Feeds:
Berichten
Reacties

Egotrip

ego-woord-letterzetseltype-18610583Al jaren wil ik een keer in mijn eentje naar Nederland, om alleen ” mijn ding” te doen. Een echte egotrip dus.

 Weken van te voren begint Rien me al uit te leggen hoe zijn auto werkt. Ik rijd er in Nederland altijd in, maar deze keer moet ik veel meer weten. Zoals over de fourwheeldrive, handig als de weg glad is. Omdat de telefoonverbinding slecht is in ons huisje moet ik met Facetime leren omgaan. Dan kunnen we op die manier contact houden. Thuis, onder toeziend oog van Rien, gaat dat best, later wordt het een wanhoop: het is heel knap hoe ik altijd de knopjes weet te vinden waar ik beter af kan blijven….

De eerste dag van de heenreis verloopt voorspoedig, ook omdat ik aangenaam reisgezelschap heb. De volgende dag plenst het onophoudelijk.  L. en ik krijgen de ruitenwisser niet in de goede stand, zelfs niet als we op een parkeerplaats alles uitproberen. Uiteindelijk wordt Rien gebeld en is het zo opgelost.

Als ik mijn copiloot in Almelo op het station heb afgeleverd, leidt de routeplanner me via een schitterende route naar ons huisje. Dat is nu precies wat ik wilde, plekken zien waar ik lang niet geweest ben…

'n Prachtige omgeving

‘n Prachtige omgeving

 Meteen bij aankomst is er al paniek. Ik kan de opladers van de telefoon en laptop niet vinden. Tegenwoordig kan een mens toch echt niet meer zonder! Maar Rien weet raad, hij weet precies waar hij ze opgeruimd heeft. Bovendien schijnt zo’n oplader niet eens duur te zijn, paniek voor niks dus.

 Gelukkig doe ik de volgende ochtend meteen wat boodschappen, want daarna ben ik aan huis gekluisterd door de ijzel. Mijn plannen voor het vieren van mijn verjaardag worden bevroren en dus zit ik daar helemaal in mijn uppie. Wel krijg ik zo’n 25 mails, berichten en Facetimegesprekken. Thuis liggen een paar ansichten in de bus en zelfs hier op het park is er een kaart bezorgd. De dag ervoor was er al een boeket afgeleverd bij de receptie. Glibberend heb ik dat opgehaald.

 

Leuke felicitatiekaart

Leuke felicitatiekaart

Maar ik verveel me geen seconde. De tekst van mijn boek is af, Rien zet die in het format van de uitgever en ik moet dat weer controleren. Zo breekt dat programma woorden verkeerd af, dan staat er afbr en begint de volgende zin met eken. Ook het uitlijnen gaat niet helemaal goed. Daarna bedenkt Rien dat er aan het eind van de hoofdstukken foto’s geplaatst kunnen worden. Ik heb pakweg 1000 oude ansichten van Die op mijn computer en met het uitzoeken ben ik wel even zoet. Dagenlang zit ik met de laptop voor mijn neus met rechts de IPad, in directe verbinding met Rien. Ik heb werkelijk niet de tijd om hem te missen..

 Op mijn verjaardag zelf, als de ijzel weg is,durf ik ‘s middags voor het eerst weer in de auto. En dat is zo leuk: de verkoopster bij de drogist herkent me en de serveerster die een kop koffie brengt ook en ze neemt alle tijd voor mij. Het maakt deze bijzondere dag toch nog leuk.

 Onze novemberoppas stuurt me een bericht: Vind je het leuk als we komen theedrinken? Ja, antwoord ik. Volgende bericht: En vind je het ook leuk als we je voor je verjaardag een etentje aanbieden in het restaurant naast het park? Zeg dan maar eens nee…Ze nemen ook nog een prachtig boeket mee. En de eerste dag had ik mezelf al getrakteerd op een bos tulpen. Het huisje lijkt wel een bloemenstal, wat geniet ik daarvan!

Die vrijdag is er nog iets leuks. Ik ga lunchen met een oud-collega die ik na 1989 nog maar sporadisch heb gezien. Ze neemt een bak met bloembollen mee, niet wetend hoe gek ik daarop ben. En helemaal bizar: er komt nog een felicitatie binnen van een oud-collega, met wie ik al tijden geen contact meer heb.

 Op zaterdag heb ik alsnog het verjaardagsprogramma: eerst naar mijn moeder en daarna naar een vriendin in Leeuwarden. Alleen al de reis, pure nostalgie! Zelfs het verdwalen in die stad kan mijn humeur niet bederven. Met S. heb ik frequent contact via Wordfeud en de mail, maar het is zes jaar geleden dat we elkaar echt gezien hebben. Ik krijg eerst een rondleiding door  haar dertigerjarenhuis. Ze heeft het helemaal in die stijl ingericht, samen met Marktplaats. Aan nieuwe spullen hecht ze niet, ze gaat liever de hele wereld over tijdens vakanties. Zelfs in het donker vind ik de terugreis leuk.

 Op zondag ga ik naar een andere verjaardag. Het lijkt eerst wat oubollig, een beetje visite, maar het ontaardt in een reuze gezellige boel. Wij, de gasten, zijn proefpersoon bij een gezelschapspel dat de gastheer en gastvrouw zelf hebben bedacht. Het loopt nog niet helemaal op rolletjes en juist dat maakt het verrassend leuk. Voor mijn geboortedag heeft J. kaarsenhouders gekocht die qua kleur precies passen bij onze nieuwe bank. Dat wist ze niet eens. Hoezo, toeval bestaat niet?

 De dag erna komen onze andere vaste oppassers op bezoek. Dat is gewoon gezellig. Op dinsdag lunchen vrienden -die in Frankrijk hun tweede huis hebben-  bij mij. Ik krijg een spannend boek en voor Rien  geven ze alvast een cadeautje mee. Dat kunnen ze eigenlijk best op zijn verjaardag komen brengen, want ze rijden op hetzelfde moment terug naar La Douce France als ik.foto

 

Woensdag nog even op familiebezoek en ja, in die plaats is ook de kledingzaak waar ik graag kom. Het is er een gekkenhuis, want de opruiming is net begonnen. Ik stort me tussen de grijpende en graaiende vrouwen en heb binnen de kortste keren een paar leuke dingen te pakken. Dan naar de familie, die me bezorgd ontvangt: Gaat het wel goed tussen jou en Rien? Vrijwel iedereen kent mijn wens om eens alleen naar Nederland te gaan, maar het was hen ontgaan. Ik kan ze verzekeren dat het allemaal nog goed zit.

 De dag erna drink ik koffie bij vrijwilligers die ons 7 jaar hebben geholpen op de camping. Binnen een mum van tijd hebben we het over de meest opvallende gasten van de camping, het onderwerp van mijn Gastenboek.

 En dan is het alweer bijna voorbij. Ik pak de auto in, maak het huisje een beetje schoon en vertrek de volgende ochtend naar mijn vriendinnen in de Randstad. Als ik even met hen meega naar de kaasboerderij, ben ik onder de indruk van het mooie landschap daar. Dat is niet aan dovemansoren gezegd, meteen krijg ik een twee uur durende rondleiding door Nieuwkoop, Boskoop, Zwammerdam en omstreken. Daar zijn maar twee woorden voor:Geweldig Genoten!266px-Watertoren_(De_Meije)

 

Na een nachtje slapen is het vroeg opstaan: L  wordt om 8 uur bij me afgezet en dan weg, op naar huis. In België is het echt naar winterweer. Gelukkig knapt het later op en mede dankzij de cafeïne kan ik toch in 1 dag 1077 km overbruggen. Een bikkel noemt de man van L. mij. Ik vind het zelf ook wel stoer, maar voorlopig was dit het, mijn egotrip.

Nu weer in het gareel, mijn boek uitgeven. Daarover de volgende  keer meer.

Tradities

Onder aanvoering van Wilders zijn er nogal wat mensen die de grote instroom van vluchtelingen als een bedreiging ervaren. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, als je zelf volledig afhankelijk bent van de overheid, met de AOW,  zorg, huisvesting en dergelijke. Maar als je het zelf goed hebt, kun je je dan niet een beetje inleven in andere mensen? Ik zou in ieder geval óók op de vlucht slaan als mijn leven of dat van mijn familie in gevaar was, als ik bang zou zijn dat de volgende bom mij zou kunnen raken, als mijn werk niet meer mogelijk zou zijn, als…

Ik beweer heus niet dat álle vreemdelingen maar naar Nederland moeten komen, maar een beetje medegevoel mis ik wel eens. Nieuwe mensen om je heen brengen andere gewoonten mee en dat heeft ook zijn leuke kanten. Wij kwamen op die manier in aanraking met de kersttradities hier in Frankrijk.

buche-noel-143832We woonden er nog niet lang, toen onze buurvrouw vroeg of ik ook een bûche  ging maken voor de kerst. Het duurde even voor ik begreep dat het om een boomstam ging. Heel schattig schreef ze het recept voor mij op een velletje papier. Eenmaal thuis, bleek dat ik daar niets van begreep. Ons Frans was nog niet zo goed, haar handschrift redelijk onleesbaar. Geen nood, “buuf” zei: “Haal jij zelf maar marrons en een paar pakjes boter en dan gaan wij er samen eentje maken.” Dat leverde al meteen weer een volgend probleem op. Ik haalde de marrons en de boter, kwam thuis en zag toen op het etiket chataignes staan. Getsie, verkeerd, dus terug naar de winkel.

Ik kende de caissière goed en verwachtte geen problemen. Maar ze keek me aan alsof ze water zag branden en haalde de bedrijfsleider erbij. Die legde me uit dat het allebei kastanjes waren, ik nam dus het gekochte blik weer mee naar huis. Met “buuf” bakte ik een biscuitdeeg, smeerde er een botermengsel, crème au beurre,  op en rolde het op. De kastanjecrème aan de buitenkant van de rol, kerstversiering zoals hulstblaadjes erop en klaar was Kees. Vanaf dat jaar aten we altijd een bûche met kerst. Maar we blijven toch Nederlanders, voor ons is het een stuk gebak bij de koffie. Voor de Fransen is de bûche de Noël het einde van het kerstmaal, een dessert dus.

Er is ook een ander soort als dessert, de ijskoude versie. Beiden zijn voor de patissiers, de banketbakkers, een echte uitdaging: al hun creativiteit kunnen ze erin kwijt. Persoonlijk vind ik de bûches, die het dichtst bij de oorsprong blijven, het mooist.Buche-Noel-4

 

In de 12e eeuw gooide men op kerstavond, het moment van de Winterzonnewende,  een groot blok hout op het vuur, dat langzaam –liefst langer dan 3 dagen- zou branden. Het moest bij voorkeur de stam van een fruitboom zijn, want dat zou een goede fruitoogst bevorderen. Vanwege de druivenoogst werd er ook wel  wijn over de stronk gegooid. De overgebleven as werd later over de landerijen verstrooid. Het ritueel was ook bedoeld om blikseminslag en ongeluk te voorkomen. Daarom werd er veel gebeden rond het vuur.

 

Van Anne Sophie Pic, driesterren

Van Anne Sophie Pic, driesterren

Doordat de grote haarden verdwenen, ergens in de 19e eeuw, werden de te verbranden boomstammen kleiner. Weer later verving men de echte boomstronken door gebak in die vorm. Anne-Sophie Pic, kok en eigenaar van een driesterrenrestaurant in Valence, creëerde dit jaar een prachtige versie van een begroeide boomstam.

 

Onze eigen bakker maakte er ook een plaatje van. En de ijstaart die we bij de buurtjes aten, was eigenlijk te mooi om aan te breken.

Leven in een ander land betekent kennis maken met andere tradities en een andere cultuur, voor beide partijen. Zonder die buitenlanders waren er bijvoorbeeld in Nederland geen Chinese, Griekse en Mexicaanse restaurants geweest. Wijzelf nemen hier in Frankrijk over wat we prettig vinden -zoals het glas wijn à midi, om 12 uur-  en behouden de Nederlandse tradities die voor ons belangrijk zijn. Zoals het kopje koffie rond een uur of tien, thee in de middag en oliebollen met Oudjaar.

Persoonlijk ervaar ik die verschillende tradities, gebruiken en culturen als een verrijking. En dit was ook zo’n aardig traditie: in Marseille riep men vroeger, bij het aandragen van de boomstronk “Noël vient, tout bien vient”. Het is streektaal voor “Als Kerst aanbreekt komt al het goede.”

Dat wens ik u toe voor 2016: Al het goede!fireworks-1758_960_720

 

 

PS 1: De volgende column verschijnt rond 19 januari

PS 2: Even genieten van Die en omgeving, vanuit uw stoel? Kijk naar

http://vercorstv.wmaker.tv/Die-a-la-croisee-des-chemins_v976.html

 

 

Fijne Dagen !

Oudejaarsavond 2014 vierden we met een heel stel Nederlanders. Pakweg de helft van hen had een minder goed jaar achter de rug, vooral door gezondheidsproblemen. Daarom wensten we elkaar om middernacht niet alleen een Gelukkig Nieuwjaar, maar we zeiden ook: 2015 wordt vast beter. Helaas duurde dat laatste nog even voor ons, want nooit eerder hadden we zoveel tegenslagen achter elkaar en ook nooit zo lang. Gelukkig vormden vrienden en familie een vangnet en zorgden alle gasten van de gîte en de studio ook nog eens voor een welkome afleiding. Daar hadden we dus mazzel mee. En toen, zo eind oktober, keerde het tij.

Rien begon bijna fluitend aan de klussenlijst die er nog van de afgelopen winter lag. Eerst het tuinhuis bouwen en daar water en elektra aanleggen. Nu het af is, denkt hij al aan het opleuken van de buitenkant: een bankje erbij, de aanplant regelen enzovoort. Maar dat is nog even toekomstmuziek.

Daarna werd de wasmachine voor de gasten geïnstalleerd, het ding stond al maanden in de weg. Natuurlijk moest mijn eigen Piet Precies een nieuw – en vooral langer- aanrecht in zijn werkplaats en nieuwe plankjes aan de muur: nog even en hij kan gaan wonen in zijn atelier, zo mooi wordt het.0165e66f1101ec3712f04bcc4fcf419b6e7f167302_00001

Toen was de woonkamer aan de beurt, eerst het “Harryhoekje”, met de vogeltjes van Riens lievelingsoom: plankjes in de hoek en een lief lampje erboven. Vervolgens arriveerde de nieuwe bank. Oeps, even niet aan gedacht: hij kwam precies voor een radiator. Een middagje werk, toen zat en stond alles weer op de goede plek. Uit de 30 jaar oude salontafel haalde Rien het middenstuk en zette het toen weer aan elkaar. Een kleurtje erop, nog even aflakken en dan kan hij mee naar ons huisje in Nederland. Nu nog de dimmers plaatsen. Drie jaar geleden kochten we lampen,die ter plekke prachtig licht gaven. Eenmaal thuisgekomen, bleek dat ze in de winkel kennelijk gedimd waren. Wij zaten ineens in een felverlicht aquarium. Daarom gebruikten we deze lampen niet. Dimmers vinden voor halogeenlampen was niet simpel, maar het is uiteindelijk gelukt. Met de kerstboom erbij, de brandende houtkachel en een paar kaarsjes op tafel: het zijn zo wel fijne, sfeervolle dagen.

Ondertussen zit ik ook niet stil. De schildklierspecialist had me gewaarschuwd: het kan een jaar duren voor je ” ingeregeld” bent met de medicijnen. Dat was al veel eerder het geval, maar prettiger nog: allerlei andere kwaaltjes verdwenen ook. De intense vermoeidheid is weg en ik slaap zomaar hele nachten aan een stuk door. Het leven is ineens heel veel lichter. En nu kom ik toe aan allerlei klusjes die al jaren op me wachten. Zo vond ik in een kast maar liefst 3 gebreide truien die bijna af waren. Eentje was al aan elkaar gespeld,  ik hoefde alleen de naden nog maar dicht te naaien. En eindelijk ben ik ook aan de bovenste verdieping van ons huis begonnen. Bij de verhuizing 3 jaar geleden is alles wat we niet nodig hadden  daar maar neergezet. Oude bloempotten, lege koffiemelkflesjes ( gespaard voor walnotenolie die we niet meer maken), alles staat er nog net zo.

Zo trof ik er ook de boekhouding van 2005 aan en verbrandde die in de vuurkorf. Daarbij kwam ik grappige dingen tegen: een rekening bijvoorbeeld van Theo en Paula, die we toen voor het eerst als campinggasten ontvingen. Nu, 10 jaar later,  heb ik via Wordfeud dagelijks contact met haar. Of een briefje voor de accountant: uitgeschreven factuur afboeken, caravanstalling wordt niet betaald. Ik geloof dat we die caravan als betaling mochten houden…

01e152d4afdf682dd1f126b4bc457d959894ffd759Het zijn fijne dagen, als we zo rommelen in en rond het huis. Tussen al dat klussen door gaan we ook nog een dagje uit, naar Grignan. Daar is Le Village Provencal Miniatures. Het leven aan het begin van de vorige eeuw wordt er uitgebeeld, met een markt, kerk, kroeg, bakkerij,molenaar, schoenlapper etc. Er staan in totaal 70 huisjes, met 1000 dieren en mensen. Het zijn allemaal unieke exemplaren. Alle mensenhoofdjes verschillen en niemand heeft hetzelfde kledingstuk aan. Echt alles is heel klein, zoals bijvoorbeeld een ruitje of een bloemmotief in de kleding van zo’n miniatuurvrouwtje. Op de markt zie je worsten, groentes, kaassoorten, ook allemaal in miniformaat. Het is zeer de moeite waard om te bekijken.

De geschiedenis van zo’n miniatuurstadje is ook interessant. In de Middeleeuwen begon men 0146f2e3803735c0c157cc9b2f7fb8022499bd4608met het uitbeelden van de geboorte van Christus, met echte mensen, een levende kerststal dus. Maar tijdens de Franse Revolutie werden dat soort christelijke uitingen verboden. Daarom ging men binnenshuis verder, nu met miniatuurpoppen. En steeds meer werd het gewone leven uitgebeeld. Dat mondde uiteindelijk uit in deze permanente tentoonstelling.

Overigens is Grignan zelf ook een bezoekje waard: er staat een imposant kasteel, waar je via nauwe straatjes naar toe kunt lopen en waar in de zomer prachtige avondconcerten plaatsvinden. Er zijn verschillende goede restaurants, waaronder L’Etable ( de koestal) en Le Claire de la Plume, de laatste met een Michelinster. En in de omgeving zijn veel wijndomeinen, waar voortreffelijke wijnen worden verkocht.

Het is een echte dagtrip.  De rit ernaartoe, via Bourdeaux en Dieulefit is net zo mooi als de terugreis via La Bégude-de- Mazenc en Crest. Echt een fijne dag.

En dan nog zo’n leuk moment. Omdat Rien bij vrienden de elektriciteit in hun nieuwe keuken heeft geregeld, bieden zij ons een etentje aan in Chaudière, bovenop een berg in een schattig Frans dorpje. Restaurant La Garde Manger (de bewaarkast voor voedsel) wordt gerund door een topkok, die zijn opleiding in Parijs heeft genoten, daarna de wereld over is gegaan en nu hier is neergestreken. Hij spreekt naast Frans goed Engels en behoorlijk Nederlands. En het eten is er helemaal geweldig. Topkwaliteit voor weinig geld. Het is wel een middagvullend programma, want hij doet alles in zijn eentje. En met de gasten die klaar zijn, zit hij rustig een tijdje aan de bar. Op Internet lees ik dat niet iedereen van dat tempo gecharmeerd is, maar wij zijn in goed gezelschap, dus wat maakt het uit? Wij vonden het wel een fijne dag.

Hierbij wens ik u van harte heel fijne dagen!christmas-513471__180

Walnotenplantage

Walnotenplantage

Toen we in 2001 de boerderij kochten met 6 hectare grond, zat er ook een walnotenplantage bij. We arriveerden dat jaar begin november, de oogst was net binnen. De definitieve koop liet even op zich wachten, want er moest nog een stuk grond worden opgemeten door het Kadaster. Daardoor woonden we een paar maanden samen met de boer en zijn vrouw. Van hem hoorden we allerlei wetenswaardigheden over de moerbeibomen, de murier, en de walnotencultuur.

Eeuwenlang waren er in de Drôme al moerbeiplantages vanwege de zijderupsen. Op het blad van die boom kweekte men vlinders en uit de pop werd de zijdedraad afgewikkeld. Aan die cultuur kwam een eind, enerzijds door allerlei ziektes en anderzijds door goedkopere invoer van zijde via het Suezkanaal. Op het terrein van Domaine du Mûrier staat nog steeds een mooie boom en ook elders zie je hier en daar een enkel exemplaar. In de zomer zijn ze gemakkelijk te herkennen door de vele vruchten die eraf vallen, qua vorm en smaak lijken ze wel een beetje op een braam. Toen de cultuur van de moerbeibomen eindigde, werden er veel walnoten geplant.

Van oorsprong stonden er al veel van die bomen in de Isère, het departement net boven de Drôme, maar na verschillende epidemieën in de 18e eeuw verschoven de plantages beetje bij beetje naar de omringende regio’s. Echt beroemd werd de vrucht aan het eind van de  19e eeuw: per jaar werd er toen 8.500 ton ( = x 1000 kilo) geoogst en 80% daarvan ging naar Amerika.

Tot aan het begin van de 20e eeuw, toen was er, volgens Wikipedia, “een scrupuleuze akkerbouwer die fraudeerde”. De andere fruittelers verenigden zich om fraude en vervalsingen tegen te gaan en later, in 1938, leidde dat tot een heuse AOC, een Appelation d’Origine Contrôlée. Dat is een soort keurmerk, wat garant staat voor de plaats van herkomst, de kwaliteit etc. De walnoot was daarmee de eerste fruitboom die zo’n “’eretitel” kreeg. Het gaat hierbij wel om een speciale noot, de noix de Grenoble.imagesLUI46N4H

 

Toen wij dus aankwamen, in 2001, zagen we hoe de boer op ouderwetse manier de noten kraakte: hij had een oude dakpan, een tuile romaine, op zijn knie en tikte verbazend handig elke noot vakkundig in tweeën. Dat dit een kunst apart is, leerde ik het jaar erna. Het verschil in opbrengst bij de verkoop van de walnoten is ongeveer een factor 10. Je kunt ze inleveren bij een opkoper, die ze dan verwerkt, maar gepeld krijg je er veel meer voor. Ik dacht snel geld te verdienen en tikte binnen een mum van tijd 25 kilo noten kapot. Maar dan….dan moeten de noten uit die dop worden gehaald en alle tussenschotjes verwijderd. Dagen, echt dagenlang was ik ermee bezig. En dan al die scherfjes die door de kamer sprongen, het was werkelijk een bazar, een zootje!  Bovendien: de noot moest er echt in twee gave stukken uit, dan pas leverde het veel meer geld op.

Wat een rommel!

Wat een rommel!

Die halve noten gaan naar de banketbakkers, de stukjes worden op een andere manier verwerkt. En de minder goede, of kleinere noten worden gebruikt voor het maken van walnotenolie. Wij hadden dat eerste jaar wel 600 kilo walnoten, maar 575 ervan gingen heel rap naar de opkoper, als hele noot dus.

 

Onze buurman vertelde hoe het er vroeger toeging. De hele buurt kwam avonden lang bij elkaar om samen de walnoten te kraken. Met veel drank, taart en worst had men gezellige weken: als je bij de een klaar was, dan begon je bij een andere buurman. In de tijd zonder televisie was dat een mooi tijdverdrijf.

In de jaren die volgden werd onze opbrengst steeds kleiner, tot we erachter kwamen dat je de akker wel moest bewerken, het  “omleggen”, met een soort ploeg. Op die manier kregen de wortels meer lucht. Dat ploegen had nog een voordeel: Dan hield je het onkruid meteen een beetje in toom. Want ook dat was ellende,  die walnoten zoeken tussen het hoge gras. En ik leerde na een keer rapen nog iets: dat je je handen driedubbel moest beschermen. Het openen van de groene schil van een walnoot geeft namelijk een inktzwarte aanslag op de handen. Letterlijk inktzwart, vroeger werd er echt inkt van gemaakt.  En die troep kreeg je op geen enkele manier van de handen af, het moest slijten en dat kon wel drie weken duren. Het was allemaal leergeld.

Tegenwoordig gebeurt het rapen steeds vaker machinaal en dat is begrijpelijk: met de hand kost het 1,5 à 2 uur per boom om de oogst te rapen. Maar wij gingen elke dag alle 30 bomen bij langs en waren op die manier wekenlang zoet. Als je de teelt goed aanpakt, levert een boom 20 tot 25 kilo op. Van 2 kilo noten in de dop blijft 1 kilo over. En die ene kilo kan een halve liter walnotenolie opleveren.

Wij brachten zakken vol met walnoten naar een oud familiebedrijfje in Crest. Bij aankomst kwam het gepensioneerde baasje zelf altijd even kijken en proeven. Daarna gooide hij een noot voor de poten van zijn hond: als die ze opat, was de kwaliteit goed.  Dit mannetje schakelde voor het verwijderen van de schaal en de tussenschotjes een even oude vriend in, die dat voor een habbekrats deed. In het fabriekje zelf hadden ze waarschijnlijk nog nooit van de Arbeidsinspectie gehoord: open en bloot werden de noten daar verwarmd tot er olie uitliep. Maar de kwaliteit was erg goed. Die walnotenolie verkochten wij op de camping, met aan het flesje een heerlijk recept.

WALNOTENDRESSING

 1,5 dl walnotenolie,  2  eetlepels balsamico-azijn, 1  eetlepel honing en peper en zout

 Sla aanmaken ( evt. met sjalotje, tomaat en/of komkommer). Voor het opdienen walnotendressing erdoor en 2 handjes met walnoten erover ter versiering.

 tarteEn nóg een specialiteit, het overheerlijke walnotengebak. In een zanddeeg zit een vulling van walnoten met karamelsaus. Wel stampvol vitamines en calorieën, maar zo lekker dat je bijna je vingers erbij opeet.

Toen we hier kwamen wonen was er in onze wijk behalve “onze” boer nog een andere boer actief. Deze maakte van zijn walnoten o.a. notenwijn. Het bijzondere is dat deze wijn wordt gemaakt van de jonge noten, die geplukt moeten worden voor 24 juni, St.Jean. In kwarten gaan de noten in een fles, aangevuld met eau de vie, rode wijn en suiker. Soms doet men er ook nog bladeren van de walnoot bij. Het resultaat is tamelijk zoet, maar daarom juist als dessertwijn heel geschikt.walnoten-in-eau-de-vie

Helaas kan ik dat van onze opbrengst niet meer maken: onze twee walnotenbomen bij het huidige huis geven in totaal twee noten per jaar…

 

019b7d9d6cfeb9dd8fdb335734eb22ad36b6dfdc3fHet is al 28 jaar geleden dat mijn toen 22 jarige broer verongelukte. Ik weet nog precies wat de impact daarvan was, op het gezin, de familie, vrienden en de verdere omgeving. En ik herinner me ook deze  woorden van mijn ouders: Wat zijn we blij dat het niet de schuld van een ander was. Niet van de betrokken vrachtwagenchauffeur, niet van een moordenaar. En mijn broer was geen slachtoffer van zinloos geweld. Dat hadden ze namelijk nog veel erger gevonden.

 

Ineens worden we hier in Frankrijk opgeschrikt door heel veel geweld. Natuurlijk, er zijn een boel brandhaarden in de wereld en dagelijks sterven er onschuldige mensen. Maar de impact op mij is groter naarmate het dichterbij komt.  Bij de aanslagen in januari in Parijs, op de redactie van Charlie Hebdo en later op de Joodse supermarkt, is er nog een ietsepietsie van een “reden” te bedenken:  Misschien had de redactie wel een beetje minder moeten provoceren. En wat die supermarkt betreft: er is al jaren een harde oorlog tussen de Joden en de Palestijnen gaande. Maar deze keer zijn er aanslagen gepleegd met het doel om zoveel mogelijk onschuldige burgers te doden, mensen die niet in oorlog zijn, die een avondje willen ontspannen, in een restaurant, een theater of bij een voetbalwedstrijd.  Honderddertig gezinnen zijn getroffen plus alle anderen die getuige waren van dit drama. En zelfs wij, in een rustig stadje als Die, merken de gevolgen ervan. Zo heeft de plaatselijke scholengemeenschap, met 700 leerlingen, nu politiebewaking. Wat een wereld! Even zijn we bang: Wanneer komt de volgende klap? Hoe kun je die ontwijken? Wat kun je nog wel en wat beter niet doen op dit moment? Maar zo kun je niet leven. En dan zeggen de Fransen: On continue, we gaan door.

Wijzelf gaan ook weer door. Op naar Valence, naar het ziekenhuis. Rien is de vorige keer al goedgekeurd en hoeft niet meer terug te komen. Ik moest nog wel een keer op herhaling, maar nu zegt ook de handenman dat het goed genoeg is. Een paar keer fysiotherapie, de spalk nog twee maanden dragen en “travail postural”. Ik versta pastoral en dat past eigenlijk wel in de context: er zelf voor zorgen, pastoraal werk dus.  Dat klopt van geen kant. Gelukkig herhaalt de man het nog eens en dan versta ik het goed.  Postural betreft de houding,  met oefeningen moet ik de vinger recht zien te krijgen. Rien oppert nog dat hij wel een hamer heeft, maar dat vindt de handenman geen goed idee. Diezelfde middag wordt de spalk weer een stukje strakker gespannen, ik krijg er bijna spleetogen van.01ab2340a983a534e0e7c700537b137f9b7c03cecf

Tussen de handenman en de spalkmevrouw moeten we drie uur overbruggen. Daarom rijden we naar het centrum van Valence. Het winkelcentrum zelf gaan we niet in, ik vind de gewapende militairen zeer confronterend. Maar we mijden niet het mooie restaurant Victor Hugo, met de prachtige schilderijen, het lekkere eten en het prettige sfeertje. Anderen ook  niet, het zit er zogezegd bomvol. Alsof iedereen wil laten zien: Ons krijg je niet klein, on continue, wij gaan door met ons leven. Wel zien we een beveiliger, die op een onopvallende plek surveilleert. En in de bediening deze keer geen stagiaires, wel allemaal wat ouder personeel.

 

016d15eaf2ce83d609b50e7ee8af8a9ed6b97f6139We genieten er van een heerlijk menu voor weinig geld.  Omdat de Fransen gewend zijn om tussen de middag in een restaurant te eten, is het er druk. De omzet is dus relatief hoog en de prijzen zijn daardoor meer dan redelijk. De dagschotel is een blanquette de veau, een stoofschotel van kalfsvlees, eekhoorntjesbrood en wortel in een roomsaus. Het toetje van de dag is iets om na te maken: een bodem van frangipane, een soort amandelspijs, een gepocheerd peertje erop en daar overheen warme chocola met veel slagroom. Een calorieënbom, dat wel, maar het is echt smullen. Een glas wijn erbij, een kopje koffie na en een rekening van € 36,- voor twee personen.

 

Nog even via een bouwmarkt en dan weer terug. Rien is, nu het lichamelijke ongemak achter de rug is, weer alle dagen aan het klussen. En ik “rommel” in huis.  Ruim 11 meter nieuwe gordijnen heb ik gezoomd, alle koffieapparaten en waterkokers ontkalkt, de  vaatwassers gereinigd…allemaal klaar voor het nieuwe seizoen. On continue, ondanks de aanslagen in Parijs gaan we gewoon verder.

 

 

 

 

Een beetje respect

Dit wordt geen politiek betoog over of een land al dan niet vluchtelingen op zou moeten nemen. Het gaat wel over respect voor mensen die elders een nieuw leven proberen op te bouwen.

Toen wij in Frankrijk aankwamen, was een verblijfsvergunning nog verplicht. We moesten daarom aantonen dat we in ons eigen inkomen konden voorzien. Gelukkig werd het ondernemersplan goedgekeurd, ook al was het gebakken lucht. We investeerden meteen in de mensen om ons heen: contacten leggen, de taal leren, alle materialen hier kopen, bouwvakkers uit de omgeving inschakelen, Fransen vragen om bij ons te komen eten enzovoort. Dat alles hielp om te integreren in een andere samenleving.

We hebben ook nooit een cent subsidie gehad en hoefden bij niemand onze hand op te houden. En toch worden we nu volkomen onverwacht getrakteerd op een bijna racistische behandeling.

 

Vriend Pierre nodigt ons uit om bij hem te komen eten. Als we aankomen, zitten er twee dames die we niet kennen. Ik -echt even een Hollandse*- steek mijn hand uit ter begroeting, maar die wordt geweigerd: “Ik wil je een zoen geven.” Oké, ook goed. Dat is echt Frans: Jouw vrienden zijn mijn vrienden, die zoen je dus. We zitten nog maar net aan tafel, als Geraldine losbrandt:

“Ik heb een ontzettende hekel aan Hollanders!”

Even zijn we perplex, dan willen we er wat meer van weten.

“Nou, die Hollanders kopen al onze huizen, zodat er voor ons geen woonruimte is.”

Dat moet ik even recht zetten:  We hebben een Franse vriendin die dezelfde mening is toegedaan, maar in volgende zin daaraan toevoegt:  “Als ik mijn huis verkoop, zoek ik ook een Hollandse koper en doe dan meteen € 100.000,- bij de vraagprijs op.” Dat is nogal hypocriet, lijkt me. En de boerderij die wij hier kochten stond al drie jaar te koop. Alle kans dus voor iedere Fransman die geïnteresseerd was.

Dan komt het volgende schot: “En ze kopen ook alle campings hier.”

Dat is complete onzin: Wij zijn in de hele regio de enige Nederlandse eigenaren van een camping en die hebben we zelf gecreëerd, niet ingepikt van een Fransman.( Grappig detail: Wel weer verkocht aan een Franse eigenaar.)

“La Pinède is ook al van Hollanders.” “Nee dus, dat zijn Belgen.”

“O, nou ja, aan Belgen heb ik geen hekel. En die Hollandse toeristen op de weg, dat is ook waardeloos. Ze rijden 60 km per uur en staan zomaar stil om een foto te maken, alsof ze alleen op de wereld zijn.”

Nu komt Rien in het geweer:

“Neem dan die Fransen in het verkeer. Waar je 90 km mag, rijden zij 120. Ze kleven aan je bumper en gaan vlak voor de bocht inhalen.”

De anderen  mengen zich in de discussie. Als zij zeggen dat haar zoon echt een gevaar op de weg is, gaat dit onderwerp ineens van tafel. Maar opnieuw zegt ze dat ze een bloedhekel aan Hollanders heeft:

“Die zitten maar op een camping en verteren helemaal niks”.

Waar haalt ze dat nu vandaan? Rond een uur of elf ’s ochtends kun je een kanon op iedere camping afsteken. Mensen maken tochtjes, gaan naar de markt, doen boodschappen. Of ze zitten op terrasjes, eten in restaurants. In ieder geval verhogen ze overal de omzet.

De andere dame, Henriette, die wat stilletjes is, geeft ons gelijk, maar dat stopt Geraldine niet. Ze heeft een hekel aan Hollanders. En zo is dat!

“Die profiteren van alles, ze hebben ook van alles.”

Dat slaat natuurlijk nergens op, die toeristen betalen overal voor. Na een uur is het helemaal genoeg. Ik had al een paar keer gevraagd om van onderwerp te veranderen, maar dat komt niet binnen in het door alcohol benevelde brein.

“En nu kappen! Arrêtez! Stop!

Even is ze perplex, dan snapt ze het en biedt haar excuses aan. Ze zegt:

“Ik zeg altijd precies wat ik denk.”  Ze heeft ook niks tegen ons persoonlijk, maar een nare ervaring in haar privéleven heeft haar zo gemaakt. Waar wij natuurlijk volstrekt buiten staan.

Rien legt haar een bekend gezegde uit de politiek uit:

Alles wat je zegt, moet waar zijn. Maar je hoeft niet alles te zeggen wat waar is.

Als iemand een lelijke jurk draagt, hóef je niet te zeggen dat je die lelijk vindt. Zelfs als diegene om je mening vraagt, is het niet nodig om dat zo hard te zeggen. Het kan ook best een onsje minder.

 

Het onderwerp “hekel aan Hollanders” komt verder niet meer aan de orde, maar de discussies blijven fel. Pierre wordt diverse keren vals genoemd, hij op zijn beurt komt wel vijf keer met hetzelfde voorbeeld om aan te tonen dat de beide dames niet zo snugger zijn. Henriette neemt hem vervolgens weer te grazen. En alles gaat in erg felle bewoordingen, met wilde handgebaren en vuistslagen op de tafel. Nadat er een glas om is gekieperd, ben ik steeds bezig om volle glazen en flessen te redden. Maar desondanks krijgt Rien toch nog een lading rum in zijn kruis. We moeten samen af en toe wel een beetje lachen om het geheel.

Het is wel bijzonder dat juist Geraldine een paar keer tijdens de discussies vraagt om een beetje respect. Rien vraagt aan haar:

“Je kent dat woord? Je weet wel wat dat betekent? Een beetje respect?”

Het dringt niet tot haar door….

 

In de vorige column schreef ik dat we hier nooit naar het theater gaan. Nou, dit was wel een avondje theater. Maar eigenlijk is het heel bedroevend, dat mensen zó ongenuanceerd en ongefundeerd oordelen over anderen en zó hele volksstammen over een kam scheren. Die zich ook volstrekt niet schamen om dat zomaar te fulmineren.

Als we thuiskomen, kijken we nog even naar een opname van de Kwis. En zien daar een spandoek met de tekst: “Een asielzoeker met een volle zak, pakt je dochter met groot gemak”

Dat was een nieuwsfeit, geen woordgrap, echt iemands mening. Wij Nederlanders kunnen het dus ook.

Het lijkt wel of het respect voor de medemens ver te zoeken is tegenwoordig. Maar kennelijk is het van alle tijden, want deze spreuk is al heel oud:

Wat Gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook een ander niet.

 

*De discussie ging over Hollanders, de term Nederlanders wordt minder gebruikt, al bedoelt men hetzelfde.

Het is altijd een heel geregel voor we naar Nederland kunnen gaan. Zo moet je absoluut voldoende medicijnen meenemen. Maar wat te doen als in heel Frankrijk jouw merk migrainepil niet leverbaar is? Of als de apotheek niet binnen een maand een tweede doos met Voltaren mag afgeven? Daarom begin ik al op tijd met het verzamelen.

Het kattenvoer is ook zo’n breinbreker. Onze prinses is nogal kieskeurig, er moeten diverse soorten brokjes en blikjes in huis zijn, te vinden in 4 verschillende winkels. Uiteraard is dat wat ik wil hebben vaak uitverkocht.

Onze oppas probeert te quilten...

Onze oppas probeert te quilten…

Voor we afreizen moet de auto nog een beurt hebben. Niet alleen bij de garage, maar de binnen- en buitenkant mag ook wel weer eens gepoetst worden. Vanwege de defecte handen is ook onze binnentrap al tijden niet gezogen. De stofvlokken vliegen ons dus om de oren. En voor de oppassers wil je het wel een beetje schoon opleveren. Zij komen met een camper en gebruiken hier mijn autootje, eigenlijk meer mijn vuilniswagen. Die moet ook nog even opgepimpt. Zo zijn er duizend-en-een klusjes. Steevast denk ik: waarom blijven we niet gewoon thuis, wat een gedoe is dit weer. Maar zo gauw de oppas arriveert, ben ik dat vergeten.

 

We verheugen ons op de rust in Nederland. Twee weken niet naar de ziekenhuizen in Valence, niet 4 x per week naar de fysiotherapie en deze keer ook niet een waslijst aan bezoekjes. Wat dan wel? Een grote verrassing van mijn echtgenoot! Een van de dingen die ik in Frankrijk mis, is het theater. Natuurlijk kennen ze dat hier. Maar de taal is wel een belemmering: het geluid moet perfect zijn, mensen moeten duidelijk spreken, want anders missen we een hoop. En de afstand vind ik ook een probleem: ‘ s avonds na een voorstelling 70 kilometer terugrijden via een bochtige bergweg, dat is geen aantrekkelijke gedachte. Dus gaan we nooit meer. En nu heeft Rien kaartjes geregeld voor een voorstelling van Harry Jekkers en Jeroen van Merwijk in de Voorveghter in Hardenberg. Rien kent Harry van de dienstplicht, samen haalden ze toen een S5. Ook al is dat al 44 jaar geleden, hun band is onverwoestbaar.

Jekkers en Van Merwijk

Jekkers en Van Merwijk

En wat een bijzondere avond wordt het! Het begint al met vrienden, die ons uitnodigen voor een etentje, voorafgaand aan de voorstelling. In de foyer staan we later in een cirkeltje met zijn vieren te praten, als een echtpaar daar zo binnendringt, met de rug naar ons toe. Ze beginnen een gesprek met onze vrienden, maar die corrigeren hen door ons even voor te stellen. We krijgen een hand en worden meteen opnieuw buitengesloten. Niet dat het erg is, want een grote vriend ( letterlijk en figuurlijk) komt binnen. In 1986 kreeg ik een nieuwe baan binnen het gemeenteapparaat. Ik wist toen niet dat de collega’s daar niet blij waren met de net uit hun midden benoemde chef. Sjefke ging zijn functie als eerste op mij uitleven. Mijn eerste opdracht was een Collegevoorstel van zijn hand te herschrijven in een stuk voor de Gemeenteraad. Ik volgde zijn verhaal en zijn volgorde. Toen ik het inleverde voor een paraaf, was hij uren bezig met correcties. Want ook al had hij over A, B, C en D geschreven, het moest nu – om onduidelijke redenen- ineens andersom. Elke brief, elke nota werd op die manier behandeld en mijn frustratie groeide per dag. Binnen no time was de maat vol: daar wilde ik echt niet meer werken. Ik belde collega Piet met die mededeling en hij zei: “Ho, wacht even, niet doen, de afdeling steunt jou. Ik kom nu met je praten en kijk daarna wat ik kan doen.” Van de bedrijfsarts moest ik eerst even een time-out van 2 weken nemen. Bij mijn terugkomst had het management echter nog geen enkele actie ondernomen. En ik, opgewonden standje, zei tegen de baas: “Als dat gesprek vandaag niet plaatsvindt, kom ik morgen niet meer werken.” Ineens kon het wel. Diezelfde middag kreeg Sjefke een lading verwijten over zich heen van mijn collega’s, ik hoefde zelf niets toe te voegen. Opmerkelijk: de volgende dag deed hij alles wat hij had toegezegd, het was ineens een andere man. En ze leefden nog lang en gelukkig, zou je zeggen. Maar helaas, mijn Piet en zijn medewerkster Corrie namen vlak daarna hun intrek in het kantoor bij het theater. Ik ben ze echt altijd blijven missen…

En nu staat Piet ineens voor me. We kletsen even bij en hij belooft ons in Frankrijk op te komen zoeken. Dat zou ik eindeloos vinden. En terwijl ik even rondkijk, komt er ineens een dame helemaal verbaasd naar me toelopen. Waarschijnlijk sta ik haar ook met open mond aan te staren, tot we elkaar herkennen en in de armen vallen: Corrie dus.

Meer ontmoetingen volgen, met oud- leerlingen, oud-collega’s, onze opticien, vroegere buren….wat ongelooflijk leuk allemaal! En de voorstelling van de beide heren is ook helemaal top. De grappen van Harry, de semiserieuze thema’s die Jeroen bespreekt, de geweldige teksten van de liedjes ( over de laatste dagen van Harry’s moeder of ” ik heb geen foto van je nodig, want ik kan je dromen.”), het is buitengewoon genieten, van begin tot eind.

Per mail hebben Rien en Harry afgesproken elkaar na afloop te ontmoeten bij de bar. Rien praat met hem, ik met Jeroen, als de ” binnendringers”  van voor de voorstelling op dezelfde manier inbreken: gewoon, plop, er tussen gaan staan met de rug naar ons toe. Alsof zij übermenschen zijn met meer rechten. Ik sta letterlijk met de mond vol tanden. Harry redt de situatie en stuurt ze min of meer weg: “Ik praat nu met een oude vriend, die ik jaren niet heb gezien.” Het gebeurt nog een paar keer dat het gesprek wordt onderbroken, door mensen die de artiesten willen spreken of juist door bekenden van ons. En daarom belooft ook Harry ons te bezoeken in Frankrijk. Twee dagen later bevestigt hij dat nog eens per mail. Een leuk vooruitzicht!

 

Engbertsdijkvenen

Engbertsdijkvenen

We hadden nog meer mooie plannen, wandelen in de Engbertsdijkvenen vlakbij ons huisje bijvoorbeeld. Of in Zwolle het museum De Fundatie bezoeken. Maar het komt er niet van. Het is 2 weken lang shitweer, met regen en grijze luchten.  Alle tijd dus om te genieten van de bezoekjes die we wél hebben afgesproken. Misschien is het toeval, misschien komt het door alle medische rompslomp die ons deel was dit jaar, maar het heeft kennelijk ons doelijstje beïnvloed. Een vriendin heeft net zo gekwakkeld als ik, dus we hebben elkaar regelmatig gebeld met de vraag: “Hoe gaat het met jou?”. We kunnen haar deur nu dus niet voorbijgaan. Een ander heeft het nog iets erger te pakken gehad. Haar sociale leven stond door het ziek zijn volledig op zijn kop. Daarom wist ik niet wat we konden verwachten van een bezoekje. Volkomen onverwacht zat er een stralend echtpaar tegenover ons: ze hebben een oorzaak van de ellende gevonden en dus is er een behandeling mogelijk. En daarmee krijgen ze hun leven weer terug. Daar word je zelf ook blij van. Tegelijkertijd delen we het verdriet met iemand die haar broer door een ongeluk verloor op de dag dat wij aankwamen in Nederland. En met een familielid die net te horen kreeg dat ie een ernstige ziekte heeft. Aan die situaties kun je niks veranderen, maar er gewoon zijn helpt ook.014

Emoties, leuk of niet, deel je met je dierbaren. Daarom is het ook jammer dat ik een paar mensen die dicht bij mijn hart zitten, deze keer niet heb gezien. Voor het volgende bezoek aan Nederland in maart is daarom het programma inmiddels al bijna rond….

 

Als we weer thuis zijn worden we meteen geconfronteerd met  “typisch Frans”. Voor het te bouwen schuurtje vragen we ons af of daar een bouwvergunning of een autorisation nodig is. Formeel dat laatste dus, maar informeel??? Je zegt gewoon dat het démontable is. Dat is net zoiets als een stacaravan op een camping. Zolang de wielen eronder zitten is die verplaatsbaar en dan mag het. Dat die wielen helemaal in de grond zijn gegraven, doet daar niets aan af. Zo is het ook bij de taxichauffeur die mij in september naar het ziekenhuis bracht. Hij had een radarverklikker in de auto. Als ik hem vraag of dat niet verboden is ( boete € 1500,- !),  antwoordt hij: “Nee hoor, dat is een assistence du chauffeur”, een hulp voor de bestuurder. Zo praat je recht wat krom is. Maar ik kan daar wel van genieten.

Werkoverleg

Werkoverleg

Overigens: de titel van deze column is gejat van ons vakantiepark. Het klopt, daar kun je buitengewoon genieten….

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 208 andere volgers