Feeds:
Berichten
Reacties

Vice versa

Het is weer tijd om naar Nederland te gaan. Normaal verkeer ik al weken van te voren in een staat van opwinding, deze keer doet het me niks. Dat is te wijten aan de schildkliermedicijnen. In Nederland waren deze bijna een half jaar niet verkrijgbaar, met alle nare bijverschijnselen van dien voor de patienten.
In Frankrijk speelde een ander probleem: de fabrikant vond het nodig het omhulsel van de pillen te veranderen en veel mensen kregen daardoor vervelende klachten. Ook ik raakte helemaal van de leg. Vooral de zwaarmoedigheid, alsof ik de hele dag een persoon extra op mijn rug moest meetorsen. Dus leuk naar Nederland? Laat mij maar in m’n bed, met een deken over mijn hoofd, dacht ik. Maar het lijf is er inmiddels aan gewend en dan is het leven ineens 100% leuker. Dus alsnog vrolijk op reis.

Die goede stemming was ook wel nodig, want voor de derde keer op rij ging onze navigator in Duitsland geheel zijn eigen gang. De vorige keer verdwaalden we zo in een bosgebied, dat we na een uur rondjes draaien 4 km verder van huis waren. Nu reden we op een weg, die ons in één rechte streep naar onze bestemming zou leiden. Onverwacht adviseerde de navigator een bepaalde afslag te nemen. Weer kwamen we in de rimboe terecht. Daarna de goede weg vinden viel nog niet mee. ( En we hebben heus recente wegenkaarten bij ons!). Maar eenmaal aangekomen in ons huisje was alles snel vergeten.

Om de kosten te dekken wordt dit object, als wij er niet zijn, verhuurd. Van de opbrengst worden o.a. de parkkosten betaald, het onderhoud van huis en tuin geregeld en wordt er geld gereserveerd voor vervanging.
Ineens is het hele huisje opnieuw ingericht, tot in detail is alles op elkaar afgestemd qua kleur en materiaal. De vorige inrichting vonden wij ook mooi, op een werkelijk afgrijselijk schilderij na. Het was een landschap, voornamelijk hardgroen en blauw, met koeien in de wei bij een meertje. Die koeien zag je in spiegelbeeld in het water terug. De laatste keer had een huurder het schilderij op de kop gehangen en dat viel nauwelijks op. Het is nu vervangen door een gestileerde hertenkop van hout. Daar moet je ook van houden, maar het past wel in de inrichting.

De volgende dag is er alweer een verrassing. Een van mijn creatieve schoonzussen kwam in de zomer bij ons langs. K. droeg t- shirts die ik heel mooi vond. “Zelfgemaakt”, zei ze. Nu heeft ze een hele serie voor mij genaaid.

Omdat het onduidelijk was of onze grote bouwklus op tijd klaar zou zijn, durfde ik niet alvast afspraken te maken met familie en vrienden. Met een aantal lukt dat nu niet meer, op zo korte termijn. Jammer, maar daardoor kunnen we ineens heel andere dingen doen. Zo gaan we naar Hardenberg, koffie drinken in onze favoriete tent. Onderweg komen we G. tegen. Hij was pakweg 8 jaar lang, gedurende 6 tot 10 weken per seizoen, een gouden vrijwilliger op onze camping, samen met echtgenote H. We halen meteen een heleboel herinneringen op, gewoon even genieten dus.

Maanden geleden zagen we op Internet de ideale nieuwe eetkamerstoelen. Het ging om een Nederlandse fabrikant, maar ze werden ook verkocht in een meubelzaak in Valence. Dus wij die kant op, met het chequeboek alvast in de tas. Wat een teleurstelling! Allereerst stonden de stoelen niet in de toonzaal en de verkoper was ook niet van plan op een andere manier iets te regelen. Je moet zo’n stoel toch even uitproberen voor je tot de aankoop overgaat?
Weer thuis ging Rien zoeken waar ze wel te bezichtigen zijn. Zo komen we terecht bij Eijerkamp in Zutphen. Dat is een verademing: een prachtige zaak, deskundig personeel en een goeie service. Zonder dat we het gevraagd hebben krijgen we € 10,- korting per stoel. Nog een cadeautje: als de koop gesloten is ontvangen we een bon voor de lunch plus een kop koffie.Als we daarna vragen hoe we het centrum van Zutphen kunnen bereiken, loopt de verkoper zelfs even mee naar buiten om de weg te wijzen.
Zutphen is een van de oudste steden in Nederland en dat is o.a. te zien aan de vele historische gebouwen, de prachtige torens en een mooie stadsmuur. Wat is het leuk om hier rond te struinen! Echt een aanrader.
De volgende dag wordt ook al een toppertje. We hebben kaarten gekregen van het Klein Orkest, maar moeten daarvoor wel naar Emmeloord rijden. Een dorp, midden in een kale vlakte en een gevaarlijke weg er naartoe, dat is het beeld in ons hoofd. In alle opzichten is het anders: een goede en veilige route, een mooie winkelstraat en het eindeloze eetcafé Eindeloos. We kunnen er wel iets drinken, tot 6 uur, daarna is het al volgeboekt. Dus op naar de buren, want het theater ’t Voorhuys heeft ook een bar. Dat is een schitterende ambiance met vriendelijk personeel…hier wat eten lijkt ons wel een goed idee. We zijn de laatsten die nog een plek krijgen.
Na het hoofdgerecht loopt Rien binnendoor naar het theater, om de gereserveerde kaarten te halen.

” O, u bent die meneer uit Frankrijk?”

Dat vindt de directeur wel heel bijzonder. Helemaal als Harry Jekkers na afloop van de show uitgebreid de tijd voor ons neemt. Als hij even op de foto moet met verschillende fans, nemen de andere leden van de band het gesprek met ons over. Het is echt jammer dat het om middernacht afgelopen is. De directeur brengt ons daarna persoonlijk naar de uitgang, het is een heuse VIP- behandeling.
De uitnodiging voor Ibiza hebben we alweer op zak, maar ik hoop dat Harry eerder bij ons komt.

En hierna begint het gebruikelijke carrousel van familie- en vriendenbezoek. Ook leuk, want daarom gaan we tenslotte naar Nederland. Maar die  dagen in Zutphen en Emmeloord, die maken het dit keer wel heel bijzonder.

De terugreis verloopt voorspoedig. In Duitsland smachten we naar koffie, er zijn  weinig mogelijkheden langs de autobanen om een kopje te drinken. En net als er voor onze neus een ongelukje gebeurt, waardoor er een file ontstaat, zien we een bord: Koffie, over 500 meter, speciaal voor Rien en Jacqueline. ( Nou ja, dat laatste natuurlijk niet echt…)

In Toul overnachten we. Naast het hotel zit een goed restaurant, met een speciale kaart waarop alleen gerechten met orgaanvlees staan: darmen, niertjes, zwezerik etc. Gelukkig is er een tweede kaart, meer onze smaak. En voordat we gaan eten, drinken we nog even wat in de buurtkroeg. Op ongeveer 30m2 is er een bar, een tabakszaak, een lectuurhal en een gokafdeling. Wij kijken onze ogen uit: wat kun je er in korte tijd een boel geld doorjagen…

En dan verder naar huis, waar een poesje op ons wacht. En de oppas natuurlijk.

Het was weer fijn.

Advertenties

Leuke gasten

Vaak heb ik het al geschreven: negen van de tien gasten zijn leuk, normaal, gezellig en fatsoenlijk. Verhalen over de enkeling die afwijkt van de norm – en niet persé negatief- boeien meer, omdat wij niet de enigen zijn die denken: Hoe bestaat het?

Deze keer een selectie uit alle andere gasten, die weliswaar normaal zijn, maar beslist niet saai.

De eerste gasten van dit jaar zijn oude bekenden van de camping. Ze willen deze keer aan vrienden de Drôme laten zien. Alle dagen is het viertal op stap en een van de mannen maakt werkelijk prachtige foto’s. Voor ons een reden om een paar van onze eigen toeristische routes weer eens te bekijken.

Ze waren hier in mei, het zwembadwater was nog fris, maar ja, als je een appartement met zwembad hebt, moet je er wel in. Brrrr….

Onze laatste gasten dit jaar, in oktober, waren net zo: ook het zwembad nog in en iedere dag op stap. Op de elektrische fiets.

We controleren onze gasten niet, maar we houden wel in de gaten of ze weer op het honk terugkomen. Het is hier toch een bergachtig gebied, de zon gaat ook sneller onder. En verdwalen, dat overkwam zelfs vrienden van ons, terwijl het zeer geoefende wandelaars zijn.

Maar gelukkig, vlak voor het donker werd, kwamen ze binnen. Waren inderdaad verdwaald, maakten vele kilometers extra en moesten daardoor de accu’s tussentijds opladen. Ook dat kost tijd.

Er zijn wel meer van die actievelingen. Een van onze vaste gasten is een mooie meid uit Friesland, wij noemen haar daarom Doutzen Kroes. Het eerste jaar kwam ze met vriend A. Ze hadden maar een week vakantie, dus het was een vol programma: eerst een autorit of bergwandeling, daarna het zwembad in en ’s avonds nog een kleine wandeling. Dat wil zeggen: Zij ging het zwembad in, hij maakte alleen zijn voeten nat.

De keer erop zaten ze in de studio, hadden een pizza besteld en ineens hoorde ik luid: ” Ja, dat kan ik echt niet eten!” En met een klap werd de deur dichtgegooid. Ik vroeg me af wat ik fout had gedaan, zeker toen ze na een kwartier alweer buitenkwam, in opperbeste stemming. Maar A. at met smaak twee pizza’s op en was de volgende dag niet ziek, dus daar lag het niet aan. Een half jaar later bleek wat er aan de hand was: hun relatie zat niet goed en was inmiddels voorbij.

Dit jaar was Doutzen er weer, met een nieuwe vlam. En ook die moest het drukke programma in, alles bekijken. Loverboy hield wel van het zwemwater en ook van zijn mooie vrouw in bikini…

We zien hier wel vaker nieuw geluk voorbij komen. Bijvoorbeeld twee mensen die elkaar leerden kennen bij de christelijke zangvereniging. Als de appartementen weer opgeleverd zijn, controleert Rien altijd even de tv: de zenders zijn namelijk nogal eens van plaats veranderd. Deze keer was het een verrassing. Radio Maria paste beslist bij hen, maar een pornozender toch niet helemaal. We moesten er om lachen, al snap ik wel hoe zoiets gebeurt: zelf kan ik door 1 verkeerd knopje in te drukken óók de hele boel ontregelen.

En nog een mooi voorbeeld van nieuw geluk. Wij weten dat natuurlijk niet van te voren, daardoor kun je wel eens een ongemakkelijke vraag stellen. Ik vroeg belangstellend of het wandelaars waren, of ze meer van autotochtjes hielden of liever dorpjes en markten wilden bezoeken. Dan zou ik misschien wat tips kunnen geven. De twee mensen keken elkaar vragend aan: “Dat weten we eigenlijk niet, we kennen elkaar nog niet zo lang.” Meteen vertelde zij haar verhaal. Ze was op heel jonge leeftijd getrouwd en bleef vanwege haar zoon in dat huwelijk hangen. Na 38 jaar kwam de echtgenoot op een dag thuis van zijn werk en zei: “Ik ga bij je weg.” “Dat is goed”, antwoordde zij.  Dat lijkt mij best een vreemde ervaring, maar zij voelde zich duidelijk een stuk gelukkiger.

Naar de markt of mooie dorpjes bekijken?

Ook nieuw geluk voor een weduwe en weduwnaar, gekoppeld door vrienden. Als ze het niet zelf hadden verteld, zouden we zomaar denken dat ze al 40 jaar getrouwd waren.

En nog veel langer samen, onze vrienden M. en J. Vanaf 2002, ons eerste verhuurjaar, komen ze al bij ons. En dan ken je ook hun gewoontes en de hobby’s. Daarom doet Rien hen dagelijks een plezier met de puzzels uit de Volkskrant.

De studio is onder ons terras en toch horen we elkaar nauwelijks. Alleen als er een overwinningskreet klinkt bij het zoveelste potje scrabble..

D&A zijn ook gast vanaf 2002. Ze kwamen met hun 2 jonge pubers op onze camping, of beter gezegd, op ons weiland. Er was toen 1 douche en 1 toilet, verder niks. Maar ik kookte al wel voor de gasten en deze table d’ hôte vond iedereen – wij ook! – heel bijzonder. De pubertjes vonden het prachtig om ons te helpen: auto poetsen, kippenhok uitmesten, lege flessen naar de vuilstort brengen, ijsblokjes uit de machine halen…allemaal even leuk. Voor het jaar daarna dacht Pa dat het grut een grote camping fijner zou vinden, met een aquaparadijs, animatieteam en disco. Na 3 dagen vroegen de kinderen of ze alsjeblieft naar ons mochten. Pa had alles al betaald, voor 3 weken, maar het gezin kwam toch bij ons terug. Dat schept natuurlijk een band. Dit jaar waren ze er niet en we hebben hen echt wel gemist.

En net als op de camping overkomt het ons ook hier, dat de eerste indruk van mensen niet altijd juist is. Zo kwam een oudere dame vloekend uit de auto. Even denk je dan: Nou, dat kan leuk worden! Maar ze had gewoon veel te lang doorgereden en was oververmoeid geraakt. Een kopje koffie deed wonderen en we hadden het heel gezellig met hen. Vrouwlief was echt heel grappig. De navigator vertrouwde ze niet erg, dus her en der werd een andere weg gekozen, met als gevolg tientallen kilometers omrijden. Ach, zei ze, die Route Napoleon had ik altijd al eens willen zien.

Die navigator en oudere mensen is niet altijd een gelukkige combinatie. Nog op de camping wachtten we op nieuwe huurders van de caravan. Om 22 uur kregen we een telefoontje. De mensen hadden zelf bedacht dat ze vanaf Lyon richting Grenoble moesten rijden en dat hadden ze dus ingetoetst. Na Grenoble verloren ze volledig het overzicht. En de thuis net aangeschafte telefoon deed het ook al niet. Die hadden ze namelijk niet opgeladen.Gelukkig mochten ze het mobieltje van een Fransman lenen. Redelijk in paniek vroegen ze wat te doen. Ik beloofde op hen te wachten en uiteindelijk ging ik met de auto zoeken: rond middernacht vond ik hen, totaal verloren in Die.

Terwijl het ene stel de hele dag actief is, pendelt een ander echtpaar hier alleen heen en weer tussen zwembad en een schaduwboom. En soms verschillen man en vrouw daarin. Dit jaar was er een echtpaar, dat ogenschijnlijk weinig samen deed. Zij ging hardlopen, hij lag bij het zwembad. Maar ’s avonds hadden ze het reuze gezellig samen, onder het nieuwe afdak, bij een kaarsje, met een fles wijn…of misschien wel twee.

 En er zijn nog zoveel meer van die gewone gasten, die toch heel bijzonder zijn. We hebben ze ook in alle soorten en maten: de onderhoudsman, een nefroloog ( arts, gespecialiseerd in nieren), de chauffeur van een Belgische minister, een marktkoopvrouw in een kaaskraam, de activiteitenbegeleidster, werkenden en gepensioneerden uit alle vormen van onderwijs, een psychiater, een medisch specialisten, iemand van de thuiszorg, anderen uit de gezondheidszorg, een bobo uit het bedrijfsleven, een bel-stel van een Belgische telefoonmaatschappij… allemaal met hun eigen boeiende levensverhalen.

 Het is heerlijk om na een zomerseizoen weer een poosje met zijn tweetjes te zijn. Maar als ik dit zo opschrijf, heb ik alweer zin in het volgende seizoen, met veel leuke gasten. ( Anderen kennelijk ook, we hebben de eerste reserveringen al binnen).

Ons leukste gastje???

 

Eerst even naar Nederland nu, uitrusten van de grote bouwklus en ons daarna weer voorbereiden op het volgende seizoen.

 

Vlekken op de gevels, zoals linksboven

Onze gasten vragen vaak hoe het leven tussen de Fransen is. En of de vooroordelen wel kloppen, zoals afspraken niet nakomen en de zogenaamde Franse slag. Wij ervaren eigenlijk op die punten geen verschil met Nederland: de meeste mensen werken goed en doen wat ze beloven. Af en toe is er een uitzondering, maar daar kunnen we dan wel weer om lachen. Deze week kwamen we toevallig Gino tegen, die het terras rond ons zwembad heeft gemaakt. Het was in 2013 knap lastig om hem hier te krijgen voor het bespreken van de mogelijkheden en de prijzen. Uiteindelijk lukte het. Op de dag van de werkzaamheden was hij op tijd aanwezig en het was alsof hij op een fluitje blies: er stond zomaar een ploeg van 7 man sterk beton te kruien. Ze werkten zich de hele dag uit de naad en daarna gingen ze met Gino mee uit eten. Dat werd kennelijk laat, want de volgende ochtend kwamen ze pas om 10 uur opdagen, hun ontbijt nog in de hand en het verzoek om koffie, héél véél koffie. Het was nogal laat geworden, zei Gino, en hij was ook wakker geworden naast een onbekende vrouw. Nu zien we hem in Die en Rien vraagt of hij een oplossing heeft voor het probleem bij het zwembad, in het betonnen terras. Volgende week komt hij langs, belooft hij. Maar bij Gino schuift de volgende week altijd op. We wachten wel af…

Met de facadiers gaat het tot nu toe naar wens. De eerste ochtend zijn ze een kwartier later dan aangekondigd,omdat ze zich hadden verkeken op de afstand: iedere dag is het enkele reis 2 uur rijden! En daarnaast maken ze ook nog minimaal 8 volle werkuren. Petje af!

Die eerste ochtend zetten ze tweederde van het huis in de steigers en meteen worden die gevels met een professionele hogedrukspuit gereinigd. Daarbij klauteren de mannen als katten over de steigers. Ik sta erbij te griezelen, zo smal zijn de planken. En dan is het weer reuze grappig hoe de meest katachtige van de facadiers, Abdel, reageert als onze poes met een dooie muis in haar bek aan komt lopen. Hij gaat bijna gillend op de vlucht, roept ons erbij en zegt: “Moet je kijken! Moet je kijken wat ze heeft!”  Onze hulp Olga wil de muis zo vast pakken en dan griezelt Abdel nog meer. Wij kennen deze cadeautjes van de poes wel: veger en blik pakken, muis opvegen en over de heg kieperen. Gaia brengt ze dan gelukkig niet nóg een keertje…

Het werk gaat voorspoedig tot Abdel vraagt of ze op zondag mogen werken, ” want de volgende week is hij er niet.” Ik vraag belangstellend of hij vakantie heeft. Nee, een andere klus. Daar schrikken we van. Het werk zou 2 weken in beslag nemen, de patron weet dat we daarna naar Nederland gaan. We willen onze oppassers echt niet confronteren met werklui over de vloer: elk dagdeel moeten we wel een beslissing nemen, bijvoorbeeld of een plantenbak mee geverfd moet worden. De chaos rond het huis willen de oppassers vast wel voor lief nemen, maar ze zouden zich niet vrij voelen om hun eigen gang te gaan. Dat willen we niet. Bovendien voelen  wij ons niet prettig in het huis in de steigers en alle ramen afgeplakt met plastic, net een doodskist. Ook de poes is helemaal van slag, dan ga je toch niet met een gerust hart naar Nederland?

Als ik ‘ s avonds om 21.30 uur een mail stuur naar de patron, waarin ik schrijf dat we ons ongerust maken, belt hij binnen een kwartier op: “Maak je niet ongerust, het komt de tweede week echt af.” Top service, als dat gaat lukken.

De eerste gevels zijn alweer klaar

We verwennen de mannen ook wel, vanwege hun goede prestaties. Ze stappen ’s ochtends de auto uit en de eerste kop koffie staat meteen klaar. Koffie na hun maaltijd, een fles gekoeld water…we zijn de hele dag in de bediening. Maar het wordt gewaardeerd. Eerst moeten we een kop van hun eigen thee drinken, Turkse thee. Speciaal voor ons is er door moeder thuis wat meer gezet. Het is lekker, maar smaakt wel hetzelfde als de onze. Op zondag neemt Abdel een doos Turks Fruit mee. Ik ben daar niet zo gek op, vind het eigenlijk zoete troep, maar deze is echt heerlijk.

Onze nieuwe hulp in de huishouding is ook heel bijzonder. Vanaf 2005 hebben we 4 Portugese zusjes in dienst gehad, soms wel 3 tegelijk op de camping. Drie van hen zijn nu een restaurant begonnen. Gelukkig kwam net op dat moment de 4e zus -en eigenlijk de eerste die bij ons werkte- tijdelijk terug in Die. De hele zomer hield deze Witte Tornado ons huis en de gîtes schoon. Ze moest het werk bij ons echter opzeggen, omdat ze een pittige en kostbare opleiding voor pleegzorg had afgerond. Dan ben je verplicht om daarna ook mensen op te vangen, en terecht. Maar Tornado vond zelf een opvolgster en werkte haar ook in.

Olga is met haar man, een afgestudeerd jurist, uit Moldavië meegekomen. Via Portugal, want door zijn Portugese moeder heeft hij een dubbel paspoort. Dat is een gelukje voor hem, want nu heeft hij geen problemen met een verblijfsvergunning in Europa.

En ook al heb je een goede studie afgerond, dan nog heb je de banen niet voor het uitzoeken. Zo zeg ik altijd dat ik  hier niet eens geschikt ben als vakkenvuller bij de supermarkt. Bijvoorbeeld: onze overbuurman weigert zijn gehoorapparaat te dragen en spreekt dialect. Dat communiceert niet gemakkelijk. En zo iemand gaat mij dan in de winkel vragen waar de zemelen liggen. Daar kom ik vast niet uit.  Daarom is de man van Olga als bouwvakker aan de slag gegaan. Is daar kennelijk zo goed in, dat hij inmiddels een eigen bedrijf heeft met 7 man personeel.

Tafel ook aan de onderkant…

Omdat de gevels worden opgeknapt moeten alle luiken eraf, dat is een mooi moment om ze te verven. Ik vraag Olga of haar man een schilder in dienst heeft. Hoezo? Waarvoor? Als ik uitleg dat het om de luiken gaat, zegt ze dat zij dat wel wil doen. En dat gaat uit de kunst. Zelfs iets te uitbundig. We hebben in 2007 een partij afgeprijsde stoelen op de kop getikt. Geverfd zouden ze € 280,- per stuk kosten, ongeverfd € 80,-. Voor die € 200,- per stoel – we kochten er 8- wilde ik zelf wel verven. Het is 10 jaar later echt nodig om ze op te knappen. Dat doe ik, Olga verft de bijbehorende tafel. Maar ze schildert ook de onderkant van het blad…

We zijn gek met haar en zij kennelijk met ons: om de haverklap neemt ze cadeautjes mee, zoals een fles wijn en mierzoete chocolaatjes uit Moldavië en een koffiekoekje van de Lidl. De facadiers zijn ook zeer van haar gecharmeerd, het is een mooie meid om te zien.

En ook grappig: die mannen zitten 4 uur per dag samen in de auto, werken hier overdag 8 uur en dat kletst dan onophoudelijk met elkaar. In het Turks, dus ik versta er geen klap van. Onze Portugese bouwvakkers doen hetzelfde, die monden staan ook niet stil. Wat hebben die mannen toch allemaal te bespreken? Maar het gaat geen seconde ten koste van hun werktempo. Dat ligt hoog. En tegen alle vooroordelen in: het kan de Portugezen en de Turken geen bal schelen of ze lange dagen maken en  het weekend door moeten werken. De middagpauze van de facadiers duurt hooguit een halfuurtje, de koffie gieten ze echt naar binnen.

“Au boulot!”, zeggen ze dan. Hup, weer aan het werk!

 

Als jong studentje kreeg ik mijn eerste kamer bij een hospita. Dat was immers vertrouwd? Ja, als ze thuis zou zijn wel, maar ze was er nooit, omdat ze bij ” haar broer” verbleef. Na 3 maanden belde ze op om de huur op te zeggen, want ze had een huis bij “haar broer” in de buurt gekregen. Een paar dagen later ging ik naar mijn kamer, op de bovenste etage, en toen bleek dat ze de verlichting overal -behalve in mijn kamer- al had afgesloten. Ik aarzelde geen moment, was ook mét alle lampen aan doodsbang in dat huis en ging daarom rechtstreeks naar Rien. We kenden elkaar nog niet zo lang, misschien dat zijn bed van 90 cm breed voor ons tweetjes daarom geen probleem was…

Binnen no time was er een andere kamer gevonden, bij een gezin in een achterbuurt. Niks kwaads van die mensen, maar het verschil met een 18-jarige snotneus was gewoon te groot. Ik zat liever bij Rien, in zijn studentenhuis met 3 andere jonge mannen. Een tijdje was dat leuk, tot de huisjesmelker ( met echt een lap voor zijn oog!) het volgende huis erbij trok. Ineens moesten meer dan 10 mensen 1 toilet en 1 douche delen. De huur ging natuurlijk niet omlaag. Er kwam allerlei gespuis in de kamers, zoals verslaafden en werklozen met een ander dag- en nachtritme. Rien als hoofdbewoner kon al het vuil opruimen en ik was met het schoonmaken van de gemeenschappelijke ruimtes de klos. Om de voortdurend vieze keuken niet te hoeven gebruiken, kochten we een campingtoestel en kookten op de eigen kamer, op de grond. Een oom van Rien zag wat er gebeurde en regelde een andere kamer voor ons. Heel veel mooier, heel veel ruimer, voor dezelfde prijs en….met een ontzettend leuke huisbaas.
Toch gingen we daar na twee jaar weg, want voor een habbekrats konden we een arbeidershuisje kopen. Dat moesten we weer verkopen toen ik mijn eerste baan kreeg, op grote afstand. Dat nieuwbouwhuis was niet op tijd klaar, daarom waren we opnieuw aangewezen op een huurbaas. Twee kamers met kost en inwoning, bij aardige mensen, dat klinkt niet slecht. Maar het eten was er afgrijselijk. Veel en vooral vet, dat was belangrijker dan smakelijk. Ik heb heel wat stukken vlees onder de tafel weggemoffeld, de honden waren er gelukkig blij mee. Na vervolgens 3 jaar in een koophuis te hebben gewoond moesten we weer even tijdelijk huren, tot ons volgende nieuwe huis klaar was. Ditmaal zaten we in een tot zomerhuisje verbouwd kippenhok. Midden in een strenge winter gingen we daarna naar een cascohuis, dat we zelf nog moesten afbouwen.

In Frankrijk wisselden we van rol, toen werden wij de verhuurders. In 9 van de 10 keer hebben we leuke, gezellige, normale en fatsoenlijke gasten, maar de mooiste verhalen gaan natuurlijk over de mensen die afwijken van de norm. Wat te denken van de eigenares van een vies inlegkruisje onder een bed. Of iemand die geen nieuwe vuilniszak in de bak doet, terwijl er nieuwe zakken liggen. Tomatensaus tot op ooghoogte aan de muren smeren. Een aanrecht vol met afwas achterlaten. Het haar rood verven en een witte handdoek van ons daarvoor gebruiken… we leerden daar dat Onze Lieve Heer rare kostgangers heeft.
Er waren ook best grappige incidentjes. Zo nam iemand eens al ons beddengoed mee. Dan sta je wel vreemd te kijken als je de was gaat ophalen. Het was een vergissing en via via kwam het terug. Zoals wij op onze beurt ook via via de hier achtergelaten spullen weer bij de eigenaar (laten) bezorgen: dit jaar verloor een gast een gouden ring in het zwembad en hoe we ook zochten, die kwam niet meer tevoorschijn. Tot bijna aan het einde van het seizoen. Riens broer kwam toen net langs, onderweg naar zijn vakantieadres, nam de ring mee naar Nederland en daar kwam de rechtmatige eigenaar hem weer ophalen.
Ook grappig: Op ons reserveringsformulier vragen wij alleen naar het aantal personen, niet of het om een echtpaar gaat, twee mannen of twee vrouwen.Misschien dat we dat toch maar moeten doen?? Ik had eens een man aan de lijn die met “zijn partner” wilde komen. Nietsvermoedend maakte ik een tweepersoons bed op. De vrouw was bij binnenkomst bijzonder aangebrand: ” Maar dáár ga ik niet slapen!” Bleek het om een reisgenoot te gaan, niet om een bedpartner. Bovendien was samen op vakantie gaan toch niet zo’n goed idee: hun ruzies waren zelfs bij de receptie te horen. Gelukkig stond er ook een goede bedbank, het beddenprobleem was zo opgelost.

facilityindustry

Een mannelijk paar kwam precies aan op het moment dat de table d’hôte begon, spitsuur dus. ( Gasten weten dat, het staat altijd vermeld in de betalingsbevestiging). Ik bracht hen naar het appartement, vertelde dat ik naar de keuken moest en dat we de volgende ochtend tijd voor hen vrij zouden maken. Dat deden we ook, maar het kwaad was al geschied, ze waren boos en bleven boos. Eenmaal thuis kregen we een lange mail. Zij zaten beiden in de “facilityindustry” en somden op wat wij allemaal fout deden. Wij hadden ook, door “geen” aandacht aan hen te besteden, een grote omzet gemist. Maar het meest gruwelijke was toch wel het kunstwerk in de woonkamer, een pentekening van een blote vrouw. Niet een pornografisch inkijkje, maar gewoon een liggend naakt. Als je dat stoort, dan hang je het schilderij toch achterstevoren? Een handdoek eroverheen kan ook. Maar je laat je vakantie niet verpesten door zoiets.

Al een paar jaar huren wij zelf gîtes van Fransen. Hebben daar grote verschillen meegemaakt. De eerste keer was het te kleine appartement volledig volgestouwd met alles wat de verhuurster zelf mooi vond. Zo stonden er o.a. 3 complete serviezen met bijbehorende borden en schalen. Voor spullen van ons was nauwelijks ruimte. En Rien moest in een boogje plassen, omdat er boven het toilet een grote boiler hing. De tweede gîte was het tegenovergestelde: alles was er in de juiste hoeveelheden en qua kleur ook perfect op elkaar afgestemd. Zelfs echte kunstwerken aan de muur. Maar ja, na 3 jaar wil je wel eens een ander gebied bekijken.
We hebben nu net weer 9 dagen vakantie achter de rug. Een week lang zitten we in een gîte bovenop een berg. Het appartement is lekker groot, het uitzicht op zee echt geweldig. Maar o, wat doet het onderhoud van dat pand zeer aan de ogen! Een kraan die los zit, een scheur in de bank, een radiator die helemaal scheef hangt, overal beschadigd verfwerk, een ligstoel op het terras met een wiel eraf, de buitentafel die kapot is en daarom plat op de grond ligt enzovoort…We ergeren ons er niet aan, maar zouden de verhuurder wel 1000 tips willen geven hoe hij dit op kan lossen. Maar eerlijk is eerlijk, de huurprijs is beslist laag, dus wij mogen helemaal niet mopperen. En de verhuurder is zo’n schatje, die zou ik zo willen inpakken en mee naar huis nemen….

Ter afsluiting van onze vakantie gaan we nog een weekend naar Montpellier, een echte studentenstad. Rien heeft een hotelkamer geboekt net aan de rand van het centrum, van de keten Kyriad. We zaten eerder in een hotel van hen en daar kon je letterlijk je kont niet keren: je moest achterstevoren het toilet in. Ik heb er weinig vertrouwen in dat het deze keer beter is, maar de foto’s zien er goed uit. Dat zegt ook niks, want ik zou niet graag de verhuurders de kost geven die hun ruimtes met een groothoeklens fotograferen.
We hebben geluk, wat we zien krijgen we ook. En een keurige service erbij. Omdat we er 2 nachten zijn, trekken we zelf na de eerste nacht ons bed even recht en zijn we zuinig met de handdoeken. Bij terugkomst uit de stad ziet het er echter weer uit om door een ringetje te halen. Die eerste nacht kan ik niet zo goed slapen en hoor dat de bovenburen veel plezier in bed hebben. Na de eindkreet van de vrouw begint het feest opnieuw en daarna nog een keertje.
Omdat ik toch wakker lig, bedenk ik allerlei mogelijkheden: Is het een jong, verliefd stelletje? Iemand met zijn minnares? Een man die Viagra heeft geslikt? Kennelijk is dit slaapverwekkend, want met het tellen kom ik niet verder dan 3 x…

Het zit er weer op, de vakantie. Thuis lekker klussen, ter voorbereiding op de “facadiers“: alles wat in de weg staat, moet aan de kant voor de mensen die de gevels gaan opknappen. Alleen al op ons terras boven staan 5 tafels, 10 stoelen, 12 plantenbakken en zeker 20 frutsels.

Als het na 2 weken werk -volgens de planning- allemaal klaar is, kunnen wij de appartementen met een gerust hart weer verhuren.

 

Ieder derde weekend in september zijn veel van de historische gebouwen gratis voor het publiek te bezichtigen. Frankrijk is in 1984 met deze Open Monumentendagen gestart, inmiddels doen al meer dan 50 landen mee. En met groot succes, zo waren er in 2016 in Frankrijk 12 miljoen bezoekers ( op een bevolking van 66 miljoen), en maar liefst 17.000 plaatsen om te bezichtigen. Het gaat daarbij vooral om staatsbezit, zoals paleizen, kathedralen, overheidsgebouwen etc. Maar ook particulieren stellen die dagen hun bijzondere bezittingen open voor het publiek.

Vrijwel ieder jaar doe ik wel een deel van het programma. Deze keer begonnen Rien en ik bij de hydraulische molen van de Aube, privé- bezit. Deze molen functioneerde van de 17e eeuw tot de afgelopen negentiger jaren. Ik was er eens binnen in 2002, om iets te regelen, en daardoor had ik niet in de gaten hoe mooi en hoe oud het was. Zag trouwens ook alleen het deel waar de walnoten tot olie werden verwerkt ( zie foto). Dat er ook een heel oude graanmolen was plus een houtzagerij merkte ik niet op. Nu wel dus. De huidige bewoners hebben alle machines prachtig schoongemaakt en gerestaureerd, alleen werken ze nog niet.

En het waterrad moet nog worden opgeknapt, dat is echt in slechte staat. Dat rad verwerkte al vanaf de 16e eeuw het water dat hoog uit de bergen kwam en vervolgens o.a. langs onze camping naar de Drôme stroomde.

’s Middags bezochten we eerst een oude smederij, la Forge . In de garage van de familie Maillet is alles gebleven zoals het in de 19e eeuw ook was en dat is prachtig om te zien. Speciaal voor de gelegenheid is het houtvuur opgestookt, het is er knap heet: je zult er bij die temperaturen moeten werken!

Er is hier een altijd heel actieve buurtvereniging. Die heeft voor de gelegenheid een paar prachtige oude auto’s tentoongesteld.

Daarna lopen we het gebouw van de Sous- Prefect binnen. Ook daar was ik al eerder. Voor de camping moesten we een aantal brandblussers hebben, maar niemand wist hoeveel. Dat ging ik daar vragen. Een klein en gedrongen mannetje, een soort Danny DeVito, was er de baas. Toen ik mee moest naar zijn kantoor maakte ik een opmerking over het mooie herenhuis. “Of ik de raadszaal wel eens gezien had?” En apetrots – terecht- liet hij me deze schitterende zaal uit het begin van de 19e eeuw zien. Vandaag staan er 2 heren ellenlange toespraken te houden. Over de stijl Directoire ( met veel Griekse, Romeinse en Egyptische elementen)en de Empire- stijl ( meer op schoonheid gericht). Ook over het begin 19e eeuwse beschilderde behang, tamelijk uniek in Frankrijk. De schouw is imponerend groot en het is prachtig hoe de kroonluchter erin gespiegeld wordt. De meubels zijn aangeschaft in 1855.

 Na dit bezoek gaan we de klokkentoren van de kathedraal op, zo’n 140 treden. Wat een schitterend uitzicht over Die van daar! Het stadje zelf met al die oude gebouwen en de daken met antieke pannen. De nauwe straatjes, de temple, het bisschoppelijk paleis, het gemeentehuis dat vroeger een meisjeskostschool was… met de foto’s geniet ik nog uren na.

Tenslotte gaan we nog naar de zogenaamde Chinese Salon. In de 18e eeuw woonde er een advocaat in een prachtig herenhuis, aan de Rue Saint-Vincent. Op de begane grond liet hij in 1716 de muren en gewelven van een kamer beschilderen met Chinese motieven. De schilder, Farjon, gebruikte als voorbeeld o.a. de Mandarijnmannetjes van Delfts aardewerk. Er zijn mannen en vrouwen te zien in Chinese kleding, maar ook landschappen, zeeën, havens, jachttaferelen en bloemslingers. Dat was gewoon mode in die tijd. Het is werkelijk prachtig. ( Tegenwoordig tijdens de zomermaanden ook open voor publiek.) Toen we hier kwamen wonen, was de salon net ontdekt, oud, vies en afgebladderd. Nu is de restauratie bijna voltooid.

De rest van het programma doen we volgend jaar wel. Volgens onze tuinvrouw is de Romeinse riolering beslist het bezichtigen waard. En de rondleiding bij het plein van de Cordeliers ook. Net als de Tour de Purgnon, voor het eerst op het programma. Ik kijk er naar uit, naar de volgende Journées Européennes du Patrimoine.

 ( Voor meer foto’s zie de Facebookpagina van Mas Dea Augusta).

 

 

 

Uitgebalanceerd

Aan het eind van het seizoen maken we de balans op: het was weer fantastisch, in cijfers uitgedrukt misschien wel een 9,5. Een minpuntje aan het begin waren de 2 annuleringen, samen goed voor 4 weken verhuur. Eigenlijk was ik vooral narrig over de opgegeven reden: ” We kiezen toch voor een ander deel van Frankrijk”. Voor het eerst sinds 2002 overkomt ons dit. Nu vragen we bij iedere reservering meteen een aanbetaling en niet pas vanaf begin januari.

Ook bijzonder, het groeiend aantal mensen dat wil afdingen op de huur. Bij het beoordelen van de prijs van een overnachting in een hotel, chambre d’ hote of gîte kijken wijzelf altijd naar wat er geboden wordt, welke prijs er in die regio gebruikelijk is en wat wij zelf willen betalen. Afdingen doen we nooit.

En dan krijgen we hier verzoeken binnen met de volgende teksten:

– We willen in september 2 weken bij u komen. Welke scherpe prijs biedt u?

-Als we rechtstreeks bij u boeken krijgen we natuurlijk wel korting?

C’ est le ton qui fait la musique, het gaat er maar net om hoe je de vraag stelt…

Daar staat dan wel weer een geweldige reservering voor volgend jaar tegenover. Het echtpaar J. en M. was al eens samen bij ons en hij kwam ook een paar keer alleen, als deelnemer aan de Drômoise, met ieder jaar in september ruim 1500 mensen fietsers. J. vroeg wat we vrij hadden in de periode van half augustus tot half september volgend jaar en wat de kosten zouden zijn. Dat laatste was geen verzoek om korting, we hebben de website voor 2018 gewoon nog niet aangepast. Er was goed nieuws voor hem: alles is nog vrij, de prijzen blijven hetzelfde en er komen een paar aanbiedingen bij. Toen zijn reservering daarna binnenkwam knipperden we even met de ogen: 5 weken, samen met zijn vrouw. Dat is een gezellig vooruitzicht.

Veel van de reserveringen zijn “gewoon”. Sommige mensen vragen eerst of iets beschikbaar is, anderen vullen meteen een formulier in. Midden in het seizoen kwam er een heel bijzonder reserveringsformulier binnen. Deze mensen wilden de studio huren, oppervlakte 22m2, met 8 personen. Zelfs al zou ik hen allemaal gaan stapelen, dan wil dat nog niet. Met de opgegeven telefoonnummers was ook iets vreemds aan de hand. Het ene begon met 0032, dat is België, het andere met 0031, dus Nederland. En beide nummers eindigden op dezelfde 4 cijfers. Wat doe je daar nou mee? Was het een nep-reservering? Een grapje van  vrienden? Ik heb toch maar netjes gevraagd of dat van die 8 personen wel klopte. Er volgde geen antwoord. Zie je wel, dat was niet serieus, dacht ik meteen. Twee dagen later ontving ik een schattig mailtje: ” We waren op uw website gebotst en zo enthousiast, en nu horen we maar niks”. Het kwam gelukkig goed en het waren echt fijne gasten.

Niet altijd reageer ik zo uitgebalanceerd. Toen er weer eens een mail kwam om ” al” onze ruimtes te huren met 7 personen, voor 3 weken, zonder daarbij de exacte data aan te geven, voelde ik meteen nattigheid. Aangebrand mailde ik terug dat onze appartementen voor 2 personen zijn, zoals op de website staat vermeld, en dat de beschikbaarheid daar ook te zien valt. Ik kreeg meteen lik op stuk: “Fijn, zo’n lieve mail”. Deze man kon natuurlijk niet weten dat dit soort mailtjes meestal van oplichters komen… 

Terwijl de laatste gasten er nog zijn, beginnen we al met de voorbereiding van het nieuwe seizoen. Vorig jaar hadden we op ons eigen terras een tarp, als experiment. De avondzon scheen er altijd recht in de ogen, dat doek voorkwam dit. Maar het was geen gezicht. Dus maakte een bedrijf een mooi scherm, precies op maat. De tarp ging daarna naar de studio. Experiment opnieuw geslaagd, maar niet mooi genoeg. Daar moeten we deze winter dus weer een oplossing voor bedenken.

Bij het grote appartement is dit jaar een nieuw afdak geplaatst. Dat is zo goed bevallen, dat de studio nu ook een vaste overkapping krijgt. En Rien moet de douchecabine in het grote appartement verbouwen. Vorig jaar al was er een probleempje met de ophanging van de douchekop. Rien bedacht een ingenieuze oplossing, maar helaas: 2 gasten lieten – per ongeluk- de douchekop vallen en daar kon ie niet tegen. Met een provisorische ophanging is het eind van het seizoen gehaald, maar dat moet natuurlijk anders. Rien heeft trouwens wel zin in die klus.

Ik houd me ondertussen bezig met de bedden: op het wensenlijstje staan nieuwe hoeslakens, nieuwe hoofdkussens en in de studio zelfs nieuwe matrassen. Nog maar 4 seizoenen gebruikt, maar ja, er zijn vlekken ingekomen en dat kan niet.

Om het allemaal een beetje in balans te houden investeren we ook nog in onszelf: eindelijk komen er nieuwe eetkamerstoelen in onze woonkamer. De oudjes hebben we minstens 20 jaar en ze zijn nog steeds goed. Maar onder de ijzeren poten zijn geen nieuwe geluidsbeschermers te vinden, in heel Frankrijk niet. Dus het hele seizoen moeten we opletten, om onze gasten beneden niet te hinderen.

Net toevallig nu gaan er 2 apparaten in huis kapot, de motor van de afzuiginstallatie en de drukgroep van de boiler. Met een beetje pech moet die laatste helemaal leeg, 300 liter. Gelukkig zijn er mensen die daarvoor hebben doorgeleerd, die mogen het oplossen.

Een bekende trakteert ons weer eens op alle vooroordelen over de Fransen:

– Ze schieten alle vogels dood ( niet waar, is verboden)

– Het onderwijs deugt niet, leerkrachten zijn kindonvriendelijk( niet waar, maar er zijn hier wel strenge regels, kinderen worden nog opgevoed)

– Fransen zijn arrogant( nog nooit gemerkt)

– Fransen komen hun afspraken niet na( net als bij Nederlanders: sommigen niet, de meesten wel) En over dat laatste: voor die nieuwe motor van de afzuiginstallatie gaan we naar de witgoedzaak, maar die meneer levert dat niet. Hij belt meteen een collega, die binnen een uur op de stoep staat. De man moet de motor bestellen en spreekt af een week later terug te komen. Maar de bestelling arriveert vlot en de elektricien staat dagen eerder voor onze poort. Zo kan het dus ook.

Ondertussen zijn we nog steeds bezig met de offertes voor de gevels. Twee bedrijven reageerden bij de eerste aanvraag uitermate correct, zij kwamen ook meteen met een offerte. Een derde bedrijf maakte een afspraak, maar wie er kwam, niet deze druif. Dat geeft echt vertrouwen! Twee maanden later belt die meneer ineens op, stuurt meteen een offerte die echt een heel stuk lager is dan de 2 andere. Maar wel met een derderangs verf. Rien vraagt daarom een offerte op basis van dezelfde verf als de anderen gebruiken, want anders ga je appels met peren vergelijken. Dat probeert hij duidelijk te maken, maar de facadier raakt helemaal in verwarring: wat hebben appels en peren nou met die verf te maken?? Deze spraakverwarring is te vergelijken met onze uitdrukking: er is geen hond. Hier kijken ze je dan vreemd aan, want Fransen zien geen kat. Inmiddels hebben we gekozen voor meneer Aardbei en wat een toeval: de ondernemer die alle zonbescherming regelt, laat op dit moment zijn gevels door dit bedrijf stuken. Dat zit wel snor dus.

De Façades op de camping.

 

 

En we komen alweer een beetje in ons winterritme: na het ontbijt eerst een kop koffie en de krant, voor we wat actiever worden. In de zomer kan dat niet, dan moet Rien beslist voor 10 uur bij het zwembad zijn. Het gebeurt regelmatig dat er een pad ’s nachts ons zwembad induikt. Door de stroming drijft het diertje in onze filter en daar kan hij het vege lijf redden door zich met de pootjes vast te houden.Tot 10 uur, want op dat tijdstip gaat de pomp aan. Die kracht is te groot en dan gaat het beestje dood. Tenzij Rien voor die tijd het filter schoonmaakt…Dagelijks dus. 

P.S. De volgende column laat even op zicht wachten, we gaan een weekje op vakantie.

 

Feestbeest

Ik was ( let op de verleden tijd) jarenlang een hoofdpijnklant. Te druk met mijn werk of te druk tussen mijn oren, het leidde allebei standaard tot migraine. Op de camping kon ik wat dat betreft helemaal mijn lol op. Er waren maanden dat er iedere 36 uur een migrainepil in moest. En dan deed ik nog heel voorzichtig met alcohol: 3 glazen wijn was al foute boel. Rien had dus geluk, na elk etentje of feestje was ik automatisch de Bob.
Tussen het ontdekken van de schildklierproblemen en de uiteindelijke operatie zaten 7 maanden. Om de vervelende kwaaltjes in die tussentijd het hoofd te bieden kreeg ik een pilletje, wat toevallig ook migraine voorkomt. Er zitten er 50 in een doosje, € 0,03 per stuk, tegenover € 3,70 per migrainepil. Het leven is nu een heel stuk prettiger en de ziektekostenverzekeraar zal ook wel blij zijn.
Nog een leuk effect daarvan: ik kan zomaar een glas wijn extra drinken zonder meteen gestraft te worden. Alhoewel…
Kortgeleden hadden we een leuk feest bij Nederlanders, ‘ s avonds vanaf zes uur, romantisch rond het zwembad, met een heuse band erbij. De wijn ging frequent rond, water stond er niet op tafel. Er was een hapjesbuffet, dienbladen met amuses kwamen af en aan voorbij. Maar ik ben daar wat huiverig voor, heb geen idee of dat een beetje verantwoord is voor mijn figuur. Daarom nam ik niet zoveel. Tot ik om 21.30 uur de schrik van mijn leven kreeg: de volgende ochtend moest ik om 8 uur bloedprikken. Nuchter. Hoe nuchter ben je nog na 4 glazen wijn?
Ik was er al bang voor, de leverwaarden waren ongeveer verdubbeld en ver buiten de marges. Dus met dichtgeknepen billen ging ik naar de reumatoloog, ik zou vast op mijn duvel krijgen. Ze is al niet zo’n spontaan figuur, je kunt je niet voorstellen dat zij ooit zelf eens uit de band springt. Maar er gebeurt een wonder. Ze lacht vriendelijk naar me en zegt: “Na het weekend zie ik veel van dit soort uitslagen”. Oeps, gered.
Dat had ik natuurlijk kunnen verwachten, die Fransen denken anders over alcohol en medicijnen. Toen ik vroeger eens met een medicijnvergiftiging in een Frans ziekenhuis terecht kwam, was mijn lever zeer vergroot. Ondanks dat kreeg ik bij de maaltijd een karafje met wijn.( Dat is nu niet meer zo!)

Ook een feestje, de Vendredi de Die, op 5 vrijdagavonden in de zomermaanden. Op 4 pleinen wordt er muziek gemaakt, overal een ander genre. Bij Place St. Pierre worden bekende Franse chansons gespeeld en gezongen. Tot dit jaar was er een regionale dansgroep die dan de hele avond actief was, nu zijn het vooral de oudere toeristen. Op Place Jules Plan, een schattig Frans binnenpleintje, wordt vaak klassieke muziek gespeeld. Place St. Marcel is het plein van ” het harde geluid”, zoals rock en rhythm & blues, dat swingt daar de pan uit. En bij de kathedraal varieert de muzieksoort van Franse chansons tot swingende meezingers. En de plaatselijke drumband treedt er wel eens op, maar dat is meer folklore. Onder het genot van een glas wijn bij Café de Paris wordt echter alles leuk.
Verschillende cafe’s en restaurants springen hierop in en organiseren hun eigen muziek. Zo zagen wij op 3 van de 5 vendredis onze voormalige postbode ergens optreden. Zijn prachtige dochters werkten in de zomermaanden op onze camping. Vooral bij de table d’hôte waren ze een succes, in hun hotpants. Maar belangrijker: ze werkten goed en waren heel aardig, ook voor de gasten.

En nog een Frans feest tot besluit. Een vriendin van ons gaat met pensioen en dat wordt gevierd met een eetfestijn. Als we aankomen om 19.30 uur draaien er al 3 speenvarkens aan een spit. Porcelet, of bébé cochon noemen ze dat. Het is weer typisch Frans, pas om 21.30 uur is er wat te eten, een saladebuffet. Als tussengerecht krijgen we een Trou Normande, een bol sorbetijs ( citroen, appel of peer) overgoten met Calvados, Eau de Vie of een perenlikeur. Dit is om de eetlust op te wekken.
Daarna krijgt iedereen een bord vol met speenvarken en aardappelgratin. Echt heerlijk, maar voor mij veel te veel. Naast mij zit de broer van het feestvarken, een boswachter, en die eet 2 van die borden leeg! Het kaasplateau om 23.30 uur sla ik maar over, hij niet. Bij het toetje ben ik weer van de partij, dat is gewoon een plastic bakje met verse vruchten. Buurman neemt er weer twee. Het is inmiddels half twee als er nog een dessert komt: 2 overheerlijke taarten. Maar dat red ik dus echt niet meer. Als de polonaise begint wil ik echt weg. Gelukkig is er een buurvrouw die de volgende dag om 6 uur moet opstaan. Niet geheel zonder eigenbelang bied ik aan om haar naar huis te brengen. En Rien vindt het ook prachtig: ik was even vergeten dat we met mijn tweepersoons autootje waren, dus hij had het mensje onderweg op schoot.
Die Franse feestjes zijn echt leuk hoor, en het eten lekker, maar voor mij mag het best een onsje minder zijn.

Bij onze eigen feestjes heb ik dat gelukkig zelf in de hand. Zelf bepalen wanneer ik eet en vooral hoeveel.

Voor de liefhebbers nog een eigen recept van dit feestbeest.  Het oorspronkelijk recept vond ik zo verschrikkelijk saai, dat ik er een heel nieuwe draai aan heb gegeven

Jacqueline’s Provencaalse kip                               

Per 4 personen
600 gram kipfilet
1 kleine courgette
1 stuk prei, zowel wit als groen
1 rode paprika
6 abrikozen, minimaal, meer mag ook
120 gram abrikozenjam
1 ui
2 knoflooktenen
peper en zout.
Provençaalse kruiden/ Herbes de Provence
( hoeveelheden komen niet zo nauw).

 

Snijd de kip in blokjes, kruidt het met peper, zout en Herbes de Provence. ( Ik marineer het graag een paar uur). Snijd de groenten redelijk fijn en de abrikoos juist wat grover.
Braad in de ene pan de kip gaar ( niet te lang, anders wordt het droog) en in de andere pan de groenten, NIET de abrikoos. Ook de groenten niet te lang doorbakken.
Doe de groenten bij de kip, voeg de abrikoos toe en daarna de jam. Even laten doorwarmen.

Wil je meer zoet, dan wat meer jam toevoegen. Juist wat hartiger? Dan in het mengsel nog wat Provençaalse kruiden erbij.

Serveren met rijst.
Ik maak er een vruchtensalade bij, maar met sla of komkommer kan ook.  Eet smakelijk.