Feeds:
Berichten
Reacties

Op de pijnbank

pijnbankWe hebben hier een prachtige zomer. De temperatuur is zoals het hoort in de maanden juli en augustus, tussen de 25 en 30 graden, met af en toe een kleine afwijking. Gemiddeld eenmaal per week regent het even. Niet zo’n hoosbui, waarbij het water rechtstreeks de Drôme inspoelt, maar zo’n zachte regen, echt geweldig voor de tuin.

Het is of de duvel ermee speelt: als wij bij een bepaald stel vrienden eten, stortregent het altijd. Deze keer hadden we afgesproken voor de zondagavond, maar door omstandigheden moesten wij dat doorschuiven naar de donderdag. Resultaat: regen op zondag- en donderdagavond. Dus water nodig voor de tuin? Spreek een etentje af met ons en het komt voor elkaar!

De maaltijd is er, zoals altijd, voortreffelijk. Als er een bloemkoolcouscous op tafel komt, waarschuwt de gastvrouw nog voor de pitten in de olijven. Op hetzelfde moment zegt mijn kies krak..Toevallig heeft Rien de volgende ochtend de jaarlijkse controle bij de tandarts, daardoor lukt het om mij in het drukke schema te passen. Heel vroeg, al om 7.30 uur, heb ik een afspraak. Ik lig er letterlijk op de pijnbank. Het is slechts een kleine reparatie, zegt de tandarts, daarom verdooft hij het niet. Dat kan wel zo zijn, maar het is knap gevoelig.IMG_0915

Thuisgekomen is er net tijd voor het ontbijt en dan moeten Rien en ik allebei naar de dermatoloog. Ik heb een minuscuul talgbultje op mijn ooglid, maar het voelt als een zandkorrel in het oog. Ik knipoog dus de hele dag naar iedereen. Voor de zekerheid doe ik even mooie lingerie aan, want ook al is het meer dan 10 jaar geleden, ik herinner me die eerste keer nog goed bij deze arts: voor je het weet sta je in je ondergoed, voor een lichamelijke inspectie. Toen had ik een beige onderbroekje aan met een witte bh en ik vond het vreselijk dat het geen setje was. Nu moest ik dus voor dat ooglid, maar ik ontkwam wederom niet aan het uitgebreide onderzoek. Dat is natuurlijk een goede zaak: hier in Frankrijk loop je veel vaker in de zon dan in Nederland en dus is de kans op huidkanker ook veel groter. Maar goed, de inspectie in keurig ondergoed heb ik overleefd. Toen het ooglid. Ik moest volgens de dermatoloog naar de oogarts, maar ze wilde het wel even proberen. Onverdoofd maakte ze 4 sneetjes in mijn ooglid en toen was het opgelost.

Daarna was Rien aan de beurt. Hij had een verdacht plekje op zijn voorhoofd en elders een groeiende moedervlek. Zijn hele lijf werd goedgekeurd en het verdachte plekje werd ter plekke verwijderd. En dat is dan weer zo typisch Frans: wij krijgen zelf de kweek mee naar huis, in een envelop, met de brief van de dermatoloog en moeten vervolgens zorgen voor verzending. Dat is al beter dan vroeger: toen ik die eerste keer zo’n plekje liet behandelen moest ik zelf zorgen voor een naald en draad voor de hechting.

Ik zie het weer helemaal zitten!

Ik zie het weer helemaal zitten!

 

Daarna gingen we naar de opticien, eindelijk mijn multifocale bril regelen. De dame van de aanvullende verzekering raadde me aan om naar Opticien Krys te gaan, met die zaak hebben ze een contract. Wat dat inhield, snapte ik niet, maar dat zouden we wel ervaren.

Een alleraardigste jongeman ontving ons, praatte over mijn wensen en ging pas daarna mee naar de monturen. Omdat ik dat ding straks standaard op mijn neus zal hebben, moet de bril aan al mijn eisen voldoen: een licht montuur, sprekend, modern, niet te streng enzovoort. Gelukkig ben ik niet een eeuwige twijfelaar: ik kan 100 brillen op mijn neus zetten en ineens zeggen: dit is hem. En dan brengt niemand me meer op een ander idee. In dit land, met zo vaak zon, is het handig om meekleurende glazen te hebben. Omdat ik een zwart-wit montuur heb gekozen adviseerde de jongeman mij grijskleurende glazen. Daar had ik mooi niet aan gedacht. En ‘s middags belde hij nog even op om te vertellen hoe hoog de vergoeding van de aanvullende verzekering zou zijn: ruim 40%. Dat regelt de opticien zelf, hoef ik niet voor te schieten. Een leuke meevaller, want de basisverzekering keert maar € 14,44 uit. Rien gaat meteen een nieuwe leesbril uitzoeken, met deze vergoedingen. Nee, dat is geen misbruik: vanaf 2002 wonen we hier, dit zijn de eerste brillen die we in Frankrijk declareren…

Mijn nieuwe spalk valt reuze mee, geen pijnbank dus

Mijn nieuwe spalk valt reuze mee, geen pijnbank dus

Riens wekelijkse pijnbank: de voornamen van onze gasten. Ik behandel de boekingen voor de gites, heb mailcontact met de gasten en weet daardoor vaak de voornamen van de mensen die komen. Ik schrijf ze voor Rien op een briefje, hij probeert ze in het geheugen op te slaan,maar dat lukt niet altijd. Hij is wat dat betreft ook erfelijk belast: zijn moeder somde altijd alle namen van de zoons en dochters op, de goeie zat er dan geheid wel tussen. Gelukkig is dit niet een groot probleem, hooguit de categorie lastig.

 

En het is een grappig verschil tussen ons: we komen in Die nogal eens mensen tegen die vroeger bij ons op de camping stonden (en nu bij de nieuwe eigenaar). Rien herkent de gezichten meteen, ik niet. Maar als ik even de tijd krijg weet ik beide voornamen te noemen en vaak het mailadres erbij. Samen komen we er dus wel.

En ook leuk in deze periode: er komt weer veel onverwacht (familie)bezoek aanwaaien. Beslist geen pijnbank, gewoon genieten…

 

Vreemd gaan

officeSinds een paar weken ga ik vreemd. Nee, niet met een andere man of vrouw. Alhoewel ik soms mooie exemplaren tegenkom, is Rien nog steeds de meest volmaakte ( dat vindt ie zelf ook wel…) Sinds 2004 doe ik wekelijks de stadswandelingen, de eerste jaren voor de eigen gasten van onze camping. Later voor het Office de Tourisme in Die en nu als micro-entrepreneur. In Nederland noemen ze dat een zzp-er, een zelfstandige zonder personeel. Ik heb overigens wel -onbetaald- personeel, want Rien assisteert ontelbare keren met de inkomende Sms’jes en mails van mensen die zich opgeven.

Tot nu toe was de wandeling voor iedereen die zich opgaf, maar op de dinsdagen ben ik nu ook een soort escortgirl: dan ben ik alleen beschikbaar voor de gasten van een van de campings hier in Die. En dat is weer eens iets anders.

Op de maandagavond ben ik daar aanwezig bij de welkomstborrel. De eigenaar houdt eerst een praatje over van alles en nog wat: campingregels, interessante weetjes, de eigen activiteiten enzovoort. Terwijl hij de Clairette de Die aanbiedt met stukjes pizza, stelt hij zijn samenwerkingspartners voor. Ik ben daar eentje van. De eerste keer had ik een leuk praatje voorbereid, maar hoorde vlak van te voren dat het heel kort moest. Oeps, rode draad van het verhaal kwijt. De tweede keer leek ik wel dronken, kon gewoon niet op de woorden komen die met de Romeinse overblijfselen te maken hebben, zoals de thermen, amfitheater, aquaduct etc. En ik had niet eens alcohol gehad! Maar gelukkig kreeg ik toch nog klanten. De derde keer liep het gesmeerd.

De gebeurtenissen eromheen maakten deze voorstelling ook weer heel grappig. De eerste keer stond ik naast Franse sportievelingen die hun activiteiten aan de man brachten.  Ze spraken geen woord Engels en dat zorgde meteen voor Babylonische spraakverwarringen. Het eerste stel Nederlanders kon ik, door te tolken, goed assisteren. De tweede Nederlander wilde een tweedaagse bergtocht maken. Dat kon wel, maar dat was een tamelijk eenvoudige tocht. Of er niet een moeilijke was? Ja, maar die duurde maar 1 dag. Vervolgens ging de man met mij in discussie waarom dit niet anders kon. Ja, toedeloe, het is niet mijn programma. De volgende man maakte het nog bonter: terwijl ik daar mijn stadswandeling stond te verkopen stelde hij vragen over de dienstregelingen van bus en trein: of de reis naar Gap leuk was, en die naar Valence ook en wat de vertrektijden waren. Die dacht zeker dat ik van de VVV was. Maar natuurlijk heb ik hem wel netjes geantwoord.640px-Clairette_de_Die_p1150432

De afgelopen week kwam er een oudere man heel sneaky achter me staan. Terwijl anderen netjes wachtten tot ze een glas Clairette  aangeboden kregen, pikte hij tot tweemaal toe snel een glaasje en gooide dat in 1 teug achterover. Ook bij de pizzahapjes stond hij vooraan. Na afloop van alle praatjes kwam hij naar me toe met een bijzondere vraag: hij had een probleem met een grondzeil en volgens de eigenaar van de camping moest hij een nieuwe halen bij de Hamm. Of ik wist waar dat was. Nee, nooit van gehoord. Ik vroeg het aan de eigenaar en die antwoordde: dat is de Gamm Vert. Bleek dat die man helemaal niet op zijn camping stond! Die ging dus even vreemd. Komt gewoon langs bij de welkomstborrel, drinkt en eet even lekker mee, stelt ook nog vragen en schaamt zich daar helemaal niet voor. En eigenaar D. bleef gewoon kalm. Uit eerdere ervaringen met hem, als collega, weet ik dat hij al zijn gasten van gezicht kent, ook al zijn het er honderden. Als hij in het seizoen eens sporadisch bij ons kwam wees hij ze zo aan: Dat is er een van mij. (Er waren namelijk wel eens wat uitwisselingen van kennissen die op verschillende campings stonden, vandaar.)

Ik maakte iets soortgelijks ook eens bij ons mee. Nog tijdens de broodservice was er al een jonge dame die mij allerlei toeristische informatie vroeg. Toen ze een arm vol folders mee graaide, kreeg ik argwaan. De gemiddelde gast pakt namelijk twee of drie folders en komt later nog eens terug. Op mijn vraag of ze bij ons op de camping stond, antwoordde ze: Nee, op de municipal, maar daar hebben ze geen informatiemateriaal. Ik had minder begrip dan collega D. en vroeg haar of ze dit gedrag zelf ook niet een beetje vreemd vond. Ze was heel snel vertrokken…

Rien wilde de afgelopen week eigenlijk ook wel eens vreemd gaan, maar hij durfde het niet te vragen…Mensen die naar Frankrijk op vakantie gaan, hebben meestal niet een aftandse auto bij zich. Die moet namelijk wel een hele reis aankunnen. Onze gasten van de gite hebben vaak mooie exemplaren bij zich. En die van onze vrienden mogen er ook zijn. Alle grote auto’s staan hier wel eens : cabrio’s, suffies, de grootste Audi die ik ook gezien heb enzovoort. Mijn kleine NEMO past daar zo in de kofferbak. Maar de gasten van de afgelopen week overtroffen alles. Er kwam een schitterende Corvette ons terrein op. Wat een geweldige auto, niet om zelf te hebben, maar om ernaar te kijken.

Het is onze gewoonte om ‘s avonds even een blik op de parkeerplaats te werpen: is iedereen terug van de uitstapjes? Je weet het immers nooit in de bergen. Het is in onze campingperiode maar 1 x gebeurd dat een stel niet terugkwam. Die hadden na een bergwandeling ergens een hotelletje genomen. Daar hadden ze natuurlijk geen toestemming voor nodig, maar wij waren best ongerust. Dat opletten is deze keer niet nodig: de auto met 4 uitlaten naast elkaar hoor je duidelijk aankomen. Rien kijkt er verlekkerd naar, maar het is net als bij vrouwen: kijken mag wel, aankomen niet.corvette

 

Opgewonden standje

vuurwerkSoms heb ik een column in mijn hoofd waarna ik word ingehaald door de actualiteit. Zo ook nu. Ik dacht een lollig stukje te maken over hoe ik vroeger ( nou ja, vroeger???) een opgewonden standje was en tamelijk kort door de bocht kon reageren. Maar voordat er een letter was geschreven vond er een aanslag plaats in Nice.

Op de 14e juli gaan wij s’ avonds nooit naar de stad: zowel vanaf het terras van de boerderij als het terras hier hebben we prachtig zicht op het vuurwerk. Maar deze keer gaan we uit eten met mijn vriendinnen en we zijn nog in het centrum als het feest begint. Er is niet veel plaats meer, het hele plein voor de kathedraal staat al vol. Gelukkig vinden we achteraan nog een paar stoelen. Als het schitterende schouwspel voorbij is, gaan de mensen weg en zien wij nog wat politie rondlopen. Bij thuiskomst lezen we de eerste berichten over de aanslag in Nice: een kleine crimineel, net opnieuw veroordeeld, en pas gescheiden, zoekt kennelijk een uitweg voor zijn frustraties. Rijdt 84 mensen dood en verwondt pakweg 300 anderen. Je zult er maar staan met je gezin…

 De kans op zoiets is hier gering. Die is een klein stadje, we kennen hier geen echte achterstandswijken en de politie is snel ter plekke als er wat gebeurt. Maar toch…het stemt weer eens tot nadenken. En vervolgens gaat het leven door, dat kan ook niet anders.

Oleanderlaantje

Oleanderlaantje

 Dan ben ik als opgewonden standje toch minder schadelijk dan die chauffeur van Nice…

Met oude en nieuwe gasten praten we nogal eens over het vorige bedrijf en de ervaringen met gasten. Met de positieve moeten we een beetje oppassen. Deze week gebeurde het weer, dan vertel ik over de onbekende kampeerder die direct na aankomst een hele Edammer kaas kwam brengen. Prompt zegt een van de huidige gasten: ik heb me nog afgevraagd of ik iets mee zou nemen. En dat is nu net wat ik niet wil uitlokken. Of de man met zijn grote hond, die spontaan ons campinggras ging maaien. Bij zo’n verhaal denken mensen meteen dat ze ook iets moeten doen. Nee dus!

Bij minder prettige ervaringen heb je dat dus nooit, dat mensen zeggen: o, zal ik ook even doen. Gelukkig niet.

Hibiscus met 2 kleuren

Hibiscus met 2 kleuren

Tijdens onze campingjaren kon ik nog wel eens uit de slof schieten. Dan ontving ik een reservering, maar wel met de mededeling dat men niet wilde aanbetalen. Vooral ‘s avonds laat, na een drukke dag, ging ik dat niet eens meer uitleggen.

 ” Er zijn nog 5 andere campings in Die, probeer het daar maar.”

Of de Franse dame, die in wel 10 mails elke keer een andere vraag stelde. Dat ging dan over de afstand naar de rivier in meters, de temperatuur in juni, hoe diep de rivier was enzovoort. Uiteindelijk heb ik haar geantwoord dat ze kennelijk op zoek was naar het paradijs en dat ik dat niet in de aanbieding had. Toen kwam er nog een nijdige mail overheen over mijn klantvriendelijkheid…

 Dit jaar hadden we ook weer zo’n apart figuur. Rien en ik zaten naast elkaar te computeren, toen deze mail binnenkwam:

“Kunt u mij een scherpe prijs geven voor de huur van uw gîte?”

Riens antwoord: “De scherpste prijzen vindt u op onze website.”

Meneer weer:

“Ik bied € xxx.”

Dat was ongeveer tweederde van de prijs, wat denkt hij wel?

Ik: “Graag verwijs ik u naar http://www.gites.nl, waar ook appartementen staan die bij uw portemonnee passen.”

Wekenlang hoorden we niks, tot meneer mailde:

“Ik ben eruit, ik wil graag een optie voor 1 dag, dan kan ik nog even overleggen met mijn vrouw.”

Ik kon me bedwingen, schreef nog net niet wat ik voelde: gasten zoals u willen we helemaal niet.

 

Mooi plaatje van Cynthia

Mooi plaatje van Cynthia

En dat is wel bijzonder: het opgewonden standje windt zich tegenwoordig minder op! Ik ben mijn leven lang al een slechte slaper geweest. Bij het naar bed gaan moest ik nog een hele dag evalueren, een volgende dag voorbereiden en/ of opwinding verwerken over wat-dan-ook. Tig keer bedacht ik : O, dat moet ik niet vergeten. En dan sprintte ik mijn bed weer uit om het gauw op te schrijven. Na middernacht nog mails beantwoorden was ook al zo onverstandig, dan was ik weer klaarwakker. En die slaap had ik echt hard nodig, vooral toen we op de camping in de eerste jaren werkdagen van 15 uur maakten. De siësta tussen de middag loste voor mij ook niks op, dan was ik net zo’n stuiterbal.

Het ging echt mis in 2009, midden in het seizoen, toen ik helemaal geen oog meer dicht deed. Ik ging naar de huisarts met de vraag om slaappillen. De vervanger wees echter op mijn keel. Daar begreep ik niets van, ik had geen keelpijn en waarom ik dan bloedonderzoek moest doen snapte ik ook al niet. Maar toen bleek er dus iets mis te zijn met de schildklier. En dat gaf meteen de verklaring waarom ik helemaal hyper was, hele dagen lang. Hoe druk het ook was, bij mij kon alles nog wel erbij op het lijstje.

Natuurlijk was dat niet zo en kreeg ik dagelijks de rekening gepresenteerd: in de maanden juni, juli en augustus kon ik op 1 migrainepil 36 uur vooruit. En de fysiotherapeut zette 2 à 3 x per week de geblokkeerde nek- of rugwervels weer recht. Mijn eigen huisarts was gemakkelijk met het voorschrijven van slaaptabletten en bij de apotheek kletste ik elke keer wel weer een nieuw doosje met pillen bij elkaar. Op die manier kon de hamster in de tredmolen blijven rennen. Niet gezond, maar wel doeltreffend.

 Anderhalf jaar geleden is mijn schildklier verwijderd. Het duurt minstens een jaar voordat het lichaam op de juiste manier op de medicatie reageert. Dat lees je dan, maar ik merk het nu ook: er komt rust in het lijf, rust in het hoofd en rust in de nacht. Het opgewonden standje is niet meer. Dat ik van de pillen langzaam in een kamerolifant verander is een ongewenst bijeffect, maar je kunt niet alles hebben.

Borrelhap voor gasten

Borrelhap voor gasten

 En dus kan ik nu genieten van de kleine dingen. De Oleanders staan weer prachtig in de bloei, net als de Hibiscussen. We hebben een heel bijzonder exemplaar: de ene helft heeft witte bloemen, de andere lichtblauwe. Een gast maakte prachtige foto’s van het zwembad, van de maaltijden en van mijn borrelhappizza. En ook heel mooi: een drone heeft ons terrein met de gebouwen gefotografeerd. Binnenkort meer daarover.

 

Opname met de drone

Opname met de drone

Geluk hebben

01b0d9d694bea303e21073b1347d369336b25d13cfNooit schrijf ik een column in 2 delen, maar het volgende voorbeeld sluit zo mooi aan, dat het wel moet. Ik had het over ongenuanceerde reacties op Internet bij onderwerpen die mij aanspreken. Bijvoorbeeld over hoever de service als verhuurder moet gaan en of je de gasten mag corrigeren bij ongewenst gedrag. Niet dat wij dat zelf vaak meemaken: de voorbeelden waren óf van anderen óf uit het verleden. Eigenlijk hebben wij met onze gasten bijna altijd wel geluk gehad.

Het andere item ging over de Franse slag en de verschillen tussen Nederlanders en Fransen. Generaliserend: wij zijn de Preciezen, zij de Rekkelijken. Bij de camping hadden we fantastische buren, ook hier hebben we het niet slecht getroffen. In de huizen links en rechts van ons wonen een weduwe en een weduwnaar, allebei 80 plus. De een moppert op de wereld om hem heen, de ander is ontevreden over iedereen. In het derde huis woont een stel vijftigers, nog werkend, kinderen de deur uit en bijzonder aardig. Ze hebben een gîte voor de verhuur in juli en augustus. Buiten die periode is de ruimte beschikbaar voor studenten van een kopklas op het lyceum. Het zijn 18- jarigen, maar altijd heel keurig, dus geen drukke, overlast bezorgende tieners. Plotseling is er een bedrijvigheid van belang. Alle meubels gaan naar buiten, het matras staat tegen de buitenmuur en we horen veel stemmen van mensen die er bezig zijn. De gîte is pas gerenoveerd, wat zouden ze doen? Nieuw laminaat leggen? Of hebben ze lekkage gehad? We weten het niet. Later op de dag zijn alle spullen van buiten verdwenen, alleen het matras blijft staan, zelfs in de regen. Een paar dagen daarna komen we de buurman tegen en we vragen belangstellend wat hij aan het doen is.

Nou, zijn laatste huurder heeft het huis in 6 maanden tijd volledig uitgewoond. Had zijn vuilnis nooit buiten gezet, het ongedierte kroop dus overal. Zijn kat en cavia hadden alle meubels en het bed vernield. Eerst is de Ongediertebestrijding uitgerukt, die heeft het huis letterlijk uitgemest. Nu komen er allemaal nieuwe meubels. Huurder uiteraard met de noorderzon verdwenen. Gelukkig staat de organisatie die de student uitzond, garant voor de schade. Buurman vertelt dit alles doodkalm, de volgende huurders komen immers pas half juli. En dat is dus het verschil met Nederlanders: wij hadden ons beslist wel druk gemaakt. Sterker nog, ik had al hoog en breed in de hoogste boom gezeten. Eens te meer vinden we dat wij niks te klagen hebben over onze eigen gasten.

studio Justin

studio Justin

Dat zij ons leuke cadeautjes geven verbaast ons zeer, ze betalen immers voor de huur?? Een fles Clairette, een bloemetje, een pak stroopwafels…. het is allemaal even leuk. Maar 1 cadeau kwam wel heel goed van pas. Iemand nam een rol beschuit mee, dat is hier namelijk niet te koop. Laat Rien toevallig nu de gastro krijgen, een nare combinatie van buikloop en griep. Die beschuiten waren zo op!

Dat we in maart 2012 een tip kregen over dit huis was ook al zo’n geluk. Het was officieel niet te koop, vanaf de weg nauwelijks te zien en niemand wist dat het onbewoond was, behalve onze verzekeringsagent. Met man en macht werd na de koop het achterstallige onderhoud aan het huis weggewerkt. De tuin kwam in 2013 aan de beurt. Die was vroeger prachtig  geweest, maar na 6 jaar verwaarlozing waren er alleen nog een paar bomen en wat zielige rozen over. Dus daar moest heel wat aan gebeuren.

Vorig jaar een woestenij

Vorig jaar een woestenij

Per jaar pakken we nu een nieuw stuk aan. Dan maak ik foto’s van de bestaande situatie en geef die aan de adviseuse bij het tuincentrum, bespreek de wensen en kleuren alsmede de stand van de zon op die plek en vervolgens stuurt zij me een offerte. We hebben geluk met haar en met wat ze uitzoekt. Nu vergeet ik nog alle planten die onze vaste oppasser Ed meeneemt uit Nederland, dat zijn er inmiddels ook wel een paar honderd. Alles groeit en bloeit en na 3 jaar kun je echt mooie plaatjes schieten in de tuin.

Onze gasten vragen wel eens of we zelf nog genieten van het mooie uitzicht en al die bloeiende planten, of dat het inmiddels voor ons gewoon geworden is. Nee hoor, we zien de schoonheid van iedere plant. Maar niks voor niks: iedere dag staan Rien en allebei 20 minuten lang de nieuwste aanplant te besproeien.

Eind mei, begin juni was het toevallig regenachtig op de woensdagen, waardoor onze tuinvrouw 2 x niet kon komen. Er was dus meteen wat achterstand. Geen nood, vaste oppassers Ed en Thea, op weg naar het zuiden voor vakantie, kwamen even langs. Terwijl ik weer eens naar de handenspecialist moest en Rien elders ging klussen, pasten zij een dagje op. Nou ja, oppassen?? Toen ik om 12 uur terug was, zag ik een rood aangelopen Ed: die had in een paar uur het achterstallige onderhoud even weggewerkt Ja, toen moesten we ‘ s avonds wel uit eten met hen, dat kon niet anders, toch?016909eca1570f595f7911751bc5570b6a6f9d466f

Het is overigens niet uitsluitend rozengeur en maneschijn. Bij de reumatologe kreeg ik het voor elkaar dat ze me een recept gaf voor een injectie in de hand, want ik kan ‘s ochtends de theepot niet oppakken, zo pijnlijk is het. En bij de stadswandeling krijg ik soms zo’n ferme handdruk dat ik dat de hele dag blijf voelen. Dus jens er maar Cortizone in, denk ik. Helaas, de handenman weigert het: geen behandeling zonder diagnose, zegt hij. Daar zit wat in, maar wees dan een beetje sneller met die diagnose! Nu weer 2 maanden wachten op een MRI. Ik heb hem ook al voorgesteld die ene pijnlijke vinger er maar af te halen, want dan zijn er nog 9 over. Het is een aardige man, maar de humor van zo’n grapje ziet hij niet. Riens arts is veel leuker en veel doortastender, maar ja, die is van de schouders en het is haat en nijd tussen die 2 dokters…

En nog een gelukje. Dit is het dertiende jaar dat ik de stadswandeling doe met de toeristen. Ik volg daarbij de route van het Office de Tourisme, lees alles wat los en vast zit over Die en haar historie en ben zo eigenwijs dat ik denk alles wel zo’n beetje te weten. Binnenkort ga ik met de geïnteresseerden van La Pinede op stap en dus loop ik een keer met eigenaar D. mee, met zijn eigen gasten. Wat ontzettend leuk!! Een heel andere benadering – het opdelen van de stad in tijdzones- en heel veel dingen die ik niet weet en nooit gezien heb. Als ik thuiskom stort ik alle informatie over Rien heen. D. heeft net een nieuw boek, in het Frans, over de geschiedenis van Die aangeschaft, meer dan 1200 pagina’s. Ik weet nu al wat ik deze winter ga doen….

Het zijn de kleine dingen die een dag leuk maken. Of is dat geluk hebben?

PS. Misschien ook geluk voor u? Onze royale tweepersoons gîte de Desse, 55 m2, is nog vrij van 13 tot 27 augustus. Misschien wat vroeg voor een last-minute, maar we doen het toch: in die periode 1 week huur met 10% korting, bij 2 weken huur 15%. ( Resp. € 675,- of € 1275,-, excl. borg, schoonmaakkosten en toeristenbelasting). Interesse? Mail me even privé: jacq.beijlen@wanadoo.fr012c89759c4b5670ab04a271938c62eec09a3334e501c1a0751f718de4a2e289065652009b195968998c

IMG_9541%20res%20web%202Deze uitdrukking staat vooral voor het ” het ongenuanceerd uit de hoek komen”. Internet staat er vol mee.

Ik kwam daarvan een voorbeeld tegen op de sociale media. Wij zijn al vanaf 2003 deelnemer aan Gites.nl, tot nu toe naar volle tevredenheid. Voor pakweg € 100,- per jaar per gîte kun je die te huur aanbieden. Voor dat bedrag wordt de promotie verzorgd en een mooie website geregeld. Na 1 ervaring met de Volkskrant in 2002 -kosten toen eenmalig  60 gulden- waren we meteen genezen. Welgeteld 2 reacties kwamen er binnen en beide mensen boden de helft van de gevraagde huur. Toedeloe, wij onderhandelen niet. Dat gedoe hebben we nu niet meer,wij zijn dus content met bovengenoemde organisatie.

Regelmatig krijgen we hun nieuwsbrief en normaal spel ik die. Deze keer worden we uitgenodigd om een soort video- uitzending te bekijken. Ja, hallo, midden in het seizoen, Bekende Nederlander te logeren: ik heb wel even wat anders te doen.

Maar dan breekt de hel los op de sociale media. Er komt een nieuw systeem, waarbij je naast het abonnementsgeld 4,5 % extra commissie gaat betalen per boeking. De organisatie incasseert de betaling van de huur binnen 48 uur, maar de verhuurder krijgt het geld pas 48 uur na binnenkomst van de huurder. Daar kan dus wel een half jaar tussen zitten. Sterker nog, ik heb nu, juni 2016, de eerste reservering voor juli 2017 al binnen. Het inkomen uit de verhuur wordt dus zomaar 4,5 % minder, zonder dat er iets tegenover staat. Maanden wachten op het geld betekent ook dat sommige verhuurders de winter niet meer door kunnen komen. En wat te denken van investeringen: die doe je buiten het seizoen, maar niet als je geen geld meer hebt.desse

Allerlei slimmeriken bemoeien zich met de discussie: welke garantie heb je dat je dat geld krijgt? En wat als de baas met de Noorderzon vertrekt? Er is namelijk geen garantiefonds. Een ander suggereert dat de organisatie in de min zit. Ik weet niet of het waar is, maar indien wel: wat doet een curator dan met “mijn” huurpenningen? Weer iemand stelt dat de club verkocht wordt. Misschien is het roddel en achterklap, maar toch: een gewaarschuwd mens telt voor twee. De concurrenten kijken dit allemaal lachend aan,mengen zich in de discussie en doen meteen een riant aanbod: nu overstappen voor veel minder abonnementskosten, geen commissie per boeking en de huur rechtstreeks op rekening van de verhuurder, zoals nu. Een aantrekkelijk bod, waar ik nog even over nadenk. Veel van mijn collega’s niet, die hebben de overstap al gemaakt. En de aanstichter van het onheil? Die had alle commotie niet verwacht en verliest nu klanten. Een ondoordachte actie dus. En niet alleen de organisatie krijgt ervan langs, ook onderling worden vegen uitgedeeld: de een gebruikt het forum om zichzelf keer op keer positief in de kijker te spelen en dat irriteert anderen weer. Het is net een soap, die discussie gaat nu al wekenlang door.

Duck

Op dezelfde site vindt er –opnieuw- een discussie plaats over wat je als verhuurder aanbiedt, hoever de service gaat en wat gasten -terecht of onterecht- van je verwachten. Het spreekt mij wel aan, want hij hebben in het verleden ook bizarre dingen meegemaakt. Ons appartement Roos bestond uit een woonkeuken, woonkamer, slaapkamer en badkamer. De centrale verwarming was al ver voor onze komst aangelegd en de radiator in de slaapkamer was gemaximeerd, juist omdat het een slaapkamer was. Maar we hadden huurders die het uitzicht daar mooier vonden, de bank in de slaapkamer hadden gezet en ons vervolgens vroegen de verwarming hoger te zetten. Nou, dat was gewoon onmogelijk. In het andere appartement hadden dezelfde mensen aan 300 liter heet water per dag, met twee personen, niet genoeg. Ter informatie: op een camping gebruikt een gemiddelde gast aan warm en koud water inclusief toiletgang 120 liter per persoon. Niemand gaat onder een gloeiendhete douche staan, je handwas doe je op handtemperatuur, dus wat deze mensen deden met al dat hete water deden, Joost mag het weten. Aan hun verzoek om de ketel van de nachtstroom af te halen, zodat er doorlopend 300 liter heet water zou zijn, hebben we niet voldaan. Waren we toen ongastvrij? Nou, het zij zo.

En nu dus een discussie over de vraag of de klant koning is, of je aan alle wensen moet voldoen, of je zelf eisen mag stellen en of je de eigen normen mag opdringen aan anderen. Weer uit eigen ervaring: we hadden geen rookverbod voor onze gîtes en hebben dat nog steeds niet. Rokers gaan buiten zitten en bij regen kan een zonnescherm even dienen als paraplu. Toch moesten we op de boerderij ingrijpen. Roken in bed vind ik vies en het is niet alleen onplezierig voor de volgende gasten, maar ook nog eens gevaarlijk. Toch gebeurde het toen. Ook hadden we een sigarenroker die minstens 3 van die kanjers per dag wegpafte in het appartement. Krijg die stank er maar eens uit in een paar uur, voordat de volgende huurders arriveren.roken

Ook zo’n leuke: je gooit de ramen wijd open om de kamer even te luchten en daarna ga je een dagje weg, ramen open en de verwarming hoog opgestookt. Mag je daar dan wat van zeggen als verhuurder? Mag je het appartement ingaan om de ramen te sluiten? Dat soort situaties hebben we gelukkig al lang niet meer.

Nu gaat de discussie over het gebruik van een wasmachine. Bij de beoordeling van wat andere mensen doen, ga je meestal van jezelf uit, ik wel tenminste. En ik laat me ook beïnvloeden door wat ik lees: wordt de was schoon op 40 graden? Waarom zou ik het dan op 60 wassen? En is kleding niet vies, maar moet het even worden opgefrist? Dan kies ik het korte programma.

Mag ik dat tegen gasten zeggen? Me mijn normen opdringen vanwege duurzaamheid ? Of mag ik me daar helemaal niet mee bemoeien? Daar gaat die discussie over en het is werkelijk van dik hout zaagt men planken. De een vindt dat het bij de service hoort, de was doen voor je gasten en het gevouwen terug bezorgen. (Die dame heeft overigens wel een erg dure gîte). Een ander vindt dat gasten er maar voor moeten betalen. Weer anderen zeggen: zoek het maar uit met die machine. De een levert waspoeder erbij, een ander niet. En de voorbeelden die voorbij komen…zoals mensen die uit Nederland vertrekken, hun wasgoed van daar meenemen om die in de gîte te doen. Ik zou niet eens weten hoe ik daarop zou reageren als mij dat zou overkomen.

9727036-vlag-van-frankrijkVoordat het een oeverloze discussie wordt, komt er al weer een ander onderwerp ter sprake. Iemand heeft een leuk verhaaltje geschreven met als titel: Met de Franse slag. Het gaat over twee oude boertjes die nogal knullig hun wijngaard ploegen. Gewoon grappig. Maar de reacties! Echt van dik hout! De eerste begint over alle producten die in Frankrijk niet deugen, dat is absoluut inferieure kwaliteit! Een tweede doet er een schep bovenop: de werklieden zijn ook maar prutsers! En overal betaal je de hoofdprijs voor. Een ander reageert: als je zo baalt van Frankrijk, wat doe je dan nog hier? Die stelt dat je ook in Nederland goede en minder goede producten hebt, en goede en minder goede werknemers. Een volgende noemt het een domme, zelfs obscene discussie, een opeenstapeling van generalisaties, van gefrustreerde Nederlanders. Ik moet wel een beetje lachen om de toon van dat soort reacties.nederlandse-vlag

Met een bepaalde stellingname ben ik het wel een beetje eens. “De Fransen zijn vaak wat nonchalanter dan wij. Nederlanders maken zich druk over elke cent, elke minuut, elk bonnetje”. Van onszelf zeggen wij dat we van de drie cijfers achter de komma zijn ( te veel een Piet Precies) en de Fransman kent die komma niet. Dat is generaliserend, ik weet het, maar we ervaren dat regelmatig. Een mooi verschil is hoe men hier omgaat met een offerte leveren. Eind 2001 zochten we een nieuwe keuken uit, inclusief alle inbouwapparatuur. De verkoper zei doodleuk: over 3 weken heeft u de offerte. Onbestaanbaar in Nederland. Rien had in Nederland zelf een bedrijf: een offerte moest bij voorkeur dezelfde dag de deur uit, anders zou een klant misschien afhaken. Maar ja, in een ander land zijn er andere manieren van doen. Dat moet je accepteren als je er woont. De opwinding die dat soms oplevert en de reacties…van dik hout zaagt men echt heel veel planken.En daar kan ik dan weer smakelijk om lachen.

crest 2De orchideeën bloeien weer uitbundig. Vorig jaar, op weg naar het ziekenhuis, wees de buurman van de camping ons op een veldje, naast een stoplicht, wat vol stond met orchideeën. Toen ik er pas langsreed, zag ik ze. De gemeentewerkers waren net begonnen te maaien, dus gauw probeerde ik foto’s te maken.  En dat komt hier allemaal gratis op, jaar in, jaar uit…

 

 

 

3102-Honderd-Bekende-Nederlanders-boek-9789081681629-800x565Lang geleden, als lid van de Tweede Kamer, was ik een Beetje Bekende Nederlander. Ik was toen een zogenaamde backbencher, wel met een zware portefeuille. Maar zo gauw een onderwerp publiciteitsgevoelig was, kwamen er collega’s -die hoger in de pikorde stonden- als aasgieren op “mijn” terrein af. En ik liet dat vaak gebeuren, had ook niet zoveel op met de media. Ik was goed voor en goed in het spreekbeurtencircuit, vanuit de overtuiging dat een volksvertegenwoordiger in gewone-mensentaal uit moet kunnen leggen waarom bepaalde besluiten worden genomen. Dan mag je het daarna nóg met me oneens zijn, maar dan weet je wél waarover het gaat.

Ik werd ineens een stuk bekender, toen ik meedeed aan het televisieprogramma Sterrenslag. Er was een ploeg televisiemensen, een team musici en een club politici. Het was tijdens het zomerreces, we werden niet betaald, maar wel in de watten gelegd. In ruil daarvoor moesten we twee dagen allerlei spelletjes doen. Zo moesten we als team op een koets door de winkelstraat rijden en dan met een lans door een ring steken. Miste je, dan kreeg je een emmer koud water over je heen. En je raadt het al: natuurlijk zat er net onder die ring een kuil in de weg, waardoor die bak water onvermijdelijk was. Het commentaar was niet van de lucht: “Zie je wel, ook dát kunnen die politici al niet!”IMG_0824

Ik had daarvóór al mijn unieke moment gehad. In de eerste seconden van het eerste spelletje schoot mijn schouder uit de kom. De fysiotherapeut rende op me af, maakte een hefboom en trok zo de zaak weer recht. Alles werd meteen vast getapet en hups, ik kon weer verder. Natuurlijk stonden de camera’s er bovenop, ellende is immers mooie tv? Niet veel later kopten Story en Privé: Hoe gevaarlijk is Sterrenslag? Absolute onzin hadden ze erbij gesleept. Zo was een televisiepresentator  vlak bij zijn huis met zijn fiets aangereden en dat zou te maken hebben met de voorbereiding op het programma. Toen “mijn” aflevering maanden later werd uitgezonden, was ik het al lang weer vergeten. Maar in de trein vroegen onbekenden belangstellend hoe het met mijn schouder was….

Ook hier in Die ben ik een BBN-er, een Beetje Bekende Nederlander, vooral door de stadswandelingen: Iedereen heeft me wel eens zien lopen, vertellend over de geschiedenis van Die en het leven in Frankrijk. Niet opscheppen: een beetje bekend bij maximaal 4500 mensen.

Nu komt er dus een echte BN-er bij ons logeren, een jeugdvriend van Rien, ze kennen elkaar al 45 jaar. We hebben niet vaak contact, maar dan is het wel ongelooflijk leuk. Het is zo’n grappige man! Hij is meteen onder de indruk van ons uitzicht. Vraagt, wijzend in de richting van de stad: “Is dat DieDaar?”

01ef99321b405f650d080b9af135dae6e3efee15bbBinnen is het ook meteen raak. Rien vertelt dat de aannemer de muur tussen de woonkamer en de keuken heeft verwijderd, want dat is wel zo leuk voor degene die kookt. Antwoord: “Dat ligt eraan of je die persoon graag ziet of niet.” Zo hebben wij dat zelf nog nooit bekeken.

Hij heeft meer van die lollige opmerkingen. We wisselen onze levenservaringen uit. Vinden zijn carrière reuze boeiend en BN vertelt er graag over. Hij op zijn beurt vindt onze camping een fantastisch avontuur en is helemaal verrukt als Rien er met hem even gaat kijken. En hij bewondert Rien om wat hij van computers weet. Zegt dan van zichzelf: “De ontwikkeling van computers kun je vergelijken met het peloton bij de Tour de France, ik bungel er een beetje achteraan.”

Omdat hij persoonlijke vrienden in de politiek heeft herkent hij de verhalen daarover in mijn boeken, dus alweer een overeenkomst. Rien vertelt over zijn huidige bedrijf: bij Nederlanders hier computer- en satellietproblemen oplossen. Jarenlang deed hij dat voor niks en dan kreeg hij de kilometers niet eens vergoed. Het gaat daarbij al gauw om afstanden van- enkele reis- 30 of 40 km. En als je dan op een terras degene tegenkomt die geholpen is en je krijgt nog geen kop koffie aangeboden, dan is het wel een keertje klaar. Nu Rien er een bedrijf van heeft gemaakt, is die onduidelijkheid voorbij. BN herkent het volledig: “Ze vragen je om een liedje te zingen en voor je het weet, wordt het een heel programma.” Toch klaagt hij niet, want sommige songs leveren hem veel geld op: “Drie minuten herrie betekent een leven lang stil leven.”01fe99810e6ce4366cb662c0369317271b8f5dab63

Zijn grappen en grollen gaan maar door, het is net diarree. Zo noemt hij op tournee gaan overdekt zwerven. Met trots vertelt hij over de goede mensen om hem heen, die zijn optredens mogelijk maken. Zijn impresario is een vrouw, die het steeds heeft over Het Vak. Waarop Rien zegt dat hij bij vrouwen in Het Vak toch aan iets anders denkt. Hij past zich kennelijk naadloos aan…

BN verblijft wel eens op Ibiza en komt daar soms de echte snobs tegen. Daar heeft hij niet zoveel mee, vooral niet als ze in een Cabrio rijden. Die kunnen gewoon het dak niet betalen, zegt hij. Het is ook heel grappig om te zien dat hij, met al zijn geld, gewoon een T-shirt van C&A draagt, met de stickers er nog op.

Waarschijnlijk had hij een borrel op toen hij op Ibiza wilde skiën, hetgeen daar absoluut onmogelijk is. Maar hij bedacht dat een borstelbaan wel zou kunnen, en dan uitkomen bij een strandje. Dat leek hem wel wat. Een naam had hij ook al: Skibiza.

En echt gebeurd: ik heb zijn geld witgewassen! Omdat er nog ruimte in de machine is, gaan een paar kleren van hem mee. Rien controleert zelf zijn zakken, maar BN niet. Dus komt er een mooi schoon biljet van € 10,- uit.

We willen hem ook wat van de omgeving laten zien en daarom gaan we naar de prachtige Vallon de Combeau, samen met een gast uit onze studio. De dag ervoor kwamen we onze leraar Frans tegen en die wilde ook graag mee. Met zijn vijven hebben we genoten van de schitterende orchideeën, gentianen, ranonkels, narcissen,wilde bostulpen en de grote marmotten. Zo moet het Paradijs er hebben uitgezien.

0133451994b2017e7046c2960d834e0908bca0cc4e

Niet alleen BN maakte onze week leuk, ook de andere gasten waren BN-ers, Beste Nederlanders. Ze eindigden hun beoordeling in het gastenboek met:

“Een mooie spreuk die jullie waarmaken: Be somebody who makes everybody feel like a somebody.”

Dan kan een week toch niet meer stuk?0105cac0456301abe3125a00d0ee7c9d840cbe19fe

 

Vauban_La_France_de_Louis_XIV_RecadreAl jaren ben ik helemaal verliefd op het prachtige departement de Drôme, maar ik moet eerlijk zijn: er zijn veel gebieden in Frankrijk die óók mooi zijn. De bergen hier om mij heen vind ik schitterend, maar in de vakantie wil ik graag de zee zien. Daarom reizen wij meestal naar het zuiden of naar Corsica. Begin mei waren we voor de derde keer in Banyuls-sur-Mer, tussen Perpignan en de Spaanse grens. We maakten er verschillende uitstapjes, zoals naar de grens en naar Collioure. Daar zagen we voor de zoveelste keer in ons leven een bouwwerk van Vauban, daar wil ik nu eens meer van weten.

Deze man, Sébastien le Pestre de Vauban, werd geboren in 1633. Omdat hij al op tienjarige leeftijd wees werd, voedden de Karmelieten hem op en onderwezen hem in geometrie, wiskunde en wetenschap. Vanaf zijn zeventiende  moest hij meevechten in diverse Franse oorlogen en werd hij ook verschillende keren gevangen genomen. In 1655,  toen nog maar 22 jaar, benoemde de Franse koning Lodewijk XIV hem tot koninklijk ingenieur. Een paar jaar later kreeg hij de opdracht om steden en legerplaatsen te versterken. De vestingwerken van Vauban bestaan uit 12 groepen versterkte gebouwen en locaties langs de westelijke, noordelijke en oostelijke grenzen van Frankrijk. In deze 12 groepen zijn steden te vinden die van de grond af opgebouwd zijn door Vauban, citadellen, stedelijke bastionmuren en bastiontorens.

Ik vind het werkelijk indrukwekkend wat er onder zijn leiding allemaal is gebouwd. In het noorden van Frankrijk bijvoorbeeld werd hij verantwoordelijk voor een bufferzone die bestond uit een dubbele verdedigingslinie van dertig versterkte steden, van Duinkerken in het noordwesten, tot Stenay in het noordoosten. In 2008 zijn 12 van zijn vestingen door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard.citadel arras

Van dat lijstje ken ik er een paar. Voor mijn werk was ik eens in Arras, in het noorden van Frankrijk, en werd toen volledig verrast door alle bouwwerken van Vauban in deze zogenaamde citadel. Ze waren volledig nutteloos als verdedigingswerk, want er is na de bouw nooit meer gevochten. Maar wel prachtig om te zien.

Vele malen waren Rien en ik op vakantie in Briançon  in het oosten van Frankrijk, tegen de Italiaanse grens aan. Deze hoogste stad van Europa is omringd door vestingwerken en forten, die de toegangsweg tot het huidige Italië moesten bewaken. Naast de stadsverdedigingswerken liggen ook enkele forten op enkele honderden meters boven de stad. Bouwmeester van de verdedigingswerken van de bovenstad was Vauban. Diverse keren heb ik er rondgelopen en iedere keer was ik geïmponeerd door de robuuste gebouwen.Forts2

Het zuiden van Frankrijk, met name de Roussillon, ( het gebied waar wij vakantie hadden) is bezaaid met andere vestingwerken van Vauban, omdat men zich hier moest verdedigen tegen de Spanjaarden. Op weg naar Spanje – om goedkoop sigaretten en drank voor onze buurvrouw te scoren- zien we het fort Bellegarde liggen, bij Perthus en ook het enorme kasteel van Salse. In en rond Collioure zijn er diverse bouwwerken van hem te bewonderen, zoals het fort Miradou en fort St. Elme. Aan het al bestaande Chateau Royal daar werden door hem 2 torens toegevoegd. Bovendien zijn er het Fort Rond en Ford Carré te vinden. Port Vendres, iets verderop,  kreeg het Fort Béar en Fort Fanal, om de haven te beschermen.

villefrancheVillefranche –de-Conflent, met haar Fort Libéria, de unieke stadsmuur en vesting, bestaande uit twee niveaus van wegen, staat ook de UNESCO-lijst. We zagen het niet zelf, maar op Internet is het indrukwekkend. En nog is de opsomming niet compleet

Vauban bouwde niet alleen in het huidige Frankrijk. In België was hij betrokken bij Fort Knokke, de verdedigingswerken van Ieper, de vestingstad Menen, Oudenaarde, het bastion Veurne en het kasteel van Bouillon. In Duitsland de vesting Landau in de Phalz, en de vesting Mont Royal, plus de Vaubanroute in de stad Luxemburg en de oude vestingmuren van Solothurn in Zwitserland. En deze lijst is verre van compleet.1024px-Festung_Landau_1702

Wij zagen nog eens, tijdens een vakantie, een Vaubanbouwwerk. Bij toeval, toen we even een tussenstop maakten. Via een immense trap van bijna 1000 treden kwamen we in het bovenste deel van de vesting. Dat was duidelijk een garnizoensplaats met schietgaten in de muren. Geweldig, je waande je zo in vroegere tijden. Maar waar het was?? Ik ben het helemaal vergeten…

Een aardige slotzin staat op Wikepedia:. Dit was maar het begin. Vauban reisde door het hele land, bouwde versterkte steden, restaureerde en verbeterde de vestingen die hij kwetsbaar achtte. Maar Vauban was niet alleen een militair. Hij was ook humanist. Dankzij de architectuur van zijn forten kon het aantal doden in de oorlog worden beperkt.

En wij genieten van zijn verbazingwekkende bouwwerken, zomaar een cadeautje in de vakantie.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 226 andere volgers