Feeds:
Berichten
Reacties

Opgewonden standje

vuurwerkSoms heb ik een column in mijn hoofd waarna ik word ingehaald door de actualiteit. Zo ook nu. Ik dacht een lollig stukje te maken over hoe ik vroeger ( nou ja, vroeger???) een opgewonden standje was en tamelijk kort door de bocht kon reageren. Maar voordat er een letter was geschreven vond er een aanslag plaats in Nice.

Op de 14e juli gaan wij s’ avonds nooit naar de stad: zowel vanaf het terras van de boerderij als het terras hier hebben we prachtig zicht op het vuurwerk. Maar deze keer gaan we uit eten met mijn vriendinnen en we zijn nog in het centrum als het feest begint. Er is niet veel plaats meer, het hele plein voor de kathedraal staat al vol. Gelukkig vinden we achteraan nog een paar stoelen. Als het schitterende schouwspel voorbij is, gaan de mensen weg en zien wij nog wat politie rondlopen. Bij thuiskomst lezen we de eerste berichten over de aanslag in Nice: een kleine crimineel, net opnieuw veroordeeld, en pas gescheiden, zoekt kennelijk een uitweg voor zijn frustraties. Rijdt 84 mensen dood en verwondt pakweg 300 anderen. Je zult er maar staan met je gezin…

 De kans op zoiets is hier gering. Die is een klein stadje, we kennen hier geen echte achterstandswijken en de politie is snel ter plekke als er wat gebeurt. Maar toch…het stemt weer eens tot nadenken. En vervolgens gaat het leven door, dat kan ook niet anders.

Oleanderlaantje

Oleanderlaantje

 Dan ben ik als opgewonden standje toch minder schadelijk dan die chauffeur van Nice…

Met oude en nieuwe gasten praten we nogal eens over het vorige bedrijf en de ervaringen met gasten. Met de positieve moeten we een beetje oppassen. Deze week gebeurde het weer, dan vertel ik over de onbekende kampeerder die direct na aankomst een hele Edammer kaas kwam brengen. Prompt zegt een van de huidige gasten: ik heb me nog afgevraagd of ik iets mee zou nemen. En dat is nu net wat ik niet wil uitlokken. Of de man met zijn grote hond, die spontaan ons campinggras ging maaien. Bij zo’n verhaal denken mensen meteen dat ze ook iets moeten doen. Nee dus!

Bij minder prettige ervaringen heb je dat dus nooit, dat mensen zeggen: o, zal ik ook even doen. Gelukkig niet.

Hibiscus met 2 kleuren

Hibiscus met 2 kleuren

Tijdens onze campingjaren kon ik nog wel eens uit de slof schieten. Dan ontving ik een reservering, maar wel met de mededeling dat men niet wilde aanbetalen. Vooral ‘s avonds laat, na een drukke dag, ging ik dat niet eens meer uitleggen.

 ” Er zijn nog 5 andere campings in Die, probeer het daar maar.”

Of de Franse dame, die in wel 10 mails elke keer een andere vraag stelde. Dat ging dan over de afstand naar de rivier in meters, de temperatuur in juni, hoe diep de rivier was enzovoort. Uiteindelijk heb ik haar geantwoord dat ze kennelijk op zoek was naar het paradijs en dat ik dat niet in de aanbieding had. Toen kwam er nog een nijdige mail overheen over mijn klantvriendelijkheid…

 Dit jaar hadden we ook weer zo’n apart figuur. Rien en ik zaten naast elkaar te computeren, toen deze mail binnenkwam:

“Kunt u mij een scherpe prijs geven voor de huur van uw gîte?”

Riens antwoord: “De scherpste prijzen vindt u op onze website.”

Meneer weer:

“Ik bied € xxx.”

Dat was ongeveer tweederde van de prijs, wat denkt hij wel?

Ik: “Graag verwijs ik u naar http://www.gites.nl, waar ook appartementen staan die bij uw portemonnee passen.”

Wekenlang hoorden we niks, tot meneer mailde:

“Ik ben eruit, ik wil graag een optie voor 1 dag, dan kan ik nog even overleggen met mijn vrouw.”

Ik kon me bedwingen, schreef nog net niet wat ik voelde: gasten zoals u willen we helemaal niet.

 

Mooi plaatje van Cynthia

Mooi plaatje van Cynthia

En dat is wel bijzonder: het opgewonden standje windt zich tegenwoordig minder op! Ik ben mijn leven lang al een slechte slaper geweest. Bij het naar bed gaan moest ik nog een hele dag evalueren, een volgende dag voorbereiden en/ of opwinding verwerken over wat-dan-ook. Tig keer bedacht ik : O, dat moet ik niet vergeten. En dan sprintte ik mijn bed weer uit om het gauw op te schrijven. Na middernacht nog mails beantwoorden was ook al zo onverstandig, dan was ik weer klaarwakker. En die slaap had ik echt hard nodig, vooral toen we op de camping in de eerste jaren werkdagen van 15 uur maakten. De siësta tussen de middag loste voor mij ook niks op, dan was ik net zo’n stuiterbal.

Het ging echt mis in 2009, midden in het seizoen, toen ik helemaal geen oog meer dicht deed. Ik ging naar de huisarts met de vraag om slaappillen. De vervanger wees echter op mijn keel. Daar begreep ik niets van, ik had geen keelpijn en waarom ik dan bloedonderzoek moest doen snapte ik ook al niet. Maar toen bleek er dus iets mis te zijn met de schildklier. En dat gaf meteen de verklaring waarom ik helemaal hyper was, hele dagen lang. Hoe druk het ook was, bij mij kon alles nog wel erbij op het lijstje.

Natuurlijk was dat niet zo en kreeg ik dagelijks de rekening gepresenteerd: in de maanden juni, juli en augustus kon ik op 1 migrainepil 36 uur vooruit. En de fysiotherapeut zette 2 à 3 x per week de geblokkeerde nek- of rugwervels weer recht. Mijn eigen huisarts was gemakkelijk met het voorschrijven van slaaptabletten en bij de apotheek kletste ik elke keer wel weer een nieuw doosje met pillen bij elkaar. Op die manier kon de hamster in de tredmolen blijven rennen. Niet gezond, maar wel doeltreffend.

 Anderhalf jaar geleden is mijn schildklier verwijderd. Het duurt minstens een jaar voordat het lichaam op de juiste manier op de medicatie reageert. Dat lees je dan, maar ik merk het nu ook: er komt rust in het lijf, rust in het hoofd en rust in de nacht. Het opgewonden standje is niet meer. Dat ik van de pillen langzaam in een kamerolifant verander is een ongewenst bijeffect, maar je kunt niet alles hebben.

Borrelhap voor gasten

Borrelhap voor gasten

 En dus kan ik nu genieten van de kleine dingen. De Oleanders staan weer prachtig in de bloei, net als de Hibiscussen. We hebben een heel bijzonder exemplaar: de ene helft heeft witte bloemen, de andere lichtblauwe. Een gast maakte prachtige foto’s van het zwembad, van de maaltijden en van mijn borrelhappizza. En ook heel mooi: een drone heeft ons terrein met de gebouwen gefotografeerd. Binnenkort meer daarover.

 

Opname met de drone

Opname met de drone

Geluk hebben

01b0d9d694bea303e21073b1347d369336b25d13cfNooit schrijf ik een column in 2 delen, maar het volgende voorbeeld sluit zo mooi aan, dat het wel moet. Ik had het over ongenuanceerde reacties op Internet bij onderwerpen die mij aanspreken. Bijvoorbeeld over hoever de service als verhuurder moet gaan en of je de gasten mag corrigeren bij ongewenst gedrag. Niet dat wij dat zelf vaak meemaken: de voorbeelden waren óf van anderen óf uit het verleden. Eigenlijk hebben wij met onze gasten bijna altijd wel geluk gehad.

Het andere item ging over de Franse slag en de verschillen tussen Nederlanders en Fransen. Generaliserend: wij zijn de Preciezen, zij de Rekkelijken. Bij de camping hadden we fantastische buren, ook hier hebben we het niet slecht getroffen. In de huizen links en rechts van ons wonen een weduwe en een weduwnaar, allebei 80 plus. De een moppert op de wereld om hem heen, de ander is ontevreden over iedereen. In het derde huis woont een stel vijftigers, nog werkend, kinderen de deur uit en bijzonder aardig. Ze hebben een gîte voor de verhuur in juli en augustus. Buiten die periode is de ruimte beschikbaar voor studenten van een kopklas op het lyceum. Het zijn 18- jarigen, maar altijd heel keurig, dus geen drukke, overlast bezorgende tieners. Plotseling is er een bedrijvigheid van belang. Alle meubels gaan naar buiten, het matras staat tegen de buitenmuur en we horen veel stemmen van mensen die er bezig zijn. De gîte is pas gerenoveerd, wat zouden ze doen? Nieuw laminaat leggen? Of hebben ze lekkage gehad? We weten het niet. Later op de dag zijn alle spullen van buiten verdwenen, alleen het matras blijft staan, zelfs in de regen. Een paar dagen daarna komen we de buurman tegen en we vragen belangstellend wat hij aan het doen is.

Nou, zijn laatste huurder heeft het huis in 6 maanden tijd volledig uitgewoond. Had zijn vuilnis nooit buiten gezet, het ongedierte kroop dus overal. Zijn kat en cavia hadden alle meubels en het bed vernield. Eerst is de Ongediertebestrijding uitgerukt, die heeft het huis letterlijk uitgemest. Nu komen er allemaal nieuwe meubels. Huurder uiteraard met de noorderzon verdwenen. Gelukkig staat de organisatie die de student uitzond, garant voor de schade. Buurman vertelt dit alles doodkalm, de volgende huurders komen immers pas half juli. En dat is dus het verschil met Nederlanders: wij hadden ons beslist wel druk gemaakt. Sterker nog, ik had al hoog en breed in de hoogste boom gezeten. Eens te meer vinden we dat wij niks te klagen hebben over onze eigen gasten.

studio Justin

studio Justin

Dat zij ons leuke cadeautjes geven verbaast ons zeer, ze betalen immers voor de huur?? Een fles Clairette, een bloemetje, een pak stroopwafels…. het is allemaal even leuk. Maar 1 cadeau kwam wel heel goed van pas. Iemand nam een rol beschuit mee, dat is hier namelijk niet te koop. Laat Rien toevallig nu de gastro krijgen, een nare combinatie van buikloop en griep. Die beschuiten waren zo op!

Dat we in maart 2012 een tip kregen over dit huis was ook al zo’n geluk. Het was officieel niet te koop, vanaf de weg nauwelijks te zien en niemand wist dat het onbewoond was, behalve onze verzekeringsagent. Met man en macht werd na de koop het achterstallige onderhoud aan het huis weggewerkt. De tuin kwam in 2013 aan de beurt. Die was vroeger prachtig  geweest, maar na 6 jaar verwaarlozing waren er alleen nog een paar bomen en wat zielige rozen over. Dus daar moest heel wat aan gebeuren.

Vorig jaar een woestenij

Vorig jaar een woestenij

Per jaar pakken we nu een nieuw stuk aan. Dan maak ik foto’s van de bestaande situatie en geef die aan de adviseuse bij het tuincentrum, bespreek de wensen en kleuren alsmede de stand van de zon op die plek en vervolgens stuurt zij me een offerte. We hebben geluk met haar en met wat ze uitzoekt. Nu vergeet ik nog alle planten die onze vaste oppasser Ed meeneemt uit Nederland, dat zijn er inmiddels ook wel een paar honderd. Alles groeit en bloeit en na 3 jaar kun je echt mooie plaatjes schieten in de tuin.

Onze gasten vragen wel eens of we zelf nog genieten van het mooie uitzicht en al die bloeiende planten, of dat het inmiddels voor ons gewoon geworden is. Nee hoor, we zien de schoonheid van iedere plant. Maar niks voor niks: iedere dag staan Rien en allebei 20 minuten lang de nieuwste aanplant te besproeien.

Eind mei, begin juni was het toevallig regenachtig op de woensdagen, waardoor onze tuinvrouw 2 x niet kon komen. Er was dus meteen wat achterstand. Geen nood, vaste oppassers Ed en Thea, op weg naar het zuiden voor vakantie, kwamen even langs. Terwijl ik weer eens naar de handenspecialist moest en Rien elders ging klussen, pasten zij een dagje op. Nou ja, oppassen?? Toen ik om 12 uur terug was, zag ik een rood aangelopen Ed: die had in een paar uur het achterstallige onderhoud even weggewerkt Ja, toen moesten we ‘ s avonds wel uit eten met hen, dat kon niet anders, toch?016909eca1570f595f7911751bc5570b6a6f9d466f

Het is overigens niet uitsluitend rozengeur en maneschijn. Bij de reumatologe kreeg ik het voor elkaar dat ze me een recept gaf voor een injectie in de hand, want ik kan ‘s ochtends de theepot niet oppakken, zo pijnlijk is het. En bij de stadswandeling krijg ik soms zo’n ferme handdruk dat ik dat de hele dag blijf voelen. Dus jens er maar Cortizone in, denk ik. Helaas, de handenman weigert het: geen behandeling zonder diagnose, zegt hij. Daar zit wat in, maar wees dan een beetje sneller met die diagnose! Nu weer 2 maanden wachten op een MRI. Ik heb hem ook al voorgesteld die ene pijnlijke vinger er maar af te halen, want dan zijn er nog 9 over. Het is een aardige man, maar de humor van zo’n grapje ziet hij niet. Riens arts is veel leuker en veel doortastender, maar ja, die is van de schouders en het is haat en nijd tussen die 2 dokters…

En nog een gelukje. Dit is het dertiende jaar dat ik de stadswandeling doe met de toeristen. Ik volg daarbij de route van het Office de Tourisme, lees alles wat los en vast zit over Die en haar historie en ben zo eigenwijs dat ik denk alles wel zo’n beetje te weten. Binnenkort ga ik met de geïnteresseerden van La Pinede op stap en dus loop ik een keer met eigenaar D. mee, met zijn eigen gasten. Wat ontzettend leuk!! Een heel andere benadering – het opdelen van de stad in tijdzones- en heel veel dingen die ik niet weet en nooit gezien heb. Als ik thuiskom stort ik alle informatie over Rien heen. D. heeft net een nieuw boek, in het Frans, over de geschiedenis van Die aangeschaft, meer dan 1200 pagina’s. Ik weet nu al wat ik deze winter ga doen….

Het zijn de kleine dingen die een dag leuk maken. Of is dat geluk hebben?

PS. Misschien ook geluk voor u? Onze royale tweepersoons gîte de Desse, 55 m2, is nog vrij van 13 tot 27 augustus. Misschien wat vroeg voor een last-minute, maar we doen het toch: in die periode 1 week huur met 10% korting, bij 2 weken huur 15%. ( Resp. € 675,- of € 1275,-, excl. borg, schoonmaakkosten en toeristenbelasting). Interesse? Mail me even privé: jacq.beijlen@wanadoo.fr012c89759c4b5670ab04a271938c62eec09a3334e501c1a0751f718de4a2e289065652009b195968998c

IMG_9541%20res%20web%202Deze uitdrukking staat vooral voor het ” het ongenuanceerd uit de hoek komen”. Internet staat er vol mee.

Ik kwam daarvan een voorbeeld tegen op de sociale media. Wij zijn al vanaf 2003 deelnemer aan Gites.nl, tot nu toe naar volle tevredenheid. Voor pakweg € 100,- per jaar per gîte kun je die te huur aanbieden. Voor dat bedrag wordt de promotie verzorgd en een mooie website geregeld. Na 1 ervaring met de Volkskrant in 2002 -kosten toen eenmalig  60 gulden- waren we meteen genezen. Welgeteld 2 reacties kwamen er binnen en beide mensen boden de helft van de gevraagde huur. Toedeloe, wij onderhandelen niet. Dat gedoe hebben we nu niet meer,wij zijn dus content met bovengenoemde organisatie.

Regelmatig krijgen we hun nieuwsbrief en normaal spel ik die. Deze keer worden we uitgenodigd om een soort video- uitzending te bekijken. Ja, hallo, midden in het seizoen, Bekende Nederlander te logeren: ik heb wel even wat anders te doen.

Maar dan breekt de hel los op de sociale media. Er komt een nieuw systeem, waarbij je naast het abonnementsgeld 4,5 % extra commissie gaat betalen per boeking. De organisatie incasseert de betaling van de huur binnen 48 uur, maar de verhuurder krijgt het geld pas 48 uur na binnenkomst van de huurder. Daar kan dus wel een half jaar tussen zitten. Sterker nog, ik heb nu, juni 2016, de eerste reservering voor juli 2017 al binnen. Het inkomen uit de verhuur wordt dus zomaar 4,5 % minder, zonder dat er iets tegenover staat. Maanden wachten op het geld betekent ook dat sommige verhuurders de winter niet meer door kunnen komen. En wat te denken van investeringen: die doe je buiten het seizoen, maar niet als je geen geld meer hebt.desse

Allerlei slimmeriken bemoeien zich met de discussie: welke garantie heb je dat je dat geld krijgt? En wat als de baas met de Noorderzon vertrekt? Er is namelijk geen garantiefonds. Een ander suggereert dat de organisatie in de min zit. Ik weet niet of het waar is, maar indien wel: wat doet een curator dan met “mijn” huurpenningen? Weer iemand stelt dat de club verkocht wordt. Misschien is het roddel en achterklap, maar toch: een gewaarschuwd mens telt voor twee. De concurrenten kijken dit allemaal lachend aan,mengen zich in de discussie en doen meteen een riant aanbod: nu overstappen voor veel minder abonnementskosten, geen commissie per boeking en de huur rechtstreeks op rekening van de verhuurder, zoals nu. Een aantrekkelijk bod, waar ik nog even over nadenk. Veel van mijn collega’s niet, die hebben de overstap al gemaakt. En de aanstichter van het onheil? Die had alle commotie niet verwacht en verliest nu klanten. Een ondoordachte actie dus. En niet alleen de organisatie krijgt ervan langs, ook onderling worden vegen uitgedeeld: de een gebruikt het forum om zichzelf keer op keer positief in de kijker te spelen en dat irriteert anderen weer. Het is net een soap, die discussie gaat nu al wekenlang door.

Duck

Op dezelfde site vindt er –opnieuw- een discussie plaats over wat je als verhuurder aanbiedt, hoever de service gaat en wat gasten -terecht of onterecht- van je verwachten. Het spreekt mij wel aan, want hij hebben in het verleden ook bizarre dingen meegemaakt. Ons appartement Roos bestond uit een woonkeuken, woonkamer, slaapkamer en badkamer. De centrale verwarming was al ver voor onze komst aangelegd en de radiator in de slaapkamer was gemaximeerd, juist omdat het een slaapkamer was. Maar we hadden huurders die het uitzicht daar mooier vonden, de bank in de slaapkamer hadden gezet en ons vervolgens vroegen de verwarming hoger te zetten. Nou, dat was gewoon onmogelijk. In het andere appartement hadden dezelfde mensen aan 300 liter heet water per dag, met twee personen, niet genoeg. Ter informatie: op een camping gebruikt een gemiddelde gast aan warm en koud water inclusief toiletgang 120 liter per persoon. Niemand gaat onder een gloeiendhete douche staan, je handwas doe je op handtemperatuur, dus wat deze mensen deden met al dat hete water deden, Joost mag het weten. Aan hun verzoek om de ketel van de nachtstroom af te halen, zodat er doorlopend 300 liter heet water zou zijn, hebben we niet voldaan. Waren we toen ongastvrij? Nou, het zij zo.

En nu dus een discussie over de vraag of de klant koning is, of je aan alle wensen moet voldoen, of je zelf eisen mag stellen en of je de eigen normen mag opdringen aan anderen. Weer uit eigen ervaring: we hadden geen rookverbod voor onze gîtes en hebben dat nog steeds niet. Rokers gaan buiten zitten en bij regen kan een zonnescherm even dienen als paraplu. Toch moesten we op de boerderij ingrijpen. Roken in bed vind ik vies en het is niet alleen onplezierig voor de volgende gasten, maar ook nog eens gevaarlijk. Toch gebeurde het toen. Ook hadden we een sigarenroker die minstens 3 van die kanjers per dag wegpafte in het appartement. Krijg die stank er maar eens uit in een paar uur, voordat de volgende huurders arriveren.roken

Ook zo’n leuke: je gooit de ramen wijd open om de kamer even te luchten en daarna ga je een dagje weg, ramen open en de verwarming hoog opgestookt. Mag je daar dan wat van zeggen als verhuurder? Mag je het appartement ingaan om de ramen te sluiten? Dat soort situaties hebben we gelukkig al lang niet meer.

Nu gaat de discussie over het gebruik van een wasmachine. Bij de beoordeling van wat andere mensen doen, ga je meestal van jezelf uit, ik wel tenminste. En ik laat me ook beïnvloeden door wat ik lees: wordt de was schoon op 40 graden? Waarom zou ik het dan op 60 wassen? En is kleding niet vies, maar moet het even worden opgefrist? Dan kies ik het korte programma.

Mag ik dat tegen gasten zeggen? Me mijn normen opdringen vanwege duurzaamheid ? Of mag ik me daar helemaal niet mee bemoeien? Daar gaat die discussie over en het is werkelijk van dik hout zaagt men planken. De een vindt dat het bij de service hoort, de was doen voor je gasten en het gevouwen terug bezorgen. (Die dame heeft overigens wel een erg dure gîte). Een ander vindt dat gasten er maar voor moeten betalen. Weer anderen zeggen: zoek het maar uit met die machine. De een levert waspoeder erbij, een ander niet. En de voorbeelden die voorbij komen…zoals mensen die uit Nederland vertrekken, hun wasgoed van daar meenemen om die in de gîte te doen. Ik zou niet eens weten hoe ik daarop zou reageren als mij dat zou overkomen.

9727036-vlag-van-frankrijkVoordat het een oeverloze discussie wordt, komt er al weer een ander onderwerp ter sprake. Iemand heeft een leuk verhaaltje geschreven met als titel: Met de Franse slag. Het gaat over twee oude boertjes die nogal knullig hun wijngaard ploegen. Gewoon grappig. Maar de reacties! Echt van dik hout! De eerste begint over alle producten die in Frankrijk niet deugen, dat is absoluut inferieure kwaliteit! Een tweede doet er een schep bovenop: de werklieden zijn ook maar prutsers! En overal betaal je de hoofdprijs voor. Een ander reageert: als je zo baalt van Frankrijk, wat doe je dan nog hier? Die stelt dat je ook in Nederland goede en minder goede producten hebt, en goede en minder goede werknemers. Een volgende noemt het een domme, zelfs obscene discussie, een opeenstapeling van generalisaties, van gefrustreerde Nederlanders. Ik moet wel een beetje lachen om de toon van dat soort reacties.nederlandse-vlag

Met een bepaalde stellingname ben ik het wel een beetje eens. “De Fransen zijn vaak wat nonchalanter dan wij. Nederlanders maken zich druk over elke cent, elke minuut, elk bonnetje”. Van onszelf zeggen wij dat we van de drie cijfers achter de komma zijn ( te veel een Piet Precies) en de Fransman kent die komma niet. Dat is generaliserend, ik weet het, maar we ervaren dat regelmatig. Een mooi verschil is hoe men hier omgaat met een offerte leveren. Eind 2001 zochten we een nieuwe keuken uit, inclusief alle inbouwapparatuur. De verkoper zei doodleuk: over 3 weken heeft u de offerte. Onbestaanbaar in Nederland. Rien had in Nederland zelf een bedrijf: een offerte moest bij voorkeur dezelfde dag de deur uit, anders zou een klant misschien afhaken. Maar ja, in een ander land zijn er andere manieren van doen. Dat moet je accepteren als je er woont. De opwinding die dat soms oplevert en de reacties…van dik hout zaagt men echt heel veel planken.En daar kan ik dan weer smakelijk om lachen.

crest 2De orchideeën bloeien weer uitbundig. Vorig jaar, op weg naar het ziekenhuis, wees de buurman van de camping ons op een veldje, naast een stoplicht, wat vol stond met orchideeën. Toen ik er pas langsreed, zag ik ze. De gemeentewerkers waren net begonnen te maaien, dus gauw probeerde ik foto’s te maken.  En dat komt hier allemaal gratis op, jaar in, jaar uit…

 

 

 

3102-Honderd-Bekende-Nederlanders-boek-9789081681629-800x565Lang geleden, als lid van de Tweede Kamer, was ik een Beetje Bekende Nederlander. Ik was toen een zogenaamde backbencher, wel met een zware portefeuille. Maar zo gauw een onderwerp publiciteitsgevoelig was, kwamen er collega’s -die hoger in de pikorde stonden- als aasgieren op “mijn” terrein af. En ik liet dat vaak gebeuren, had ook niet zoveel op met de media. Ik was goed voor en goed in het spreekbeurtencircuit, vanuit de overtuiging dat een volksvertegenwoordiger in gewone-mensentaal uit moet kunnen leggen waarom bepaalde besluiten worden genomen. Dan mag je het daarna nóg met me oneens zijn, maar dan weet je wél waarover het gaat.

Ik werd ineens een stuk bekender, toen ik meedeed aan het televisieprogramma Sterrenslag. Er was een ploeg televisiemensen, een team musici en een club politici. Het was tijdens het zomerreces, we werden niet betaald, maar wel in de watten gelegd. In ruil daarvoor moesten we twee dagen allerlei spelletjes doen. Zo moesten we als team op een koets door de winkelstraat rijden en dan met een lans door een ring steken. Miste je, dan kreeg je een emmer koud water over je heen. En je raadt het al: natuurlijk zat er net onder die ring een kuil in de weg, waardoor die bak water onvermijdelijk was. Het commentaar was niet van de lucht: “Zie je wel, ook dát kunnen die politici al niet!”IMG_0824

Ik had daarvóór al mijn unieke moment gehad. In de eerste seconden van het eerste spelletje schoot mijn schouder uit de kom. De fysiotherapeut rende op me af, maakte een hefboom en trok zo de zaak weer recht. Alles werd meteen vast getapet en hups, ik kon weer verder. Natuurlijk stonden de camera’s er bovenop, ellende is immers mooie tv? Niet veel later kopten Story en Privé: Hoe gevaarlijk is Sterrenslag? Absolute onzin hadden ze erbij gesleept. Zo was een televisiepresentator  vlak bij zijn huis met zijn fiets aangereden en dat zou te maken hebben met de voorbereiding op het programma. Toen “mijn” aflevering maanden later werd uitgezonden, was ik het al lang weer vergeten. Maar in de trein vroegen onbekenden belangstellend hoe het met mijn schouder was….

Ook hier in Die ben ik een BBN-er, een Beetje Bekende Nederlander, vooral door de stadswandelingen: Iedereen heeft me wel eens zien lopen, vertellend over de geschiedenis van Die en het leven in Frankrijk. Niet opscheppen: een beetje bekend bij maximaal 4500 mensen.

Nu komt er dus een echte BN-er bij ons logeren, een jeugdvriend van Rien, ze kennen elkaar al 45 jaar. We hebben niet vaak contact, maar dan is het wel ongelooflijk leuk. Het is zo’n grappige man! Hij is meteen onder de indruk van ons uitzicht. Vraagt, wijzend in de richting van de stad: “Is dat DieDaar?”

01ef99321b405f650d080b9af135dae6e3efee15bbBinnen is het ook meteen raak. Rien vertelt dat de aannemer de muur tussen de woonkamer en de keuken heeft verwijderd, want dat is wel zo leuk voor degene die kookt. Antwoord: “Dat ligt eraan of je die persoon graag ziet of niet.” Zo hebben wij dat zelf nog nooit bekeken.

Hij heeft meer van die lollige opmerkingen. We wisselen onze levenservaringen uit. Vinden zijn carrière reuze boeiend en BN vertelt er graag over. Hij op zijn beurt vindt onze camping een fantastisch avontuur en is helemaal verrukt als Rien er met hem even gaat kijken. En hij bewondert Rien om wat hij van computers weet. Zegt dan van zichzelf: “De ontwikkeling van computers kun je vergelijken met het peloton bij de Tour de France, ik bungel er een beetje achteraan.”

Omdat hij persoonlijke vrienden in de politiek heeft herkent hij de verhalen daarover in mijn boeken, dus alweer een overeenkomst. Rien vertelt over zijn huidige bedrijf: bij Nederlanders hier computer- en satellietproblemen oplossen. Jarenlang deed hij dat voor niks en dan kreeg hij de kilometers niet eens vergoed. Het gaat daarbij al gauw om afstanden van- enkele reis- 30 of 40 km. En als je dan op een terras degene tegenkomt die geholpen is en je krijgt nog geen kop koffie aangeboden, dan is het wel een keertje klaar. Nu Rien er een bedrijf van heeft gemaakt, is die onduidelijkheid voorbij. BN herkent het volledig: “Ze vragen je om een liedje te zingen en voor je het weet, wordt het een heel programma.” Toch klaagt hij niet, want sommige songs leveren hem veel geld op: “Drie minuten herrie betekent een leven lang stil leven.”01fe99810e6ce4366cb662c0369317271b8f5dab63

Zijn grappen en grollen gaan maar door, het is net diarree. Zo noemt hij op tournee gaan overdekt zwerven. Met trots vertelt hij over de goede mensen om hem heen, die zijn optredens mogelijk maken. Zijn impresario is een vrouw, die het steeds heeft over Het Vak. Waarop Rien zegt dat hij bij vrouwen in Het Vak toch aan iets anders denkt. Hij past zich kennelijk naadloos aan…

BN verblijft wel eens op Ibiza en komt daar soms de echte snobs tegen. Daar heeft hij niet zoveel mee, vooral niet als ze in een Cabrio rijden. Die kunnen gewoon het dak niet betalen, zegt hij. Het is ook heel grappig om te zien dat hij, met al zijn geld, gewoon een T-shirt van C&A draagt, met de stickers er nog op.

Waarschijnlijk had hij een borrel op toen hij op Ibiza wilde skiën, hetgeen daar absoluut onmogelijk is. Maar hij bedacht dat een borstelbaan wel zou kunnen, en dan uitkomen bij een strandje. Dat leek hem wel wat. Een naam had hij ook al: Skibiza.

En echt gebeurd: ik heb zijn geld witgewassen! Omdat er nog ruimte in de machine is, gaan een paar kleren van hem mee. Rien controleert zelf zijn zakken, maar BN niet. Dus komt er een mooi schoon biljet van € 10,- uit.

We willen hem ook wat van de omgeving laten zien en daarom gaan we naar de prachtige Vallon de Combeau, samen met een gast uit onze studio. De dag ervoor kwamen we onze leraar Frans tegen en die wilde ook graag mee. Met zijn vijven hebben we genoten van de schitterende orchideeën, gentianen, ranonkels, narcissen,wilde bostulpen en de grote marmotten. Zo moet het Paradijs er hebben uitgezien.

0133451994b2017e7046c2960d834e0908bca0cc4e

Niet alleen BN maakte onze week leuk, ook de andere gasten waren BN-ers, Beste Nederlanders. Ze eindigden hun beoordeling in het gastenboek met:

“Een mooie spreuk die jullie waarmaken: Be somebody who makes everybody feel like a somebody.”

Dan kan een week toch niet meer stuk?0105cac0456301abe3125a00d0ee7c9d840cbe19fe

 

Vauban_La_France_de_Louis_XIV_RecadreAl jaren ben ik helemaal verliefd op het prachtige departement de Drôme, maar ik moet eerlijk zijn: er zijn veel gebieden in Frankrijk die óók mooi zijn. De bergen hier om mij heen vind ik schitterend, maar in de vakantie wil ik graag de zee zien. Daarom reizen wij meestal naar het zuiden of naar Corsica. Begin mei waren we voor de derde keer in Banyuls-sur-Mer, tussen Perpignan en de Spaanse grens. We maakten er verschillende uitstapjes, zoals naar de grens en naar Collioure. Daar zagen we voor de zoveelste keer in ons leven een bouwwerk van Vauban, daar wil ik nu eens meer van weten.

Deze man, Sébastien le Pestre de Vauban, werd geboren in 1633. Omdat hij al op tienjarige leeftijd wees werd, voedden de Karmelieten hem op en onderwezen hem in geometrie, wiskunde en wetenschap. Vanaf zijn zeventiende  moest hij meevechten in diverse Franse oorlogen en werd hij ook verschillende keren gevangen genomen. In 1655,  toen nog maar 22 jaar, benoemde de Franse koning Lodewijk XIV hem tot koninklijk ingenieur. Een paar jaar later kreeg hij de opdracht om steden en legerplaatsen te versterken. De vestingwerken van Vauban bestaan uit 12 groepen versterkte gebouwen en locaties langs de westelijke, noordelijke en oostelijke grenzen van Frankrijk. In deze 12 groepen zijn steden te vinden die van de grond af opgebouwd zijn door Vauban, citadellen, stedelijke bastionmuren en bastiontorens.

Ik vind het werkelijk indrukwekkend wat er onder zijn leiding allemaal is gebouwd. In het noorden van Frankrijk bijvoorbeeld werd hij verantwoordelijk voor een bufferzone die bestond uit een dubbele verdedigingslinie van dertig versterkte steden, van Duinkerken in het noordwesten, tot Stenay in het noordoosten. In 2008 zijn 12 van zijn vestingen door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard.citadel arras

Van dat lijstje ken ik er een paar. Voor mijn werk was ik eens in Arras, in het noorden van Frankrijk, en werd toen volledig verrast door alle bouwwerken van Vauban in deze zogenaamde citadel. Ze waren volledig nutteloos als verdedigingswerk, want er is na de bouw nooit meer gevochten. Maar wel prachtig om te zien.

Vele malen waren Rien en ik op vakantie in Briançon  in het oosten van Frankrijk, tegen de Italiaanse grens aan. Deze hoogste stad van Europa is omringd door vestingwerken en forten, die de toegangsweg tot het huidige Italië moesten bewaken. Naast de stadsverdedigingswerken liggen ook enkele forten op enkele honderden meters boven de stad. Bouwmeester van de verdedigingswerken van de bovenstad was Vauban. Diverse keren heb ik er rondgelopen en iedere keer was ik geïmponeerd door de robuuste gebouwen.Forts2

Het zuiden van Frankrijk, met name de Roussillon, ( het gebied waar wij vakantie hadden) is bezaaid met andere vestingwerken van Vauban, omdat men zich hier moest verdedigen tegen de Spanjaarden. Op weg naar Spanje – om goedkoop sigaretten en drank voor onze buurvrouw te scoren- zien we het fort Bellegarde liggen, bij Perthus en ook het enorme kasteel van Salse. In en rond Collioure zijn er diverse bouwwerken van hem te bewonderen, zoals het fort Miradou en fort St. Elme. Aan het al bestaande Chateau Royal daar werden door hem 2 torens toegevoegd. Bovendien zijn er het Fort Rond en Ford Carré te vinden. Port Vendres, iets verderop,  kreeg het Fort Béar en Fort Fanal, om de haven te beschermen.

villefrancheVillefranche –de-Conflent, met haar Fort Libéria, de unieke stadsmuur en vesting, bestaande uit twee niveaus van wegen, staat ook de UNESCO-lijst. We zagen het niet zelf, maar op Internet is het indrukwekkend. En nog is de opsomming niet compleet

Vauban bouwde niet alleen in het huidige Frankrijk. In België was hij betrokken bij Fort Knokke, de verdedigingswerken van Ieper, de vestingstad Menen, Oudenaarde, het bastion Veurne en het kasteel van Bouillon. In Duitsland de vesting Landau in de Phalz, en de vesting Mont Royal, plus de Vaubanroute in de stad Luxemburg en de oude vestingmuren van Solothurn in Zwitserland. En deze lijst is verre van compleet.1024px-Festung_Landau_1702

Wij zagen nog eens, tijdens een vakantie, een Vaubanbouwwerk. Bij toeval, toen we even een tussenstop maakten. Via een immense trap van bijna 1000 treden kwamen we in het bovenste deel van de vesting. Dat was duidelijk een garnizoensplaats met schietgaten in de muren. Geweldig, je waande je zo in vroegere tijden. Maar waar het was?? Ik ben het helemaal vergeten…

Een aardige slotzin staat op Wikepedia:. Dit was maar het begin. Vauban reisde door het hele land, bouwde versterkte steden, restaureerde en verbeterde de vestingen die hij kwetsbaar achtte. Maar Vauban was niet alleen een militair. Hij was ook humanist. Dankzij de architectuur van zijn forten kon het aantal doden in de oorlog worden beperkt.

En wij genieten van zijn verbazingwekkende bouwwerken, zomaar een cadeautje in de vakantie.

Verwondering

verwonderingOns leven kent maar weinig saaie dagen. Niet omdat we de spanning opzoeken en ook niet omdat er zoveel heftige dingen gebeuren, gelukkig niet. Maar gewoon, doordat we vaak het bijzondere van de dingen zien.

Neem bijvoorbeeld de supermarkt. Het zijn met name de toeristen die daar voor grappige situaties zorgen. Meestal doe ik alleen de boodschappen, maar deze keer ging Rien eens mee en hij ging in één rechte lijn naar de drankafdeling. Terwijl hij daar stond, discussieerde een Nederlands echtpaar over de hoeveelheid wijn die ze wilden kopen. Of twee flessen genoeg zou zijn voor de vakantie? Rien zei ongevraagd: “Dat ligt eraan hoe lang uw vakantie duurt.” Hij bedoelde het als grap, maar een vernietigende blik was zijn deel.

Ik bemoei me niet meer met Nederlanders in de supermarkt, heb dit al te vaak meegemaakt. Bijvoorbeeld toen een stel uit het Nederlandse schap Douwe Egberts koffie koos en bereid was daar 5 x de normale prijs voor te betalen. Ik merkte op dat het merk Café du Maison van DE is, een normale kostprijs heeft en in het volgende vak lag. Ze zeiden het nog net niet, maar het stond wel op hun voorhoofd geschreven: Waar bemoei je je mee? Een vernietigende blik kreeg ik óók toen een mevrouw naar de melk – lait– vroeg, maar dat uitsprak als light. De verkoper begreep het niet, dus zei ik het correcte woord. Fout! Als blikken konden doden, was ik voortijdig aan mijn einde gekomen. Zoek het dus voortaan maar lekker zelf uit, ik geef geen adviezen meer.

Gebrek aan taalgevoel leidt wel vaker tot grappige situaties. Een vriendin zou koken voor anderen, zocht goedkoop vlees in het diepvriesvak en kwam er pas heel veel later achter dat ze hondenvoer had gekocht.hondenvoer

Niet dat wij perfect Frans spreken, heus niet. Een mail van info@frankrijk.nl geeft mij weer een lesje in nederigheid. Als wij naar Nederland gaan, passeren we altijd Metz en we spreken het uit, zoals het er staat. Fout, je zegt Mess. Die s. zorgt wel vaker voor verwondering. Bij het drankje Calvados spreek je de s. wel uit, bij de plaats Cassis weer niet. Veertig kilometer bij ons vandaan ligt Crest, spreek uit Krè, maar Brest in Noord-Frankrijk is niet Brè, maar Brest en de gemiddelde Fransman kan het verschil niet uitleggen. De c. geeft ook verwarring, maar met logisch denken kom je wel verder. Ajaccio, op Corsica, lijkt op ajakkes, maar wij kennen die dubbele c. ook, bijvoorbeeld in accent. Dus wordt het Ajaksio. En Mâcon is net als bacon of balkon, met de k. wordt het Makon.

Heel bijzonder zijn nog de grote rivieren in Frankrijk. De Rhône hebben wij altijd uitgesproken met een iets verlengde o., gevolgd door een dubbele n. We zaten daarmee in de buurt, maar het moet zijn Roon. Net als de Saône, maar dat leerden we al eerder: Soon. In het genoemde artikel wordt verwezen naar een 9 pagina’s tellend wetenschappelijk verhaal, dat deze verschillende uitspraken verklaart. Die tekst gaat me echt boven de pet, dus blijf ik me maar verwonderen over de gewone dingen.

naamloosJe zou denken dat mensen tijdens hun vakantie een beetje onthaasten, maar niets is minder waar. Natuurlijk, het was voor ons ook wel wennen hier, dat caissières zich nooit druk maken. Maar als je eenmaal aan de beurt bent, hebben ze ook alle tijd voor jou. Regelmatig krijg ik reacties op mijn boodschappen: ze vinden iets lekker, vragen wat ik ga koken  of geven me ongevraagd eigen recepten. En al die tijd staan er mensen achter mij geduldig op hun beurt te wachten. Tenminste, de Fransen. Want Nederlanders, ook al hebben ze vakantie, steunen, mopperen en klagen wat af, alsof ze op tijd op hun werk moeten zijn. Maar de Fransen kunnen er ook wat van, dat merkt Rien nu met de stakingen. Vakbonden hebben de olieraffinaderijen geblokkeerd en dus hebben we problemen met de autobrandstof. Rien rijdt speciaal naar Crest en krijgt na 2 x een half uur wachttijd en bij 2 verschillende benzinestations, uiteindelijk 50 liter diesel. Hij vond de wachttijd te midden van de Fransen wel bijzonder: de huisvrouw die aan een stuk door mopperde en de vertegenwoordiger die blij was met elke 20 liter die hij kon scoren. Vandaag had ik in Die 20 liter, nadat de afgelopen dagen er geen drup meer te krijgen was. Ik wachtte geduldig op mijn beurt, maar heb wel luid getoeterd toen er eentje voorkroop. Dat was een gepensioneerd baasje, hoeveel haast kun je dan hebben?

We verwonderen ons – zoals elk jaar- ook weer over de Franse Belastingdienst. Het is logisch dat we hier belasting betalen en daar piepen we ook niet over. Maar regelmatig fronsen we de wenkbrauwen over nieuwe acties. Vorig jaar moesten we ineens de inkomsten van ons Nederlandse huisje opgeven, maar de kosten mochten niet worden meegenomen. Dan moet je belasting betalen over winst die je niet hebt. Drie maal zelfs, want het zogenaamde wereldinkomen bepaalt ook de hoogte van Taxe Foncière en de Taxe d’ Habitation ( grond- en woonbelasting). Gelukkig viel de schade uiteindelijk nog mee. Dit jaar vroeg de accountant niet meer om die gegevens, want een huis wordt belast in het land waar het staat. Kennelijk was dat eindelijk doorgedrongen.taxes-646512__180

Nu hebben ze weer wat nieuws. De accountant vraagt ons naar een overzicht van onze Nederlandse bankrekeningen. Wij verwachten dat het om de saldi gaat, dat zouden we nog logisch vinden, maar dat wil ze helemaal niet weten. De vraag is sinds wanneer we welke rekening hebben. Voordat we afgestudeerd waren, in 1975, hadden we al rekeningen bij de Postgiro, later gefuseerd met de ING, 1 gezamenlijke en 2 persoonlijke. Omdat we zo ontevreden waren over die bank, stapten we na 35 jaar over naar een andere. Daar hebben we 2 rekeningen, maar de eerste 3 hebben we niet opgezegd. En nu vragen ze: wanneer heb je welke rekening geopend, bij welke bank en op welk adres? Rien zegt zo maar wat en moet per rekening 5 pagina’s van een paraaf voorzien. En wat de zin hiervan is??? We blijven ons verwonderen….

En dat doen we nog een keer…Zo’n driekwart jaar geleden ontmoetten we een Bekende Nederlander en hadden een leuk gesprek met hem. Het werd helaas door anderen onderbroken en BN beloofde in juni bij ons te komen logeren. Dat klinkt leuk, maar zo’n belofte is snel vergeten, dacht ik. Maar nee, we krijgen een mail “dat hij graag langs wil komen bij zijn Weigermaat en zijn Drômevrouw.”

Verwondering over de kleine dingen, dat maakt het leven leuk.wonder

 

Nachtmerries

IMG_0195Het moet in 2002 zijn begonnen, de nachtmerries over een dubbele boeking. Stel je voor, je hebt een campingplek gereserveerd, net meer dan 1000 km gereden en de eigenaar ontvangt je met de woorden: “Sorry, u staat niet op mijn lijst van reserveringen.”

Een fout is zo gemaakt. Bijvoorbeeld als een reservering wel binnenkomt, maar je verwerkt het niet. Of je zet hem wel op het planbord, maar vergeet deze op te slaan. Een tijdlang  konden reserveringen in de receptie worden ingeboekt en tegelijk op het kantoor. Voordat het problemen opleverde, blokkeerden we die mogelijkheid: reserveringen en wijzigingen overdag in de receptie,  na 6 uur  alleen op kantoor.  Overal vonden we wel weer oplossingen voor, vooral door dubbele lijsten te maken van boekingen, aanbetalingen enzovoort. En dan nog durfde ik er niet op te vertrouwen: regelmatig legde ik de papieren reserveringen naast het planbord en de lijst met aanbetalingen. Dat is geen 100% garantie en dus bezorgde het mij vaak nachtmerries.

Met de gîtes was ik nog veel nerveuzer. Kun je op een camping altijd nog wel een plekje vinden, in een gîte zet je niet twee onbekende families bij elkaar. En waar vind je tijdens het seizoen een vrij appartement dat ook nog een beetje gelijkwaardig is? Dus bij die boekingen ben ik een neuroot in het kwadraat. Nu we geen camping meer hebben, is het leven een stuk simpeler geworden. En toch gaat er iets fout met een reservering voor een gîte.

Ons vakantiestrandje

Ons vakantiestrandje

Vaste gasten van het eerste uur – en dus al lang veel meer dan een “gewone” gast-  komen op bezoek in ons huisje in Nederland. Ze willen de gîte huren in juni en ik kijk meteen op het planbord wat er vrij is en noteer ook hun keus. Een paar weken geleden moest ik van mezelf alles weer eens controleren en ineens miste ik hun boeking: geen reservering, niet een kladje van mezelf en geen boeking bij gites.nl. Meteen stuurde ik een mail en toen bleek dat zij een al verhuurde week hadden genoteerd. O lieve hemel, wat nu?

Terwijl ik “zeker” wist dat het om een andere week ging, kwam de twijfel, de spijt dat ik het niet meteen had genoteerd, geen reserveringsformulier had gevraagd enzovoort. Het bleef maar in mijn hoofd rondspoken. Rien is gemakkelijker in dat soort zaken. Die zegt dat 80 % van de problemen zich vanzelf oplost. Hij  slaapt er dus niet minder om. En hij heeft alweer gelijk. We krijgen een mailtje en een telefoontje: ze hebben allerlei afspraken verzet en komen nu wat eerder. Ik kan de mensen wel zoenen. Ga ik ook doen trouwens.

En het is grappig om te ervaren hoe zéér het me heeft dwars gezeten. Ik droom daarna van dit echtpaar. We wonen nog in de boerderij en omdat ons toilet bezet is, ga ik stiekem even bij hen naar binnen. Ik zit net op de pot als hun dochter me betrapt. Dan komt de rest van de familie binnen. En Pa buldert naar mij: “En wat heb je nog meer gedaan in ons appartement, van de ham gesnoept soms?”

lekker snoepen

lekker snoepen

Het is absoluut idioot, want nooit, echt nooit gaan Rien en ik een verhuurd appartement in, omdat het dan even niet van ons is. Tenzij Rien – op verzoek- een televisie moet inregelen of een lamp moet vervangen. En dit droom ik dus.

Hoogtevrees bezorgt me ook regelmatig nachtmerries. Als kind durfde ik al niet van de lage duikplank. Alle rampenscenario’s ken ik. Voor het eerst sinds lange tijd maken Rien en ik nu weer eens een stevige wandeling, tijdens onze vakantie. Het is een schitterend pad langs de kust en ik geniet echt van de mooie uitzichten, maar o…wat kun je diep vallen!

Anderhalf jaar geleden liepen we hier ook, toen vrijwel alleen. Nu is het een drukte van belang. Bij het eindpunt van de wandeling merk ik op dat de bus terug zo komt. Laagvliegend leggen we daarom de laatste 500 meter af.Wij zijn wel op tijd, maar de bus komt een half uur later. Dat vinden we nou weer typisch Frans, maar met die gedachte zitten we helemaal fout. Het is een “subsidiebus” van het departement: een rit kost € 1,- p.p., ook al rijd je 50 km. mee. Rien legt dus bij binnenkomst € 2,- neer en dat wil de vriendelijke chauffeuse niet aannemen. Ze vraagt of we van de Mess komen.Daar begrijpen we niets van, we verstaan het ook niet goed. We leggen uit dat we de wandeling daar hebben gemaakt en nu naar het stadje terugwillen. Ze mag ons niet meenemen, want haar bus is afgehuurd. Maar ze is coulant en zet ons zelfs voor de deur af. Pas later op de middag ontdekken wij dat het Hemelvaart is en dan geldt er een andere dienstregeling.

De dag erna gaan we weer met deze bus, nu met een andere chauffeur. Wat een coureur, het lijkt Max Verstappen wel! Hij scheurt echt over de bochtige weg. Maar we bereiken gelukkig heelhuids de grote stad.

015eea0b6ebacac7ce76d22dbcab1c2bfd83f60af5We hebben niks te klagen over het winkelaanbod in Die, maar Perpignan is wel even een maatje groter. Dus lopen Rien en ik bijna kwijlend door Lafayette, een enorm warenhuis met vooral luxe goederen. Ik krijg van mijn ega een modieus rugtasje, te gebruiken bij berg- en stadswandelingen. Rien loopt tegen mooie zomerschoenen aan, van Tommy Hilfinger. Na de lunch gaan we met de Petit Train, om de stad beter te leren kennen. Het is verbazingwekkend dat zo’n grote plaats niet een uitgezette stadswandeling heeft. Waar vind je dan wat het bezoeken waard is? Maar goed, in drie kwartier zien we alle mooie plekjes. Daarna gaan we terug en alweer is de busreis een hele belevenis. De stoere chauffeuse heeft voor iedereen een vriendelijk woord, toetert luidruchtig naar vrienden en rijdt als een bezetene. Met de lange bus kan ze in de bochten niet op haar eigen rijstrook blijven. Geen probleem, laat de tegenligger het maar uitzoeken…En als de deur niet meer automatisch opengaat weet ze precies waar die een schop moet hebben. Ook nu komen we er zonder kleerscheuren vanaf, maar ik heb er weer nachtmerries van, zie ons met bus en al onderaan de rotsen liggen.

En het houdt niet op met mijn fantasieën. Midden in een nacht schrik ik wakker van stromend water, ben bang dat de bovenburen de kraan niet dicht hebben gedraaid en dat het nu door het plafond mijn slaapkamer binnenkomt. Het duurt even voor de werkelijkheid tot me doordringt: het stortregent. We zijn voor de derde keer op vakantie in deze badplaats en nooit hadden we zulk wisselend weer. Die eerste zondag lopen we even op de pier langs het strand. Het stormt dan zo hard, dat we elkaar moeten vasthouden, om niet de zee in te waaien. Er zijn windstoten van 140 km per uur. Het is de Tramontana die er waait. Dat is een droge, koude en sterke wind, die vanuit het noordwesten waait in de regio waar wij verblijven. Inwoners zeggen dat deze wind 3, 6 of 9 dagen duurt. Wij maken het maar 2 dagen mee.

Die lust hem ook wel..

Die lust hem ook wel..

Vanuit ons appartementje konden we de vorige keren de hele dag kijken naar mensen die op het strand van de kleine baai actief waren. Nu beuken metershoge golven tegen de rotsen. Twee dagen later maken we in een zomerbroek de bovengenoemde wandeling. En weer even later waait de Marin, een sterke wind vanuit het Oosten. Nu zijn de golven nog een paar meter hoger. Het schijnt uniek te zijn voor deze tijd van het jaar.

En nog iets lachwekkends. Ons appartementje heeft geen Wifi, dus regelt Rien een verbinding per telefoon. Helaas gaat dat na drie dagen mis en zijn we aangewezen op Internetcafe’s. Terwijl Rien met de laptop en I-pads bezig is, valt mijn oog op de menukaart met heel spannende drankjes. Je kunt er een Orgasme krijgen voor € 3,-, dus ik vraag aan Rien of hij dat wil. Die kijkt of hij het in Keulen hoort donderen. Wij kenden deze bekende cocktail op basis van Tequila, Baileys en mintlikeur- niet. We houden het toch maar bij een glas rosé…

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 222 andere volgers