Feeds:
Berichten
Reacties

Omdat we op 400 meter hoogte wonen komen de bloembollen pas laat boven de grond. Eind maart kwamen ook pas de eerste blaadjes aan de bomen. Maar daarna ging het ineens hard. De bollen bloeien inmiddels uitbundig, de fruitbomen lijken overdekt met een laken van kant en de rozen zitten volop in de knop. Ook buiten onze eigen tuin is het mooi. Ik geniet mateloos van de Wilde Bostulp. Dat is een beschermde plant, die vooral rondom Die voorkomt.

Bijna iedere dag passeer ik het nieuwe bedrijventerrein in aanbouw en telkens moet ik een beetje grinniken. Jaren geleden werd er aan de noordkant van Die een project met sociale woningbouw wel een half jaar stilgelegd, vanwege die Wilde Bostulp. Er kwamen biologen aan te pas om ze uit te graven en op een andere plaats te planten. En waar werd dat gedaan? Precies op de plek waar een ecologisch bedrijventerrein was gedacht. De bouw daar werd eerst drie maal stilgelegd vanwege allerlei archeologische vondsten, zoals grafheuvels. En dat is ook typisch Frans: ze stuiten op iets, gooien het gat dicht, dan komt er een tweede ploeg graven en de boel onderzoeken. Gat dicht en nog een derde keer…

Als er leidingen in de grond moeten worden gelegd gaat dat net zo: men graaft een geul,leggen buizen voor elektra erin en dicht. Daarna, voor de aanvoer van bijvoorbeeld water, wordt er weer een greppel gemaakt, die vervolgens ook dichtgegooid wordt. En dat kan voor een derde of vierde keer gebeuren als er riolering of een telefoondraad in moet. Voor ons Nederlanders onbegrijpelijk, maar het heeft hier alles te maken met wie verantwoordelijk is voor wat. Daar zit wat in. 

Zo ging dat dus ook met die opgravingen. Daarna moest de Wilde Bostulp opnieuw worden verplaatst door een stel biologen. En de bedrijven die wilden bouwen, moesten maar wachten…

Of de verplanters hun werk niet goed hebben gedaan, of dat er spontaan vermenigvuldigingen hebben plaatsgevonden, dat weet ik niet. In ieder geval is het toch nog een zaaibed van gele bollen. Helaas zijn ze superbeschermd ( boete € 800,- als je ze uitgraaft), dus ik mag er niet een paar pikken om in mijn eigen tuin te zetten. Gelukkig krijg ik er een stel van de vroegere buurman. Die vindt de bescherming maar onzin: hij woont achter de grote Cave, waar ze vanwege de uitbreiding zoveel onkruidverdelger hebben gespoten dat daar deze hele eeuw geen bol meer op zal komen. Maar ja, regels zijn regels: pikken en herplanten is verboden, doodspuiten mag wel.

Met dezelfde buurman gaan we uit eten en we rollen weer eens van verbazing van de stoel. Niet ver van Die is er een gemeente, Rochefourchat, die bestaat uit 1 inwoner. Deze oudere dame woont er zelfs niet eens permanent. Het kan nog gekker: op Internet valt te lezen dat er in Frankrijk 7 gemeentes zijn die überhaupt geen inwoners hebben. In Nederland is er regelmatig sprake van een gemeentelijke herindeling, omdat men vindt dat gemeenten met minder dan 10.000 inwoners niet de mogelijkheid hebben om voldoende deskundige ambtenaren aan te trekken. Hier denken ze daar dus anders over. Overigens: met 1 inwoner is het wel zo gemakkelijk: de burgemeester, ambtenaren en bevolking zijn het altijd met elkaar eens…

Ondertussen blijven wij genieten van het voorjaar. Niet alleen de gele Wilde Bostulp staat te bloeien, de Gewone Vogelmelk met haar witte bloemen valt goed op het gras, net als de honderden Blauwe Druifjes. Maar ja, het gras moet weer gemaaid, dus de Druifjes worden door Rien geplet.

Als we weer eens naar Valence gaan, komen we onderweg een wonderboom tegen. Een Blauwe Regen heeft zich daar omhooggewerkt langs alle takken van een boom. Nu die plant volledig in bloei staat is het een juweeltje om te zien.

Nog zo’n juweeltje begint net in onze tuin te bloeien, de Tamaris. Deze boom stond er al toen we dit huis kochten en is dus al behoorlijk groot. Vanaf ons terras kijken we op een roze wolk van fijne bloemen. Straks, na de bloei, vormen de takken met zijn smalle bladeren een prachtig,natuurlijk zonnescherm.

Tamaris

De tuin biedt ons nóg een onverwacht cadeautje. In juni hebben we in ons weiland wel 30 tot 40 orchideeën staan, de Orchis Pyramidalis. En de Bokkenorchis groeit hier ongeveer als onkruid langs de kant van de weg. Van de Orchis Militaris, het Soldaatje, hebben we er maar eentje, ooit eens weggenomen van een plek waar niemand ervan kon genieten. Gestolen goed gedijt niet, zeggen ze, maar deze wel. En nu vinden we zomaar een Purperorchis in het talud dat vorig jaar met een shovel volledig omgespit is. Er blijken er nog meer te staan, wat een cadeautje, zomaar half april.

Het lijkt wel of de natuur inmiddels in de hoogste versnelling staat. In Die zijn verschillende gevels veranderd in een lila wolk, dankzij de Blauwe Regen. In de bermen en in de tuinen staan ook de Irissen volop te bloeien, net als de Sering in verschillende kleuren en de gele Gouden Regen. Prachtig allemaal.

En waar ik ook van geniet: Riens belangrijkste project van deze winter is eindelijk af. Het heeft hem heel wat hoofdbrekens gekost voordat de schets van een veranda veranderd was in een bouwtekening. En daarna het traject van tekening naar de realisatie. Meestal denk ik wel mee,maar deze keer wist hij precies hoe het moest worden. Ik had er een hard hoofd in, maar moet toegeven dat ie het mooi bedacht heeft en uitgevoerd.

Nu heeft de grote gîte een mooie schaduwhoek. Omdat we hebben gekozen voor een waterdicht scherm kunnen gasten ook buiten zitten als het – zeldzaam hier- even regent. Nu nog het zwembad schoonmaken en dan kunnen de gasten komen.

Maar eerst gaan we zelf nog een weekje weg.

Tot later!

 

De stekker eruit.

Trump in Amerika heeft het uitgevonden: als zijn leugens worden doorgeprikt, gaat het ineens om “alternatieve feiten”. Waarmee onzin zomaar de waarheid wordt. In Nederland heeft hij al navolgers. De woordvoerders van DENK beweerden bijvoorbeeld dat artsen bij oudere allochtonen eerder de stekker eruit zouden trekken. Volgens mij zijn juist artsen de allerlaatsten die lichtzinnig een leven beëindigen. Sterker nog, als het je diepste overtuiging is dat jouw leven voltooid is of niet meer zinvol, of als het een ondraaglijke last is, dan moet je nog flink je best doen om een arts te vinden die jou wil helpen bij het sterven. Dus dit is volstrekte kletskoek van DENK.

Wat wij hier van anderen horen en ook zelf meemaken is dat “allochtonen” niet altijd even gemakkelijk met artsen kunnen communiceren.

Sommige Fransen rebbelen in een moordend tempo, praten binnensmonds of een beetje dialect: wie raakt dan niet de draad kwijt? Artsen voegen daar dan medische termen aan toe, die je zelfs in het Nederlands nauwelijks kent. En ze draaien hier ook nog eens bekende begrippen om: AIDS  is SIDA en een MRI-scan is een IRM. Niet altijd simpel dus. Ik red me meestal best met de Franse artsen, maar als het even kan vergezelt Rien mij.

Toen ik in januari uit Nederland terugkwam met  een flinke verkoudheid, die daarna overging in bronchitis, was Rien solidair, kreeg het ook, dus gingen we samen naar de huisarts. Zij begon over de ontstekingsremmer die ik al minstens 2 jaar slik. Daar moest ik mee stoppen, had de reumatoloog gezegd. Uit het gerebbel maakte Rien op dat ik het af en toe wel mocht nemen als pijnstiller, maar ík begreep juist dat het een absoluut verbod was. Met een boel ellende als gevolg: de ontstekingen terug en alle energie weg. Zes weken later moest ik er weer zijn voor iets anders en toen wilde ik even weten wie het nu goed had begrepen, Rien of ik. Nou, geen van beiden, want ik moest er pas mee stoppen als ik een vervangend medicijn heb. Sterker nog, gedurende 6 weken moet ik ze allebei gebruiken. Dat had ze toch echt niet gezegd, zo slecht is ons Frans niet…

De reumatoloog is op dit punt echt het tegenovergestelde. Alles wordt gewikt en gewogen, het hele lijstje met mogelijkheden wordt afgevinkt. En eindelijk komt ze ook bij een specifiek medicijn terecht. Maar we zijn er nog niet, ze wil eerst nog een onderzoek van de lever en de longen. Nou, prima, zo’n APK. Het leveronderzoek ging voorspoedig en de arts echode meteen even de nieren. Alles goed, dus fluitend door naar de longarts. Ik heb weliswaar tientallen jaren gerookt, maar nooit veel. Het maximum van 4 sigaretten per dag ben ik al sinds 2013 aan het minderen. Ik zat nu op 1 à 2 per week. Denk maar niet dat iemand zegt: Goed gedaan! En de longarts was al helemaal niet onder de indruk.

Artsen vragen altijd naar je beroep. Wat zeg ik dan? Membre du Parlement National? Dat zei deze man dus niks. Deputé? Dat is een afgevaardigde. Kan zomaar van alles zijn.

“En in Frankrijk, wat deed u daar? Een camping gehad? Wat deed u dan, de administratie?”

Ja, onder andere, maar ook de stadswandeling en koken voor 30 tot 50 personen.(Pas later werd me duidelijk dat hij wilde weten of ik in een vervuilde omgeving had gewerkt.) Daarna begon het echte onderzoek. Eerst op de weegschaal. Ik zei:

“Dat is een beetje “penible“.

Gevatte reactie: “Niet mijn schuld.”

Ik wees op mijn schildklier, maar hoefde verder niks uit te leggen: het litteken in mijn hals had hij meteen al opgemerkt.

En toen werd het echt grappig. Rien kon vanuit de spreekkamer alles zien en die had de tijd van zijn leven. De arts legde uit wat ik moest doen, eerst met woorden, daarna met gebaren. “Héééél diep inademen en dan abrupt uitademen!” Hij leek net een dansende dirigent, die het orkest tot ongekende hoogte opzweepte: hóger, hóóger, hóóóger!! Daarna was het een schoolmeester, die zijn klas tot bedaren probeerde te brengen: láger, lááger, láááger!!

Ik deed echt mijn best, maar het bleef foute boel, ik had niet genoeg lucht. Hij legde omstandig uit dat het om COPD ging. Op Internet las ik later dat COPD voor 85% veroorzaakt wordt door roken, maar dan moet je wel 10 jaar lang ongeveer een pakje per dag hebben weg gepaft. Dat heb ik nog nooit gedaan, geen dag. Maar ja, na de donderpreek van deze arts beloofde ik meteen te stoppen met ook die laatste sigaret.

Na dit onderzoek reden we door naar Noord-Frankrijk, waar we een schitterende chambre d’hôte hadden geboekt. Het lag aan een zijarm van de Moezel en er was een restaurant op 50 meter afstand. Wel dicht, dat stond er net even niet bij op de website. Nadat we het hele dorp – wel mooi- hadden rondgereden vonden we Chez François, een onooglijk dorpscafeetje waar heerlijke pizza’s werden gemaakt. Tot onze verbazing had de man ook een toetje in de aanbieding. Zo uit de supermarkt, nog in het plastic bakje. Reuze grappig. Onze overnachting daar was geweldig. We kregen een ruime kamer, met een behoorlijke stoel en een echte zitbank. En de eigenaresse was allerliefst, we vertrokken uiteindelijk met een fles wijn uit de regio. In veel hotels tref je het slechter.

’s Ochtends voor het vervolg van de reis maakten we nog even een wandeling langs de Moezel. Werkelijk schitterend! We begonnen in de mist en eindigden in de zon.

Toen we twee weken later terugkwamen in Die troffen we huis, haard en poes geweldig verzorgd aan. ( Iedere avond kregen we een appje, met een foto van Gaia: op schoot, op de kast, buiten, verkiezingsuitslag kijken enzovoort) Als dank voor de goede zorgen loop ik daarna met de oppassers de stadswandeling in Chatillon-en-Diois. Wat was dit weer leuk om te doen!

En meteen daarna mocht ik weer het medische circuit in. Eindelijk kreeg ik het recept voor de nieuwe medicijnen, daar rijd je dan weer 140 km voor… Twee dagen later opnieuw naar hetzelfde ziekenhuis, want de dansende longarts wilde een MRI van de longen. Om zeker te zijn, zei hij, maar ondertussen begon ik hem wel te knijpen. Met COPD kan ik wel leven, maar wat als het longkanker is?

De ontvangst bij de scanner was niet echt plezierig. Als een stout kind werd ik terechtgewezen door zo’n jonge hittepetit die me niet goed uitlegde wat ik moest doen.

” Normaal ademen en als ik het zeg helemaal uitademen en dan blokkeren!” Ja, maar als je dan net uitgeademd hebt, kun je er niet veel extra lucht meer uitpersen. Nog een keertje overdoen dus en toen dat opnieuw fout ging, dreigde ze: misschien moest het onderzoek nog wel een derde keer. Zou die geit dat nou ook doen met Fransen? Ik zou haar stekker er wel even uit willen halen!

Na een uur wachten hadden we een gesprek van 3 minuten met de arts die de MRI moest beoordelen: helemaal niets aan de hand,slechts een minimale bronchitis.

Met die resultaten liepen we naar de longarts. Hij herkende me meteen, zei tegen de assistente dat ik beloofd had onmiddellijk te stoppen met roken en was beslist tevreden met de uitkomst van het onderzoek. Was dat nou zijn bedoeling? Mij flink schrik aanjagen? Dat is hem gelukt. Maar deze allochtoon trekt voorlopig even de stekker uit die artsen…

De mal voor een mooie taart

De mal voor een mooie taart

Wij begonnen in Nederland al vroeg met uitgebreid koken voor vrienden. Dat was altijd een mooie aanleiding om nieuwe gerechten uit te proberen. Regelmatig hadden we thema-avonden, zoals Mexicaans, Italiaans, Argentijns of Grieks. Tegenwoordig is dat niet meer zo’n hele klus, je koopt een pak uit de serie Wereldgerechten of struint een beetje rond op Internet, toen schafte je steeds nieuwe kookboeken aan.

Kortgeleden vond ik een Grieks kookboek terug en dat was perfect voor een etentje met vrienden: Rien maakte Kleftico, een lamsvleesgerecht, en ik een echte Griekse salade. Vriendin M. wilde daarna graag het recept van mijn dessert. In ruil daarvoor kreeg ik er een van haar, een meer dan verrukkelijke chocoladetaart met amandelmeel. Ik had net daarvoor een prachtige tulband in roosvorm gevonden bij de Lidl. Bolletje ijs erbij, toefje slagroom ernaast: dit mag op het menu voor de table d’hôte.foto-2

 

Verjaardagen spelen bij de Fransen niet zo’n grote rol. Koffie met gebak, een borrel drinken of een feest geven, dat doen ze eigenlijk niet. Bij een kroonjaar, een 25-jarig huwelijk of het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd pakken ze wel meteen uit, meestal met een repas. Bij onze buren van de camping was dat een paar keer van midi a minuit en dat betekende ook echt van 12 tot 24 uur eten, al mocht je tussentijds wel een duik in hun zwembad nemen.

Anderen kiezen ervoor om iets te vieren in een restaurant of laten de traiteur hapjes en maaltijden bezorgen. De afgelopen zaterdag mochten we een verjaardag meevieren in La Petite Auberge. Aan dat restaurant hebben we mooie herinneringen. Toen we de tweede keer de boerderij bezochten, voor de aankoop, logeerden we in dit hotel/restaurant. In die eerste jaren gaven de toenmalige eigenaren ons altijd het gevoel van “thuiskomen”. De vorige eigenaar was een echte topkok, maar met een voorliefde voor alcohol. Uiteindelijk ging dat mis. Daarna kwam er een jong stel in. Samen knapten ze het hele pand op en hij werd steeds beter in de keuken. Afgelopen zaterdag genoten we daar van een geweldig zesgangenmenu, waarbij je de vingers er bijna bij opat.

img_0796Het was een heel speciaal gezelschap, vijf Engelsen en vier Nederlanders. De eigenaresse van de auberge sprak Frans, haar man/ kok Nederlands. Dat betekende dus steeds overschakelen op een andere taal. Dan zeg je ineens trois tegen een Engelse dame, terwijl je three bedoelt.. En ook bijzonder: onder de aanwezigen waren verschillende schrijvers. Eén man was na zijn pensionering gepromoveerd als historicus en heeft sindsdien minstens 15 boeken over de Eerste Wereldoorlog geschreven. En een van de dames -die  accentloos Nederlands, Engels en Frans sprak- heeft al een aantal tweetalige kinderboeken op haar naam staan. De feestvierder zelf, een professor, had acht boeken gepubliceerd. Daar ben ik maar een kleintje bij, bezig met mijn derde boek in het tempo van een slak. Maar toch wel bijzonder: negen mensen aan tafel, waarvan er vijf boeken hebben gepubliceerd.

Niet minder interessant zijn de etentjes met collega’s uit de toeristenbranche. Er valt altijd wel wat uit te wisselen over ons vak: het aantal boekingen, contacten met gasten, investeringen enz. Of over privézaken, zoals gelezen boeken en nog te kijken films. Met hen nemen we regelmatig een middagmenu bij restaurant Mazel. Overal in Frankrijk kun je tussen de middag genieten van een dagmenu voor weinig geld. Vrijwel altijd gaat het om 1 hoofdschotel en als je dat niet lust, heb je pech gehad. Zo loop ik een stukje verder als het om andouille gaat -worst van ingewanden-, of tripes, de darmen. Dat laatste mag dan een specialiteit in deze regio zijn, mij niet gezien!

Eimg_0788en enkele keer biedt een restaurant de keus tussen bijvoorbeeld vlees of vis. Maar Mazel slaat alles: daar kun je kiezen uit vijf voorgerechten, vijf hoofdschotels en zes desserts. Dat kost € 12,50 p.p. Met een kwart liter wijn p.p. en een kop koffie erbij € 15,-. En het is allemaal even lekker. Natuurlijk zijn er meer restaurants die echt de moeite waard zijn, die staan op ons lijstje voor het zomerseizoen.( Ik heb geen aandelen, krijg geen etentje en of zelfs een glas wijn aangeboden voor deze reclame: dus oprecht gemeend.)

Ondertussen is het hier al echt voorjaar, tenminste deze week. De bloembollen in de tuin komen voorzichtig boven. Ik vind her en der polletjes narcissen, die ik wel zelf geplant heb, maar kennelijk niet in het hoofd opgeslagen. Een echte verrassing dus. Dat geldt ook voor de Hyacinten, die onze oppassers vorig jaar meenamen: dat ze nu weer opkomen is een dubbel cadeau. De wilde Primula’s zijn ook prachtig, alsof ze zo uit de winkel komen. En op het terras staat een pot Blauwe Druifjes uitbundig te bloeien. De bijen en hommels hebben het maar druk met de honing eruit te halen.  img_0786

Primula's, gewoon in onze tuin.

Primula’s, gewoon in onze tuin.

Dit is zo’n mooi begin van weer een seizoen met gasten: de tuin die iedere week mooier wordt, de investeringen in de gîtes, straks het zwembad weer open… en nog veel etentjes te gaan in Die.

 

 

 

men-161005__340Er zijn soms uitdrukkingen in de familie- of kennissenkring, die een speciale betekenis hebben, of meteen een aardige herinnering oproepen. De grappigste voor ons is eentje van jaren geleden, nog in Nederland.

We aten met vrienden in een Grieks restaurant en naast ons zat een stel bobo’s. Het was de huisarts uit een naburig dorp, met zijn vrouw. Zij was toen gemeenteraadslid en stoomde later via de Provinciale Staten door naar de Eerste Kamer. Bij hen aan tafel zat de plaatselijke opbouwwerker, die zich heel wat meer voelde dan de gemeenteambtenaar die ik toen nog was. Later draaiden de rollen om, toen ik -voor hen- onverwacht in de Tweede Kamer kwam. Die avond was er een nieuwe serveerster, die het vak nog moest leren. Toen de tafel naast ons uitgegeten was, vroeg ze vriendelijk:

“Hij zat had?”

Dat is zeer plat Drents voor “Heeft u voldoende gegeten?”

Het moet gezegd, de mensen naast ons verblikten of verbloosden niet. Nog steeds gebruiken Rien en ik onderling die uitdrukking. Als we uitgegeten zijn, zeggen we: “Zat had!”

 

Rien had vroeger een paar ooms die in het buitenland werkten. De Engelse zat in de diamanten, een ander in het Midden Oosten en een derde deed iets bij de KLM in het buitenland. Van wie precies de uitdrukking kwam, weten we niet, maar het was een gevleugelde uitspraak: ” We kijken door de voorruit.” Oftewel: ” We zien er naar uit!” ( we’re looking foreward).

img_0782De Engelse oom had vaker van die aardige opmerkingen. Hij was een groot liefhebber van alles wat groeit en bloeit. Oom had bijvoorbeeld een uitgebreide verzameling vogelbeeldjes, drie ervan staan nu bij ons. In de tuin bij hem in Kent groeiden verschillende soorten orchideeën en hij kroop bijna over de grond om ze te zien groeien. En in de serre had hij een schitterende collectie Venusschoentjes en andere exotische bloeiers.

” Om te janken, zo mooi!”, zei hij dan.

Zittend voor de televisie was het een emotionele man, net als Riens moeder trouwens. Was er op de televisie iets schokkends te zien, dan reageerden ze beiden met soortgelijk commentaar.

“Rotzakken!”

“Wat een wereld!”

En H. voegde er aan toe:

“Er moet meer geschoten worden!”

Dat meende hij niet echt, maar zijn verontwaardiging was dat wel.img_0783

Rien herhaalt een variant daarop regelmatig:

“Allemaal doodschieten!”

Dat bedoelt hij niet zo, want elk spinnetje in ons huis wordt persoonlijk door hem gered:”want het zijn levende wezens.”

Je zult in het echt maar degene zijn die moet beslissen over leven en dood! In januari 1991 moest de Tweede Kamer instemmen met het al dan niet meedoen aan de Golfoorlog. Ik was me er zeer van bewust slechts een minuscuul radertje in het geheel te zijn en ook dat mijn stem absoluut niet doorslaggevend was. Maar ik had er echt nachtmerries van, daarover te moeten (mee)beslissen. Als je voor de doodstraf bent, moet je ook het lef hebben om zelf de knop in te drukken, zelf de laatste spuit te geven. Zo ben ik niet. Maar toch….af en toe verwens je wel sommige criminelen. Deze week zagen we weer eens een flits van Opsporing Verzocht. Een van de verhalen ging over een zeventigplusser. Die deed op een avond de deur open, waarschijnlijk met de hoopvolle gedachte dat er bezoek kwam. Meteen werd zijn gezicht tot appelmoes geslagen. En dat voor een buit van twee mobiele telefoons en een portemonnee. Dat zijn momenten waarop Rien zegt:

“Doodschieten, allemaal!”

Of de drie gozertjes die zonder enige aanleiding een ouder homopaar in elkaar beukten. Dezelfde verwensing.

Van mij hoeven die gasten niet dood, maar ik ben wel voor echt strenge straffen. En geen gemier van advocaten-van-de duivel dat ze een slechte jeugd hebben gehad. Ook al is je vader inbreker en slaat hij je moeder regelmatig in elkaar, dat geeft jou geen enkel recht om hetzelfde te doen. Als kind weet je al, dat je geen Euro uit de knip van je moeder mag jatten. En als je dat van huis niet meekrijgt, dan heb je nog altijd de onderwijskrachten, de buren, de ouders van je vriendjes en de televisie: het kan je gewoon niet ontgaan wat goed en fout is. Streng straffen dus. En dat de geitenwollen sokken dan zeggen dat ze daar niet beter van worden,  dat boeit me niet zo: de maatschappij wordt er wel beter van.

Ook verbazingwekkend, het hele gedoe rond Patricia Paay. Persoonlijk kan ik me niets voorstellen bij plassex en vind ik het een beetje naïef om daar een filmpje van te maken. Maar het is en blijft privé. Wat je in je slaapkamer doet gaat niemand wat aan. Dus het hacken van zo’n filmpje is totaal illegaal. Het verspreiden ervan is nog vele malen erger. GeenStijl ( en Dumpert) doet werkelijk zijn naam eer aan. Beide clubs horen bij de Telegraaf en die zou toch moeten weten wat Privé is. Doodschieten hoeft nog net niet, maar de schadeloosstelling voor La Paay kan wat mij betref niet hoog genoeg zijn.

Word ik nu een rechtse bal? Misschien wel, maar als grenzen worden overschreden hoort dat consequenties te hebben. Het is jammer dat er geen nieuwe partijen meer bij kunnen voor de TweedeKamerverkiezingen, anders zou ik de PVSS oprichten, de Partij Voor de Strengere Straffen. En nee, doodschieten hoort daar niet bij…trump-1938339__340

 

Winterklussen

Bouwvakken, bij weer en wind

Bouwvakken, bij weer en win

Toen we de camping begonnen, hadden we eigenlijk twee seizoenen, zomer en winter. In de beginjaren waren dat  heftige tijden. Bijvoorbeeld toen het sanitairblok werd gebouwd werkten we zes dagen per week, minimaal 9 uur per dag, maar soms ook wel 12. Sneeuw, vorst of regen, dat maakte niet uit: de metselaars gingen door en wij dus ook. Tijdens het zomerseizoen stonden we om 7 uur ‘ s ochtends op en Rien maakte ‘ s nachts om 1.30 uur zijn laatste rondje over de camping. Ieder volgend jaar werd het een beetje gemakkelijker, vooral door de betaalde en vrijwillige medewerkers. En hier, op Mas Dea Augusta, is het helemaal een makkie, vergeleken met die tropenjaren.

Niet dat we de hele winter niks doen.Na iedere zomer beginnen we met de update van de website www.masdeaaugusta.com.  We evalueren de prijzen en de info en voegen deze keer een nieuwe rubriek Aanbiedingen toe.

De winterperiode is ook de tijd van verbouwingen en nieuwe aanschaffingen. Bij de studio en het grote appartement hebben we zonneschermen. Dat van de studio is met handbediening, die moet je zelf vastzetten. Het scherm bij de gite de Desse gaat bij wind automatisch in. Dat is praktisch, maar dan zit je ook meteen in de volle zon. Nu komt er naast dit zonnescherm een vaste overkapping. De buurman van de camping heeft berekeningen gemaakt m.b.t de draagkracht ( ook bij sneeuw in de winter) en mogelijke aanpassingen in de toekomst. Het wachten is nu op de materialen, dan kunnen de beide heren aan de slag. Voor die tijd komt Dinges de luiken nog verven, want daarna kan hij er moeilijker bij.

Ondertussen oefen ik ( o.a op die buurman met zijn vrouw) met nieuwe recepten: bij vrienden aten we heerlijke artisjokharten met een eiersalade, dat probeer ik meteen uit. Die mag op het menu. Mijn heerlijke appelplaatkoek met havermout is echter de eerste keer een crumble geworden i.p.v. een taart. Nog een keertje overdoen dus.

Net opgeknapt

Net opgeknapt

Ieder jaar zijn er ook reparatiewerkzaamheden te verrichten. Zo lekte de wasbak in de studio ongeveer een druppel per week, maar dat is er wel eentje teveel. Met een nieuw onderdeel was het zo weer opgelost.

En omdat we hier echt kalkrijk water hebben, ontstaat er om de zoveel jaar een bijzonder probleem. De combinatie van die kalk met zeepresten geeft af en toe zwarte vlekken in de siliconenlaag van de douchebak. Dus troep verwijderen en een nieuwe laag erop. In het grote appartement is er een probleempje dat lastiger te verhelpen is. De douchekop hangt met een plastic klemmetje aan een staaf. Die klem moet worden vervangen, maar dan moet de hele douchecabine worden afgebroken. Rien heeft een slimme oplossing bedacht, maar moet het materiaal daarvoor nog wel even vinden.

Ondertussen vertaal ik verschillende nieuwe wandelingen en Rien maakt er de bijbehorende kaartjes bij.  Onze oppassers in maart zijn verwoede bergwandelaars, zij gaan ze allemaal controleren.

Ik heb ook een kaartje gevonden, waarop oude huizen en inscripties en sculpturen in het centrum van Die staan. Ik loop de route tweemaal en maak veel foto’s.

Verborgen schatten in DIe

Verborgen schatten in DIe

( Die staan op de Facebookpagina van Mas Dea Augusta).

Vanwege de table d ‘hote zijn er ook een paar nieuwe investeringen nodig. Ik heb een ruime keuken, maar toch puilen de kasten uit. Er komen steeds meer kruiden bij, nieuwe messen, een handige cutter om stokbrood te snijden… Het is nog net niet zo dat alles uit de kasten rolt, maar het scheelt niet veel. Er is een oplossing: de design-barkrukken – die we toch niet gebruiken- eruit en een ladeblok erbij.

En voor het buiten eten met de gasten hebben we twee nieuwe tafels aangeschaft. Als ze komen, tenminste, want ik heb al vijf keer de hoorn op de haak gelegd. Al een tijdje zijn hier oplichters actief, die weten wanneer jij een pakje verwacht. Dan bellen ze op, met een 0800-nummer, noemen een ander nummer dat je terug moet bellen en als je dat vervolgens doet, gaat de Euroteller lopen. De echte bezorger heeft – meestal- een 06-nummer. Even afwachten.

Wel gearriveerd, de nieuwe wasmachine voor de gasten. Om te voorkomen dat mijn 22-jarige Miele het midden in de zomer zou begeven, kochten we vorig jaar privé al een nieuwe machine. Het oudje ging naar de garage, voor de gasten. Een paar weken geleden gaf hij toch de geest. In de witgoedzaak hadden ze net een aanbieding. Hun mecanicien installeerde het ding, maar dat ging weer niet goed. De man is een paar jaar geleden met zijn auto in een ravijn gestort, overleefde dat, maar werkt sindsdien niet meer zo secuur. ’n Draadje los, denk ik. Gelukkig heeft Rien er verstand van, dus die plaatste de machine comme il faut.

Verborgen pareltje

Verborgen pareltje

Ook een winterklus:  het nieuws volgen. Het zijn spannende tijden, met de verkiezingen in zicht. Doen er in Nederland wel 28 partijen mee, hier is het een stuk overzichtelijker. Dat maakt de keus echter niet eenvoudiger. Martine le Pen is voor mij niet aan de orde vanwege haar gedachtengoed. Het laatste idiote voorstel is dat buitenlanders 3% extra belasting moeten betalen. Waarom dat? Ons in Nederland opgebouwde spaargeld hebben we in Frankrijk geïnvesteerd. Wij betalen hier belasting, zelfs over een deel van het pensioen dat we uit Nederland ontvangen. Met de camping en dit huis samen hebben we inmiddels een paar ton geïnvesteerd in de regio. Discriminatie à la Trump dus.

Republikeins ben ik niet, al moet ik toegeven dat de kleine Sarkozy in ieder geval nog iets van een beleid had. Dat is van de socialist Hollande niet te zeggen. Maar op wie moet ik nu stemmen? De Republikeinse kandidaat heeft zowel zijn vrouw als zijn kinderen op de loonlijst gezet, zonder dat zij daar ooit iets voor hebben gedaan. Een oplichter kiezen? Overigens heeft Le Pen ook gefraudeerd, voor haar geldt hetzelfde. En neem dan de socialisten, in mijn hart hoor ik bij die club. Maar hun pas gekozen voorman is voorstander van het basisloon. Prima hoor, elke maand € 500,- gratis op mijn rekening erbij. Maar wie gaat dat betalen? Waar gaat dat vanaf ?

Gelukkig is er nog een onafhankelijke kandidaat, met tot nu toe een onbesmet blazoen. Overigens doen wij mee met de Nederlandse verkiezingen, wij moeten ook kiezen uit die 28. Ik ga op Dijsselbloem stemmen. Deze Minister van Financiën heeft in vier jaar tijd toch maar mooi de financiën op orde gebracht. En alleen daardoor komt er nu geld vrij voor belangrijke zaken zoals ouderenzorg. Ik ga voor degelijkheid, kies niet voor mooie praatjes en loze beloften.

Ik wens een ieder veel wijsheid bij de eigen afwegingen.15

 

 

mountain-goats-1156056__340Met pijnlijke gewrichten blijf ik het liefst in de stoel zitten, maar juist dan is het beter om te bewegen. Dat weet iedereen wel, maar ik zag er letterlijk als een berg tegenop. Altijd als ik het over mijn goede voornemens heb, wil Rien namelijk een hele stap verder. Ik houd van korte wandelingen en graag zo vlak mogelijk. Voor Rien kan de berg niet hoog genoeg zijn en als een geit dartelt hij omhoog.  Neem daarbij nog eens die lange benen van hem: daar hobbel ik dan als een hijgend hert achteraan. Echt binnen een paar honderd meter ben ik volledig buiten adem. Daar heb ik weinig zin in, dus voor mij hoefde het niet meer.  Nu gaat hij gewillig mee met de wandelingen die ik zelf bedenk: een rondje in de buurt of de auto wat verder van het centrum parkeren en dan als beloning daar een kopje koffie drinken. Of… weer eens langs de vestingmuren van Die lopen.img_0688

De Romeinen vestigden zich in de 1e eeuw na Christus op een col net boven Die, een mooie tussenstop op de route van de Rhône naar Italië. De stad had in die tijd alles van een echte hoofdstad, zoals verschillende thermen ( badplaatsen) die gevoed werden door 2 aquaducten. Er waren mozaïeken gelegd in de domus, de villa’s van de rijke Romeinen, men had geplaveide wegen, monumentale pleinen enzovoort. Bij de laatste opknapbeurt van de plein voor de kathedraal kwam de wijnkelder van zo’n Romeinse villa tevoorschijn: zelfs de trap naar beneden was gedecoreerd…

img_1299Aan het eind van de 3e eeuw verzwakte het Romeinse Rijk. Er waren politieke en financiële problemen en men had te maken met aanvallen van de Germanen en de Kelten. Daarom werd er tussen de jaren 285 en 305 een vestingmuur gebouwd, van bijna 2 kilometer lang, om 25 hectare grond, verdeeld over 3 terrassen. De muur was ongeveer 4 meter hoog met bijna 50 torens, die elk tussen de 8 en 14 meter hoog waren. De vorm van die torens varieerde sterk: trapezevormig, halfrond,vierkant en zelfs een zevenhoekige, uniek in Frankrijk. De twee belangrijkste, aan het begin en einde van de oude hoofdweg, waren de Porte Saint-Marcel en Porte Saint- Pierre. Die laatste is in 1891 afgebroken, de eerstgenoemde staat er nog in volle glorie.

Tijdens de bouw werden niet alleen delen van grafmonumenten hergebruikt, maar ook andere overblijfselen van een begraafplaats, gedenkstenen, delen van een praalgraf en bovendorpels met inscripties.  En er werd een monumentale triomfboog gedemonteerd en hergebruikt in de Porte Saint-Marcel, aan de stadskant. Prachtig zijn de rozetten daar in de oude stenen, de stierenkop, en het deel van een centaur ( half mens, half paard). De andere kant van dezelfde poort was simpel, alleen bedoeld om de stad af te sluiten. Voor de bouw gebruikte men reusachtige kalkstenen, die men uit de hogergelegen Vercors hakte. Beide poorten hadden vroeger nog een kroon, maar die zijn verdwenen in de 13e eeuw. In de Middeleeuwen werden beide poorten verhoogd met pierres, keien. Deze poort is echt mooi om even bij stil te staan.die-porte-st-marcel-32g

Tijdens een wandeling langs de vestingmuren is veel hiervan te zien, tenminste voor degene die niet in een rap tempo voorbij loopt. Meteen na de -later gemaakte- opening naar het ziekenhuis vormen grote Romeinse blokken het fundament van een van die 50 torens. Iets verderop zijn de resten te zien van de Porte Sainte Agathe, die toegang gaf tot een klooster. Deze poort werd dichtgemaakt in de 13e eeuw en in de 15e eeuw werd daarin weer een vierkante toren gebouwd. Ook verdwenen, maar het verklaart wel waarom de hele stadsmuur niet regelmatig en netjes van bakstenen is opgestapeld.

img_0687Vanaf de 17e eeuw werd de vestingmuur volledig verwaarloosd, tot de oprichting van de historische vereniging Dea Augusta, die in 1991 eerst begon met alle begroeiing te verwijderen. Sindsdien wordt de muur beetje bij beetje opgeknapt. Een mooi voorbeeld daarvan is de middeleeuwse toren Sainte Agathe.  Een eindje verder bij deze wandeling is, met een beetje speurwerk, nog een restant te zien van een Romeins Aquaduct. In feite is dat aquaduct ouder dan de stadsmuur, die eroverheen is gebouwd.

Zo’n wandeling is net iets voor mij: het barst van de historie, bij elke meter vraag je je af welk verhaal erachter zit. En…het is precies in mijn tempo. Bovendien heb je er prachtige uitzichten.   ( meer foto’s op Facebook, Mas Dea Augusta) .

Als beloning drinken we een lekker kopje biologische thee bij Café des Lys. Mijn dag kan niet meer stuk.img_0664

Op de terugtocht gaan we nog even langs de apotheek, herhalingsrecepten halen en het reiskoffertje met medicijnen weer aanvullen met middeltjes tegen hoest et cetera.  De huisarts vindt dat ik een bepaald geneesmiddel moet vervangen door een lichte pijnstiller, Ixprim. Dat ken ik niet, dus ja, doe maar. Bij de apotheek heb ik zo weer 5 doosjes voor mijn neus staan en er wordt nog gevraagd of ik daaraan wel genoeg heb. Zijn het soms snoepjes? Bovendien zie ik nu pas wat het is, Tramadol, daar heeft Rien nog een hele voorraad van, nooit gebruikt. We kunnen er wel een handeltje in beginnen…

De oogst van 1 bezoekje..

De oogst van 1 bezoekje..

 

Egotrip 2

 

gaia1Als de gasten na het seizoen weg zijn en wij eind oktober in Nederland zijn geweest, krijg ik daarna een paar weken last van de winterblues. Dan mis ik Nederland, de winterverlichting, het gedoe rond Sinterklaas en de kerstdagen, het theater enzovoort. Misschien is het ook wel iets dat tussen mijn oren zit, want de hele maand december kunnen we vanwege het schitterend weer om 12 uur buiten een glas wijn drinken, gewoon in de trui.Daar word ikzelf ook een stuk zonniger van.

Zo gauw de kerstboom afgetuigd is, mogen de voorjaarsbollen naar binnen en dan wordt mijn humeur ook beter: de goede tijd van het jaar breekt aan, de reserveringen komen binnen en dus moeten we weer aan de slag voor het nieuwe seizoen. Maar eerst voor mij weer een egotrip naar Nederland, net als vorig jaar. Als Rien achter het stuur zit let ik goed op de airco: Uit dat ding, ik word er altijd verkouden van. Nu vergeet ik dat en loop ik ook steeds zonder jas naar buiten. Een paar dagen later is de verkoudheid overal voelbaar: benauwd, hoesten, verhoging, keelpijn, snotneus, oren die hol of bol staan. Ik slik Fluimicil Forte, drink Citrosan, zuig op Tachitrol,stoom met Toco-Tholin, gebruik mentholsnoepjes en af en toe een speciaal Frans aspirientje, de Rhinadvil. De laatste dag in Nederland ga ik nog een keer naar een drogist: “Geef me alsjeblieft energie, anders haal ik die terugreis niet!” Het voelt alsof ik om drugs vraag, maar de dame geeft me iets verstandigers: Echinaforce Forte.

De heenreis met vriendin L. verloopt heel plezierig. Zij houdt haar eigen echtgenoot en die van mij onderweg op de hoogte van de vorderingen, want mijn telefoon stopt ermee. In totaal vragen we onderweg drie whizzkids of ze het probleem kunnen oplossen. Uiteindelijk lukt het Rien met vriendin R. om de vergrendeling te verwijderen. Niet dat het helpt, ik heb “geen service”. In Hardenberg constateert een verkoper in een telefoonwinkel dat de Simkaart kapot is. Juist nu! Balen!

Mijn medereizigster moet in Haarlem zijn, daarom rijden we eerst naar het westen van Nederland. Ik slaap bij mijn vriendinnen en L . wordt daar opgehaald door familie. De beide dames hebben heerlijk voor me gekookt, met een toetje waar me nu nog het water van in de mond loopt: daar ga ik op oefenen voor het komend seizoen.

De volgende ochtend rijd ik verder, naar ons huisje in het oosten van het land. Het is de derde dag achter het stuur, ik zit uren in een file, ben moe en hoor dan ook nog de weersverwachtingen: vanwege de ijzel wordt afgeraden de volgende dag de weg op te gaan. Getver! Net als vorig valt het plan om mijn verjaardag met mijn moeder te vieren in duigen. Hoe vertel ik dat zonder telefoon? Waar vind je nog een gewone telefooncel? Gelukkig speel ik Wordfeud met een tante, die licht haar wel even in. Rien had het ook kunnen doen, op de Ipads wisselen we namelijk voortdurend berichtjes uit. Die verbinding met hem is niet alleen fijn, maar ook nog eens uitermate nuttig. Want wat ben ik technisch toch een onbenul!fullsizerender-3

 

In het huisje is Wifi, maar de parkeigenaren hebben net een nieuwe code ingevoerd. Die staat op het toegangspasje van het park. Helaas niet op dat van ons.De receptie helpt me gelukkig uit de brand. Dan probleem nummer twee: ik krijg de televisie niet aan. Er liggen drie afstandsbedieningen en inmiddels weet ik dat je eerst naar het merk van het apparaat moet kijken en daar dan de afstandsbediening bij moet zoeken. Ook al heb ik de goede combinaties te pakken, het helpt niet. Ik druk op alle knoppen en stuur uiteindelijk een bericht naar mijn Redder-in-Nood.Hoe simpel kan het zijn? “Zit de stekker er wel in?” Nou, ik zie verschillende stekkers, ze zitten allemaal in de contactdoos. O nee, toch een zwart snoer,onder het meubel weggestopt. En een aan- en uitknop onder het apparaat.

Volgende hobbel: de printer werkt niet. Rien heeft de computerproblemen al voorzien en installeerde thuis een speciaal hulpprogramma. Ik hoef hem alleen de code door te geven en daarna gebeurt er van alles, totdat het werkt: de printer was niet aangesloten op het Wifinetwerk. Ja, dat is ook veel te moeilijk voor mij.

Uit de informatiemap in het huisje is de gebruiksaanwijzing voor de gaskachel verdwenen. Er is naast centrale verwarming ook vloerverwarming, maar het wordt er sneller aangenaam door de kachel even aan te zetten. Dit probleem los ik zelf op. De waakvlam later uitdoen, dat lukt alleen als Rien me de gebruiksaanwijzing per mail stuurt.

En die echtgenoot van mij heeft in Frankrijk al een paar afleveringen van een televisieserie op de computer gezet. Maar ja, waar staan die opnames ook alweer? Een berichtje naar hem en ik zit daarna te smullen. Op mijn iPad noteer ik al die adviezen, want de volgende keer wil ik niet opnieuw zo’n onnozele hals zijn.

verjaarEn dan gebeurt er die dag ook nog iets leuks: er wordt een prachtig boeket bezorgd, van onze vaste oppassers. Omdat ze gebracht worden bij de receptie, heeft men daar mijn verjaardag in de gaten. Daarom ook van hen een cadeautje.( De volgende dagen volgen er nog meer, van anderen..)

 

Op de heuglijke dag zelf blijf ik binnen, het is echt spiegelglad. Normaal kan ik buiten auto’s op twee wegen horen, nu is het doodstil. Met een laagje sneeuw op de bomen, struiken en het gras is het er sprookjesachtig mooi. Een paar eekhoorntjes, genietend van het voer dat ik er strooide, maken het compleet. Zo is het niet erg, om er in mijn uppie te zitten. Via Facebook stromen meer dan veertig verjaardagswensen binnen, dat maakt zo’n dag wel heel bijzonder. Een paar mensen bellen eerst naar Frankrijk en horen van Rien dat ze mij het beste kunnen mailen. Ik heb het er gewoon druk mee.

De volgende dag kan ik dan toch naar mijn moeder, 100 km verderop. Het is er gezellig, mede omdat haar fijne buren er een tijdje zijn. Die nemen de mantelzorg over omdat mijn broer en ik op grote afstand wonen. Zo maar, voor niks, dat bestaat nog.

Ik ben al meer dan vijf dagen van huis voordat ik in Hardenberg een kop koffie kan drinken in mijn favoriete kroegje. ’s Middags ga ik theedrinken bij de oktoberoppas, en volg een mooie en prachtig slingerende route. Wat geniet ik ervan om in dat landschap rond te rijden!

De dag erna ga ik met een van de gouden vrijwilligers van de camping dekbedovertrekken scoren. H. en ik hebben jarenlang samen de boodschappen voor de table d’hôte gedaan en wat hadden we daarbij een pret! Met twee boodschappenkarren door de Intermarché racen, de auto parkeren waar het niet mocht, maar wel kon, nieuwe kleren halen in Valence…altijd pret. En zij had steeds  de koopjes in de gaten, scande de prijzen eerder dan de kassa, wist beter dan ik wat we nog op voorraad hadden. We halen weer urenlang herinneringen op…

Voor de tweede keer kan ik de verjaardag van een vriend in Hardenberg vieren. Als het daar tijd is om naar ons huisje te gaan, pak ik weer een ” route van vroeger”. Wederom genieten!

’s Middags kan ik een tijdje aan mijn boek werken. Het wil eerst helemaal niet lukken, tot ik besluit om een print te maken. Door letterlijk te knippen en te plakken komt er ineens structuur in. Overigens, in 10 dagen tijd maak ik niet eens 1 hoofdstuk af. Dus daar moet nog wel wat gebeuren…

’s Avonds laat ik me verwennen door de oppassers die hier in maart komen. Als ze bij ons komen kook ik altijd uitgebreid, zo’n diner krijg ik nu ook. En het is veel gezelliger dan in mijn eentje eten. Er gebeurt nog wel iets grappigs. Ze gaan binnenkort naar een Spaanse eilandengroep, hebben daar een appartement geboekt en krijgen antwoord in het Spaans. Dat is voor mij ook onbegrijpelijk, maar daar weet ik iets op: vanwege mijn vertalingen hier gebruik ik regelmatig een vertaalprogramma. Op de mij onbekende laptop is het even zoeken naar de functietoetsen, maar dan heb ik toch de vertaalmodule te pakken. De lamme helpt de blinde, mail ik later trots naar Rien.

De volgende dag ga ik alweer via een prachtige route naar Riens oudste broer en vrouw en naar mijn vaste kledingwinkel. Helaas is mijn eigen verkoopster er niet, maar het lukt best om mijn geld uit te geven. Die avond valt de eerste centimeter sneeuw. ‘ s Ochtends staat een buurman sneeuw te ruimen bij hem en zijn naaste buurman. “Zal ik het bij jou ook even doen?”, vraagt hij. “Ach, hoeft niet, morgen ga ik alweer weg.” Als ik later terugkom, is mijn hele stoep schoon.Ik zou hem bijna knuffelen, maar durf dat niet. Gelukkig heb ik nog een stuk nougat vanuit Montélimar voor hem.

Daarna echt even buffelen: de koffer en auto inpakken,het huisje een beetje poetsen, douchen en haren in de krul. De allerlaatste dag daar ga ik eerst lunchen met een oud-collega. We werkten in de tachtiger jaren samen bij Welzijn en Cultuur. De Cultuurclub kreeg- helaas voor mij- een eigen kantoor in het theater en ons contact werd minder frequent. Maar telkens als we elkaar weer zien vallen de tussenliggende jaren gewoon weg. Bijzonder.

Na een gezellige lunch rijd ik naar mijn vriendinnen in het westen van het land. Daar slaap ik weer een nachtje, en net als de vorige keer is de maaltijd heerlijk en het sfeertje heel fijn.  Reisgenoot L. wordt er de volgende ochtend afgeleverd en dan gaan we samen terug naar Frankrijk.

Het begin van de rit is heftig. De wegen lijken goed, maar tussen de rijbanen ligt drab. Tot de stad Luxemburg rijd ik in een witte wereld en de waarschuwingsborden – pas op, gladheid- houden me alert Gelukkig wordt het later beter en op de tolweg is het rustig. In precies  12 uur leg ik 1050 km af. Net als vorig jaar, maar nu, met mijn hoofd vol watten, vind ik het best een prestatie.

Het zit er weer op, mijn egotrip 2. Of er een egotrip 3 komt? In maart gaan we weer met zijn tweetjes en dat is toch echt fijner.

gaiareisPS. De foto’s zijn allemaal van Rien, onderdeel van de vele berichtjes die we uitwisselden. En de poes miste me echt! Ze heeft een nieuwe gewoonte aangeleerd: al haar speeltjes op de grond gooien, als het moet drie maal daags….