Feeds:
Berichten
Reacties

Abracadabra.

une batterie

une batterie

We wonen hier alweer 14 jaar en toch verwonderen we ons nog iedere dag over de Franse taal. Het lijkt soms wel abracadabra ( wat een toverspreuk is of onbegrijpelijk woordgebruik.) Zo is de zogenaamde turbotaal momenteel in de mode. Bon App, zeggen ze hier voor de maaltijd, de afkorting van Bon Appétit. De kapster vraagt mij Com d´hab? en bedoelt Comme d´habitude?, zoals gewoonlijk. En de jongens die iets aan het zonnescherm moeten veranderen, maken het wel heel bont. Ze vertrekken met de woorden Bon Aprèm. Ze bedoelen Bon après-midi, een goede namiddag.

Heel boeiend zijn ook de fouten die wij – en de toeristen ook- regelmatig maken met de zogenaamde faux amis, de valse vrienden. Het zijn woorden die zowel in het Frans als in het Nederlands voorkomen, maar net iets anders betekenen. Een leuk voorbeeld is het woord batterij. Wij zijn geneigd dat te vertalen met la batterie, maar dat is een accu. Een batterij is namelijk een pile.

une pile

une pile

Nee, niet een pil. Toen een Nederlandse gast bij de apotheek een pil voor een bepaald kwaaltje vroeg en daarbij het woord pile gebruikte, begreep deze er niets meer van. En voor de mensen die met de auto naar Frankrijk gaan: een file is een bouchon. La file bestaat ook, maar dat is een rij. Alhoewel: als je in de file zit, sta je ook vaak in een rij…

Het horloge is een montre, un horloge is een klok of een uurwerk. In de stadswandeling van Chatillon moet je bij het horloge afslaan, dan is het wel aardig als je weet dat dit bij de klokkentoren is.

De koffer is ook zo´n faux amis. Op vakantie neem je een valise mee en je waardevolle spullen doe je in de kluis, de coffre. Als je een krantje koopt, is dat le journal. Le courant, het woord dat wij vroeger wel voor krant gebruikten, betekent stroom, of stroming.

En pas op met het woord nul. In het Frans is dat zéro. Gebruik je nul, dan zeg je dat iets of iemand waardeloos is.

Post is ook zo´n lastig woord. De post in de brievenbus is le courrier, het postkantoor is la poste en le poste is de standplaats. Hiermee kun je dus 3 x de mist ingaan.

Het is trouwens maar waar je je druk over maakt. Een kennis van ons vervoegt geen enkel werkwoord en maakt nooit een verschil tussen le en la. Ondanks alle missers die daar het gevolg van zijn, begrijpt iedere Fransman hem.

Waar we zelf nog wel eens de fout mee ingaan, zijn de uitdrukkingen. Wij zijn geneigd die woord voor woord te vertalen, maar voor Fransen is het dan abracadabra. Zo zei ik eens tegen onze doodgoeie buurvouw, die ik een tijdje niet gezien had: He, leef je nog? Tenminste, dat was mijn bedoeling. Nicole keek me heel vreemd aan: ze stond voor me, dus natúúrlijk leefde ze nog.

En soms gaat het gewoon mis, omdat ze hier een ander woord gebruiken. Voor Nederlanders die in Frankrijk wonen of er vaak verblijven, is er een speciale website: www.nederlanders.fr. Mensen helpen elkaar daar, stellen vragen, geven adviezen en soms zijn er leuke columns te lezen. Zo las ik daar een artikel van Nicky Bouwmeester over een aantal uitdrukkingen die in het Frans net iets anders zijn dan in het Nederlands.

Wij weten precies wat we bedoelen als we zeggen: Nu zijn de rapen gaar! De Fransen maken daar van: Les carottes sont cuites, de wortelen zijn gekookt. Als haringen in een ton zitten is hetzelfde als Comme sardines dans une boîte,als sardientjes in een blikje.

Wij Nederlanders willen geen slapende honden wakker maken, Fransen laten hun kat met rust: il ne faut pas réveiller le chat qui dort. En wij zien beren op de weg, zij wolven: voir des loups. Met de hond en de kat is er nog zo’n aardige verwisseling. Er is geen hond, zeggen wij, voor de Fransen is het de kat:  il n’y a pas un chat.foto

Als iets een rib uit ons lijf kost, is het duur. De Fransen zeggen dat het hen een arm kost, ça coûte un bras. Of nog leuker: la peau des fesses, de huid van je billen verpatsen om iets te kunnen kopen.

Ook grappig: Roken als een ketter is hier roken als een brandweerman: fumer comme un pompier.

En een uitdrukking die in het Nederlands nogal eens fout gaat, is de mond-tot-mondreclame. Let maar op hoeveel mensen niet zeggen: mond-op-mond ( is wel heel letterlijk…). In Frankrijk voorkomen ze die vergissing, want daar is het van mond tot oor: de bouche à l’oreille.. En zo gaat het ook letterlijk, toch?

Net een ander woord kiezen ze ook voor de handdoek in de ring werpen, zij gooien de spons: jeter l’éponge. En wij krijgen soms een gepeperde rekening in een restaurant, de Fransen een gezouten: une note salée.

In diezelfde column stond een prachtig plaatje over de prijs van een kop koffie op een terras.note-salée-gepeprde-rekening-535x336

Dat kost € 7,- als je zegt: “Een koffie”,

€ 4,25 voor “Een koffie, alstublieft.”

En slechts € 1,40 voor degene die het heel beleefd vraagt: “Goedemorgen, mag ik een koffie alstublieft?”

Wij doen dat laatste automatisch, niet alleen omdat we ons aanpassen aan de gebruiken hier, maar ook omdat beleefdheid niks kost. Zelf zaten we er eens bij toen een vriendje de ober riep met de woorden: Garçon! Het klonk alsof er een kwajongen bij de les geroepen werd. We kregen er plaatsvervangende schaamte van.

Onze buurvrouw van de camping houdt van taal en ze vindt het bijzonder dat wij zo geïnteresseerd zijn in “haar” Frans. Dus ik vertel haar over  bovenstaande uitdrukkingen. Die snapt ze wel, maar de faux amis, dat is lastiger uit te leggen. Maar als we het over beleefdheid hebben, zitten we weer volledig op een lijn. Zij hebben vroeger een bar gerund en Nicole kent het van toen nog wel: van sommigen krijg je Ni bonjour, ni le merde. Niet een groet, niet de shit.

Ook al is het soms abracadabra, de Franse taal blijft toch heel erg leuk.

Rendez- Vous

Het is een bekende uitdrukking: in tijden van nood leer je je vrienden kennen. Nou was er bij ons niet sprake van echt grote nood, maar de laatste maanden behoren ook niet tot de leukste van ons leven. Iedereen heeft het wel eens, zo’n periode dat er van alles tegelijk kapot gaat. Als het allemaal gerepareerd of vervangen is, dan ben je dat zo weer vergeten. Maar gezondheidsproblemen hakken er toch wat steviger in. Je merkt dan- via mail, telefoon of lijfelijk-  wie je echte vrienden zijn. Als we even naar ons moederland gaan, willen we graag een Rendez- Vous met het Nederlandse deel ervan.

Je hoeft van mij niet weg, hoor

Je hoeft van mij niet weg, hoor

We crossen nu eens niet het hele land door, vrijwel iedereen komt naar ons huisje. Behalve  het eerste stel, dat woont bijna naast “ons” vakantiepark. Rien leerde H. in 1976 kennen bij een sportclub. Ze waren toen allebei leraar en leerlingbegeleider van beroep. Later haalden de mannen tegelijk het horecadiploma: een kroeg beginnen leek hen wel aardig, maar het kwam er uiteindelijk nooit van. Beiden droomden van een eigen camping. Terwijl Rien nog les gaf, legde H. al de basis voor zo’n natuurterrein op zijn eigen landgoed. Wij vertrokken in 2001 naar Frankrijk voor onze onderneming en hij begon in diezelfde tijd ook. We hebben inmiddels al heel wat ervaringen uitgewisseld, van beginnersfouten tot “beste methodes”. En het is altijd even fijn met hen. Volgend jaar kunnen we 40 jaar vriendschap vieren.

Dat geldt ook voor R, die 40 jaar vriendschap in 2016.Het is vaste prik geworden: ik zet Rien af bij hem en ga daarna heerlijk shoppen. De hele HEMA afstruinen bijvoorbeeld. Of bij de Xenos een zak met rommeltjes kopen, voor een habbekrats. Als de tassen vol zijn ga ik terug naar R. en R.. Die hebben tegen die tijd hun ” mannen-onder-elkaar” gesprekken net afgerond en dan gaan we met zijn drietjes naar de Chinees. Ook daar altijd diepgaande gesprekken, bijvoorbeeld over relaties en hoe die in de loop der tijd kunnen veranderen. Daar vullen we zo een hele avond mee, onder het genot van drank. (Of is dat borrelpraat?)

Kort daarna komen mijn hartsvriendinnen met hun camper bij ons. Ik ben wel een beetje jaloers, want zij hebben hun prachtige poes bij zich. De mijne zit te boeven in Frankrijk: als er oppassers zijn, gaat Gaia altijd even puberen. Ze laat zich weinig zien en komt pas rond middernacht binnen. Dat acclimatiseren kost een paar dagen, dan is ze gewend aan de nieuwe verzorgers. Pluis, de mooie poes aan een lijntje, gedraagt zich  voorbeeldig. Met de dames maken we een prachtige wandeling rond het meer dat naast het vakantiepark ligt. En met hen hebben in de zomer ook wat te vieren. Dus de volgende Rendez-Vous is al opgenomen in de planning.IMG_0729

We slaan geen keer over: ook J. en M. moeten we zien. Toen Rien in 1976 solliciteerde als leraar, stond de directeur van die school onverwacht op onze stoep. Ons nieuwbouwhuis was een typische studentenwoning: jute aan de muren, geen gordijnen, maar veel bladplanten in het raamkozijn en overal macraméwerkjes van eigen hand. De misser van de maand was wel ons wijnrekje met welgeteld 5 flessen wijn. Wij waren apetrots op een fles die al 10 jaar oud was. De kenner zag meteen dat het bocht was, maar –heel keurig- zweeg erover.  De directeur kwam hoogstpersoonlijk langs, omdat hij eerst wilde zien wat voor vlees er in de kuip lag. Dat beviel kennelijk, want hij en zijn vrouw werden meteen vrienden. En elk jaar komen ze bij ons in Die. Volgend jaar dus ook met hen 40 jaar vriendschap.

Toen we eind 2001 naar Frankrijk verhuisden, gaven ze ons een bloembollenpakket. Ieder jaar keek ik die bolletjes in januari bijna de grond uit. Helaas bleven ze bij de verkoop van het bedrijf met /in de grond achter. En wat krijgen we nu als cadeautje??? Nieuwe bloembollen!

Een andere verrassing wordt ons bezorgd door familie. Op een ochtend drinken we net ons kopje koffie als we een SMS-je ontvangen: “We vertrekken nu”. Geen afzender erbij en wij verwachten ook geen gasten. Gelukkig kunnen we achterhalen dat de broer -die de volgende dag op het programma stond- nu al onderweg is. Ik ga als een speer naar de supermarkt en als ik thuiskom, zit de familie er al. Was het berichtje dus ook een half uur onderweg. Onverwacht en misschien daarom dubbel gezellig.

Bijna 38 jaar duurt de vriendschap al met het volgende stel. Eerst waren ze overburen in een nieuwbouwwijk, tot wij verhuisden naar een woonboerderij. Zij volgden ons een paar jaar later. Onze contacten varieerden met de drukte van ons bestaan: carrières, kinderen… soms is er gewoon niet genoeg tijd voor iedereen.  Maar het deed niks af aan onze relatie.

Al het eerste jaar kwamen ze kamperen in Die. A. was dierenarts en regelde zelfs vanuit Nederland medicijnen  voor een ziek huisdier. En inmiddels passen ze alweer een paar jaar op ons huis en de poes als wij in Nederland zijn. Altijd in het najaar, deze keer kunnen we hen eens in Nederland ontvangen.

En dan nog een heel bijzondere Rendez- Vous. In alle vroegte haal ik mijn moeder op, zodat zij ons huisje ook eens kan bekijken. Van de andere kant van het land komt een neef met zijn vrouw en dochter 2 tantes brengen.  Met de ene tante speel ik Wordfeud en daardoor wisselen we dagelijks berichtjes uit. De vraag of ik een Pandora-armband heb, ( nee, een Trollbeads) verbaast me daarom niks. En als ze wil weten welke bedeltjes ik al heb, gaan er geen belletjes rinkelen. Het is dus een hele verrassing als ik van de beide tantes 2 zilveren bedeltjes krijg. Aan die armband hangt ook al een poes , gekregen van mijn hartsvriendinnen. De rest gaf Rien me, ik ben nu dubbel waardevol voor hem..

Het is een leuke familiedag, we lachen heel wat af. Er worden foto’s gemaakt en meteen verstuurd. Een vriendin reageert daarop: de nieuwe K3. Mochten ze willen, de dames van 85, 83 en 71 jaar oud…

De nieuwe K3 met hun manager

De nieuwe K3 met hun manager

Ze hebben de bombardementen in Rotterdam meegemaakt, ook het voedselgebrek, en ze halen veel herinneringen op. Niet alleen de indringende verhalen, over de oorlog, maar ook over de pret die ze vroeger hadden. Door het halen en brengen ( dat kost alleen al 4 uur) is het een lange dag, maar het verveelt echt geen seconde.

En naast al die afspraken met onze dierbaren, is er ook nog tijd om simpelweg te genieten van met zijn tweetjes zijn, buiten op het terras of binnen met een boek. Na 2 weken is het weer genoeg geweest, we gaan met plezier terug naar Frankrijk. Nog eventjes en dan begint het nieuwe seizoen. De meeste gasten kennen we al, dus dat wordt een hernieuwde Rendez-Vous.

Ik heb er zin in. De tuin is er in ieder geval al helemaal klaar voor. Onze oppasser heeft, misschien ook vanwege onze lichamelijke mankementen, deze keer nog harder gewerkt dan anders. De tuin is een plaatje! En als we thuiskomen, is de poes door het dolle heen: ze blijft maar rondjes rennen alsof ze wil zeggen: Kijk mij eens leuk zijn, je hoeft niet weg te gaan, hoor….

Het was ons eerste voorjaar hier in Frankrijk, in 2002. Een sportieve schoonzus ging met man en kind een fietstocht maken via Marignac naar St.Julien-en-Quint en St. Croix en daarna terug naar Die. Ze kwam zo enthousiast terug, dat Rien en ik dat zelf wilden aanschouwen. De eerste kilometers staan nog steeds in mijn geheugen gegrift: de stijging hield maar niet op, na iedere bocht kwam er weer een nieuwe helling. ( Let wel: bij de Drômoise, de toertocht in september is dit parcours de eenvoudige familietocht….). Net toen ik er de brui aan wilde geven, kwamen we in een lieflijke vallei.valquint

Zo dichtbij, zo mooi, en toch sloeg ik het niet op in mijn geheugen. Tot mijn oog kortgeleden viel op een artikel in een blad over natuurpark de Vercors.

 

Deze ongerepte vallei rondom het riviertje La Sure is van een verstilde schoonheid. Het landschap ziet er uit alsof de tijd er 50 jaar heeft stilgestaan. Dat komt ook door (veel van) de bewoners, die een duidelijke voorkeur hebben voor biologische landbouw en veeteelt. Zo is er in St. Croix, een dorp met 100 inwoners, een wijnboer die al vanaf 1968 op biodynamische wijze de druiven voor de Clairette verbouwt.

En Vachères-en-Quint, een gehucht met slechts 30 bewoners, kent zelfs 4 landbouwbedrijven die op die manier werken. Een ervan wordt geleid door een Nederlandse, die daar al heel lang woont. We waren daar eens, tijdens de Ferme à Ferme, een open dag op diverse boerderijen.

Haar moestuin, de kassen, de kippen die tussen de brandnetels scharrelen… alles ademt de sfeer van vroeger. Maar niet haar producten, die zijn modern en gewild: chutneys, ingemaakte groenten, gedroogde tomaten, kappertjes enzovoort. En ook haar medicinale en aromatische planten zijn populair. Gedroogd of vers geplukt worden ze afgenomen door diverse grote bedrijven hier in de omgeving, o.a. door L’Herbier du Diois, een grote kruidendrogerij die van de grond af aan is opgebouwd door Nederlanders.

Daar zit ook een geitenboerderij, waar men de beroemde Picodons maakt: een behoorlijk sterke geitenkaas. Men houdt er ook een kudde stierkalfjes, voor het biologische vlees.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het dorpje St.Croix is op het eerste gezicht niet echt bijzonder, als je er zo doorrijdt. Maar het ligt wel mooi, uitkijkend op de vallei van de Drôme en die van de Sure. Op een heuveltop vindt men nog de ruïnes van een kasteel, les Tours de Quint.

Het dorpje heeft een rijke geschiedenis, vanaf de Romeinse tijd, het klooster uit de twaalfde eeuw, en ook het religieuze gebouw naast het dorpsplein, dat twee godsdiensten herbergt ( protestants en katholiek): de diensten worden gescheiden door een muur.

Klooster van St.Croix

Klooster van St.Croix

Het vroegere kasteel bestond uit 3 torens, die allemaal een andere functie hadden. De een was meer een uitkijktoren, de tweede bevatte 3 niveaus en was eigenlijk een woning. En de derde toren had de afmetingen van een echt kasteel, met een officiële aula, latrines en een appartement.

In de 12e en 13e eeuw was er –zoals op veel plaatsen- een conflict tussen de bisschoppen van Die en de graven van Poitiers, dat ging over het bezit van het kasteel. De familie Quint ( vandaar de naam Vallée de Quint) werd eigenaar van het gebouw. Maar het kasteel werd in de 16e eeuw verwoest, de torens daarna tijdens godsdienstoorlogen en de rest later op bevel van de koning.

Ook bijzonder: in het dorpje is een oud klooster, dat er in ieder geval al was in 1104.

Het werd geplunderd en in brand gestoken door de Hugenoten en later weer gerestaureerd. De bisschoppen van Die vestigden er in 1689 een seminarie in. Zo´n honderd jaar later verviel het aan de commanderij van Malta. De laatste nonnen van de Ursulines vertrokken in het jaar 1979. En tegenwoordig is het een internationaal ontmoetingscentrum. Er  komen musici, schilders, plantkundigen en wandelaars uit de hele wereld bijeen.

 

Botanische tuin

Botanische tuin

Onderdeel van die geschiedenis van het klooster is de  botanische tuin, al in de 13e eeuw aangelegd door de monniken. Rond een rosarium staat een verzameling van  270 botanische en geneeskrachtige planten. ( De tuin is vrij toegankelijk) . Op borden wordt uitgelegd wat men er kan zien. En voor de mensen die er dorst van krijgen: sinds januari 2015 is er een bierbrouwer gevestigd.

 

 

Ondertussen genieten wij van de prachtige rit. We verlaten een paar keer de doorgaande weg, om naar een dorpje te gaan, wat aan het eind van de wereld lijkt te liggen. Het zijn zogenaamde villages perchés,  hoger gelegen dorpjes, zoals St. Etienne-en-Quint of St. Andeol. Een kerk, een paar huizen…dat is het dan.

Marignac-en-Diois

Marignac-en-Diois

De smalle wegen leiden ons door dennenbossen en donzige eikenbomen, langs velden met tijm en lavendel, sleedoorn en bremstruiken. We genieten nu, in het voorjaar, van de hellingen vol met Primula’s.

En dat ligt hier zomaar naast onze deur…Quint, valleée belle et bio.

Village perchée

Village perchée

Proost!

Proost!

Proost!

In Frankrijk zegt met Santé! bij het heffen van een glas. Maar eigenlijk wordt het net zo gebruikt als bij ons: Je wenst iemand ( een goede) gezondheid toe.Wij hebben weer heel wat geproost, de afgelopen tijd. De buren van de camping kennen we inmiddels 12 jaar en het lukt hen nog steeds om ons nieuwe, Franse gerechten voor te zetten. Maar al na het voorgerecht kwam het voedsel deze keer mijn oren uit, zoveel was het. Overheerlijk en beslist eentje om na te maken: een soort casinoboterham beleggen met een plak zalm, daarbovenop een gepocheerd ei en rondom veldsla. Voor mij is dat een complete maaltijd, maar voor de “buuf” slechts een begin. Er volgde nog een heleboel en ook al nam ik overal slechts een hapje van, toch ging ik misselijk naar huis.

Het was wel weer een heel bijzondere avond. We hebben altijd het woordenboek erbij, want hoe kom je nu op paté van lijsters? Niet dat we dit aten, de paté de grives, want die vogels mogen niet meer geschoten worden. Dat kwam aan de orde door verhalen over vroeger. Zo’n avond is daardoor niet alleen gezellig, maar ook  leerzaam.

De drank vloeit uiteraard weer rijkelijk. En heel bijzonder: de huisvriendin die we er vaak ontmoeten, heeft het woonhuis van haar moeder geërfd. En ergens vond ze een kast vol zelfgemaakte drank. Eerst drinken we liqueur de mirabelles, een sterke drank gemaakt van mirabellen. Het lijkt veel op slibowitz, een Sloveense schnaps van pruimen. Oeps, wat een heftig spul. Daarna proeven we nog een ander soort, de vin de griottes, gemaakt van morel. We krijgen van allebei een fles mee.

De vorige keer dat we de buurman zagen, spraken we over kerstrozen. Ik had ze op de camping, maar ja, die zijn er achtergebleven. Ik heb het nog niet gezegd, of er staat een bakje klaar met wel 6 polletjes. Van ons krijgt hij dan weer een pindakaashuisje, in Nederland heel gewoon en hier exclusief…helleborus_x_orientalis__cinderella_

Na al dat getut met onze gezondheid gaan we ook weer eens langs bij Henri, de man die vanaf 2002 alle zware grondwerkzaamheden voor ons doet. Na 42 jaar werken is hij nu met pensioen, maar zijn uitkering is echt te weinig om van te leven. ( Maar liefst € 300,- netto per maand minder dan in Nederland) .

La retraite hangt af van de sector waarin men werkte, de functie die men had en het aantal kwartalen dat men werkelijk premies heeft betaald. Maar Henri heeft wel het formele recht om zijn inkomsten met arbeid aan te vullen. Daarom heeft hij een paar hangars gebouwd, voor de verhuur. Dat moeten we toch eens van dichtbij bekijken en het is weer een hele belevenis.

Een vorige keer vertelde hij ons dat ie een heel speciaal drankje had, nu biedt hij dat aan. Het is een Rhum Arrangé, rum met daarin diverse vruchten zoals ananas, banaan etcétera. Dat is echt veel te lekker. Rien bestelt meteen 5 flessen.

Henri laat ons proeven in zijn Yourth, een tentachtig gebouw waarin hij woont. Zelf gebouwd, met ronde ramen, een rond aanrecht, deuren in de vorm van een yin-yang teken. Het is maar een van al zijn bijzondere projecten.images

 

Toen we in 2002 hier arriveerden, bouwde hij een soort Ark van Noach, maar die belandde uiteindelijk op de schroothoop. Daarna kwam de Yourth, en  weer later een péniche, een platte woonschuit, gekocht in Nederland. Ook die werd heel stijlvol verbouwd, maar het plan om er geld mee te verdienen door de verhuur, slaagde niet.

Ook het varen zelf gaat niet altijd goed. De laatste keer, op de Rhône, viel het hem al op dat er geen andere boten voeren. De aankondiging, dat het verboden was om te varen vanwege de grande crue, de hoge waterstand, was hem even ontgaan. Zijn maat kon nog net op tijd schreeuwen: “Reculez!!” Achteruit, vol in de remmen! Door de sterke stroming dreigden ze namelijk tegen een brug aan te klappen. Het ging maar net goed…

De boot staat inmiddels te koop, het volgende project is al uitgezocht. Henri gaat zelf een vliegtuigje bouwen. Z’n vliegbrevet heeft ie al. Zijn maat, die regelmatig meevaart, ziet het –net als wij- niet zitten. Straks land je in een maïsveld, waarschuwt hij en dat is niet ondenkbeeldig.

En ondanks al ons gedokter de afgelopen maanden hadden we ook nog een paar bijzondere ontmoetingen. In het algemene ziekenhuis in Valence moet je je eerst inschrijven voor je überhaupt een arts kunt bezoeken. Dat is altijd een hele wachtkamer vol. Rien en ik praten wat met elkaar en dan vraagt een dame aan ons: “Zijn jullie Nederlanders?” Ja, waarom zouden we anders in het Nederlands met elkaar praten? Er ontwikkelt zich een leuk gesprekje en de dame –wat een toeval- blijkt de koper van een camping te zijn waarvan wij de voormalige eigenaar kennen.

Nog zoiets bijzonders. Als Rien in Valence Cortizoninjecties krijgt, moet hij eerst die vloeistof bij een apotheek gaan halen. De pharmacien vraagt of we toeristen zijn. Nou, die hebben toch geen pas voor de Franse ziektekostenverzekering? We leggen uit dat we in Die wonen en er een natuurcamping hadden. Laat hij nu bridgen met onze overburen en met onze wijnleverancier. Wat is de wereld soms klein…

Voor een nieuwe filter in het zwembad rijden we naar Montelimar. Dat doen we met liefde, want er zit een fantastisch Aziatisch restaurant. Dankzij TomTom verdwalen we drie keer en als we te voet verder gaan, vinden we het nog niet. Dus vragen we aan een slungelige jongen, die met een Iphone loopt, de weg. Hij zegt meteen: “Ik spreek geen Frans”. Geen probleem, dan gaan we over op het Engels. Boy zoekt het restaurant op en biedt meteen aan: ”Ik loop wel even met jullie mee.” Blijkt het een man uit Macedonië te zijn, die als prof speelt bij een volleybalclub in Montelimar. Dat verwacht je toch niet?

En als we op woensdag even naar de markt gaan, komen we onze leraar Frans tegen. Tijdens een kopje koffie vragen we of hij nog iemand weet die onze tuin wil onderhouden. Op vrijdagochtend staat daardoor onze tuinvrouw van de camping op de stoep. We moesten haar ontslaan, toen we naar een huurhuis gingen, 30 km verderop. En nu komt ze dus terug!

Zou het geluk ons weer toelachen? We drinken er alvast op! Proost!IMG_0722

naamloosNormaal denk je helemaal niet na over een lichaam dat gewoon werkt. Pas als er iets aan de hand is, besef je hoe gemakkelijk het is als alles functioneert.

In het ziekenhuis lag ik de eerste 24 uur aan allerlei slangen en dus moest ik letterlijk de pot op. In eigen huis kun je jezelf goed verzorgen, nu ging dat wat minder gemakkelijk. Ogenblikkelijk had ik het gevoel te stinken als een beerput. Niet fijn, om zo afhankelijk te zijn. Gelukkig was dat maar kort…

In Frankrijk word je alleen gewassen als je het zelf echt niet kunt. Washandjes en handdoeken moet je zelf van huis meenemen, het zit niet in de service hier. Toen een dag na de operatie de meeste slangen eraf gingen, kon ik letterlijk aan de hand van een verpleegster naar mijn eigen badkamer. Ik heb er tijden zitten prutsen met  washandjes, op een stoel, om niet te vallen. Het ergste was mijn haardos: de helft was aan elkaar geklit, omdat er een heleboel jodium geknoeid was. Zie dat er maar eens uit te krijgen!

De dag erna, toen ook de drains voor het wondvocht eruit waren, mocht ik al zelf douchen, vanaf de kin. Het haar moest gewassen worden boven de wastafel,  maar iets is beter dan niets.

Door overdag mijn kleren aan te doen, probeerde ik de arts te verleiden om me eerder te ontslaan, maar daar trapte hij niet in. Er stond 3 tot 4 nachten verpleging voor, over 2 wilde hij niet eens nadenken.

Eenmaal in huis viel het allemaal nog niet mee. Een paar vierkante meter vloer vegen en de wereld draaide alle kanten op. Maar ook dat ging iedere dag vooruit.

Precies na een week moest ik voor controle naar de chirurg. Die begon meteen met het goede nieuws: geen kwaadaardige gezwellen. En de wond zag er zo mooi uit, dat de agrafes, de nietjes, er wel uit mochten. De verpleegster wierp nog tegen: Is dat niet wat vroeg? Ze zitten er net een week in. Maar dat vond de arts geen bezwaar.

Eenmaal thuis duurde het nog geen 5 minuten voor de wond open sprong. En dat is het fijne van Die: er is hier een fantastische Eerste Hulp in het ziekenhuis. Zelfs de chirurg was aanwezig en kwam even kijken. Maar het was de hoofdverpleegster die instructies gaf aan een leerling: Geen Betadine gebruiken, dat mag nooit bij schildklieroperaties. En deze mevrouw is er allergisch voor, dat zie je aan de wond.

Daar hadden ze in Valence nog wat van kunnen leren…Maar goed, met 5 verticale en 1 horizontale hechtpleister ging ik weer naar huis, met een veilig gevoel.  In de zomer hebben ze veel werk, daar bij de Spoedeisende Hulp, maar nu is er niet zoveel te doen. Dus  ze lieten me nog een keertje terugkomen en toen nog een keer om de pleisters eraf te halen.  Nu wachten tot het litteken mooier wordt.

 

Het zijn vooral de kleine dingen die het ‘m doen, in zo’n periode. Aandacht van je vrienden en familie komt niet onverwacht, tijdens ziekte,  maar dat het ook van onverwachte kanten komt, is wel heel bijzonder. In 2 van de 3 huizen om ons heen wonen oudere mensen die allemaal krakkemikkig zijn. De buurvrouw direct naast ons is 79 jaar en slecht ter been. En die belt ons op met de vraag of ze iets voor ons kan doen. Geweldig toch?

Nou was er wel iets te doen, maar zij was wel de laatste die dat kon

wilde Primula's

wilde Primula’s

Rien kwakkelt ook al een tijdje met zijn gezondheid. Eerst had hij klachten die leken op een liesbreuk, maar het bleek om een cruralgie te gaan, zoiets als een Ischias. Om lies, been en rug te ontzien heeft hij daarna teveel kracht op zijn armen en schouders gezet, met als gevolg een pees- en een slijmbeursontsteking aan beide kanten. Dat wordt binnenkort behandeld met Cortizon, maar tot die tijd zijn we samen nog even Jut en Jul. Natuurlijk gaat er precies op dit moment een plafondlamp kapot. Ik kan er net niet bij en Rien krijgt zijn armen niet omhoog. Buurvrouw vragen??? Die kan zonder krukken niet eens overeind blijven, laat staan op een trapje een lamp vervangen….

Wie niet sterk is, moet dus wel slim zijn: ik kan Rien zijn arm omhoog drukken, die draait de kapotte lamp eruit en de nieuwe erin. En iedereen die het hoort, zegt: Had even gebeld, dan was ik gekomen. Maar dat doe je toch niet voor een lampje???

Als je dit zo meemaakt, ben je ineens heel blij met al die onderdelen in je lijf die het allemaal wel goed doen..

en die van de Lidl

en die van de Lidl

 

Gelukkig lijdt ons humeur er niet onder. Er valt ook nog genoeg te beleven en genoeg te lachen. Onze poes is een enorme jager. Niet zo leuk, maar het is wel haar natuur. Haar buit komt ze telkens bij ons boven brengen: verschillende muizen per dag, soms een vogel,  2 x een konijn en 1 x een eekhoorn. Ze verorbert ze gelukkig niet. Normaal ruimt Rien de kadavers op, maar ineens verdwijnt de buit steeds : de kat van de buren vindt het wel gemakkelijk, bij ons ligt het vreten al klaar. En Gaia heeft voor binnen een nieuwe hobby: ze ontdekt op Riens bureaublad van de computer mooie vogels. Ze gaat er echt voor zitten, wachten tot ze wegvliegen….

 

Ondertussen nadert ook hier het voorjaar. Omdat we op 400 meter hoogte wonen, zijn de bloembollen altijd later dan in Nederland. Maar wij hebben de wilde Primula’s, die zomaar boven komen. En helemaal bij toeval zie ik bij de Lidl een aanbieding “gewone” Primula’s: 10 plantjes voor € 2,62 Ons hele terras kunnen we ermee opvrolijken. Het zijn de kleine dingen die ‘t ‘m doen….

PS VOOR DE LIEFHEBBERS: DE TOUR DE FRANCE 2015 KOMT OP 20 JULI DWARS DOOR DIE !!!

op 20/7 in Die !

op 20/7 in Die !

 

Half augustus ging ik volkomen onverwacht een paar dagen naar het ziekenhuis in Die, nu was het een geplande opname in het grote hospitaal van Valence. Dus vooraf een goed gesprek met de chirurg, met duidelijke voorlichting en een stapel papieren. Over bijvoorbeeld wat ik mee moet nemen voor het gesprek met de anesthesist. In Frankrijk krijg je alle onderzoeken, röntgenfoto’s etc. zelf mee naar huis, dus die moet je vaak meeslepen. Plus een formulier hoe ik me moest voorbereiden op de operatie. En een papier waarop stond waar ik moest zijn, met datum en tijd. Goed geregeld, zou je denken.

Ik moet er op een maandagochtend om 7 uur zijn en dan volgt de operatie om 9 uur. Voor die tijd moet ik douchen en mijn haar wassen met Betadinescrub. Er staat dreigend in de tekst dat je bij aankomst daarop gecontroleerd wordt… Zouden ze denken dat ik een zwerver ben, waar het vuil nog afgescrubt moet worden???zwerver_2334744

De reistijd bedraagt normaal al minimaal een uur, plus de wasbeurt, dat zou betekenen dat we uiterlijk om 5 uur moeten opstaan.Omdat de weersvoorspellingen slecht zijn – code oranje- is het allemaal erg onzeker, dus regelen we een hotel naast het ziekenhuis. Keurig op tijd ben ik er en dan op zoek naar B 50, 3e etage.

Het ziekenhuis heeft een hoofdgebouw A, een bijgebouw B plus de unit Spoedeisende Hulp. Maar B blijkt voor vrouwen te zijn, gynaecologie en bevallingen. Ik loop er 3 x omheen, alleen een ingang voor leveranciers is open op dat tijdstip.

Terug naar A, de ontvangstbalie is daar dicht tot 7.30 uur, er is werkelijk geen kip te zien aan wie ik de weg kan vragen. Ik zwerf het hele gebouw door, kom uiteindelijk bij een 3e etage, waar geen kamer 50 is… Wéér terug. Dan vind ik iemand die het gebouw kent en op basis van mijn brief weet waar ik moet zijn: in het hoofdgebouw, op de derde etage en daar de kamer vragen. Dat blijkt 305 te zijn.

Daar aangekomen moet ik snel het bed in, want de chirurg zou eerder kunnen beginnen. Dat gaat niet door, want ik heb de echo’s en dergelijke niet bij me. Ze willen Rien bellen om die te komen brengen, dat is dan weer 70 km enkele reis. Maar het pilletje -om rustig te worden voor de operatie- begint kennelijk al te werken, want ik denk: zoek het allemaal maar uit.

Het is ook onzinnig, zouden ze soms denken dat mijn schildklier plotseling in de grote teen zit??? Kennelijk komen ze daar ook achter, want ik ga op tijd richting chirurg, inderdaad B 50. Daar zijn 2 jonge honden tegelijk met me bezig. Ze doen automatisch wat ze moeten doen en babbelen ondertussen over wat ze het weekend hebben gedaan. Maar ze verstaan hun vak, ik heb niets van de echte OK gezien, volledig knock- out. Als ik weer bij bewustzijn ben, hoor ik 2 keer: ik heb u morfine gegeven.

IMG_0705

Want pijn hoef je hier niet te hebben in Frankrijk. Dat is fijn, maar je eigen verstand moet je wel blijven gebruiken. Zo zei de huisarts eens tegen mij dat ze een goede pijnstiller voor de nek had. Dat leek me wel wat. Bij de apotheek hoorde ik dat ze niet voldoende op voorraad hadden. Ze dachten dat ik iedere dag 3 paracetamols van 1000 mg per pil zou gaan slikken en volgens het voorschrift gedurende een maand. Nou, mooi niet.

Binnen 3 uur ben ik weer terug op mijn kamer, met overal slangen en drains. De zorg is perfect, voor € 40,- extra per dag lig ik op een luxe eenpersoonskamer. De internist komt iedere dag laagvliegend langs, de chirurg ook, zelfs ‘ s avonds om 8 uur nog, met zijn excuses voor dat tijdstip. Rien noemt ze Zoef de Haas 1 en 2. Ze vinden me een modelpatiënt: niet misselijk van de narcose, geen koorts, en pijn die draaglijk is…Daar heb ik mooi geluk mee.

Alleen het eten, dat is weer een drama. Al mijn voedsel is gepureerd. Met groente, soep en een toetje gaat dat prima, maar het vlees… De eerste keer kan ik niet eens bepalen of het vlees of vis is. Kalfsvlees staat er op het menu. De tweede keer is het gemalen varkensvlees. Gehakt, zou je zeggen, maar onze poes krijgt iets wat daar op lijkt in haar bakje. De derde dag is het gepureerde kip. Het is dat dit op een papiertje staat, want ik proef het niet. Je zou er spontaan vegetariër van worden.

Kalfsvlees??

Kalfsvlees??

 

In zo’n Frans ziekenhuis is van alles te beleven. De verpleegsters zijn geweldig, maar ze maken onderling veel kabaal: ze zijn constant met elkaar aan het dollen. Misschien komt het omdat hier mensen qua kwaal bij elkaar liggen ( chirurgie) en net als ik  niet doodziek zijn. Op mijn eerste avond hoor ik een leerling om hulp brullen. De oudere man aan de andere kant van de gang is even de weg kwijt: hij trekt zijn pyjama uit, omdat hij naar huis wil. De verpleegster is bang dat ze wordt aangerand. Ik lig vast aan het bed, kan haar niet te hulp schieten. De tweede dag wordt er een zwakbegaafde vrouw binnen gebracht in gezelschap van haar zoontje. Dat kind brult bijna 2 uur lang onverstaanbare woorden door de gang, niemand die hem corrigeert. Als hij weggaat brult moeder terug: venez me voir! Kom me opzoeken! Minstens 30 x. De appel valt kennelijk niet ver van de boom. Weer een dag later nog iemand die ze niet op een rijtje heeft. Om de haverklap wordt er bloed geprikt en dat is natuurlijk niet fijn, maar om nou te brullen alsof je doodgaat? Mijn vriendinnen, die me deze dagen doorslepen met Wordfeudspelletjes, vragen op welke afdeling ik eigenlijk terecht ben gekomen…

Geen saai moment hier. Als het me te dol wordt, doe ik gewoon mijn deur dicht…

En dan gaat er op het laatste moment toch nog iets fout. De drains worden eruit gehaald door een leerling en dat is pijnlijk. Daarna plakt ze de pleister er zo strak op dat ik Rien niet eens een zoen kan geven als hij op bezoek komt: mijn hoofd kan namelijk niet meer omhoog. En ‘s avonds gaat alles van oorlel tot kin gloeien. Blijk ik plotseling allergisch te zijn voor zo’n pleister.

Als de wijkverpleegster de eerste dag na thuiskomst de wond komt verzorgen, vraag ik haar om een foto te maken: ik weet tot dan niet wat de chirurg ervan gemaakt heeft. Het is een behoorlijke snee geworden, zo groot dat ik denk: Dan had ie toch ook best een onderkinnetje weg kunnen snijden? Was ik er wel mooier op geworden.

Maar goed, dit hebben we weer gehad, voor de komende 10 jaar is het ziekenhuisbezoek wel weer genoeg geweest.

 

Formaliteiten.

Als je berichten leest over fraude met de zorgtoeslag, het persoonsgebonden budget en dergelijke, dan denk ik: Jongens, controleer die zaken eens beter. Als het om mijn eigen geld zou gaan, dan zou ik toch ook willen dat het goed besteed werd?  Maar de andere kant van dat verhaal is een heleboel bureaucratie. Daar mocht ik ook weer even van “genieten”.

Drie maanden per jaar doe ik hier de stadwandelingen door de historie van Die, voor het Office de Tourisme. De directeur mag daarvoor niet “personen” in dienst nemen en dus moest ik mij inschrijven als micro-entrepreneur, in Nederland een zzp-er genoemd. Dat was op zich al een ingewikkelde procedure. Omdat ik 1 vraag niet begreep kon ik niet verder op de website en dus moest de accountant eraan te pas komen. Dan denk je dat het goed zit. Ik verstuurde facturen en werd gewoon betaald, maar pas een jaar later ontving ik de werkelijke inschrijving. Weer naar de accountant en die deed meteen even voor hoe ik de betalingen aan de URSSAF zelf kon uitrekenen.( Dit is de organisatie die alle premies voor de sociale zekerheid en gezinsuitkeringen int.) Kennelijk zit ik nu in allerlei systemen.

Dat ik van mijn bruto-inkomsten belasting moet afdragen en premies sociale zekerheid, dat wist ik wel. Maar ik ben wel verbaasd om na een seizoen ook een aanslag van de AGEFOS  te krijgen. Voor onze hulpen op de camping kregen we ieder jaar een rekening en dat vond ik wel logisch, betalen voor opleiding en professionalisering. Maar nu ook, van mijn mini-inkomen en een opleiding voor wie eigenlijk??? Die Fransen zijn daarin wel heel strikt: ik mag zonder diploma door Die lopen, maar als ik met mensen de klokkentoren van de kathedraal op zou willen gaan, dan moeten daar 2 gediplomeerde gidsen bij zijn. Alleen om te voorkomen dat er geen mensen van die trappen afvallen… Prima, die regels, maar ik ga daar geen cursus voor volgen.koksmuts

 

Ik ken zo’n soort cursus, in dit geval  om te mogen koken voor gasten. Toen wij met de camping begonnen, was dat nog niet nodig: we vulden een formulier in bij de Douane, betaalden € 10,- en daarmee was onze vergunning geregeld. Dat dit wel heel summier was, begrijp ik. Maar wij zorgden er zelf wel voor dat alles heel schoon was, dat ik nooit met spullen werkte die over de datum heen waren. Bij een restaurant kan iemand ziek worden van wat ie eet, dat is dan 1 persoon, maar bij ons zou het meteen om alle gasten gaan. Niemand die dan terug zou komen om nog eens bij ons te eten, dus de schade voor ons zou enorm zijn. Dat nog los van het feit dat ik niet met producten wil werken die niet vers zijn.

Inmiddels is dat dus veranderd. Nu moet iedereen die op een camping iets met horeca gaat doen, een cursus van 3 dagen volgen. Nee, beter gezegd, je moet 3 dagen aanwezig zijn. Ik ken het voorbeeld van iemand die geen woord Frans sprak, netjes aanwezig was, en zijn papiertje haalde. ( De man schonk alleen drankjes in, echt kwaad kon het niet). En dat kost, ondanks de premies die worden afgedragen, per persoon ook nog eens € 900,-. Door mijn jarenlange ervaring heb ik gelukkig een ontheffing…

carte vitale

Nu mijn inschrijving als zelfstandig ondernemer is geregeld ( anderhalf jaar na dato) , ontvang ik ineens een opgewekte brief van de RAM/IRS: ik kan mijn eigen carte vitale,  de kaart voor de ziektekostenverzekering krijgen, maar dan moet ik wel even een pasfoto en een kopie van een identiteitsbewijs opsturen. Ik  heb nog nooit gehoord van de RAM. Dat blijkt een ziektekostenverzekering voor zelfstandig ondernemers te zijn. Maar daar zit ik al bij….

Het lukt me niet om het de medewerkster uit te leggen: Rien is verzekerd bij de  RSI ( ook voor zelfstandig ondernemers), ik ben meeverzekerd en het lijkt me handiger als ik daar blijf.

Anders moet ik 3 maanden per jaar switchen en daarna weer terug, bedenk zelf maar hoeveel hiermee verkeerd kan gaan. Er is nú al veel fout: Rien komt niet voor in haar systeem, ik sta geregistreerd op mijn meisjesnaam, mijn twee voornamen zijn verwisseld…

Maar ik krijg geen poot aan de grond. Dat is vervelend, want er staat wel met dreigende woorden dat, als je niet aan je verplichtingen voldoet, je het recht op een ziektekostenverzekering verspeelt. En dat is ernstig, want heel binnenkort moet ik een operatie ondergaan. Zonder ziektekostenverzekering moet ik dat allemaal zelf betalen. Dat risico wil ik niet lopen.

Gelukkig hebben we hier in Die een alleraardigste dame die werkt voor de organisatie die onze aanvullende ziektekostenverzekering regelt. Ze heeft een simpel advies: schrijf een brief en leg het probleem uit. Via Internet komt de brief bij de RAM en ze beloven me binnen 48 uur antwoord te geven. En dat doen ze ook. Ik mag blijven zitten waar ik zit, al moet ik mijn kaart wel even een mise à jour geven, een update dus. En dat is een simpele kwestie. Ik kan weer opgelucht ademhalen.

Een vriendin van ons woont hier, kwam in Nederland in een ziekenhuis terecht en had 1 van de 3 kaarten van de ziektekostenverzekering niet bij zich: of ze maar even alle kosten wilde voorschieten à € 11.000,-. Anderhalf jaar later heeft ze slechts tweederde van het bedrag teruggekregen. Ik zag het al voor me, maar gelukkig, dit rampje is afgewend.

Een beetje minder regels hier, wat meer controle daar…wat zou de wereld mooi kunnen zijn.  Maar met sneeuw is ie hier ook mooi, zie de foto’s.

IMG_0701IMG_0688

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 199 andere volgers