Feeds:
Berichten
Reacties

Tel je zegeningen

 

img_0638Heel af en toe gebeurt het dat ik halverwege een column denk: dit is niks, tenminste niet nu. Soms ook komt er plotseling een ander onderwerp voorbij, dat dan zomaar uit mijn pen vloeit. Maar wat er nu gebeurt is heel bijzonder: twee columns voor driekwart af en alsnog door mezelf afgekeurd.

Dat komt omdat ik me zit op te winden over de zogenaamde witte, boze man. En ik werd echt een boze, witte vrouw, toen ik aan het schrijven was.

Die term komt uit Amerika en moet verklaren waarom Trump daar gekozen is. Met terugwerkende kracht is ook de Brexitstemmer een boze, witte man geworden. Misschien is het wel heel verwaand, maar ik denk dat deze kiezers niet eens beseften wat het is om uit de EU te treden. Niet voor niks maakt de Engelse regering geen enkele haast. Dichterbij huis is er een andere boze witte man.”Heel Nederland ” zou tegen het Handelsverdrag met Oekraïne zijn.Dat is echt een verdraaiing van de feiten. Er was een opkomstpercentage van 32,2%. Dus 67,8% van de bevolking nam niet eens de moeite om te stemmen. Van die 32,2% was 61% tegen, in cijfers: 2,5 miljoen van de 12,8 miljoen mensen die mochten kiezen. De stelling dat ” het volk” tegen het handelsakkoord is en dat de regering de wens van dat volk negeert, is dus gewoon onwaar. Daar word ik kriebelig van.

 Op een website voor Nederlanders die een huis in Frankrijk hebben, lees ik ineens een “noodkreet”: Ouderen leveren weer in, de AOW gaat met tientjes omlaag! Behalve dat dit feitelijk onjuist is, is het ook nog eens lachwekkend. Iemand die het absolute minimum ontvangt, heeft niet eens geld om te verhuizen naar Frankrijk. Laat staan dat ie er een huis heeft.

Geld genoeg voor kerstinkopen...

Geld genoeg voor kerstinkopen…

Ik word écht even een boze, witte vrouw en meng me in deze discussie: mijn leeftijdsgenoten – wijzelf ook- hebben met de Nederlandse hypotheekaftrek ons vermogen kunnen opbouwen. Het kon niet op, een lening van 120 % van de waarde van het huis, of – en dat voorbeeld bestaat echt- een hypotheek voor een koophuis voor alle vijf kinderen. Toen ik ging studeren was er nog een goed stelsel van studiefinanciering. Daardoor heb ik leuke banen gehad. Eigen bijdragen in de gezondheidszorg bestonden toen niet en je mocht onbeperkt naar de fysiotherapie. Heel lang was er ook een pensioenstelsel, waarbij je 70% van je laatstverdiende loon als pensioen kreeg. En mensen die ouder zijn dan ik mochten ook nog eens veel eerder stoppen met werken. Mogen die mensen echt hardop klagen? Ze gaan hun gang maar, ik doe daar niet aan mee.

Volgens mij word je veel gelukkiger als je je zegeningen telt. Wij zijn iedere maand opnieuw blij dat de AOW en het pensioen zomaar op onze rekening staat. Tijdens de campingjaren hadden we gedurende vijf maanden een behoorlijk inkomen,  vervolgens kwamen de naheffingen voor water en elektra van de hele camping, de toeristenbelasting, de sociale lasten van ons personeel etc.. Dan was de eerste 20% van de winst al weg. Vervolgens moesten we zeven maanden overbruggen van het restant en daar moesten dan ook nog de nieuwe investeringen af. Ik heb in de beginperiode eens drie maanden met een kapotte beugelbh gelopen, er was toen geen geld voor een nieuwe. En iedere week aten we twee dagen hutspot, omdat het zo goedkoop was. Dat er nu elke maand zomaar geld op onze rekening wordt gestort, ervaren wij als een cadeautje.  Ja, je kunt ook zeggen dat we daar hard voor gewerkt hebben en dat de overheid daar vanaf moet blijven. Nou, ik tel mijn zegeningen liever en ben gelukkiger met mijn cadeautje…

Nog een zegen: een redelijk gezond lijf hebben. Natuurlijk heb ik pijntjes hier en pijntjes daar,  maar anderen hebben pas echt recht om te klagen. Ik schat in dat mensen die ongeneeslijk ziek zijn zo hun hele kapitaal zouden inzetten als ze daarmee gezonde jaren zouden kunnen kopen.Of een dierbare weer om zich heen zouden hebben. Fijne relaties hebben, met partner,vrienden en familie is ook zoiets wat je niet in geld kunt uitdrukken.  Leven in een land zonder oorlog, een dak boven je hoofd hebben, kunnen zeggen wat je denkt… ik heb veel zegeningen om te tellen.

Onze eigen kerstster..

Onze eigen kerstster..

Bij die zegeningen horen ook de kerst- en nieuwjaarskaarten die we ontvangen. De liefste zijn wel deze twee: onze maart- en oktoberopassers schrijven beiden op de kaart dat ze het fijn vinden om op ons lieve poesje te mogen passen. Dat is de omgekeerde wereld, wij zijn blij met hen EN met het derde stel dat al jaren twee maal per jaar huis, haard en poes geweldig verzorgt.

 

En wat een toeval: in Frankrijk puilen rond kerst de winkels uit van de chocola. Typisch Frans zijn de zogenaamde Papillotes, bonbons, gewikkeld in een kleurig papiertje en binnenin een aardige spreuk. Deze is toepasselijk: Wilt u gelukkig zijn ? Weest het dan! (Chinees gezegde)

 img_0683

Ik wens u voor 2017 veel zegeningen toe.

 

Opbouwen

nekIk heb mezelf weer eens klemgezet. Van jongs af aan ben ik een lettervreter en in de Tweede Kamer kon ik wat dat betreft mijn lol op. Per dag kreeg ik minstens een meter post en ander leesvoer. De persoonlijk medewerkster deed een eerste selectie en gooide weg wat voor mij niet van belang was. Zo gauw ze ’s avonds het pand verliet, keek ik de prullenbak na om te kijken of ik iets interessants gemist had. Van die leeshonger kreeg ik echter nekklachten. Op de camping werd dat niet minder: pakweg 8 kilo vlees in kleine stukjes snijden met een verkeerde houding leverde regelmatig een verschoven nekwervel op. Tegenwoordig gaat dat stukken beter, maar nu heb ik het toch weer geflikt. Voor mijn volgende boek lees ik alles wat ik tot nu toe geschreven heb nog eens door. In de verkeerde houding,  binnen een mum van tijd zitten nek en rug weer op slot. Gelukkig heb ik nog een verwijzing voor de fysiotherapeut in huis. Mijn vorige is net met pensioen, nu moet ik naar zijn opvolger. Deze P. zet me niet onder “stroom” en warmtelampen, maar begint flink te masseren, van onderrug tot oren. Het voelt meteen beter. En hij legt ook even de vinger op de zere plek: “Schouders laten zakken en het hoofd rechtop! We gaan dat samen weer opbouwen”, zegt hij.luiken

 

Ook verder opbouwen, dat doen we met ons huis. Nu het seizoen voorbij is, kunnen we weer klussen. Deze week zijn er 2 luxeproblemen opgelost. Door de grote vaste kast in ons kantoor kunnen de bureaus alleen voor het raam staan.  De luiken dichtdoen lukt daardoor niet. In de zomer is het daar een echte broeikas, als ik een mail moet beantwoorden gutst het zweet binnen 10 minuten over mijn rug. Voor 4 ramen op onze woonverdieping zijn nu elektrische rolluiken geplaatst. Omdat we kiezen voor isolerend aluminium aan de binnenkant krijgen we ook nog subsidie. En een tweede probleem: in de zomer schijnt de avondzon op het terras pal in ons gezicht, dat is vooral lastig bij de table d’hôte. Het afgelopen seizoen hebben we er een speciale lap, een tarp, opgehangen, doeltreffend, maar lelijk. Nu is er een verticaal scherm geplaatst, passend bij het denimblauwe zonnescherm. En Rien is helemaal gelukkig: alle zonwering is met 1 knop tegelijk te sluiten. Onze Portugees Dinges schildert deze week een trapportaal binnen en dan in het voorjaar hopelijk de buitenkant van ons huis. Een ruw gepleisterde muur is mooi om te zien, maar regen zorgt in de loop der jaren voor vlekken. Dat valt ineens op. Het is een peperdure grap ( verf  is prijzig en wij gaan echt zelf die steigers niet op!),  we moeten eerst even sparen.

Weer opbouwen geldt ook voor onze contacten hier. In de zomer hebben wij het – heel gezellig-  druk, met de gasten, mijn stadswandelingen, familie en vrienden die langskomen enzovoort. Datzelfde geldt ook voor de andere Nederlanders en Belgen die in onze buurt wonen. Na afloop van het seizoen hebben we weer tijd voor hen, dat betekent leuke feestjes en etentjes. Een van die feestjes valt samen met een landelijke verkiezing in Frankrijk. We hebben niet helemaal begrepen wie op wie mag stemmen. Een paar Fransen leggen het ons uit: dat zijn wel landelijke verkiezingen, maar het gaat alleen om de Republikeinse kandidaat. Iedereen die € 2,- betaalt, mag stemmen, dus ook niet-leden. Er wordt heel strategisch gekozen: “niemand” wil Sarkozy, dus het eerste doel is die man weg te stemmen. Dat lukt. In de volgende ronde zijn Fillon en Juppé nog over. De eerste is veel rechtser en de tweede socialer. Fillon wint, ook dat was de opzet. Veel mensen zijn de socialisten zat, omdat Hollande maar weinig heeft gepresteerd.

Bij de Socialistische Partij is een soortgelijke verkiezing in januari, maar daar zijn de eerste koppen intern al gerold. Dan is het bij extreem rechts toch simpeler. Daar is maar 1 kandidaat, Marine Le Pen. Komend voorjaar gaat de echte verkiezing in feite tussen 3 partijen ( al kan er nog wel een verrassing bij komen). En ook dan, zegt onze buurman, zal er weer strategisch worden gestemd. Daar wordt nu al over nagedacht.

stemlijstNou, neem dan het systeem in Nederland. Onze Franse vrienden begrijpen niets van het grote aantal partijen. En dan eentje speciaal voor de dieren? En alleen voor ouderen? Zijn die niet verdeeld in links en rechts? Dan hebben we het nog niet eens over de idiotie van GeenPeil. Het is best een grappig idee, om geen verkiezingsprogramma te hebben en je alleen te laten leiden door “de stem van het volk”. Die club denkt kennelijk dat er alleen simpele wetgeving is, waarop een ja of nee volstaat. Maar hoe moet dat met een begrotingsbehandeling van bijvoorbeeld de gezondheidszorg? Met geld wordt ook het beleid vastgelegd, bijvoorbeeld bedrag X voor ziekenhuizen,bedrag Y voor huisartsen en bedrag Z voor ouderenzorg. De woordvoerders van iedere partij worstelen zich door de berg aan gegevens, overleggen met deskundigen, discussiëren in hun fractie en komen dan met amendementen, wijzigingen van het beleid. Hoe wil GeenPeil dit gaan doen? Zeggen dat er meer geld voor ouderenzorg moet komen? Prima, maar dan moet je ook aangeven hoe dat betaald wordt, want je kunt geen Euro’s bijmaken . En wie komt dan met een oplossing?  Salarissen van bankdirecteuren omlaag? Meteen mee eens, maar daar gaat een regering niet over. Alle veel verdienende managers ontslaan? Die hebben een rechtsbescherming, dus ook niet mogelijk. Het is allemaal zo’n versimpeling van de werkelijkheid, alsof je een kind vraagt om het gezinsbudget te beheren. Ik heb daar echt moeite mee.

Sociale media bevestigen voortdurend het beeld dat de overheid niet deugt en dat politici zakkenvullers zijn die nergens verstand van hebben en niet weten wat er in de samenleving speelt. GeenPeil en Wilders gebruiken dat, maar concrete plannen van hen moet ik nog horen. Zo wil Wilders “schoon schip maken”, liefst als premier, en dat klinkt prachtig. Maar wat bedoelt hij nu eigenlijk? Schoon schip met wat, op welk gebied, welke plannen heeft hij? Ik zou dat oprecht wel eens willen weten. Nederland en Frankrijk zijn prima landen om te wonen en te leven, maar er is natuurlijk altijd wel iets wat beter kan. Als Wilders nou eens aangeeft, hoe hij dat ” zieke ” land wil opbouwen, dan kan iedereen op basis dáárvan een keus maken. Niet alleen ik, ook andere partijen. Want hoe hard je ook schreeuwt, Nederland is een coalitieland, waarin iedere politieke partij anderen nodig heeft om te kunnen regeren.

Ik geef graag een andere invulling aan dat schoon schip maken. Laten we ophouden met polariseren, met anderen een fors etiket op te plakken: Marokkanen zijn criminelen, voorstanders van Zwarte Piet racisten, rechters in Nederland bevooroordeelde D 66-ers, politici zijn onbenullen enzovoort. Met een beetje meer respect voor de medemens zouden we  een mooi land verder kunnen opbouwen. Da’ s toch een mooie kerstgedachte, nietwaar?

poes vredig onder de buitenboom

poes vredig onder de buitenboom

 

 

 

En colère, woest

logo-pole-emploiSoms zie je op de televisie mensen die in blinde woede alles en iedereen willen beschadigen. Ik heb dat stadium nooit bereikt, al kan ik best nijdig worden. Je hebt wel eens van die dagen dat er van alles misgaat: de poes maakt een haal in je nieuwe trui, je laat iets moois uit je handen vallen en als toppunt krijg je na het tanken de dop van de benzinetank niet meer dicht. Dan kan ik met een kwaaie kop wel eens stampvoeten bij die auto. Erger wordt het niet, want “Fuck!” of “Kut!” roepen is niet echt ladylike, zo kwaad ben ik toch ook weer niet.

Maar deze week was ik heel dicht bij die blinde woede. Ik had zelfs zin om Rien een mep te geven, terwijl die in al zijn onschuld alleen maar een vraag stelde om me verder te helpen.

Hoe het zo ver kwam?cheques

Al vanaf 2004 werken we met de cheques d’emploi. Door dat systeem wordt persoonlijke arbeid niet zwart maar wit betaald. Het gaat dan vooral om de huishoudelijke hulp en de tuinman. In het begin moest dat met een speciaal chequeboek van de bank. Maandelijks was er 1 exemplaar voor de werkster en  moest ik 1 opsturen, totdat het geautomatiseerd werd. En dat was zo simpel, dat ik het aan Fransen, die niet zo handig zijn met de computer, uit kon leggen.

Op een gegeven moment werd het systeem ook ingevoerd voor kleine zelfstandigen, om de administratieve lasten te verminderen.Moedig begon ik aan die klus. Naam, adres en woonplaats invullen was niet zo lastig, maar daarna. Ik moest een belastingpercentage invullen. Wat? Welk percentage? Hoe hoog? Over welk bedrag? Als je een vraag oversloeg, kon je niet verder. Liep je even bij de computer vandaan, dan was de site verdwenen, met alle gegevens. In die tijd viel ons Internet er regelmatig uit, alles dus weer weg. Ik heb wat gemopperd toen. Uiteindelijk heeft de accountant het opgelost en waren we het geld dat we dachten te besparen aan haar kwijt. Dus de jaren daarna deed zij de loonadministratie voor onze 5 parttimers.

C., die op de camping al het tuinwerk deed, is sinds vorig jaar weer terug bij ons en ze krijgt betaald met de cheques d’ emploi. Voor de winter 2015 vroeg zij mij ineens om de formulieren betreffende het einde van het contract in te vullen. Een vriendin van haar, die 10 jaar op die manier had gewerkt, kreeg kanker, kon niet meer werken en hoopte op een uitkering. Maar omdat zij haar dienstverbanden niet kon bewijzen kreeg ze uiteindelijk niks. Dat wilde C. graag voorkomen. Bovendien schijn je een boete te krijgen van € 750,- als je dat als werkgever nalaat. Onwetend welke administratieve ramp me boven het hoofd hing, zegde ik het toe. De formulieren ” einde contract” en “alles afgerekend” waren gemakkelijk te vinden op Internet. Van het andere formulier, over hoeveel uren er per maand waren gewerkt en tegen welk loon, had ik vorig jaar een kopie gemaakt. Hoe moeilijk kan het dan nog zijn ? Nou, ondoenlijk dus. En het is ook nog eens volkomen overbodig om dat in te vullen, want ze weten alles al. Zoals je in Nederland vroeger het Sofinummer had en nu de DiGiD, zo wordt alles wat met uitkeringen en werk te maken heeft, in Frankrijk geregistreerd met het secunummer, dat van de sociale zekerheid. Elke maand geef ik het aantal uren op en ook wat ik betaald heb. Per omgaande ontvang ik een mail over hoeveel geld ze gaan innen als werkgeverslasten. Bovendien heb ik inzage in de loonstroken die de werknemer ontvangt.

imagesrryuuy9tTel het gewoon even op of maak er een computerprogramma voor. Nee, ik moet zelf op zoek. Het eerste thema op Google gaat over de fusie tussen de Assedic en de ANPE, zeg maar het Arbeidsbureau en de uitkeringsinstantie. Niet erg actueel, ik denk dat die fusie 10 jaar geleden plaats vond. Nu heet dat Pole Emploi. Oké, naar die site dus. Onze gebruikersnaam en het wachtwoord van vorig jaar zijn verlopen, Rien maakt daarom nieuwe aan. Dan kom ik in een domein voor de particuliere werkgever. Dat lijkt me goed. De eerste 2 formulieren vind ik, een uitleg hoe het derde ingevuld moet worden, ook. Maar het formulier zelf ontbreekt. Klik hier, staat er, en dan zit ik weer in de openingspagina. Nog een keer geprobeerd, niks. Tien keer herhalen levert alleen maar meer ergernis op. Rien doet ook een poging en daarna zijn gebruikersnaam en wachtwoord weer ongeldig, want gebruikt vanaf een andere computer…

Pontaix

Pontaix

Ik probeer het opnieuw: voor het opvragen van het formulier moet je gecertificeerd zijn. Wat is dat? Hoe doe ik dat? “Ga naar de pagina met vragen” Daar staat: “Welke formulieren heeft u nodig bij einde contract?” Ja, zover was ik al. Dan ” nous contacter” maar eens geprobeerd. Dus ik begin aan een mail, die halverwege gewoon verdwijnt. Grrrrr.

Het contactformulier met de vraag versturen lukt ook niet. Dan de URSSAF maar eens een mail gestuurd. Dat is de instantie waar de hele regeling van de cheques d’ emploi wordt uitgevoerd. Antwoord: men verwijst naar de website van de Pole Emploi. Grrrr.

Als Rien op dat moment nog een suggestie doet, is het kookpunt bereikt. Ik kan me nog nét beheersen… De volgende dag dezelfde ellende, tot ik plotseling op een organisatie stuit voor gesalarieerden in zeer kleine bedrijven. En daar zie ik het formulier, niet een printversie, maar dat kan Rien natuurlijk wel regelen.

C. helpt met het invullen en dan kan het worden verstuurd. Zelf heeft ze 7 werkgevers. Vorig jaar leek het erop dat ze in de winter werkloos zou zijn, dus alle werkgevers moesten die formulieren invullen. En C. moest zorgen voor voldoende kopietjes, 110 in totaal. En daarna kreeg ze een andere baan, dus ze had ze niet nodig. Bij dit soort zaken zeggen wij vaak: die Fransen hebben de bureaucratie uitgevonden.

Met C. hebben we altijd leuke gesprekken tijdens de koffie- of theepauze. Vaak gaat het over taal. Zij werkt ook bij een ander Nederlands echtpaar, praat nooit over hen, maar deze keer zegt ze over de heer in kwestie: ” Hij is een echte Jonkelman.” Het duurt een hele tijd voordat we snappen dat ze gentleman bedoelt. Zij lacht wel 1000 x over onze uitspraak, nu mogen wij een keertje. En ach, ik ben daardoor niet meer woest.

Hele bomen gaan mee met de stroom

Hele bomen gaan mee met de stroom

 

Wel woest: de rivier de Drôme. November is hier vaak een regenmaand en dat is op zich heel goed voor de natuur. Die kan zich dan lekker volzuigen voor de komende zomer. Maar de regen valt nu wel echt met bakken uit de lucht. Gelukkig niet 24 uur per dag, tussendoor kunnen we nog wel even op een terras zitten en genieten van de zon.

Dat er heel veel water valt, is goed te zien aan de rivier. Die is vele malen hoger en breder dan in de zomer. De sterke stroming neemt alles mee wat in de weg ligt: hele bomen zien we voorbij drijven. Bij Volvent, een dorp in het zuiden van de Drôme, is een nieuwe brug bijna klaar, als het het regengeweld losbarst. De noodbrug spoelt daardoor mee met de stroom. Gelukkig kunnen de inwoners wel gebruik maken van de nieuwe brug. Dat was heel anders in 2003, toen de brug in Die door de sterke stroming werd verwoest. Drie weken waren we afgesloten van de wereld. Maar goed, er vielen geen doden en de rest is te vervangen. Hier kwam een mooi en stevig viaduct, ook bestand tegen een woeste rivier. En de brug in Crest ligt er ook gewoon nog…

De brug bij Crest

De brug bij Crest

 voetBijna 10 pond woog ik bij de geboorte, meteen was ik een gewichtig persoon. Mijn voeten moesten die last al die jaren ( ver)dragen en dat ging niet altijd goed.

Net uit de studiebankjes, als buurtopbouwwerker, deed mijn kleding er nog niet zo toe. Twee jaar later hopte ik naar een andere job, waar ik een immens lange wachttijd voor het spreekuur van een woningbouwstichting moest oplossen. Daar zat ik dan, als snotneus, te luisteren naar mensen die dubbel zo oud waren en problemen kenden waar ik geen enkel benul van had. Keurige kantooorkleding droeg eraan bij dat ik enig gezag kreeg. In de volgende baan, als lerares Maatschappijleer, kon ik weer eventjes vrijbuiteren, maar daarna als schooldecaan was het gedaan met de pret. Mijn kleren moesten wel bij de functie passen.

Met het beklimmen van de maatschappelijke ladder nam ook de hoogte van mijn naaldhakken toe. Net voordat ik in de Tweede Kamer kwam was er in mijn fractie min of meer een kledingcode afgesproken. Iemand drukte dat als volgt uit: “Jullie zitten daar in Den Haag van mijn belastingcenten. Dan mag ik verwachten dat je je fatsoenlijk kleedt.” Daar zat wel wat in. Bij het eerstvolgende partijcongres droeg ik een korte broekrok, een mooi truitje met aan de achterkant een lage hals, en megahoge hakken. Na een geslaagde afvalrace was dat ook echt een mooi plaatje. Ik kwam vol in beeld bij het NOS-journaal…

Bij de Emancipatieraad -de volgende baan- hadden we, als er geen belangrijke afspraken waren, soms een ” casual friday”, dan deden we in spijkerbroek en trui ons kantoorwerk. Op zo’n dag reisde ik eens naar Den Haag en ik had zelfs mijn haar niet keurig gefohnd. Bij binnenkomst wilde de Voorzitter dat ik, haar Vice-Voorzitter, meeging naar een persconferentie in Nieuwspoort. Ik stribbelde tegen, maar er was geen ontkomen aan. Ook toen kwam ik pontificaal in beeld in het journaal en helaas zag “iedereen” mij. Vanaf dat moment ging ik dus altijd, onder alle omstandigheden, keurig gekleed naar mijn werk.hak

En toen, tijdens mijn laatste baan, kreeg ik heel plotseling ontzettend pijn in mijn voet en kon bijna niet meer lopen. De dokter: ” Loop je vaak op hoge hakken? Vanaf nu dus nooit meer!” Was ik toch van mijn eigen voetstuk gevallen! Nou ja, de naaldhakken de deur uit.

 

Een paar jaar later, inmiddels in Frankrijk, diende zich een nieuw probleem aan. Ik kreeg aan beide voeten tegelijk een hielspoor. Dat is een kalkafzetting onder de hiel.Bij iedere stap die je zet, lijkt het of je in een punaise trapt. En ik maakte nogal wat kilometers op een dag. Mijn huisarts wist raad, die gaf – onverdoofd- een injectie in beide hielen. Ik gilde als een mager speenvarken, maar het hielp wel, een jaar lang. Toen het weer zover was, dacht ik slim te zijn. Een andere huisarts hier was heel wat soepeler, die wond ik zo om mijn vinger. “Eerst verdoven!”, zei ik, en hij deed dat zonder protest. Maar daardoor kwam de Cortizon net niet op de juiste plek, het hielp dus niks. Zo wordt eigenwijs zijn – terecht- afgestraft.hielspoor

Maar ja, wat dan? Zoals een campinggast tegen me zei, ik liep inmiddels als een oude vrouw. Er moest dus wel wat gebeuren. Op Internet las ik een advies: ga 30 minuten met de voeten in dieselolie zitten en dan is de pijn verdwenen. Ik deed het,maar mooi niet. Het enige resultaat was dat ik een uur in de wind stonk, naar dieselolie…

 Ten einde raad stuurde ik een mail naar een podoloog, die ik in Nederland al eens raadpleegde. “Loop voortaan alleen op schoenen met een dempende zool, bijvoorbeeld van Mephisto of Wolky”, adviseerde hij. Het eerste merk had in die tijd alleen schoenen met een hoog truttigheidsgehalte, dus probeerde ik de Wolky’s. Ik stapte in het eerste paar en slaakte meteen – letterlijk- een zucht van verlichting: ik voelde echt helemaal geen pijn meer. Mijn kast staat inmiddels dus vol met schoenen van dat merk.

Helaas kan ik ze hier in Frankrijk niet kopen. Gelukkig bestaat Internet en zonodig bestel ik nieuw schoeisel op die manier en laat het bezorgen bij vrienden, die deze kant opkomen. De laatste keer in Nederland moest ik nieuwe laarsjes. Na 7 jaar waren mijn zwartjes aan vervanging toe. In de winkel zag ik niet alleen mooie zwarte, maar ook prachtige blauwe. Schreeuwend duur, dat wel. Gelukkig stopte mijn moeder me al eerder wat briefjes toe en die zaten nog in mijn geheime vakje. Daardoor kon ik beide paren kopen..img_1145-2

 

Op de camping hebben Rien en ik heel wat kilometers afgelegd en dat leverde wel vaker problemen op. Tegenwoordig hebben we alle tijd om te douchen. Naast de gewone “quickies” ( alleen even opfrissen) hebben we ook twee keer in de week de grote beurt: na het wassen het lijf in de smeerolie, de voeten raspen, nagels knippen, haar in de krul enzovoort. Maar tijdens de zomers op de camping vergaten we het voetenwerk nogal eens. Dat had bij Rien op een bepaald moment een raar effect. Hij kreeg zo’n last van een voet, dat hij nauwelijks meer kon lopen. Toevallig hadden we een feestje bij de buren en daar waren verschillende “experts”.

” Het was heel ernstig, misschien een vorm van diabetes en dan konden je voeten wel afsterven!” Ze keken er heel serieus bij, het was echt geen grap. Er was ook een verpleegster bij die we goed kenden, dus we gingen het ook nog geloven. Rien ging daarom naar de “Urgence” van het ziekenhuis, er werden foto’s gemaakt en een arts bekeek de voet van alle kanten. Hij vond niets, dus Rien keerde teleurgesteld terug. Een paar uur later, onder het douchen, vroeg Rien mij of het misschien een likdoorn zou kunnen zijn. En dat was het dus, de pedicure loste het probleem zo op. Niks aan de hand.

 Alhoewel… Met mijn hand is er nog steeds van alles mis. Pakweg 5 verschillende behandelmethodes van de fysiotherapeut, 1 operatie, 4 verschillende spalken, een apotheek vol medicijnen… tot nu toe was er niets dat de ontsteking in de ringvinger kon verhelpen. En wat is nou een vinger? Nou, geef bij de stadswandeling maar eens 20 x een hand aan mensen: er is altijd wel eentje die vindt dat het een ferme handdruk moet zijn. Drie dagen later denk ik nog aan hem… En nu, eindelijk, is via een MRI vastgesteld waar de ontsteking precies zit. Met behulp van een rontgenapparaat kan de reumatoloog nu precies op de goede plek een Cortizoninjectie inspuiten. Zij plus de afdeling radiologie sturen me een brief met wat ik allemaal mee moet nemen: verwijsbrief, foto’s, bloedonderzoeken, MRI- scan enz. Geen hond die er vervolgens naar vraagt. De arts verdooft niks en ik word bijna lek geprikt omdat zij de juiste plek toch niet zomaar vindt. Daarna gaat de hand dik in verband, met een stokje van een soort reuzenmagnum als spalk erin. Als ik vraag wat ik met de hand mag doen, kijkt ze me aan alsof ik achterlijk ben: Niks, er zit toch verband om?img_1151-3

Dus ik laat me door Rien vertroetelen. Helemaal niet erg om even aan handen en voeten gebonden te zijn.

Inmiddels is het alweer een simpele pleister…

 

 

Zwart-wit denken

zw-geziDe zwartepietendiscussie ga ik niet over doen, al heb ik er wel een eigen mening over. Of je nu Nederlander of buitenlander bent, je past je aan aan de gewoonten, gebruiken en tradities van het land waar je woont of verblijft. Hier in Frankrijk is het bijvoorbeeld een doodzonde om iemand tussen 12 en 14 uur te bellen, dat is een heilige pauze en daar kom je niet aan. En in de winkels wacht je heel keurig, zonder te steunen en te kreunen, omdat de caissière aan iedereen vraagt hoe het gaat. Als jij zelf aan de beurt bent, heeft ze namelijk ook alle tijd voor jou.

Van de Zwartepietendiscussie word ik steeds meer onpasselijk. Nooit één seconde in mijn leven heb ik Zwarte Piet als een domme knecht gezien, een ondergeschikte, goed voor grappen en grollen, maar niet serieus te nemen. Zo heb ik ook nooit naar negers gekeken. En ik gebruik hier het woord neger, omdat ook dat voor mij niets denigrerends is. Het is mijn oprechte overtuiging dat je onder alle volken, rassen en huidskleuren goede en slechte mensen hebt, domme en slimme, dikke en dunne, valse en eerlijke en ga zo maar door.

En nu, voor het eerst in mijn leven, ervaar ik racistische gevoelens bij mijzelf, veroorzaakt door de anti- Zwarte-Pietmensen. Blijf van de Nederlandse tradities af, als het je niet past, ga dan alsjeblieft wonen in een land zonder het Sinterklaasfeest. Ik vind het prima als er wat concessies worden gedaan, met Roetpieten of een paar anders gekleurden. Maar stop die vervelende discussie!

In Frankrijk speelt al twee jaar een soortgelijk verhaal. Niet over Zwarte Piet, maar over de kerststal die in de hal van ieder gemeentehuis staat. “De overheid” zou daarmee een voorkeur uitspreken voor een bepaalde  godsdienst en dat mag niet meer in een multiculturele samenleving. Ik vind dat op dezelfde manier bizar als de pietendiscussie: voor mij hoort het bij Frankrijk en het betekent in mijn ogen niet dat andere godsdiensten minderwaardig zijn. In een stadje als Die, met 4500 inwoners, hebben we maar liefst vier geloofsgemeenschappen met een eigen gebouw en dan heb ik de moslims nog niet meegeteld. Dat leeft hier allemaal vredig met elkaar.

Maar ook Frankrijk is een land van compromissen: nu mag de kerststal wel, mits tijdelijk. En er mag geen verwijzing bij liggen met gegevens over de kerstmis ( waar en wanneer) en dergelijke. Werkelijk idioot, want zou ik me nu echt laten bekeren door die kerststal in de Mairie? Of een ander geloof daardoor afzweren??kerststal

Ik vind dat zwart-wit denken, het vertekent de werkelijkheid.

In 1994 was ik waarnemer bij de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika. Van te voren dacht ik dat alle blanken daar rijk waren, en alle zwarten ( niet denigrerend bedoeld!) arm. Dat ligt dus iets genuanceerder.

Alle waarnemers werden ingevlogen naar Johannesburg, alwaar we een briefing kregen over de aanstaande verkiezingen, de procedures enzovoort. Daarna hadden we een paar uur voor onszelf. Omdat het een erg onveilige stad is, regelde het hotel een taxi, zodat we met deze chauffeur de township Soweto konden bekijken. We verwachtten hier uitsluitend schamele hutjes te zien, zonder water en elektra. Dat zie je namelijk op televisiebeelden. We waren dan ook hoogst verbaasd toen we het mooie stenen huisje van onze donkere chauffeur mochten bekijken. En de prachtige villa van de ex-vrouw van Mandela,  midden in een grote, omheinde tuin, dat beantwoordde ook niet aan mijn beeld. Overigens was het merendeel van de bewoners natuurlijk wel straatarm..

De volgende ochtend moest mijn ploegje vroeg op, doorvliegen naar Kaapstad. Vlak nadat we vertrokken waren, ontplofte er een bom voor ons hotel, daarbij vielen 10 doden en 100 gewonden. In Kaapstad moesten we overstappen in een busje, het binnenland in. We waren nog maar net weg, toen er verschillende bommen op het vliegveld ontploften. Die werkelijkheid zagen wij niet, op weg naar onze werkplek. De waarnemers moesten alle kieskantoren controleren, de procedures, de formulieren enzovoort. En wij Nederlanders moesten de analfabeten helpen met het invullen van de stembiljetten.

verkiezingHet waren de eerste democratische verkiezingen daar, mensen stonden echt uren in de brandende zon, te wachten om hun stem te mogen uitbrengen. Dat is in Nederland wel anders.

En ’s avonds spraken wij met de plaatselijke bevolking. In ons hotel kwamen vaak mulatten: mensen met een blanke en een donkere ouder. Die voelden zich het meest gediscrimineerd, omdat zij noch bij de ene, noch bij de andere groep hoorden. Hoe zo, zwart-wit denken?

Het was heel leerzaam, dit reisje. Toen de klus met de verkiezingen erop zat, reden we terug naar Kaapstad. Daar aangekomen stapte een stel collega’s net in een taxi, voor een rondje siteseeing. Of ik meewilde? Ik bedacht me geen moment, ging mee naar de Tafelberg en beklom deze op mijn hoge hakken. Later reed de zwarte chauffeur ons naar een township, waar blanken absoluut niet veilig waren. Maar door hem kwamen we in een nachtclub terecht waar afgestudeerde zwarten  ons vertelden dat ze geen baan kregen als advocaat en dergelijke, vanwege hun huidskleur.

En dat is een vorm van discriminatie waar ik me wél druk om maak:  het negatief onderscheid maken op basis van ras, geslacht, huidskleur of geloof. Niet dat gedoe over Zwarte Piet en de kerststal, maar over het echte zwart-wit denken dus. Als iedereen daar nou eens mee zou stoppen…zwart-wit-pastilles-fortuin

img_0605Voor de toeristen, maar ook voor onszelf zijn de markten in Die echt de moeite waard. Zomers en ’s winters brengen ze leven in de brouwerij. Of, zoals in een folder staat, de markt laat het centrum van Die bruisen. Je ziet er alle geuren en kleuren van de Drôme.

Op woensdag en zaterdag komen in de zomer de bezoekers van heinde en ver deze kant op. Dat is ook geen wonder: zo’n 120 kraampjes staan zij aan zij met allerlei koopwaar. Het hele jaar door vind je er groente en fruit, worsten, kaas, gegrilde kip, olijven, nougat, vis, brood. Ook dingen die je niet kunt eten, zoals zeep, kleding, mutsen, schalen, notenkrakers, slalepels etc. En natuurlijk sierraden, die ambachtelijk gemaakt zijn. In de zomer ook de Clairette de Die en andere wijnen. En dan zijn er de kraampjes die speciaal voor de toeristen zijn, met bijvoorbeeld aardewerk, nog meer zeepproducten, tafelkleden.

Vaak gaat het om producten die in Die of in de omgeving zijn geproduceerd of verbouwd. Bijvoorbeeld de walnoten, de Noix de Grenoble, die zijn heel gewild. En de Nougat de Montelimar. Of de zeep van de plaatselijke zeepfabriek.img_0606

Op de markt loopt het water je echt in de mond, je proeft iets en je bent verkocht. Daarna valt de prijs soms wat tegen. Maar ja, als je in de nougatfabriek gaat kijken en ziet hoe werkelijk alles handmatig wordt gedaan- tot aan het pellen van de amandelen en pistachenootjes toe-, dan begrijp je dat ook wel. Hetzelfde geldt een beetje voor de heerlijke kaas van een kaasboer uit het zuiden van de Drôme. De man spreekt je in het Nederlands toe, biedt een plakje aan om te proeven en daarna koop je  een mooi stuk. Kosten € 40,- per kilo, maar wel extreem lekker.

Al die toeristen trekken ook muzikanten aan en die maken vaak prachtige muziek. Het zijn geen amateurs, dat kun je zien en horen. En natuurlijk gaan zij na hun optreden met de pet rond.

muts

Ook in de zomer een speciale pottenbakkersmarkt, waar 40 kunstenaars hun producten aan de man proberen te brengen. En de wolmarkt, waar zelfgemaakte spullen worden verkocht zoals truien, mutsen, sjaals maar ook gesponnen wol. Het is best prijzig, maar alles is handgemaakt. Ik brei zelf graag, een trui kost mij ongeveer 200 uren. Reken zelf maar uit.

Op de markt is uw gulden een daalder waard, zegt men. Maar dat gaat hier niet echt op. De vallei van de Drôme staat bekend als hét biogebied van Frankrijk, dus veel van de producten in de winkels en op de markt zijn biologisch geteeld. Het vereist menskracht, dat is nu eenmaal duur.

Ondanks dat is het toch heel leuk om naar de markt te gaan. Het is  gezellig, wij komen er altijd bekenden tegen. De bedrijvigheid is ook leuk om te zien. En ga gewoon eens een uur op het terras van Café de Paris kijken naar andere mensen. In Die zijn veel kunstenaars en ook die biologische boeren. Het lijkt wel of men een eigen kledingcode heeft, deze mensen zien er bijna allemaal uit als hippies uit de vorige eeuw. Persoonlijk vind ik dat prachtig, veel boeiender dan grijze muizen.

padderNu de toeristen weg zijn is het weer een gewone Franse markt. Meteen komen de winterspullen tevoorschijn: mutsen van lamswol, handschoenen en sjaals, ook pantoffels. En heel bijzonder, een hele kraam met allerlei paddenstoelen. Een kilo eekhoorntjesbrood kost zomaar € 34,- per kilo. Het is hier ongeveer een nationale sport om zelf op zoek te gaan naar eetbare exemplaren, maar wij durven het niet: we kennen het verschil niet tussen de eetbare en de absoluut dodelijke paddestoelen. Gaan we maar niet proberen.

Het heeft wel wat, dat sfeertje, vind ik. En het leukste van de markt? Het terras van Café de Paris. Onder het genot van een kopje koffie kijken naar alle mensen die voorbijkomen. Dat is gratis vermaak ( op het drankje na dan). Geweldig!

En…binnenkort is het Allerheiligen en Allerzielen. De kunstbloemen zijn alweer overal te koop. Maar eerlijk is eerlijk: elk jaar worden de boeketten qua kleur mooier.knst

Een Frans weekje

Ponet St.Auban

Ponet St.Auban

Het vakantieritme achter ons laten valt nog niet mee. Het prachtige weer nodigt ook niet uit tot klussen. Daarom gaan we maar eens een wandeling door de wijngaarden van de Clairette maken. In de eerste jaren van de camping heb ik die allemaal vertaald en samen met Rien gecontroleerd. Later kwamen daar nog zo’n 50 wandelingen bij, dus die eersten vergaten we een beetje. Nu gaan we naar Ponet St. Auban, vlakbij ons huis. Het is een gesloten vallei, een pittoresk dorpje, omgeven door mooie wijngaarden. We lopen eerst door de nauwe ” hoofdstraat” ( waar je met de auto geen tegenligger moet tegenkomen) en komen dan in een mooi, rustig dal. img_0597

Tot onze verbazing is er een monument bijgekomen.Tot halverwege de 19e eeuw waren daar twee bassins van 12 bij 6 meter elk, waar men de stelen van hennep in te weken legde. Daardoor werd het soepel, kon de schors van de hennep worden verwijderd en van het binnenste maakte men o.a. kleding, lakens en touwen. Dat weken moest in stromend water gebeuren, anders zou het gaan stinken. Men heeft het geheel nu in ere hersteld, dus niet alleen de twee bassins, maar ook de oude fontein. En dat is net bij de laatste Open Monumentendagen( 17 en 18 september) opgeleverd. Hebben we gemist, omdat we op vakantie waren.

img_0584Als we dat allemaal hebben bewonderd en de bijgeplaatste uitleg hebben gelezen, gaan we verder, het dal in. Overal wijnvelden om ons heen, geen mens te zien. Zo lijkt het tenminste, maar dat is gezichtsbedrog: tussen de wijnranken lopen overal mensen die de trossen knippen en op de grond leggen. Ook dat is anders dan een paar jaar geleden, toen liep elke plukker met een grote mand voor zijn buik.

Ook mooi om te zien zijn de bloeiende rozen aan het begin van de rijen met druiven. De roos is gevoeliger voor ziekten dan de wijnstruik. De wijnbouwer houdt die dus goed in de gaten en kan op tijd beschermende maatregelen treffen. En wat een toeval: ik kom diezelfde middag M. tegen, een Tsjech die ons in 2003 een maandje heeft geholpen. Wij konden daarna via via voor hem een baan als druivenplukker regelen. Nu is hij er weer. De Muskaatdruif is geplukt, zegt hij, het duurt nog even voor ze aan de Clairette beginnen. Een lieve jongen, maar het is nog net zo’n chaoot als 13 jaar geleden. Ik herinner me nog dat hij zo op een winteravond op de stoep stond, met een voor ons onbekende man: hij had wel zin in een whisky, zei hij. Nooit een saaie dag bij ons.img_0590

We gaan, zoals gebruikelijk, op woensdag naar de markt in Die. Nu de toeristen weg zijn, is het er heel anders: minder kraampjes, minder toeristische spullen en meer lokale bevolking. Vrijwel nooit gaan wij het hele plein rond, meestal beginnen en eindigen we bij Cafe de Paris. Nu gaan we ook naar ons olijvenvrouwtje. Vanuit een piepklein busje verkoopt ze vooral olijven, maar ook amandelen,cranberry’s en worst. Er staat altijd een rij wachtenden, niet alleen omdat ze goedkoop is, maar ook omdat ze onder alle omstandigheden vriendelijk blijft. De man voor ons kiest een handvol olijven en 5 plakjes worst, het wordt apart verpakt en hij krijgt een zakje mee.

Bij het Cafe de Paris ontmoeten we altijd bekenden. Niet te missen Pepito, die ik al zo’n 10 jaar ken. Iedere donderdag ontmoette ik hem in de kathedraal, tijdens mijn stadswandeling. Hij bestudeerde de geschiedenis van dat gebouw en bij elke ontmoeting gaf hij een detail prijs. Omdat, zo zei hij, zijn hart er sneller van ging kloppen dat een Nederlandse zo enthousiast over de stad kon vertellen. Nu pakt hij uit zijn tas het enige exemplaar van het boekje dat hij over de kathedraal schreef. En volgende week krijg ik er ook eentje, die laat hij deze week speciaal voor mij maken. Geweldig, hij krijgt een dikke knuffel en van Rien geld voor zijn onkosten).

img_0595Pepito weet veel van de stad en haar historie. De boeken die erover geschreven zijn kent hij vrijwel allemaal. Van drie weet hij te vertellen dat de “schrijver” een professor uit Royans is – net boven de Drôme-, die de afzonderlijke hoofdstukken van zijn studenten verzamelde, zonder hen te benoemen in het boek. Dat schijnt geen unicum te zijn. Met andermans veren pronken noemen wij dat.

En de humor ligt hier op straat! Als je een camping verkoopt, is bij de prijs alles inbegrepen wat nodig is om het bedrijf draaiende te houden. Dat is natuurlijk discutabel, maar wij lieten wel om die reden de bosmaaier achter. Toen we dit huis kochten, moest er dus meteen een nieuwe worden aangeschaft. Rien koos voor een goede, geschikt voor amateurs. Maar Ed, onze vaste oppas en tuinspecialist, vond het apparaat niet sterk genoeg. Er moest een zogenaamd bramenmes op. Hij zorgde zelf voor een mooie occasion. Nu moest de ” oude” dus worden verkocht. Hier heb je ” Le Bon Coin”, een website zoals Marktplaats. Rien zet de bosmaaier erop en heeft vrijwel meteen een serieuze belangstellende. Als we de dame “googlen” blijkt het een springruiter uit Lyon te zijn. Rien heeft het volste vertrouwen in haar, ik zie meteen spoken: wat heeft iemand uit Lyon, 180 km verderop, nou hier te zoeken? Als de bel gaat, stop ik gauw mijn Ipad onder een vel papier, je weet immers maar nooit? Tot onze stomme verwondering komt er eerst een ambulance ons terrein op en daarna een oude roestbak op wielen. Ik vertrouw het voor geen cent, maar zie dan een jonge vrouw uit de roestbak stappen, niet een getatoeëerde skinhead of zoiets. Uit de ambulance komt een keurige man met een bekend voorkomen. Omdat we hem toch niet helemaal kunnen plaatsen, vraagt Rien of ze nu net uit Lyon komen. Dat zou de vertraging van een half uur immers kunnen verklaren. Nee hoor, ze wonen in Chamaloc, 5 km verderop, en hij is eigenaar of beheerder van een bekende bar hier.Hij weet dus wel precies wie wij zijn.ambulance

Nou ja, appeltje eitje. Rien legt het apparaat uit, de man verdwijnt met hem in de garage en ik lig in katzwijm voor de meegebrachte baby van 6 weken oud.

We hebben het nog even over de ambulance. Hij kon hem goedkoop overnemen van het plaatselijke taxibedrijf. En het is wel handig, iedereen gaat namelijk opzij voor hem. Maar het had ook wel een bezwaar: toen de bevalling aanstaande was moesten ze naar Valence, 70 km verder. Maar bij Crest werden de weeën zo ernstig, dat ze naar het ziekenhuis daar gingen om vervoer per ambulance te vragen. Daar begrepen ze er niets van: je zit toch al in een ambulance? Zoals Cruijff zei: Elk nadeel heeft zijn voordeel, of omgekeerd..

Toen ze weg waren vroeg ik Rien naar de verkoop: wat heb je ervoor gekregen? De man durfde bij ons niet af te dingen, dus deed Rien zelf maar de onderhandelingsruimte er vanaf…

En nu is het gedaan met de pret. Voor we eind oktober naar Nederland gaan, moet er nog heel veel gebeuren. Koffiezetters en waterkokers ontkalken bijvoorbeeld, de kuipplanten naar binnenhalen, winterbanden regelen, bijna alle buitenstoelen in de opslag, het zwembad winterklaar maken enzovoort.

Maar we zijn uitgerust, dus kom maar op. En een Frans weekje? Volgende week weer eentje.