Feeds:
Berichten
Reacties

cicade1Die ligt in de Vallei van de Drôme, iets zuidelijker heet het de Drôme Provence. Daar brachten we jarenlang onze vakanties door. Vanaf die tijd hoort het geluid van de “krekels” voor mij bij Zuid-Frankrijk, bij de  zon en vakantie. En ook hier, in Die, op een warme dag, hoor ik het bekende geluid.

Maar “krekel” is de verkeerde naam voor het beestje dat ik er hoor. Het is namelijk een cigale, ofwel cicade. De echte krekels zijn hier ook wel, die zie je soms met tientallen tegelijk opspringen uit een grasveld, maar zij zijn niet de zangers.

De cigales laten alleen van zich horen als de zon hoog aan de hemel staat, meestal van eind juni tot begin september. Hoe warmer het is, hoe harder ze zingen. Dat doen ze, om vrouwtjes te imponeren, de concurrenten af te troeven of te waarschuwen voor gevaar, zoals een mens. Maar volgens mij zitten ze gewoon gezellig op een boomtak samen muziek te maken…krekelmuziek

De verwarring tussen de cicade en de krekel is veroorzaakt door Jean de la Fontaine, die in de zeventiende eeuw leefde in Frankrijk. Hij schreef de bekende fabel “la cigale et la fourmi” , maar dat werd vertaald  als de  krekel en de mier.

 De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,

Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ‘t gras

“Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”

Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.

Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.

Doorkoud en hongerig kroop hij naar ‘t warme mierennest.

“Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,

Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!”

“Je weet dat ik aan niemand leen,”

Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

“Wat deed je toen de zon nog straalde

En ik mijn voorraad binnenhaalde?”

“Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel.

“Daaraan heb ik als mier een hekel!

Toen zong je en nu ben je arm.

Dus dans nu maar, dan krijg je ‘t warm!”

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.

Vaak lijdt hij honger en gebrek.cigale 3

Misschien komt het doordat ik de cigale associeer met vakantie, maar ik word altijd rustig van dat geluid. En die rust in mijn hoofd heb ik nodig, want houdt onze pech dan nooit op?

De regelmatige lezer van mijn column kent de financiële en medische tegenslagen die ons  al een tijd achtervolgen. Iedere keer zeggen we tegen onszelf dat het nog erger kan, dat andere mensen minder geluk hebben dan wij. Maar soms lukt dat oppeppen even niet meer.

Begin juni kwam er weer een financiële klapper. Wij hebben een witte werkster en een witte tuinvrouw en dragen keurig de sociale lasten en belasting af. Als beloning zouden we de helft daarvan terugkrijgen via een belastingteruggave. Foutje: omdat wij deels loonbelasting betalen in Nederland, dragen we hier te weinig af om ervoor in aanmerking te komen. In plaats daarvan valt er een rekening in de bus m.b.t. de sociale lasten. Meer dan € 3000,- verschil, in de min dus…

De chirurg die Rien opereert, zegt dat hij na een dag alles weer mag doen. De man vertelt er niet bij dat hij wekenlang niks kan doen. Na drie dagen gaat zijn hele arm zwellen, die wordt zo dik als een olifantspoot, oedeem dus. Gelukkig heeft Rien het mailadres van de chirurg. Op zondag stuurt hij hem een bericht en nog dezelfde avond komt er antwoord. Maandagochtend om 6.45 uur komt er per mail een recept binnen voor een zware Prednisonkuur. Een paar uur lang denken we: Zouden we de ellende nu achter ons hebben? Maar dan komt de volgende klap en wel heel letterlijk.blikseminslag

Het is een stralende dag met een strakblauwe lucht. Rien ziet welgeteld 1 wolkje en daaruit komt onverwacht 1 keiharde klap: een blikseminslag. Gelukkig staat ons huis niet in de fik, en de gast die buiten liep, is ongedeerd. Maar wel zijn er 16 apparaten kapot. We zijn lamgeslagen, zitten er echt helemaal doorheen. Dit kan er even niet meer bij.

Waarschijnlijk wordt zo’n 80% wel vergoed door de verzekeringsmaatschappij. Toch is het een heel gedoe, alleen al het opzoeken van alle facturen. Gelukkig is die echtgenoot van mij een Piet Precies. We hebben hier nog de hele boekhouding van de camping, archiefkasten vol. (Alles moet 10 jaar bewaard blijven). Daarnaast heeft Rien al die jaren mappen met facturen van privézaken bijgehouden. Maar het kost ons toch drie dagen: facturen opzoeken, alles op papier zetten, het oordeel van de experts binnen zien te krijgen, naar de verzekeringsmaatschappij gaan en weer terug.. En Rien mag zelf niet autorijden, dus ik ben de chauffeuse, ook als hij drie maal per week naar de fysiotherapeut moet. Wat een gelazer, zou mijn schoonmoeder zeggen…

Naast die ellende is er toch ook wel wat positiefs te ontdekken: je weet precies wie je vrienden zijn. Onze vaste oppassers, die nog in de regio kamperen, staan meteen weer op de stoep. Alleen samen een glas rosé drinken, dat maakt ons al  wat rustiger. Buurman is zoals altijd ook weer paraat. Vrienden bellen op en mailen, om hun steun te betuigen. Ook heel bijzonder: een collega, komt, terwijl het zijn hoogseizoen is, voor Rien een kapotte kraan in de gîte repareren. En Dinges, de man van onze hulp, klimt het dak op om de nieuwe koppen van de satelliettuners aan te sluiten. Voor niks, want we zijn immers vrienden. Daar word je wel weer een beetje blij van.

We zijn nu drie  weken verder en de rust begint weer te keren, ook in mijn hoofd. Hoor ik daarom nu de cigale?

 

Grottes de Chorange

Ik wilde helemaal niet naar Frankrijk verhuizen, in 2001, en toch was ik binnen een maand verliefd op Die. En niet veel later op het prachtige departement de Drôme. Het is hier echt overal mooi, maar het Natuurpark de Vercors vind ik persoonlijk wel een topper.

Combe Laval, Vercors

Combe Laval, Vercors

 

De Vercors is op verschillende manieren te ontdekken: te voet, per fiets,  mountainbike of met de auto. Een van onze mooiste autoritten is een dagtrip naar het noorden van de Drôme. Weides met vee, naald- en beukenbossen en steenwoestijnen wisselen elkaar af. De natuur is schitterend, met o.a. 1800 verschillende bloemen en planten en 135 vogelsoorten. En in dit landschap bevinden zich een paar wonderschone grotten.

Een grot is een (natuurlijk gevormde) onderaardse ruimte. Ze ontstaat vaak door oplossing van kalksteen in koolzuurhoudend water. Dat heet een karstverschijnsel. Dat is prachtig te zien bij Vassieux-en-Vercors. Het plateau daar is zo’n wijde kom, dat het water er doorheen sijpelt. De kalkachtige grond verandert daardoor in een gatenkaas. Veel vaker echter worden  grotten gevormd door een ondergrondse rivier. En soms hebben ze echt immense afmetingen.

 

Grotte de la Luire

Grotte de la Luire

De Drôme kent een paar van die prachtige grotten. Ongeveer 10 km na de Col de Rousset ( vanuit Die gezien) is de Grotte de la Luire te bezichtigen. Deze grootste grot van de Drôme is wel 40.000 meter lang en 547 meter diep.

Het portaal en de grot zijn door de eeuwen heen een toevluchtsoord geweest. Ze beschermde mensen tegen dieren, regen en kou en ook tegen andere mensen. Het meest markante moment was de zomer van 1944. De grot functioneerde toen als ziekenhuis voor ongeveer 60 gewonde verzetstrijders. De Duitsers fusilleerden 35 van deze maquizards en deporteerden het medische personeel. Die mensen werden vervolgens in Chapelle-en-Vercors alsnog neergeschoten.

De gids in de Grotte de la Luire, vertelt, deels bij kaarslicht, zowel over de geschiedenis als over het ontstaan van deze grot.  De geluids- en lichtbeelden zijn adembenemend, een bezoek is dus zeker de moeite waard.

 

Om de volgende grot te bereiken gaat u via Chapelle- en Vercors , Barraques-en-Vercors, de Petits Goulets ( bergengten, maar goed beveiligd) naar Pont-en-Royans en daarna naar de Grottes de Chorange. Deze liggen in het hart van de Gorges de la Bourne, aan de voet van de Coulmes en het majestueuze keteldal van de kliffen van Presles. Er zijn prachtige druipsteengrotten, waar ook sporen van de prehistorie zijn gevonden. Let vooral ook op de watervallen links en rechts!

Chorange is absoluut uniek vanwege zijn zeer lange ( 1 tot 3 meter) en dunne ( 3 à 4 mm) stalactieten, qua vorm een meterslange ijspegel. Deze grotten behoren tot  de meest bekende van Europa. Eén zaal is 16 meter hoog met duizenden naalden die aan het “plafond” hangen. De verlichting, tegelijk met mooie muziek, maakt er een sprookjesachtig geheel van. Deze grotten zijn ontstaan door de combinatie van water dat erodeert op kalk.

Grottes de Chorange

Grottes de Chorange

Grotte de Chorange

Grotte de Chorange

 

Op de terugreis weer bij Chapelle-en-Vercors liggen de Grottes de Draye Blanche. In 1918 ontdekte een natuurliefhebber deze ondergrondse “kathedraal”, die door regen en erosie is uitgebeiteld. Duizenden stalactieten hangen aan het “plafond” van de zaal en verlichting maakt het ook weer prachtig om te zien. In 1990 werd er een tunnel gecreëerd, om de entree voor bezoekers gemakkelijker te maken. De werklieden stuitten bij toeval op een toevluchtsoord van dieren: er werden 15.000 beenderen gevonden van 45 verschillende diersoorten, zoals van de holenbeer, bizon en de wolfsarend. De gids staat hier uitgebreid bij stil. Om het voorstelbaar te maken zijn prehistorische dieren op ware grootte nagemaakt. Deze grot is, vanwege de dieren, vooral leuk om met kinderen te bezoeken.

Er zijn nog veel meer van die grotten en spelonken, de Vercors lijkt echt wel een gatenkaas….

 

waterval vercorsPS. Voor als u nog een overnachtingsplek zoekt, op weg naar Zuid-Frankrijk, kijk dan eens naar http://www.tussenstop.com/hotels-onderweg/  Ik heb geen aandelen hierin, maar zoek zelf wel altijd naar leuke adresjes voor onderweg, dus misschien is dit iets???

 

 

Lintjesregen

1a_nl_ridder_grootkruis_sjerpRond Koningsdag, voorheen Koninginnedag, regent het jaarlijks lintjes. Niet alleen bobo’s krijgen zo’n onderscheiding –bijvoorbeeld na 12,5 jaar lidmaatschap van de Tweede Kamer, wat op zich een verdienste is -, maar ook gewone burgers. Dat zijn vooral bekende zangers, sporters en zo en ook mensen die zich hebben ingezet voor een bepaalde organisatie. Maar een individu, die zich bekommert om een medemens, die krijgt zo’n lintje niet. Terwijl zijn of haar inspanning toch ook volkomen onmisbaar kan zijn.

 

Als koningin van mijn eigen weblog wil ik dit systeem doorbreken en een symbolisch lintje uitreiken. Aanstaande woensdag is het een hectisch dagje voor ons. Rien moet voor een kleine operatie naar de privékliniek net buiten Valence. Er is geen openbaar vervoer naar Guilherand Granges, dus ik ga hem brengen. Aan het eind van de middag of het begin van de avond mag ik hem weer ophalen. Dat is dus 2 x 140 kilometer met de auto. In de ochtend vertrekken onze eerste gasten van dit seizoen. Normaal zouden we ze uitzwaaien, maar dat lukt nu niet. In de loop van de middag komen hun  opvolgers. Die heb ik al geïnstrueerd hoe ze de poort kunnen openen, als ik er niet ben. Mijn belofte om die avond voor hen te koken, moeten ze maar op hun buik schrijven, dat gaat nu even niet. Al beloof ik ze wel een pannetje van Oma’s kippensoep ( zo heet het recept echt!).Tussen gast nummer 1 en nummer 2 moet de gîte ook nog schoongemaakt worden. Onze schoonmaakhulp is verhinderd, dat wordt dus een zwaar dagje.

Minimaal 2 x per week mail ik met onze vaste oppassers Ed en Thea en uiteraard wordt het bovenstaande ook uitgewisseld. We schrijven over de camping, waar zij naartoe willen en het weer in die hoek van Frankrijk. Zonder enige bijbedoeling stel ik voor: Kom eerst deze kant op en wacht dan tot het beter weer wordt  in het gebied waar je naartoe wilt. Dan kook ik een keer voor jullie ( Mijn nieuwste experimenten op dat gebied zijn natuurlijk ook al besproken…) Of bel even vlak voordat je weggaat, dan kijkt Rien op Meteo hoe het weer in heel Frankrijk is voor de komende week. Dus als er een bericht van hen op het antwoordapparaat staat, krijgt Rien opdracht om dat eerst uit te zoeken, voordat ik terugbel.

En dan krijgen we de volgende boodschap: We zijn vandaag kletsnat geregend op de fiets en hebben dus geen zin in slecht weer tijdens de vakantie. Daarom gaan we eerst naar een camping vlakbij jullie. En als we dan toch in de buurt zijn, komen wij woensdag even assisteren met de werkzaamheden. Zeg nou zelf, dat soort mensen is toch een lintje waard?2a_nl_commandeur_dame

Zoiets is al eerder gebeurd. Een paar jaar geleden zouden zij in oktober komen oppassen. De week ervoor stonden ze met hun caravan 30 km verder op een camping. Toen ze even bij ons langskwamen, was Riens moeder net overleden. Rien zou in zijn eentje met de trein naar Nederland gaan en ik zou op de katten passen. Daar kwam niks van in, zij beëindigden hun vakantie, zodat Rien en ik samen afscheid konden nemen. En toen zij op hun beurt vorig jaar in september plotseling niet konden komen, stond er een ander gouden koppel klaar. Die veranderden op slag hun eigen plannen, zodat wij een geboekte vakantie niet hoefden te annuleren. Ook een lintje voor hen!

Onze relatie met onze “tuinkabouter” hebben we vorig jaar in goede harmonie beëindigd. We waren heel content met Sylvain, maar vaste afspraken waren er niet te maken met hem. Hij werkt namelijk alleen als hij geld nodig heeft en niet als wij dat graag willen. Omdat hij ook plannen had om te verhuizen naar Spanje, kwamen we weer terug bij degene die ons met hem in contact had gebracht, Celine die op de camping al de tuinen bijhield. We zijn dolgelukkig met haar, maar het zwaarste werk in de tuin blijft nu liggen: op een helling staan en dan de bosmaaier hanteren, daar moet je echt sterk voor zijn. Rien kan en mag het momenteel niet doen, dus ja, wat dan? Is het geluk, of het lot? Op de markt komen we Sylvain tegen, die is niet verhuisd vanwege ernstige ziekte van zijn vrouw. Maar hebben wij een probleem? Nou, dan komt hij toch helpen? Die krijgt ook 3_nl_ridder_heereen lintje van mij!

 

Voor Ed en Thea kunnen we bij toeval iets terugdoen. Het moet in september 2010 of 2011 geweest zijn dat wij samen met hen bij ons favoriete restaurant aten. De eigenaresse wees ons op de jongeman die achter ons zat, een Nederlander die op Corsica woonde. Hij was in Die, als manager van de groep Barbara Furtuna, die de volgende avond een concert in de kathedraal  zou geven. Dat was nou jammer, die ochtend gingen wij al vroeg op vakantie. Hij beloofde ons een DVD te brengen van de groep en dat deed hij ook. Toen ik een bedankje mailde, nodigde hij ons uit om een volgende keer zijn olijvenboomgaard op Corsica te bezoeken. Dat deden we, hij gaf ons een uitgebreide rondleiding, terwijl wij daar niets tegenover konden stellen: zijn hele voorraad olijfolie was al uitverkocht.

Afgelopen oktober nodigde hij ons uit voor een concert in Crest en we waren lyrisch, zo ontzettend mooi!  Toen M. een paar weken geleden mailde dat Barbara Furtuna deze vrijdag weer optreedt in de kathedraal van Die, waren wij echt blij. Ed en Thea ook, want die krijgen naast het symbolische lintje kaartjes voor het concert.

En heet van de naald: hierboven schreef ik dat woensdag een stressdag zou worden met twee maal de afstand Die-Valence en weer terug. Omdat Rien in een privékliniek wordt geholpen, moesten we een verklaring van de aanvullende verzekering ophalen, zodat ons eigen voorschot terugbetaald wordt. De alleraardigste man van de EOVI vroeg me of ik ook het déplacement had geregeld. Déplacement, wat is dat nou weer?

Op basis van zijn verzekering zou Rien misschien met een taxi heen en terug gebracht kunnen worden, maar daar moesten we zelf maar even naar informeren. Bij wie dan? Ja, dat wist hij ook niet. De secretaresse van de opererende specialist zei dat we een VSL moesten bellen, alweer een onbekende term. Via onze onbetaalbare buren van de camping –die moeten zeer beslist óók een lintje hebben- hoorden we dat dit de ambulancedienst is. (Wat wij in Nederland een ambulance noemen, is hier een onderdeel van de pompiers, de brandweer. Het vervoer van niet ernstig zieken gaat met de Franse ambulance of een gewone taxi). Meneer wordt dus luxueus vervoerd.

En na de operatie gaan we de zwarte markt op: voor de eerste dagen heeft Rien morfine, die zal hij wel nodig hebben. Maar de hoeveelheid pijnstillers met codeïne??? Bij 5 doosjes zeiden we: Ho maar. Eerst maar eens zien of ze wel nodig zijn….

 

pycaranthaEr zijn verschillende manieren om met geld om te gaan, iedereen kan dat in eigen omgeving zien. Je hebt mensen die heel zuinig zijn, omdat het moet, of omdat het een levenswijze is. Anderen leven in weelde, die geven  hun geld gemakkelijk uit, omdat ze genoeg hebben of omdat ze alles willen hebben wat ze mooi vinden. En daartussen zitten veel andere manieren om geld te besteden. Dat we daarin niet allemaal gelijk zijn, maakt het leven wel boeiend.

 

Wijzelf hebben al vanaf onze studententijd veel geïnvesteerd in “stenen”. Toen kreeg je als samenwonend stel gewoon geen huurhuis, hokken hoorde niet. Voor het geld dat we aan huur kwijt zouden zijn, konden we wel een minihuisje kopen. Het was geen vetpot, ik ontving een maximale studiebeurs en Rien zelfs minder dan dat. Maar ons inkomen vulden we handig aan:  door per week drie uur als caissière te werken, verdiende ik tegelijk mijn ziektekostenverzekering. Verbouwingen aan dat eerste huisje konden we betalen door de inkomsten uit vakantiewerk. En ons eerste tuintje daar was misschien maar 16m2, toch was het voor ons pure weelde.

Cadeautje van de natuur

Cadeautje van de natuur

 

Eigenlijk hebben we dat altijd zo gedaan,  investeren in “stenen”.  Voor ons geen verre reizen, geen designerkleding, geen Ferrari. Alles wat we konden missen, staken we in het verfraaien van huis en tuin.

En dat ging niet altijd even soepel, zo stond ik eens woest tegenover Rien: voor de verandering van een stenen schuur in een winkel bij zijn eigen bedrijf wilde hij zo weinig mogelijk lenen. Dus  de hele verbouwing moest van ons maandelijks inkomen betaald worden. Dat er geen geld meer was voor een in mijn ogen noodzakelijke nieuwe jas, ging mij echt te ver. Die jas kwam er, het bedrijf ook…wel met een kleine lening.

 

Ook later was het nog wel eens heel krap, onze eigen planning. Zo had een Franse bank ons halverwege 2003 een lening toegezegd voor de verbouwing van een gîte.  Eerdere investeringen deden we tot dan toe uit eigen zak, maar deze opknapbeurt werd iets te duur. Er zat namelijk astbest in het dak, dat moest er dus af. De bank gaf maanden daarvoor al groen licht, we mochten alvast beginnen en zij zou de stukken wel tekenen. Toen we halverwege de verbouwing waren, weigerde ze alsnog. Met kunst- en vliegwerk overleefden we die winter en konden we de klus afmaken. Zonder lening dus….

 

Orchis Pyramidalis

Orchis Pyramidalis

We doen het nog steeds, investeren in huis en tuin. Maar geluk zit niet in de grootte van je woning, niet in de hoeveelheid luxe. Geluk is als je blij en tevreden kunt zijn met wat je hebt. Zo genieten wij mateloos van onze tuin en de wonderen die zich daar voordoen.

Aan de voorkant van het terrein staat een grote, hoge haag, die vooral bestaat uit Pycarantha, een vuurdoorn. Toen we het huis kochten was deze, na 6 jaar verwaarlozing, monsterlijk groot geworden. En vanwege de grote, scherpe doornen heeft Rien een bloedhekel aan die heg. Maar nu  bloeit hij overdadig, echt mooi om te zien.

 

In een stukje tuin dat we vorig jaar hebben aangelegd, staat zomaar een grote pol klaprozen, de coquelicot,s te bloeien. De fruitbomen hangen inmiddels weer vol vruchten, die hebben de nachtvorst overleefd. Van een schoonzus kregen we een stek van een heel bijzondere druif. Voor het eerst krijgen we nu druiven uit eigen tuin…

En dan zien we iets heel bijzonders: In een talud, midden in het niet gemaaide gras,  vinden Rien en ik zomaar een paar orchideeën. Twee ervan staan al in volle bloei, de Bijenorchis. De derde, de Orchis Pyramidalis,  komt net met haar kopje boven de bodembedekkers uit.  Het lijkt wel een roze variant van de Blauwe Druif, maar dat wordt straks een prachtige bloem. Als het goed is, komen er nog meer van, pakweg 30 stuks, in ons weiland. De derde soort, het Soldaatje of de Orchis Militaris, is inmiddels al uitgebloeid.

Bijenorchis

Bijenorchis

De natuur hier in de Drôme geeft dit zomaar gratis, dat is toch weelde?

 

Abracadabra.

une batterie

une batterie

We wonen hier alweer 14 jaar en toch verwonderen we ons nog iedere dag over de Franse taal. Het lijkt soms wel abracadabra ( wat een toverspreuk is of onbegrijpelijk woordgebruik.) Zo is de zogenaamde turbotaal momenteel in de mode. Bon App, zeggen ze hier voor de maaltijd, de afkorting van Bon Appétit. De kapster vraagt mij Com d´hab? en bedoelt Comme d´habitude?, zoals gewoonlijk. En de jongens die iets aan het zonnescherm moeten veranderen, maken het wel heel bont. Ze vertrekken met de woorden Bon Aprèm. Ze bedoelen Bon après-midi, een goede namiddag.

Heel boeiend zijn ook de fouten die wij – en de toeristen ook- regelmatig maken met de zogenaamde faux amis, de valse vrienden. Het zijn woorden die zowel in het Frans als in het Nederlands voorkomen, maar net iets anders betekenen. Een leuk voorbeeld is het woord batterij. Wij zijn geneigd dat te vertalen met la batterie, maar dat is een accu. Een batterij is namelijk een pile.

une pile

une pile

Nee, niet een pil. Toen een Nederlandse gast bij de apotheek een pil voor een bepaald kwaaltje vroeg en daarbij het woord pile gebruikte, begreep deze er niets meer van. En voor de mensen die met de auto naar Frankrijk gaan: een file is een bouchon. La file bestaat ook, maar dat is een rij. Alhoewel: als je in de file zit, sta je ook vaak in een rij…

Het horloge is een montre, un horloge is een klok of een uurwerk. In de stadswandeling van Chatillon moet je bij het horloge afslaan, dan is het wel aardig als je weet dat dit bij de klokkentoren is.

De koffer is ook zo´n faux amis. Op vakantie neem je een valise mee en je waardevolle spullen doe je in de kluis, de coffre. Als je een krantje koopt, is dat le journal. Le courant, het woord dat wij vroeger wel voor krant gebruikten, betekent stroom, of stroming.

En pas op met het woord nul. In het Frans is dat zéro. Gebruik je nul, dan zeg je dat iets of iemand waardeloos is.

Post is ook zo´n lastig woord. De post in de brievenbus is le courrier, het postkantoor is la poste en le poste is de standplaats. Hiermee kun je dus 3 x de mist ingaan.

Het is trouwens maar waar je je druk over maakt. Een kennis van ons vervoegt geen enkel werkwoord en maakt nooit een verschil tussen le en la. Ondanks alle missers die daar het gevolg van zijn, begrijpt iedere Fransman hem.

Waar we zelf nog wel eens de fout mee ingaan, zijn de uitdrukkingen. Wij zijn geneigd die woord voor woord te vertalen, maar voor Fransen is het dan abracadabra. Zo zei ik eens tegen onze doodgoeie buurvouw, die ik een tijdje niet gezien had: He, leef je nog? Tenminste, dat was mijn bedoeling. Nicole keek me heel vreemd aan: ze stond voor me, dus natúúrlijk leefde ze nog.

En soms gaat het gewoon mis, omdat ze hier een ander woord gebruiken. Voor Nederlanders die in Frankrijk wonen of er vaak verblijven, is er een speciale website: www.nederlanders.fr. Mensen helpen elkaar daar, stellen vragen, geven adviezen en soms zijn er leuke columns te lezen. Zo las ik daar een artikel van Nicky Bouwmeester over een aantal uitdrukkingen die in het Frans net iets anders zijn dan in het Nederlands.

Wij weten precies wat we bedoelen als we zeggen: Nu zijn de rapen gaar! De Fransen maken daar van: Les carottes sont cuites, de wortelen zijn gekookt. Als haringen in een ton zitten is hetzelfde als Comme sardines dans une boîte,als sardientjes in een blikje.

Wij Nederlanders willen geen slapende honden wakker maken, Fransen laten hun kat met rust: il ne faut pas réveiller le chat qui dort. En wij zien beren op de weg, zij wolven: voir des loups. Met de hond en de kat is er nog zo’n aardige verwisseling. Er is geen hond, zeggen wij, voor de Fransen is het de kat:  il n’y a pas un chat.foto

Als iets een rib uit ons lijf kost, is het duur. De Fransen zeggen dat het hen een arm kost, ça coûte un bras. Of nog leuker: la peau des fesses, de huid van je billen verpatsen om iets te kunnen kopen.

Ook grappig: Roken als een ketter is hier roken als een brandweerman: fumer comme un pompier.

En een uitdrukking die in het Nederlands nogal eens fout gaat, is de mond-tot-mondreclame. Let maar op hoeveel mensen niet zeggen: mond-op-mond ( is wel heel letterlijk…). In Frankrijk voorkomen ze die vergissing, want daar is het van mond tot oor: de bouche à l’oreille.. En zo gaat het ook letterlijk, toch?

Net een ander woord kiezen ze ook voor de handdoek in de ring werpen, zij gooien de spons: jeter l’éponge. En wij krijgen soms een gepeperde rekening in een restaurant, de Fransen een gezouten: une note salée.

In diezelfde column stond een prachtig plaatje over de prijs van een kop koffie op een terras.note-salée-gepeprde-rekening-535x336

Dat kost € 7,- als je zegt: “Een koffie”,

€ 4,25 voor “Een koffie, alstublieft.”

En slechts € 1,40 voor degene die het heel beleefd vraagt: “Goedemorgen, mag ik een koffie alstublieft?”

Wij doen dat laatste automatisch, niet alleen omdat we ons aanpassen aan de gebruiken hier, maar ook omdat beleefdheid niks kost. Zelf zaten we er eens bij toen een vriendje de ober riep met de woorden: Garçon! Het klonk alsof er een kwajongen bij de les geroepen werd. We kregen er plaatsvervangende schaamte van.

Onze buurvrouw van de camping houdt van taal en ze vindt het bijzonder dat wij zo geïnteresseerd zijn in “haar” Frans. Dus ik vertel haar over  bovenstaande uitdrukkingen. Die snapt ze wel, maar de faux amis, dat is lastiger uit te leggen. Maar als we het over beleefdheid hebben, zitten we weer volledig op een lijn. Zij hebben vroeger een bar gerund en Nicole kent het van toen nog wel: van sommigen krijg je Ni bonjour, ni le merde. Niet een groet, niet de shit.

Ook al is het soms abracadabra, de Franse taal blijft toch heel erg leuk.

Rendez- Vous

Het is een bekende uitdrukking: in tijden van nood leer je je vrienden kennen. Nou was er bij ons niet sprake van echt grote nood, maar de laatste maanden behoren ook niet tot de leukste van ons leven. Iedereen heeft het wel eens, zo’n periode dat er van alles tegelijk kapot gaat. Als het allemaal gerepareerd of vervangen is, dan ben je dat zo weer vergeten. Maar gezondheidsproblemen hakken er toch wat steviger in. Je merkt dan- via mail, telefoon of lijfelijk-  wie je echte vrienden zijn. Als we even naar ons moederland gaan, willen we graag een Rendez- Vous met het Nederlandse deel ervan.

Je hoeft van mij niet weg, hoor

Je hoeft van mij niet weg, hoor

We crossen nu eens niet het hele land door, vrijwel iedereen komt naar ons huisje. Behalve  het eerste stel, dat woont bijna naast “ons” vakantiepark. Rien leerde H. in 1976 kennen bij een sportclub. Ze waren toen allebei leraar en leerlingbegeleider van beroep. Later haalden de mannen tegelijk het horecadiploma: een kroeg beginnen leek hen wel aardig, maar het kwam er uiteindelijk nooit van. Beiden droomden van een eigen camping. Terwijl Rien nog les gaf, legde H. al de basis voor zo’n natuurterrein op zijn eigen landgoed. Wij vertrokken in 2001 naar Frankrijk voor onze onderneming en hij begon in diezelfde tijd ook. We hebben inmiddels al heel wat ervaringen uitgewisseld, van beginnersfouten tot “beste methodes”. En het is altijd even fijn met hen. Volgend jaar kunnen we 40 jaar vriendschap vieren.

Dat geldt ook voor R, die 40 jaar vriendschap in 2016.Het is vaste prik geworden: ik zet Rien af bij hem en ga daarna heerlijk shoppen. De hele HEMA afstruinen bijvoorbeeld. Of bij de Xenos een zak met rommeltjes kopen, voor een habbekrats. Als de tassen vol zijn ga ik terug naar R. en R.. Die hebben tegen die tijd hun ” mannen-onder-elkaar” gesprekken net afgerond en dan gaan we met zijn drietjes naar de Chinees. Ook daar altijd diepgaande gesprekken, bijvoorbeeld over relaties en hoe die in de loop der tijd kunnen veranderen. Daar vullen we zo een hele avond mee, onder het genot van drank. (Of is dat borrelpraat?)

Kort daarna komen mijn hartsvriendinnen met hun camper bij ons. Ik ben wel een beetje jaloers, want zij hebben hun prachtige poes bij zich. De mijne zit te boeven in Frankrijk: als er oppassers zijn, gaat Gaia altijd even puberen. Ze laat zich weinig zien en komt pas rond middernacht binnen. Dat acclimatiseren kost een paar dagen, dan is ze gewend aan de nieuwe verzorgers. Pluis, de mooie poes aan een lijntje, gedraagt zich  voorbeeldig. Met de dames maken we een prachtige wandeling rond het meer dat naast het vakantiepark ligt. En met hen hebben in de zomer ook wat te vieren. Dus de volgende Rendez-Vous is al opgenomen in de planning.IMG_0729

We slaan geen keer over: ook J. en M. moeten we zien. Toen Rien in 1976 solliciteerde als leraar, stond de directeur van die school onverwacht op onze stoep. Ons nieuwbouwhuis was een typische studentenwoning: jute aan de muren, geen gordijnen, maar veel bladplanten in het raamkozijn en overal macraméwerkjes van eigen hand. De misser van de maand was wel ons wijnrekje met welgeteld 5 flessen wijn. Wij waren apetrots op een fles die al 10 jaar oud was. De kenner zag meteen dat het bocht was, maar –heel keurig- zweeg erover.  De directeur kwam hoogstpersoonlijk langs, omdat hij eerst wilde zien wat voor vlees er in de kuip lag. Dat beviel kennelijk, want hij en zijn vrouw werden meteen vrienden. En elk jaar komen ze bij ons in Die. Volgend jaar dus ook met hen 40 jaar vriendschap.

Toen we eind 2001 naar Frankrijk verhuisden, gaven ze ons een bloembollenpakket. Ieder jaar keek ik die bolletjes in januari bijna de grond uit. Helaas bleven ze bij de verkoop van het bedrijf met /in de grond achter. En wat krijgen we nu als cadeautje??? Nieuwe bloembollen!

Een andere verrassing wordt ons bezorgd door familie. Op een ochtend drinken we net ons kopje koffie als we een SMS-je ontvangen: “We vertrekken nu”. Geen afzender erbij en wij verwachten ook geen gasten. Gelukkig kunnen we achterhalen dat de broer -die de volgende dag op het programma stond- nu al onderweg is. Ik ga als een speer naar de supermarkt en als ik thuiskom, zit de familie er al. Was het berichtje dus ook een half uur onderweg. Onverwacht en misschien daarom dubbel gezellig.

Bijna 38 jaar duurt de vriendschap al met het volgende stel. Eerst waren ze overburen in een nieuwbouwwijk, tot wij verhuisden naar een woonboerderij. Zij volgden ons een paar jaar later. Onze contacten varieerden met de drukte van ons bestaan: carrières, kinderen… soms is er gewoon niet genoeg tijd voor iedereen.  Maar het deed niks af aan onze relatie.

Al het eerste jaar kwamen ze kamperen in Die. A. was dierenarts en regelde zelfs vanuit Nederland medicijnen  voor een ziek huisdier. En inmiddels passen ze alweer een paar jaar op ons huis en de poes als wij in Nederland zijn. Altijd in het najaar, deze keer kunnen we hen eens in Nederland ontvangen.

En dan nog een heel bijzondere Rendez- Vous. In alle vroegte haal ik mijn moeder op, zodat zij ons huisje ook eens kan bekijken. Van de andere kant van het land komt een neef met zijn vrouw en dochter 2 tantes brengen.  Met de ene tante speel ik Wordfeud en daardoor wisselen we dagelijks berichtjes uit. De vraag of ik een Pandora-armband heb, ( nee, een Trollbeads) verbaast me daarom niks. En als ze wil weten welke bedeltjes ik al heb, gaan er geen belletjes rinkelen. Het is dus een hele verrassing als ik van de beide tantes 2 zilveren bedeltjes krijg. Aan die armband hangt ook al een poes , gekregen van mijn hartsvriendinnen. De rest gaf Rien me, ik ben nu dubbel waardevol voor hem..

Het is een leuke familiedag, we lachen heel wat af. Er worden foto’s gemaakt en meteen verstuurd. Een vriendin reageert daarop: de nieuwe K3. Mochten ze willen, de dames van 85, 83 en 71 jaar oud…

De nieuwe K3 met hun manager

De nieuwe K3 met hun manager

Ze hebben de bombardementen in Rotterdam meegemaakt, ook het voedselgebrek, en ze halen veel herinneringen op. Niet alleen de indringende verhalen, over de oorlog, maar ook over de pret die ze vroeger hadden. Door het halen en brengen ( dat kost alleen al 4 uur) is het een lange dag, maar het verveelt echt geen seconde.

En naast al die afspraken met onze dierbaren, is er ook nog tijd om simpelweg te genieten van met zijn tweetjes zijn, buiten op het terras of binnen met een boek. Na 2 weken is het weer genoeg geweest, we gaan met plezier terug naar Frankrijk. Nog eventjes en dan begint het nieuwe seizoen. De meeste gasten kennen we al, dus dat wordt een hernieuwde Rendez-Vous.

Ik heb er zin in. De tuin is er in ieder geval al helemaal klaar voor. Onze oppasser heeft, misschien ook vanwege onze lichamelijke mankementen, deze keer nog harder gewerkt dan anders. De tuin is een plaatje! En als we thuiskomen, is de poes door het dolle heen: ze blijft maar rondjes rennen alsof ze wil zeggen: Kijk mij eens leuk zijn, je hoeft niet weg te gaan, hoor….

Het was ons eerste voorjaar hier in Frankrijk, in 2002. Een sportieve schoonzus ging met man en kind een fietstocht maken via Marignac naar St.Julien-en-Quint en St. Croix en daarna terug naar Die. Ze kwam zo enthousiast terug, dat Rien en ik dat zelf wilden aanschouwen. De eerste kilometers staan nog steeds in mijn geheugen gegrift: de stijging hield maar niet op, na iedere bocht kwam er weer een nieuwe helling. ( Let wel: bij de Drômoise, de toertocht in september is dit parcours de eenvoudige familietocht….). Net toen ik er de brui aan wilde geven, kwamen we in een lieflijke vallei.valquint

Zo dichtbij, zo mooi, en toch sloeg ik het niet op in mijn geheugen. Tot mijn oog kortgeleden viel op een artikel in een blad over natuurpark de Vercors.

 

Deze ongerepte vallei rondom het riviertje La Sure is van een verstilde schoonheid. Het landschap ziet er uit alsof de tijd er 50 jaar heeft stilgestaan. Dat komt ook door (veel van) de bewoners, die een duidelijke voorkeur hebben voor biologische landbouw en veeteelt. Zo is er in St. Croix, een dorp met 100 inwoners, een wijnboer die al vanaf 1968 op biodynamische wijze de druiven voor de Clairette verbouwt.

En Vachères-en-Quint, een gehucht met slechts 30 bewoners, kent zelfs 4 landbouwbedrijven die op die manier werken. Een ervan wordt geleid door een Nederlandse, die daar al heel lang woont. We waren daar eens, tijdens de Ferme à Ferme, een open dag op diverse boerderijen.

Haar moestuin, de kassen, de kippen die tussen de brandnetels scharrelen… alles ademt de sfeer van vroeger. Maar niet haar producten, die zijn modern en gewild: chutneys, ingemaakte groenten, gedroogde tomaten, kappertjes enzovoort. En ook haar medicinale en aromatische planten zijn populair. Gedroogd of vers geplukt worden ze afgenomen door diverse grote bedrijven hier in de omgeving, o.a. door L’Herbier du Diois, een grote kruidendrogerij die van de grond af aan is opgebouwd door Nederlanders.

Daar zit ook een geitenboerderij, waar men de beroemde Picodons maakt: een behoorlijk sterke geitenkaas. Men houdt er ook een kudde stierkalfjes, voor het biologische vlees.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het dorpje St.Croix is op het eerste gezicht niet echt bijzonder, als je er zo doorrijdt. Maar het ligt wel mooi, uitkijkend op de vallei van de Drôme en die van de Sure. Op een heuveltop vindt men nog de ruïnes van een kasteel, les Tours de Quint.

Het dorpje heeft een rijke geschiedenis, vanaf de Romeinse tijd, het klooster uit de twaalfde eeuw, en ook het religieuze gebouw naast het dorpsplein, dat twee godsdiensten herbergt ( protestants en katholiek): de diensten worden gescheiden door een muur.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het vroegere kasteel bestond uit 3 torens, die allemaal een andere functie hadden. De een was meer een uitkijktoren, de tweede bevatte 3 niveaus en was eigenlijk een woning. En de derde toren had de afmetingen van een echt kasteel, met een officiële aula, latrines en een appartement.

In de 12e en 13e eeuw was er –zoals op veel plaatsen- een conflict tussen de bisschoppen van Die en de graven van Poitiers, dat ging over het bezit van het kasteel. De familie Quint ( vandaar de naam Vallée de Quint) werd eigenaar van het gebouw. Maar het kasteel werd in de 16e eeuw verwoest, de torens daarna tijdens godsdienstoorlogen en de rest later op bevel van de koning.

Ook bijzonder: in het dorpje is een oud klooster, dat er in ieder geval al was in 1104.

Het werd geplunderd en in brand gestoken door de Hugenoten en later weer gerestaureerd. De bisschoppen van Die vestigden er in 1689 een seminarie in. Zo´n honderd jaar later verviel het aan de commanderij van Malta. De laatste nonnen van de Ursulines vertrokken in het jaar 1979. En tegenwoordig is het een internationaal ontmoetingscentrum. Er  komen musici, schilders, plantkundigen en wandelaars uit de hele wereld bijeen.

 

Botanische tuin

Botanische tuin

Onderdeel van die geschiedenis van het klooster is de  botanische tuin, al in de 13e eeuw aangelegd door de monniken. Rond een rosarium staat een verzameling van  270 botanische en geneeskrachtige planten. ( De tuin is vrij toegankelijk) . Op borden wordt uitgelegd wat men er kan zien. En voor de mensen die er dorst van krijgen: sinds januari 2015 is er een bierbrouwer gevestigd.

 

 

Ondertussen genieten wij van de prachtige rit. We verlaten een paar keer de doorgaande weg, om naar een dorpje te gaan, wat aan het eind van de wereld lijkt te liggen. Het zijn zogenaamde villages perchés,  hoger gelegen dorpjes, zoals St. Etienne-en-Quint of St. Andeol. Een kerk, een paar huizen…dat is het dan.

Marignac-en-Diois

Marignac-en-Diois

De smalle wegen leiden ons door dennenbossen en donzige eikenbomen, langs velden met tijm en lavendel, sleedoorn en bremstruiken. We genieten nu, in het voorjaar, van de hellingen vol met Primula’s.

En dat ligt hier zomaar naast onze deur…Quint, valleée belle et bio.

Village perchée

Village perchée

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 204 andere volgers