot is, vanwege de dieren, vooral leuk om met kinderen te bezoeken.

Er zijn nog veel meer van die grotten en spelonken, de Vercors lijkt echt wel een gatenkaas….

 

waterval vercorsPS. Voor als u nog een overnachtingsplek zoekt, op weg naar Zuid-Frankrijk, kijk dan eens naar http://www.tussenstop.com/hotels-onderweg/  Ik heb geen aandelen hierin, maar zoek zelf wel altijd naar leuke adresjes voor onderweg, dus misschien is dit iets???

 

 

Lintjesregen

1a_nl_ridder_grootkruis_sjerpRond Koningsdag, voorheen Koninginnedag, regent het jaarlijks lintjes. Niet alleen bobo’s krijgen zo’n onderscheiding –bijvoorbeeld na 12,5 jaar lidmaatschap van de Tweede Kamer, wat op zich een verdienste is -, maar ook gewone burgers. Dat zijn vooral bekende zangers, sporters en zo en ook mensen die zich hebben ingezet voor een bepaalde organisatie. Maar een individu, die zich bekommert om een medemens, die krijgt zo’n lintje niet. Terwijl zijn of haar inspanning toch ook volkomen onmisbaar kan zijn.

 

Als koningin van mijn eigen weblog wil ik dit systeem doorbreken en een symbolisch lintje uitreiken. Aanstaande woensdag is het een hectisch dagje voor ons. Rien moet voor een kleine operatie naar de privékliniek net buiten Valence. Er is geen openbaar vervoer naar Guilherand Granges, dus ik ga hem brengen. Aan het eind van de middag of het begin van de avond mag ik hem weer ophalen. Dat is dus 2 x 140 kilometer met de auto. In de ochtend vertrekken onze eerste gasten van dit seizoen. Normaal zouden we ze uitzwaaien, maar dat lukt nu niet. In de loop van de middag komen hun  opvolgers. Die heb ik al geïnstrueerd hoe ze de poort kunnen openen, als ik er niet ben. Mijn belofte om die avond voor hen te koken, moeten ze maar op hun buik schrijven, dat gaat nu even niet. Al beloof ik ze wel een pannetje van Oma’s kippensoep ( zo heet het recept echt!).Tussen gast nummer 1 en nummer 2 moet de gîte ook nog schoongemaakt worden. Onze schoonmaakhulp is verhinderd, dat wordt dus een zwaar dagje.

Minimaal 2 x per week mail ik met onze vaste oppassers Ed en Thea en uiteraard wordt het bovenstaande ook uitgewisseld. We schrijven over de camping, waar zij naartoe willen en het weer in die hoek van Frankrijk. Zonder enige bijbedoeling stel ik voor: Kom eerst deze kant op en wacht dan tot het beter weer wordt  in het gebied waar je naartoe wilt. Dan kook ik een keer voor jullie ( Mijn nieuwste experimenten op dat gebied zijn natuurlijk ook al besproken…) Of bel even vlak voordat je weggaat, dan kijkt Rien op Meteo hoe het weer in heel Frankrijk is voor de komende week. Dus als er een bericht van hen op het antwoordapparaat staat, krijgt Rien opdracht om dat eerst uit te zoeken, voordat ik terugbel.

En dan krijgen we de volgende boodschap: We zijn vandaag kletsnat geregend op de fiets en hebben dus geen zin in slecht weer tijdens de vakantie. Daarom gaan we eerst naar een camping vlakbij jullie. En als we dan toch in de buurt zijn, komen wij woensdag even assisteren met de werkzaamheden. Zeg nou zelf, dat soort mensen is toch een lintje waard?2a_nl_commandeur_dame

Zoiets is al eerder gebeurd. Een paar jaar geleden zouden zij in oktober komen oppassen. De week ervoor stonden ze met hun caravan 30 km verder op een camping. Toen ze even bij ons langskwamen, was Riens moeder net overleden. Rien zou in zijn eentje met de trein naar Nederland gaan en ik zou op de katten passen. Daar kwam niks van in, zij beëindigden hun vakantie, zodat Rien en ik samen afscheid konden nemen. En toen zij op hun beurt vorig jaar in september plotseling niet konden komen, stond er een ander gouden koppel klaar. Die veranderden op slag hun eigen plannen, zodat wij een geboekte vakantie niet hoefden te annuleren. Ook een lintje voor hen!

Onze relatie met onze “tuinkabouter” hebben we vorig jaar in goede harmonie beëindigd. We waren heel content met Sylvain, maar vaste afspraken waren er niet te maken met hem. Hij werkt namelijk alleen als hij geld nodig heeft en niet als wij dat graag willen. Omdat hij ook plannen had om te verhuizen naar Spanje, kwamen we weer terug bij degene die ons met hem in contact had gebracht, Celine die op de camping al de tuinen bijhield. We zijn dolgelukkig met haar, maar het zwaarste werk in de tuin blijft nu liggen: op een helling staan en dan de bosmaaier hanteren, daar moet je echt sterk voor zijn. Rien kan en mag het momenteel niet doen, dus ja, wat dan? Is het geluk, of het lot? Op de markt komen we Sylvain tegen, die is niet verhuisd vanwege ernstige ziekte van zijn vrouw. Maar hebben wij een probleem? Nou, dan komt hij toch helpen? Die krijgt ook 3_nl_ridder_heereen lintje van mij!

 

Voor Ed en Thea kunnen we bij toeval iets terugdoen. Het moet in september 2010 of 2011 geweest zijn dat wij samen met hen bij ons favoriete restaurant aten. De eigenaresse wees ons op de jongeman die achter ons zat, een Nederlander die op Corsica woonde. Hij was in Die, als manager van de groep Barbara Furtuna, die de volgende avond een concert in de kathedraal  zou geven. Dat was nou jammer, die ochtend gingen wij al vroeg op vakantie. Hij beloofde ons een DVD te brengen van de groep en dat deed hij ook. Toen ik een bedankje mailde, nodigde hij ons uit om een volgende keer zijn olijvenboomgaard op Corsica te bezoeken. Dat deden we, hij gaf ons een uitgebreide rondleiding, terwijl wij daar niets tegenover konden stellen: zijn hele voorraad olijfolie was al uitverkocht.

Afgelopen oktober nodigde hij ons uit voor een concert in Crest en we waren lyrisch, zo ontzettend mooi!  Toen M. een paar weken geleden mailde dat Barbara Furtuna deze vrijdag weer optreedt in de kathedraal van Die, waren wij echt blij. Ed en Thea ook, want die krijgen naast het symbolische lintje kaartjes voor het concert.

En heet van de naald: hierboven schreef ik dat woensdag een stressdag zou worden met twee maal de afstand Die-Valence en weer terug. Omdat Rien in een privékliniek wordt geholpen, moesten we een verklaring van de aanvullende verzekering ophalen, zodat ons eigen voorschot terugbetaald wordt. De alleraardigste man van de EOVI vroeg me of ik ook het déplacement had geregeld. Déplacement, wat is dat nou weer?

Op basis van zijn verzekering zou Rien misschien met een taxi heen en terug gebracht kunnen worden, maar daar moesten we zelf maar even naar informeren. Bij wie dan? Ja, dat wist hij ook niet. De secretaresse van de opererende specialist zei dat we een VSL moesten bellen, alweer een onbekende term. Via onze onbetaalbare buren van de camping –die moeten zeer beslist óók een lintje hebben- hoorden we dat dit de ambulancedienst is. (Wat wij in Nederland een ambulance noemen, is hier een onderdeel van de pompiers, de brandweer. Het vervoer van niet ernstig zieken gaat met de Franse ambulance of een gewone taxi). Meneer wordt dus luxueus vervoerd.

En na de operatie gaan we de zwarte markt op: voor de eerste dagen heeft Rien morfine, die zal hij wel nodig hebben. Maar de hoeveelheid pijnstillers met codeïne??? Bij 5 doosjes zeiden we: Ho maar. Eerst maar eens zien of ze wel nodig zijn….

 

pycaranthaEr zijn verschillende manieren om met geld om te gaan, iedereen kan dat in eigen omgeving zien. Je hebt mensen die heel zuinig zijn, omdat het moet, of omdat het een levenswijze is. Anderen leven in weelde, die geven  hun geld gemakkelijk uit, omdat ze genoeg hebben of omdat ze alles willen hebben wat ze mooi vinden. En daartussen zitten veel andere manieren om geld te besteden. Dat we daarin niet allemaal gelijk zijn, maakt het leven wel boeiend.

 

Wijzelf hebben al vanaf onze studententijd veel geïnvesteerd in “stenen”. Toen kreeg je als samenwonend stel gewoon geen huurhuis, hokken hoorde niet. Voor het geld dat we aan huur kwijt zouden zijn, konden we wel een minihuisje kopen. Het was geen vetpot, ik ontving een maximale studiebeurs en Rien zelfs minder dan dat. Maar ons inkomen vulden we handig aan:  door per week drie uur als caissière te werken, verdiende ik tegelijk mijn ziektekostenverzekering. Verbouwingen aan dat eerste huisje konden we betalen door de inkomsten uit vakantiewerk. En ons eerste tuintje daar was misschien maar 16m2, toch was het voor ons pure weelde.

Cadeautje van de natuur

Cadeautje van de natuur

 

Eigenlijk hebben we dat altijd zo gedaan,  investeren in “stenen”.  Voor ons geen verre reizen, geen designerkleding, geen Ferrari. Alles wat we konden missen, staken we in het verfraaien van huis en tuin.

En dat ging niet altijd even soepel, zo stond ik eens woest tegenover Rien: voor de verandering van een stenen schuur in een winkel bij zijn eigen bedrijf wilde hij zo weinig mogelijk lenen. Dus  de hele verbouwing moest van ons maandelijks inkomen betaald worden. Dat er geen geld meer was voor een in mijn ogen noodzakelijke nieuwe jas, ging mij echt te ver. Die jas kwam er, het bedrijf ook…wel met een kleine lening.

 

Ook later was het nog wel eens heel krap, onze eigen planning. Zo had een Franse bank ons halverwege 2003 een lening toegezegd voor de verbouwing van een gîte.  Eerdere investeringen deden we tot dan toe uit eigen zak, maar deze opknapbeurt werd iets te duur. Er zat namelijk astbest in het dak, dat moest er dus af. De bank gaf maanden daarvoor al groen licht, we mochten alvast beginnen en zij zou de stukken wel tekenen. Toen we halverwege de verbouwing waren, weigerde ze alsnog. Met kunst- en vliegwerk overleefden we die winter en konden we de klus afmaken. Zonder lening dus….

 

Orchis Pyramidalis

Orchis Pyramidalis

We doen het nog steeds, investeren in huis en tuin. Maar geluk zit niet in de grootte van je woning, niet in de hoeveelheid luxe. Geluk is als je blij en tevreden kunt zijn met wat je hebt. Zo genieten wij mateloos van onze tuin en de wonderen die zich daar voordoen.

Aan de voorkant van het terrein staat een grote, hoge haag, die vooral bestaat uit Pycarantha, een vuurdoorn. Toen we het huis kochten was deze, na 6 jaar verwaarlozing, monsterlijk groot geworden. En vanwege de grote, scherpe doornen heeft Rien een bloedhekel aan die heg. Maar nu  bloeit hij overdadig, echt mooi om te zien.

 

In een stukje tuin dat we vorig jaar hebben aangelegd, staat zomaar een grote pol klaprozen, de coquelicot,s te bloeien. De fruitbomen hangen inmiddels weer vol vruchten, die hebben de nachtvorst overleefd. Van een schoonzus kregen we een stek van een heel bijzondere druif. Voor het eerst krijgen we nu druiven uit eigen tuin…

En dan zien we iets heel bijzonders: In een talud, midden in het niet gemaaide gras,  vinden Rien en ik zomaar een paar orchideeën. Twee ervan staan al in volle bloei, de Bijenorchis. De derde, de Orchis Pyramidalis,  komt net met haar kopje boven de bodembedekkers uit.  Het lijkt wel een roze variant van de Blauwe Druif, maar dat wordt straks een prachtige bloem. Als het goed is, komen er nog meer van, pakweg 30 stuks, in ons weiland. De derde soort, het Soldaatje of de Orchis Militaris, is inmiddels al uitgebloeid.

Bijenorchis

Bijenorchis

De natuur hier in de Drôme geeft dit zomaar gratis, dat is toch weelde?

 

Abracadabra.

une batterie

une batterie

We wonen hier alweer 14 jaar en toch verwonderen we ons nog iedere dag over de Franse taal. Het lijkt soms wel abracadabra ( wat een toverspreuk is of onbegrijpelijk woordgebruik.) Zo is de zogenaamde turbotaal momenteel in de mode. Bon App, zeggen ze hier voor de maaltijd, de afkorting van Bon Appétit. De kapster vraagt mij Com d´hab? en bedoelt Comme d´habitude?, zoals gewoonlijk. En de jongens die iets aan het zonnescherm moeten veranderen, maken het wel heel bont. Ze vertrekken met de woorden Bon Aprèm. Ze bedoelen Bon après-midi, een goede namiddag.

Heel boeiend zijn ook de fouten die wij – en de toeristen ook- regelmatig maken met de zogenaamde faux amis, de valse vrienden. Het zijn woorden die zowel in het Frans als in het Nederlands voorkomen, maar net iets anders betekenen. Een leuk voorbeeld is het woord batterij. Wij zijn geneigd dat te vertalen met la batterie, maar dat is een accu. Een batterij is namelijk een pile.

une pile

une pile

Nee, niet een pil. Toen een Nederlandse gast bij de apotheek een pil voor een bepaald kwaaltje vroeg en daarbij het woord pile gebruikte, begreep deze er niets meer van. En voor de mensen die met de auto naar Frankrijk gaan: een file is een bouchon. La file bestaat ook, maar dat is een rij. Alhoewel: als je in de file zit, sta je ook vaak in een rij…

Het horloge is een montre, un horloge is een klok of een uurwerk. In de stadswandeling van Chatillon moet je bij het horloge afslaan, dan is het wel aardig als je weet dat dit bij de klokkentoren is.

De koffer is ook zo´n faux amis. Op vakantie neem je een valise mee en je waardevolle spullen doe je in de kluis, de coffre. Als je een krantje koopt, is dat le journal. Le courant, het woord dat wij vroeger wel voor krant gebruikten, betekent stroom, of stroming.

En pas op met het woord nul. In het Frans is dat zéro. Gebruik je nul, dan zeg je dat iets of iemand waardeloos is.

Post is ook zo´n lastig woord. De post in de brievenbus is le courrier, het postkantoor is la poste en le poste is de standplaats. Hiermee kun je dus 3 x de mist ingaan.

Het is trouwens maar waar je je druk over maakt. Een kennis van ons vervoegt geen enkel werkwoord en maakt nooit een verschil tussen le en la. Ondanks alle missers die daar het gevolg van zijn, begrijpt iedere Fransman hem.

Waar we zelf nog wel eens de fout mee ingaan, zijn de uitdrukkingen. Wij zijn geneigd die woord voor woord te vertalen, maar voor Fransen is het dan abracadabra. Zo zei ik eens tegen onze doodgoeie buurvouw, die ik een tijdje niet gezien had: He, leef je nog? Tenminste, dat was mijn bedoeling. Nicole keek me heel vreemd aan: ze stond voor me, dus natúúrlijk leefde ze nog.

En soms gaat het gewoon mis, omdat ze hier een ander woord gebruiken. Voor Nederlanders die in Frankrijk wonen of er vaak verblijven, is er een speciale website: www.nederlanders.fr. Mensen helpen elkaar daar, stellen vragen, geven adviezen en soms zijn er leuke columns te lezen. Zo las ik daar een artikel van Nicky Bouwmeester over een aantal uitdrukkingen die in het Frans net iets anders zijn dan in het Nederlands.

Wij weten precies wat we bedoelen als we zeggen: Nu zijn de rapen gaar! De Fransen maken daar van: Les carottes sont cuites, de wortelen zijn gekookt. Als haringen in een ton zitten is hetzelfde als Comme sardines dans une boîte,als sardientjes in een blikje.

Wij Nederlanders willen geen slapende honden wakker maken, Fransen laten hun kat met rust: il ne faut pas réveiller le chat qui dort. En wij zien beren op de weg, zij wolven: voir des loups. Met de hond en de kat is er nog zo’n aardige verwisseling. Er is geen hond, zeggen wij, voor de Fransen is het de kat:  il n’y a pas un chat.foto

Als iets een rib uit ons lijf kost, is het duur. De Fransen zeggen dat het hen een arm kost, ça coûte un bras. Of nog leuker: la peau des fesses, de huid van je billen verpatsen om iets te kunnen kopen.

Ook grappig: Roken als een ketter is hier roken als een brandweerman: fumer comme un pompier.

En een uitdrukking die in het Nederlands nogal eens fout gaat, is de mond-tot-mondreclame. Let maar op hoeveel mensen niet zeggen: mond-op-mond ( is wel heel letterlijk…). In Frankrijk voorkomen ze die vergissing, want daar is het van mond tot oor: de bouche à l’oreille.. En zo gaat het ook letterlijk, toch?

Net een ander woord kiezen ze ook voor de handdoek in de ring werpen, zij gooien de spons: jeter l’éponge. En wij krijgen soms een gepeperde rekening in een restaurant, de Fransen een gezouten: une note salée.

In diezelfde column stond een prachtig plaatje over de prijs van een kop koffie op een terras.note-salée-gepeprde-rekening-535x336

Dat kost € 7,- als je zegt: “Een koffie”,

€ 4,25 voor “Een koffie, alstublieft.”

En slechts € 1,40 voor degene die het heel beleefd vraagt: “Goedemorgen, mag ik een koffie alstublieft?”

Wij doen dat laatste automatisch, niet alleen omdat we ons aanpassen aan de gebruiken hier, maar ook omdat beleefdheid niks kost. Zelf zaten we er eens bij toen een vriendje de ober riep met de woorden: Garçon! Het klonk alsof er een kwajongen bij de les geroepen werd. We kregen er plaatsvervangende schaamte van.

Onze buurvrouw van de camping houdt van taal en ze vindt het bijzonder dat wij zo geïnteresseerd zijn in “haar” Frans. Dus ik vertel haar over  bovenstaande uitdrukkingen. Die snapt ze wel, maar de faux amis, dat is lastiger uit te leggen. Maar als we het over beleefdheid hebben, zitten we weer volledig op een lijn. Zij hebben vroeger een bar gerund en Nicole kent het van toen nog wel: van sommigen krijg je Ni bonjour, ni le merde. Niet een groet, niet de shit.

Ook al is het soms abracadabra, de Franse taal blijft toch heel erg leuk.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 208 andere volgers