Feeds:
Berichten
Reacties

De slimste mens ben ik echt niet, al heb ik dit jaar weer veel bijgeleerd. Voor de schildklieroperatie in februari bijvoorbeeld moest ik me de avond van te voren en de ochtend van de operatie thuis douchen met Betadinescrub, een soort jodium. Ook in het haar. En daarna geen mousse of lak erin, echt verschrikkelijk! Mijn haar hangt zonder dat soort toevoegingen steil naar beneden. Na iedere wasbeurt is het vaste prik: een vuistvol mousse erin en na het föhnen een halve bus haarlak erover. Gedurende een half uurtje ben ik dan een suikerspin, daarna zakt het in een vorm die ik acceptabel vind. En nu mocht dat niet. Grrrr.images5DY9FPGK

Volgens de voorschriften moesten ook alle sierraden af. De avond voor de operatie kwam ik erachter dat een van de ringen niet meewerkte. Nou ja, dan maar niet, daar hebben ze in het ziekenhuis vast wel een oplossing voor, dacht ik. Ook stond er dat ik à jeun , nuchter, moest verschijnen. Bij het laboratorium in Die betekent het dat ik wel een kopje thee mag drinken, zonder suiker. Dus nu nam ik dat ook.

Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik geïnspecteerd. Alles gewassen? Schone kleren aan? Ringen af? Nee? Dat is fout! A jeun? Kopje thee gehad??? Héél erg fout! En waar zijn de medische stukken, zoals de echo’s? ( Die lagen bij Rien in de auto..)

Er werd een heleboel misbaar gemaakt, maar ik had gelukkig het pilletje om rustig te worden al gehad. Deed mijn ogen dicht en dacht: Dit zal mijn tijd wel duren. Daarna werd ik weggereden naar de jongens die me voorbereidden op de operatie en ook daar hoorde ik dat ik bêtises had begaan, stommiteiten, meervoud dus. Oogjes gewoon weer dicht, mijn probleem opgelost…

Zou je die pilletjes ergens kunnen kopen? Die kan ik wel vaker gebruiken…

670px-Remove-a-Stuck-Ring-Step-1-previewMaar ik ben intussen slimmer geworden. Nu mijn rechterringvinger geopereerd wordt, ga ik op tijd naar de juwelier. Zij snijdt de trouwring er met een soort blikopener af. Mijn vinger gaat bijna mee, zoveel moeite kost het. Couper les mains, de vingers eraf snijden: het was een van mijn eerste taalblunders hier. Ik kwam bij de kapper, wilde dat mijn haren geknipt werden, couper les cheveux, maar vergiste me. Bij toeval hing net mijn buurvrouw boven de wastafel daar.  Ze vroeg: “ Ça va?” en ik had een doeltreffend antwoord: “Oui. Ça va.” Veel verder kwam ik toen nog niet.

Rien ging daar in de overtreffende trap overheen, bij dezelfde buurvrouw (figuurlijk dus he?) . Hij vroeg de keer erop: Kussen wij al? Tenminste, dat was zijn bedoeling, maar hij gebruikte het werkwoord baiser.  Dat betekent kussen, maar meer als je íets kust ( de paus kust de grond). Anders is het plat taalgebruik voor neuken. Het zijn toch onze beste vrienden geworden, een grote steun en toeverlaat ook in de afgelopen periode.

Misschien is het de goden verzoeken, misschien moet ik het niet opschrijven, maar het lijkt erop dat ons pechjaar –bijna- achter de rug is. ( Ik klop het meteen af…). Er gaan nog steeds dingen kapot, maar nu valt het meer in de categorie ongelukjes die iedereen wel eens heeft. Zo zakte Rien ( nee, niet ik, met mijn kilo’s teveel…) door een ligbed bij het zwembad. Het was een kleine scheur, maar we bestelden meteen twee nieuwe. Die zaten nog in de doos, toen een van de gasten “ons” hoekje bij het zwembad koos. Zij ging dwars door de stoel en sliep er een nacht slecht van. Het was het eerste wat ze de volgende ochtend zei: “Ik heb iets stuk gemaakt.”  We konden haar geruststellen, het was namelijk al kapot, sterker nog: dat hadden we zelf gedaan..

En precies op dit moment komt er een mail van hen binnen: Nu het gewone leven terug aanvatten met een zalige gedachte over de fijne vakantie die we gehad hebben bij jullie.

Ons koffiezetapparaat ging ondertussen ook naar de filistijnen. Na meer dan 20 jaar trouwe dienst is dat niet ongewoon. Wel dat je daarna een absolute miskleun koopt. Je weet immers wat je wilt.…Toch niet dus. Het apparaat gebruikt 50% meer koffie, doet er veel langer over, stopt soms halverwege het proces, soms ook niet. Je kunt niet schenken zonder te knoeien, de laatste kopjes komen er niet uit, zonder het deksel op te lichten. Vanaf het begin staat er op het scherm dat het kalkfilter gewisseld moet worden. Tot nu toe kunnen we ons beheersen, maar er komt een moment dat we deze miskoop het raam uitkieperen. Niet slim gedaan dus.

Niet alle keuzes lopen verkeerd af. Door de blikseminslag zijn beide computers van Rien kapot. ( Hij gebruikt er echt twee, o.a. voor het maken van websites.) De ene wordt niet vergoed, want al veel te oud. De 3 jaar oude Imac kan gerepareerd worden voor € 850,-. Maar daardoor wordt ie niet jonger en niet sneller, dus komt er een nieuwe. En de verzekering betaalt haar deel aan ons. Voor de kapotte Imac kent Rien een slimmigheidje: Hij vindt op Internet een USB ethernetadapter, gemaakt in China, voor £ 2,22 zonder verzendkosten. Dat is ongeveer 4 à 5 Euro. Inmiddels functioneert het, na dagenlang prutsen, knutselen en zoeken.7358931-gelukkig-jonge-man-voor-computerscherm

Met de kapotte mediaspeler verdwenen er ook talloze films, die we nog wilden bekijken. Maar ook daar heeft hij iets voor gevonden: een nieuwe printplaat met elektronica voor de harde schijf. Het kost € 25,-, ook uit China. Even afwachten of het wel aankomt en of het werkt. Garantie 0,0 dus een gokje. Maar Rien is beslist de slimste, van ons tweeën. Dat lukt hem wel.

Slim zijn ze hier ook bij de apotheek. Rien gaat voor controle naar de schouderspecialist en krijgt eindelijk eens goed nieuws: de rechterschouder gaat heel goed vooruit, zij het langzaam. Hij krijgt er wel weer 2 maanden fysiotherapie bij, nu moet ook de hand worden behandeld. Maar waarschijnlijk hoeft de linkerschouder niet geopereerd te worden. En ook al stribbelt Rien tegen, hij moet doorgaan met de medicijnen. Bij de apotheek aangekomen worden we geholpen door de baas zelf. Hij komt terug met 6 dozen pijnstillers die Rien niet slikt en waarvan hij thuis nog een pakhuis vol heeft liggen. De apotheker is heel verbaasd dat we ze niet willen hebben. Nou ja, we mogen ze altijd later nog halen, suggereert hij. Als we weggaan, krijgen we zelfs een hand. Rien vindt dat niet gek: De aardige man heeft al een boel aan ons verdiend…

3010861__061716100_1400_18072013Het zijn soms ook onbegrijpelijke regels. Zo hebben we inmiddels 4 flacons met Betadinescrub in huis. Een al aangebroken fles mag namelijk niet worden gebruikt voor een ziekenhuisopname. Maak er dan kleine flesjes van, goed voor eenmalig gebruik, zou ik zeggen. Met de flacons ontsmettingsmiddel gaat het net zo: er staat op dat het bewaard kan blijven tot 2018, maar wij krijgen iedere keer een nieuwe fles. De hoeveelheden verbandmateriaal die voorgeschreven worden, zijn ook absurd. Regelmatig zeggen we: Hoeft niet. Hebben we nog. Komen we wel halen als het op is.

 

Op deze manier wordt de gezondheidzorg ook hier op termijn onbetaalbaar. Of ben ik niet slim genoeg om dat systeem te doorzien?

 

De hobbykok

In Nederland was het voor ons bijna altijd hollen en maar heel af en toe even stilstaan. Het lijkt misschien een luxe leventje, minstens drie keer in de week buiten de deur eten omdat je geen tijd of geen zin hebt om na een lange werkdag nog te koken. Toch voelde dat niet zo. Als we al zelf kookten, was het vaak de gebruikelijke kost. Alleen voor vrienden wilden we nog wel eens een nieuw recept proberen. Dus toen we in Frankrijk arriveerden en ik voor anderen ging koken, was ik absoluut geen ster.

animaatjes-zwarte-piet-85795Alle beginnersfouten heb ik wel gemaakt. Crème Brulée bijvoorbeeld is een heerlijk nagerecht, tenminste, als je het niet aan laat branden Vijf kilo aardappelen schillen kost niet alleen meer tijd, ook de kookduur is veel langer. Vooral als je erop wacht, word je geduld op de proef gesteld. En een gast gaf mij eens een kleine jerrycan met rode wijn, maar vertelde er niet bij dat die al even open had gestaan. Mijn Boeuf Bourgignon was bijna klaar, alleen de wijn moest nog worden toegevoegd. Zonder te proeven kieperde ik de jerrycan leeg en rook toen pas dat het zuur was. Dus opnieuw beginnen, ook met de boodschappen. Later leerde ik van een kok dat alleen een nieuwe saus voldoende was geweest. Maar ja, toen lag het al in de vuilnisbak…

In het begin kookte ik dubbele porties, uit angst te weinig te hebben. Schalen vol met gekookte aardappelen en aangemaakte sla gingen de volgende dag naar de kippen. Vleesgerechten kwamen wel ín de diepvries, maar er nooit meer úit. Dat wil zeggen: als het nieuwe seizoen begon, moest de diepvries leeg en schoon en dan gooide ik het restant alsnog weg. Pure verspilling en daardoor leerde ik snel de standaardhoeveelheden per persoon.

Inmiddels heb ik veel bijgeleerd en ook dat je nieuwe recepten het beste zelf of met vrienden kunt uitproberen. Plus dat je het gezonde verstand moet gebruiken. Zo vond ik het recept Sauté de porc au curry, een varkenscurry. Maar liefst 40 gram kerrie moest er in, volgens de beschrijving, en 30 gram gemberpoeder ( op 1 kilo vlees…). Dat is ongeveer een hele pot. Kruiden kun je wel toevoegen, maar er niet meer uithalen, dus heb ik de juiste hoeveelheden proefondervindelijk vastgesteld. En manlief en vrienden testen mee. Gelukkig vinden die dat geen bezwaar en Rien eet werkelijk nog steeds uit mijn hand. Ik noem hem wel eens mijn eigen vuilnisvat. Waarop een vriendin meldde gaf dat haar schoonzoon een pedaalemmer is: je trapt erop en zijn klep gaat open…

Ik ben dus echt een hobbykok geworden. Mijn voorkeur gaat uit naar de Mediterrane keuken en dan vooral de Provençaalse gerechten. En ik kan mijn lol weer op! Misschien is het omdat we nogal wat narigheid achter de rug hebben, maar dit jaar komen er echt veel dierbaren onverwacht langs. Geweldig! De nieuwste recepten probeer ik eerst op hen uit, daarna pas op onze huurders.

Een paar toppertjes, voor de fijnproevers onder u…

cantaloupe-470252_640Meli-Melo

Dit recept is heel bekend, maar de bereidingswijze maakt het juist uniek. We zagen dit op tv, bij Droomhuis Gezocht, en maakten het na.

Reken per persoon ongeveer een halve meloen en 2 plakjes gerookte ham.

Leg de ham op bakpapier, zet de oven op 50 graden en laat het 3 uur “braden”. Snijdt intussen de meloen doormidden, haal de pitten eruit, de schil eraf en doe kleinere stukken in een snijmachientje. Zet weg in de koelkast. Als de ham klaar is, breek ik die in kleinere stukken en haal ze ook door de snijmachine. Ik dep de ham trouwens even af met een huishoudpapiertje, het vet eraf.

Doe, vlak voor aanvang van het diner, de koude “soep” in mooie schaaltjes, strooi de ham erover en u heeft een excellent voorgerecht.

Provençaalse kip met abrikoos.de-abrikoos-tagine-van-de-kip-van-de-hutspot-met-kouskous-25835328

De zomer is de tijd van het verse fruit, daar moet je wat mee doen. Daarom zocht ik op Internet een recept met abrikoos. Wat ik vond, “verbouwde” ik tot een eigen recept.

Kipfilet,  150 gr. pp /  Abrikoos,  1,5 à 2 stuks pp / Knoflook,  2 à 3 tenen/ Provençaalse kruiden/Herbes de Provence ongeveer 3 eetlepels / Uien ,  een handvol stukjes / Abrikozenjam, 150 gram /  Peper, zout, olijfolie

Kruid de kip met peper, zout en de Herbes de Provence. Ik marineer het vlees graag, dan wordt het malser ( met 4 eetlepels olijfolie op 1 kilo kip). Een uurtje is genoeg. Braad dit tot de kip gaar is. Voeg uien toe. ( Ik braad die meestal even apart). Voeg dan de in stukjes gesneden abrikoos toe, laat even meebakken en daarna nog een half uurtje sudderen. Als deze ook gaar zijn, de abrikozenjam erbij doen, 5 minuten laten smoren en klaar is het..

Bij dit gerecht hoort rijst, ik kies voor de Selection de 3 Riz, 3 soorten rijst. Heeft geen enkele versiering nodig, alleen een groentebouillonblokje om in te koken. En wat heel mooi is als bijgerecht: een fleurige fruitsalade: meloen, pruim, nectarine, perzik en/of druif.

Als toetje eentje uit de oude doos: De Coupe Clairette, een recept van de Cave de Jaillance. img_clairette_de_die

Roomijs, 1 bolletje pp /  Perzik of Nectarine,  1 pp / Clairette de Die, Tradition

Doe de perzik of de necatrine in de blender. Zelf vind ik het prettig om het niet helemaal te pureren, maar er nog kleine stukjes in te laten. Doe vlak voor het opdienen een bolletje roomijs in een glas en verdeel het fruit erover. “Blus af” aan tafel voor een spetterend effect.

U ziet het, ik ben een echte hobbykok geworden….

Naar de bliksem

Toen we nog studeerden, kostte een weekendretour met de trein naar Riens ouders 30 gulden per persoon. Omdat Rien en zijn broer dezelfde rit aflegden, was het slimmer om een tweedehands auto te kopen. Voor 300 gulden vonden we een oud barrel, waar we drie maanden plezier van hadden. Door vakantiewerk te doen konden we ons daarna een opvolger veroorloven.

Maar hoe oud het beestje ook was, we verzekerden het. Er zijn nu eenmaal risico’s die je als privépersoon niet kunt dragen. Zoals bijvoorbeeld de macht over het stuur verliezen en vijf andere auto’s in de prak rijden.verzkering

Veertig jaar betaal ik nu mijn premies en vrijwel nooit heb ik schade veroorzaakt. Een keer zat een buurvrouw ongelooflijk te stuntelen toen ze in de auto van haar man even boodschappen mocht doen. En deze stoere meid dacht: Ik ga wel even aan de kant. Zonder in mijn spiegel te kijken reed ik een stukje achteruit en klapte zo op een splinternieuwe auto die net achter mij parkeerde. De bouwvakkers in de buurt zullen wel gedacht hebben: Zie je wel, een vrouw achter het stuur…

We regelden ook al in onze studententijd een WA-verzekering. Een van onze katten sprong, toen er in ons huis onverwacht een grote herdershond opdook, zo van driehoog naar beneden. Hij miste net een klant die de dierenwinkel daar verliet. We schrokken ons lam: Wat nu, als de kat de man vol geraakt had? Gelukkig hebben we die verzekering nooit aan hoeven te spreken.

Ook al minstens 40 jaar hebben we een inboedelverzekering. In het begin was er nauwelijks iets te verzekeren. onze bank bijvoorbeeld was gemaakt van oude deuren. Twee matrassen erop, kleed erover en het was een bank. De eethoek was een afdankertje van de buren, ons bed door Rien zelf in elkaar getimmerd. Maar ja, de verzekeringsman zei dat de inboedel van startende tweeverdieners wel zou toenemen en daar had hij gelijk in.

BlikseminslagEenmaal eerder in ons leven hebben we kennelijk een blikseminslag gehad. Het gebeurde tijdens onze vakantie, bij thuiskomst deden de televisie en computer helemaal niks meer. Een datum konden we niet geven, maar dat was ook niet nodig: je bent nooit de enige die door een natuurramp(je) wordt getroffen. Het werd snel geregeld door de Nederlandse verzekeringsmaatschappij. Op de camping hadden we ook wel eens dat soort rampjes. Dan kwam er plotseling een kleine windhoos voorbij en zag je zo alle parasols naar Die vliegen. Of een zware hagelbui, met hagelstenen zo groot als kippeneieren. De daken van de caravans waren net een poffertjespan, zoveel deukjes ontstonden er. Dan schreef ik, als campingbaas, een verklaring voor de verschillende verzekeringsmaatschappijen dat er op die dag en dat tijdstip noodweer was geweest, waardoor diverse gasten schade hadden opgelopen. Dat kwam altijd goed.

Nu waren we zelf aan de beurt. Op 8 juni kwam er uit een heldere hemel welgeteld één keiharde donderslag die- zoals achteraf bleek- op de antenne op ons dak insloeg. Maar liefst 18 apparaten waren naar de bliksem, waaronder vier televisies, vier satelliettuners, twee computers, alles wat met WIFI te maken heeft, de mediaplayer met honderden films erop enzovoort. Gelukkig was alles goed verzekerd, maar wat een stress! Wij verhuren een studio en een appartement met Nederlandse zenders op de televisie en met WIFI. Dat laatste kon Rien gelukkig meteen provisorisch herstellen, maar de nieuwe satelliet apparatuur moest uit Nederland komen. Dan kun je de gasten dus niet bieden, waarvoor ze betaald hebben. Gelukkig hadden zij begrip voor deze overmacht en zagen ze ook dat we alles deden om de ellende voor hen te beperken.

Toen bleek dat de verzekeringsmaatschappij een waardeloos schadebedrijf had ingeschakeld. Het kostte ons een hele avond om alle facturen te vinden en vervolgens raakten ze zoek bij deze “expert”. Of we maar even opnieuw de facturen wilden sturen, droeg een arrogante tante mij op. In zo’n geval is het fijn dat de Fransen in principe niet zo geëmancipeerd zijn. Ik drukte Rien de telefoon in de handen en zei erbij: “Afmaken, die tut!”

Hij begreep de boodschap en de juf daarna aan de andere kant van de lijn ook. Net op dat moment ontving ik een mail met een tevredenheidonderzoek van onze verzekeringsmaatschappij. Op een schaal van nul tot tien gaf ik op alle vragen een nul, met toelichting. De volgende dag werd ik al gebeld door het hoofdkantoor en die meneer beloofde er meteen werk van te maken. Toch werd er niks veranderd in het schema: de “expert” zou pas op 30 juli, bijna acht weken later, de schade op komen nemen. Knulletje had nergens verstand van – wist niet wat een mediaspeler is, kende ons satellietsysteem niet- en ging dus blindelings akkoord met onze schadelijst. Hoezo expert? Ter plekke vulde hij het rapport in op zijn computer, maar opnieuw liet de betaling op zich wachten, totdat ik weer reclameerde. We hebben nu een toezegging van een betaling, het vordert dus. Maar het mannetje mag van mij echt naar de bliksem lopen!

Echt ongepast vind ik zijn gedrag. En dat geldt ook voor de volgende mensen. Acht woensdagen kunnen we niet naar de markt in Die, omdat we telkens medische afspraken hebben. Nu zitten we even genoeglijk op het terras van Café de Paris. Naast ons gaat een ouder echtpaar zitten. De jonge ober komt meteen, neemt de bestelling op en brengt even later keurig twee kopjes koffie. Bij het afrekenen laat hij een munt uit zijn handen glippen, tussen de planken van een vlonder. Hij geeft de mensen het juiste wisselgeld en bekommert zich niet om het gevallen muntje. De ober is nog niet weg, of zij vissen het geld op en stoppen dat in eigen zak. Zonder een fooitje achter te laten vertrekken ze. Daar klapt mij de mond van open! Dat je niet een tip geeft, nou oké, maar dit geld was niet van hen…

Maar het kan nog stugger! Vanaf 2004 doe ik de stadswandeling en het volgende heb ik nog nooit meegemaakt. Een paar Nederlanders heeft de rondleiding op papier en vanaf het startpunt volgen ze me, 50 meter voor of achter mij. Als ik stilsta, sluiten ze gauw aan bij de groep. Als ik iets aanwijs, volgen ze mijn vinger. Loop ik verder, dan zij ook. Het ergert me: had gewoon betaald voor de rondleiding, zo duur is het niet. Maar mijn groep kan daar niks aan doen. Dus ik ga gewoon door. Totdat ik het steegje van de Cordeliers in moet. Terwijl ik wacht op de achtersten van de groep zie ik mijn achtervolgster om het hoekje kijken: Komt ze er al aan? Als blikken konden doden, was die mevrouw er niet meer geweest. Ze gaat er dan ook als de bliksem vandoor.frans hoekje

Mijn groep is –zoals bijna altijd- echt heel leuk, dus ik vergeet dit incidentje maar snel.

Rien had ondertussen zijn eigen avontuurtje. Onze Abessijn is een schatje voor ons, maar voor andere dieren een wanhoop. Dagelijks brengt ze minimaal twee muizen thuis. Pasgeleden had ze twee jongen van een fazant, en ook eens een lijster. Het aantal hagedisjes dat ze vangt, is niet te tellen. Als het zo’n mooie Smaragdhagedis is, is dat extra jammer. Nu jaagt ze op volle snelheid achter een konijn aan. Een gast van ons ziet het en rent er achter aan, gillend: “Gaia, stop!!” Alle drie zijn ze op topsnelheid…De haas vliegt recht het gaas in, Gaia zet meteen haar tanden in de nek, maar dan schrikt ze toch van onze gillende gast en laat los: haas gelukkig gered. We moeten haar toch echt de bel aanbinden, onze moordmeid.

Moordmeid, gefotografeerd door Christina

Moordmeid, gefotografeerd door Christina

b_6pTIwN_400x400Onder de pakweg 1000 verschillende gasten jaarlijks op de camping zaten altijd wel een paar aparte figuren,zoals bijvoorbeeld Suske en Wiske. Dat die niet helemaal spoorden, was meteen zichtbaar. De voetbalbroekjes waren ongeveer tot onder de oksels omhoog getrokken, een strak T-shirt eroverheen en hoge sokken in de sandalen. Je ging er meteen van zwijmelen, zo sexy…

Vlak na binnenkomst betrapten we Wiske in het sanitairblok, liggend op de grond, onder de douchedeuren glurend. Hij zocht zijn vrouw, was zijn verweer. Is het niet normaler om haar gewoon even te roepen? Gelukkig gingen ze de volgende dag weg, want gluurders kun je niet accepteren. Het was wel weer een leuk verhaal voor op het terras.

Toen Annie dit hoorde, zei ze tegen haar man: “Gut, ik dacht dat jij het was.” Waarop hij ad rem antwoordde: “Wat denk je, dat ik na 35 jaar huwelijk nog naar jou zou gluren?” Hilariteit alom.

 

Dit soort gasten zorgde ervoor dat het leven nooit saai was. Ook op de Mas Dea Augusta maken we weer genoeg mee. F. en H. zijn vrienden van vrienden en we kennen hen al jaren. Het is een chique stel, daarom zijn we nogal verbaasd als H. die eerste keer vloekend uit de auto stapt. Later begrijpen we het wel: de reis was veel te vermoeiend geweest, omdat ze niet voldoende rustpauzes hadden genomen.

Dit jaar pakken ze het anders aan. Ze plannen drie dagen voor de reis en zijn nu voorzien van een TomTom. Maar F. heeft die ingesteld op de kortste route en dan ga je via allerlei kronkelige en steile bergweggetjes. H. weigert dat en trekt haar eigen plan. Ineens zitten ze bij Gap, echt een heel eind om.  “Ach”, zegt H. laconiek, “Ik wilde toch al eens die Route Napoleon zien.” Dat kan nu dus van het wensenlijstje af…

Ook bijzonder zijn K. en S. Terwijl ze ons helemaal niet kennen, nemen ze een handvol cadeautjes mee, zoals stroopwafels en pepermuntjes. Mevrouw werkt bij de klantenservice van een witgoedfabrikant. Als ze mijn wasmachine ziet, somt ze zo het serienummer op. Chapeau!

stroopwafelsManlief werkt bij een energieleverancier en is daar handelaar in energie en CO2-rechten.Nooit gehoord en beseft dat dit een beroep is, maar ik vind het wel boeiend.Net als dat van de ex-hoofdcommissaris van politie. Die meneer moest eerst boeven vangen en nu, als plaatsvervangend rechter, de slechteriken veroordelen, volgens vaste regels. Ik hang aan zijn lippen…

 

Buitengewoon is ook onze “aardbeienman”. We kennen dit stel al jaren, maar het was me nooit opgevallen dat hij een sigarenroker was. Dat roken stoort mij niet, Rien en ik genieten tijdens de zomermaanden ook regelmatig van zo’n ministinkbom. Maar zijn vrouw vindt de geur kennelijk niet aangenaam. Tenminste, dat is mijn verklaring voor zijn zware aftershave. Ook dat hindert me niet, zelfs niet als ik in de studeerkamer, met de ramen open, bijna bedwelmd raak door zijn aroma. Maar bijzonder is het wel.

Y . en A. hebben dit jaar voor de derde keer drie weken achtereen geboekt. Misschien dat ze daarom een cadeautje meenemen, aardbeien vers van de kweker. De hele reis houden ze deze fris in de koelbox. Het gaat niet eens om de waarde van wat ze geven, maar wel om de waarde van het gebaar. Dat geldt ook voor de conciërge van Riens vroegere school. Die heeft in Hardenberg ons adres gevraagd en staat hier ineens onverwacht op de stoep, met een Hollands pakketje in zijn hand: een droge worst, een pak Douwe Egberts koffie en een bakje satésaus. Daar is over nagedacht.

 

Het is wel gezellig, al die mensen over de vloer. En het is ook grappig om te zien hoe verschillend men de vakantie doorbrengt. De een is superactief, de ander lekker lui. Er zijn er die iedere dag een autotocht maken. Een ander wandelt heel wat af. Dit jaar hebben we een paar stoere fietsers gehad, de bergen konden niet hoog genoeg zijn. En Y. en A. struinen iedere brocante af. Dat zijn marktjes waar tweedehands spullen worden verkocht. Vroeger zat er nog wel eens antiek bij, tegenwoordig is die kans heel klein. Een andere gast van ons rijdt een heel eind voor ook zo’n brocante, om ter plekke te constateren dat het om een zolderopruiming gaat. Pech dus…

We hebben ook gasten die het zwembad het summum van geluk vinden. Hun maximale uitspatting is een gang naar het stadje Die. Ze komen echt om uit te rusten. Een van hen leest heel graag. We bieden hem aan dat ie wel een boek mag lenen. Maar tegenwoordig verbinden wij daar een voorwaarde aan: Je moet het boek verplicht meenemen naar Nederland, niet meer terugbrengen dus. Bij de laatste verhuizing waren het 40 dozen, die heen en weer gesleept zijn, dat ga ik echt nooit meer doen. F. laat zich dat geen twee keer zeggen. Een hele doos neemt hij mee. Dat is het begin van onze eigen zolderopruiming…

Van de leuke gasten zijn we nog niet af, het seizoen loopt nog even door. Zojuist kwam er een reservering binnen van iemand die aan vliegvissen doet. Daar moet ik straks wel even alles van weten. Buitengewoon toch, al die verschillende mensen….

0133e53893f309be659f3639b2833a0028b715b7c4

PS. Dit mooie plaatje ontstaat bij toeval. De groene planten groeien ineens zo snel dat ze de voordeur blokkeren. Dan maar op het tafeltje…

 

 

 Het schitterende departement de Drôme is op allerlei manieren te verkennen, ook per fiets. De overheid speelt daarop in door steeds meer cyclist-163640__180fietspaden aan te leggen. Inmiddels kun je meer dan 2000 kilometer afleggen op speciale routes.

Daar zijn een paar heel speciale bij, zoals de Via Rhona. Deze tocht gaat van het meer van Geneve naar de Middellandse Zee, maar is nog niet helemaal klaar. Wel af is het stuk in de Drôme, daar kun je in 5 gedeelten van 60 km. langs de Rhône fietsen. En er is een fietstocht die helemaal langs de rivier de Drôme gaat, van de bron in La Bâtie-des-Fonds tot aan de Rhone, 130 km lang.

Zijn dit allemaal circuits voor de amateurfietser, de professionals komen ook aan bod, zoals bij de Critérium du Dauphiné en de Tour de France.

Om het regionale nieuws een beetje te volgen, bekijk ik dagelijks de Internetpagina van le Dauphiné Libéré. Maar door alle hektiek was het me even ontgaan dat de wielerkoers de Dauphiné hier langs kwam. Op vrijdagochtend 12 juni bracht ik Rien naar de fysiotherapeut. Hij was een week daarvoor geopereerd, mocht en kon niet autorijden. Ik wilde daarna even een boodschap doen, maar ineens viel het me op dat er zoveel politie langs de kant van de weg stond. Gelukkig had ik het benul om even navraag te doen. Een agent zei me dat een half uur later de weg afgesloten zou worden voor die wielerkoers. Pffffft … snel mijn schema omgooien: thuis stond er suddervlees op het fornuis, dat moest uit. En een uurtje later hadden Rien en ik allebei een afspraak met de tandarts. Voor de zekerheid nam ik de tandenborstels alvast mee, toen ik manlief weer moest halen. Thuis trof ik de huurders van de studio, die net boodschappen wilden gaan doen. Ik waarschuwde: “Dan moet je snel zijn, want de weg wordt zo afgesloten.”  Zij vonden dat heel spannend en gingen langs de route staan. Hun camera stond net in de aanslag toen de fietsers de bocht om kwamen zeilen. Letterlijk… de weg was nat door de motregen en het hele zootje ging onderuit. Onze gasten hadden alles op film, dus thuis konden wij het daarna ook even zien. (Omdat het een haakse bocht was, reden de mannen niet hard, dus hun valpartij viel ook wel mee).

bike-race-446156__180

Omdat we alle rompslomp vanwege de blikseminslag die dag ook moesten regelen, reed ik wel 7 x naar Die. De huurders van de gîte zagen me komen en gaan, maar klaagden niet: die avond stond er toch een driegangenmenu voor hen op tafel… Maar ik schat dat ik daarna net zo moe was als die fietsers van de Dauphiné….

En op maandag 20 juli kwam de Tour de France voorbij, dwars door Die. Al bijna 2 weken stonden er borden dat de weg afgesloten zou worden, deze keer had ik het op tijd in de gaten. Die zondagavond ervoor gingen we bij vrienden eten, 30 km verderop. Op de heenreis reden minstens 50 campers ons tegemoet. Die hadden net de aankomst in Valence gezien en gingen nu naar de volgende etappe. Toen we tegen elf uur terugreden, stonden er minstens honderd campers aan de kant van de weg, die hadden hun plek voor de volgende dag al ingenomen.

Op maandagochtend kon ik nog net met de auto het Office de Tourisme bereiken voor de stadswandeling. Na afloop kwam ik de parkeerplaats echter niet meer af. Als de Police Municipal van Die er had gestaan, had ze me vast doorgelaten. Maar nu stond er zo’n vrouwelijke buldog. “Reculez !”, beet ze me toe, achteruit! Ik probeerde uit te leggen dat ik de afsluiting niet gezien had en dat ik zou omkeren, maar het was niet genoeg: Reculez! zei ze met nog meer stemverheffing. Bijna had ik in het Nederlands gezegd: Kreng dat je bent!  Maar ja, misschien snapte ze dat en dan ben je verder van huis met die macho’s.

En dus moest ik in de bloedhitte te voet naar de andere kant van Die lopen, waar Rien al op me wachtte met zijn auto. Vanaf ons terras, met een glas rosé,  zien we daarna de karavaan voorbijkomen, de reclamewagens die twee uur voor de fietsers uitgaan.geeltour

Ik heb die dag al zoveel zon op mijn kop gehad, dat we besluiten om de Tour thuis op de televisie te volgen. Jammer dan: precies op het moment dat er 8 helikopters boven ons huis vliegen en de opnames van Die gemaakt worden, schiet onze televisie op slot. Zes weken na de blikseminslag werkt het nog steeds niet voor 100%…

Later in de middag, als de Tour al hoog en breed is afgelopen, gaan we mijn auto halen. O jeetje, er staat een megafile, waar we dus met 2 auto’s in moeten voegen. Terwijl ik mijn karretje pak, kiest Rien al een alternatieve route. Als ik van de parkeerplaats kom en moet invoegen, doe ik dat op zijn Frans: raampje open, even zwaaien en vriendelijk lachen. En ja, dat lukt, ik mag ertussen. Een paar autolengtes verder kan ik de rij verlaten, dwars door de binnenstad. Aan het eind sta ik 4 auto’s achter Rien, die nu in dezelfde file – maar 2 kilometer verder- moet invoegen. Ineens is hij weg. De Nederlandse dames voor hem durfden niet een beetje te wringen, dus Rien adviseerde ze: “Ga maar naar rechts en rijdt achter mij aan, dan leid ik je er wel om heen”. “Ja, maar we moeten nog helemaal naar de Ardêche”. “Juist daarom”, zei Rien, “ik breng je tot de rotonde en dan laat je de hele file achter je.” Zij blij, Rien blij, en ik ook, want nu kon ik snel naar huis. Maar zelf met een fiets gaan – een nieuwe staat op het verlanglijstje- is voor een volgende keer wel zo handig. Lekker fietsen in de Drôme, ook voor ons….

En misschien kunnen we dan eens meedoen aan de Dromoise, de fietstocht die in het derde weekend van september hier wordt georganiseerd. Ruim 1500 fietsers, profs en amateurs, kunnen kiezen uit 4 routes. Van een familietocht ( die is al pittig genoeg voor mij) tot een klimpartij van 140 kilometer over de Col de Pennes. Verschillende gasten van ons hebben die al gefietst. Ikke niet, ik doe hem liever met de auto. Maar ooit, met een nieuw karretje, ga ik het echt eens proberen. Want hoe langzamer je gaat, hoe meer je ziet.Dat is het leuke van fietsen in de Drôme.

biker-158872__180

 

Lavendel voor de deur

Lavendel voor de deur

Het staat al vanaf het begin op de website van Mas Dea Augusta: te zien vanaf ons huis de lavendelvelden en wijngaarden. En dat zijn geen mooie praatjes of loze beloften, we hebben nu zelfs een hele akker vlak voor ons huis. Door het mooie weer bloeien de velden overal uitbundig. De lager gelegen akkers zijn 2 weken geleden al gesnoeid. Omdat het stadje Die op 400 meter hoogte ligt, zijn wij nog niet aan de beurt. Daarom genieten we nog steeds van het paarse veld voor onze deur. Deze keer vergeten we het niet, we maken er op tijd mooie plaatjes van.

Overigens is het oogsten ook de moeite waard, dan hangt er een hele dag zo’n zoete geur in de lucht.

 

Wat ook bij deze tijd van het jaar hoort, dat zijn de zonnebloemen. Op het eerste gezicht leek het alsof er dit jaar minder akkers ingezaaid waren, maar nu steken de Tournesols massaal hun kopjes boven het maaiveld uit. (De naam Tournesol betekent qui tourne avec le soleil, die met de zon meedraait.) De 20e juli komt de Tour de France dwars door Die. Bij binnenkomst zien de fietsers meteen een bloeiend veld aan de linkerkant. Of zouden ze geen oog hebben voor zulke mooie plaatjes???zonnebl

De Drôme laat zich op dit momentwel van haar mooiste kant zien : wuivende korenhalmen, akkers met gele zonnebloemen, groene wijngaarden en paarse lavendelvelden. En met een beetje geluk zie je daartussen de diepblauwe rivier de Drôme stromen. Het zijn plaatjes om te zien.

 

Het waren ook mooie praatjes waarmee Rien me heel lang geleden wist te verleiden. Ik viel als een blok voor hem en we hebben elkaar nooit meer laten schieten. Een paar jaar later “moesten” we trouwen. Niet omdat er een kind kwam, maar we mochten beslist niet samenwonen in de plaats waar ik mijn eerste baan vond. We hadden toen geen geld, de studiebeurs stopte tegelijk met de studie. Er zat niks anders op: met zo weinig mogelijk geld een trouwpartij organiseren. Gelukkig waren lange jurken van ongebleekte katoen bij C & A net in de mode. Een schoonzus versierde de hoed, die ik voor 5 gulden op de kop tikte, met bloemen uit haar eigen tuin en zij maakte ook alle corsages voor de gasten. Rien kocht een setje kleren die hij daarna ook als leraar zou kunnen dragen. En het summum van luxe: op de trouwdag deed een kapper mijn haar en voor het eerst in mijn leven bezocht ik een schoonheidsspecialiste. Ik heb mezelf nooit een mooie vrouw gevonden, maar als ik de oude foto’s terug zie denk ik:  dat ziet er niet slecht uit…

Jong stelletje

Jong stelletje

 

En een toeschouwers dat we die dag hadden! Een paar weken voor de trouwpartij rolde er een brief van de politie bij ons in de bus. We schrokken van de tekst, – of we ons maar even wilden melden- maar het werd reuze grappig. Op onze trouwdag kwam de Drentse  Fietsvierdaagse aan in Assen en dus werden wij onder politiebegeleiding naar de trouwzaal geleid. Wij met ons oude Renaultje-vier, achter een serie politiewagens….Net toen we de trouwlocatie verlieten, kwamen er 11.000 fietsers voorbij. En allemaal zwaaien, natuurlijk. Zo werd het een dag om nooit te vergeten.

Dat is nu 40 jaar geleden. We geven er de voorkeur aan om niet een groot feest te geven. Dan moet je iedereen verwelkomen, je bent druk met de cadeautjes uitpakken, je zwaait na afloop van het feest alle mensen uit en ondertussen heb je met niemand echt kunnen praten. Daarom hebben we een paar etentjes gepland, zoals de Fransen dat doen: feestvieren met eten.

En van onze lieve buren/vrienden krijgen we een megabloemstuk met een kaartje met een ontroerende tekst:

Nous vous souhaitons des années encore ensemble en ayant toujours plein d’amour et de tendresse dans votre couple et de garder toujours le moral de la part de N. et L. Bisous.

 Oftewel: Wij wensen jullie nog heel veel jaren samen, altijd  vol van liefde en tederheid en houdt de moed erin. Zoenen van N. en L.

Wat is die Franse  taal toch prachtig! En dit zijn geen mooie praatjes, het komt recht uit hun hart.orchid

 

“K3” (=  mijn moeder met haar 2 zussen) reageert ook, met een telefoontje, 2 kaarten plus de gelukwensen via Wordfeud. En een kaart van mijn 2 vriendinnen. Dat is, zoals de buren zeggen, goed voor de moraal. Mooie praatjes, mooie plaatjes.. dat is aan mij wel besteed.

 

cicade1Die ligt in de Vallei van de Drôme, iets zuidelijker heet het de Drôme Provence. Daar brachten we jarenlang onze vakanties door. Vanaf die tijd hoort het geluid van de “krekels” voor mij bij Zuid-Frankrijk, bij de  zon en vakantie. En ook hier, in Die, op een warme dag, hoor ik het bekende geluid.

Maar “krekel” is de verkeerde naam voor het beestje dat ik er hoor. Het is namelijk een cigale, ofwel cicade. De echte krekels zijn hier ook wel, die zie je soms met tientallen tegelijk opspringen uit een grasveld, maar zij zijn niet de zangers.

De cigales laten alleen van zich horen als de zon hoog aan de hemel staat, meestal van eind juni tot begin september. Hoe warmer het is, hoe harder ze zingen. Dat doen ze, om vrouwtjes te imponeren, de concurrenten af te troeven of te waarschuwen voor gevaar, zoals een mens. Maar volgens mij zitten ze gewoon gezellig op een boomtak samen muziek te maken…krekelmuziek

De verwarring tussen de cicade en de krekel is veroorzaakt door Jean de la Fontaine, die in de zeventiende eeuw leefde in Frankrijk. Hij schreef de bekende fabel “la cigale et la fourmi” , maar dat werd vertaald  als de  krekel en de mier.

 De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,

Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ‘t gras

“Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”

Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.

Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.

Doorkoud en hongerig kroop hij naar ‘t warme mierennest.

“Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,

Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!”

“Je weet dat ik aan niemand leen,”

Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

“Wat deed je toen de zon nog straalde

En ik mijn voorraad binnenhaalde?”

“Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel.

“Daaraan heb ik als mier een hekel!

Toen zong je en nu ben je arm.

Dus dans nu maar, dan krijg je ‘t warm!”

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.

Vaak lijdt hij honger en gebrek.cigale 3

Misschien komt het doordat ik de cigale associeer met vakantie, maar ik word altijd rustig van dat geluid. En die rust in mijn hoofd heb ik nodig, want houdt onze pech dan nooit op?

De regelmatige lezer van mijn column kent de financiële en medische tegenslagen die ons  al een tijd achtervolgen. Iedere keer zeggen we tegen onszelf dat het nog erger kan, dat andere mensen minder geluk hebben dan wij. Maar soms lukt dat oppeppen even niet meer.

Begin juni kwam er weer een financiële klapper. Wij hebben een witte werkster en een witte tuinvrouw en dragen keurig de sociale lasten en belasting af. Als beloning zouden we de helft daarvan terugkrijgen via een belastingteruggave. Foutje: omdat wij deels loonbelasting betalen in Nederland, dragen we hier te weinig af om ervoor in aanmerking te komen. In plaats daarvan valt er een rekening in de bus m.b.t. de sociale lasten. Meer dan € 3000,- verschil, in de min dus…

De chirurg die Rien opereert, zegt dat hij na een dag alles weer mag doen. De man vertelt er niet bij dat hij wekenlang niks kan doen. Na drie dagen gaat zijn hele arm zwellen, die wordt zo dik als een olifantspoot, oedeem dus. Gelukkig heeft Rien het mailadres van de chirurg. Op zondag stuurt hij hem een bericht en nog dezelfde avond komt er antwoord. Maandagochtend om 6.45 uur komt er per mail een recept binnen voor een zware Prednisonkuur. Een paar uur lang denken we: Zouden we de ellende nu achter ons hebben? Maar dan komt de volgende klap en wel heel letterlijk.blikseminslag

Het is een stralende dag met een strakblauwe lucht. Rien ziet welgeteld 1 wolkje en daaruit komt onverwacht 1 keiharde klap: een blikseminslag. Gelukkig staat ons huis niet in de fik, en de gast die buiten liep, is ongedeerd. Maar wel zijn er 16 apparaten kapot. We zijn lamgeslagen, zitten er echt helemaal doorheen. Dit kan er even niet meer bij.

Waarschijnlijk wordt zo’n 80% wel vergoed door de verzekeringsmaatschappij. Toch is het een heel gedoe, alleen al het opzoeken van alle facturen. Gelukkig is die echtgenoot van mij een Piet Precies. We hebben hier nog de hele boekhouding van de camping, archiefkasten vol. (Alles moet 10 jaar bewaard blijven). Daarnaast heeft Rien al die jaren mappen met facturen van privézaken bijgehouden. Maar het kost ons toch drie dagen: facturen opzoeken, alles op papier zetten, het oordeel van de experts binnen zien te krijgen, naar de verzekeringsmaatschappij gaan en weer terug.. En Rien mag zelf niet autorijden, dus ik ben de chauffeuse, ook als hij drie maal per week naar de fysiotherapeut moet. Wat een gelazer, zou mijn schoonmoeder zeggen…

Naast die ellende is er toch ook wel wat positiefs te ontdekken: je weet precies wie je vrienden zijn. Onze vaste oppassers, die nog in de regio kamperen, staan meteen weer op de stoep. Alleen samen een glas rosé drinken, dat maakt ons al  wat rustiger. Buurman is zoals altijd ook weer paraat. Vrienden bellen op en mailen, om hun steun te betuigen. Ook heel bijzonder: een collega, komt, terwijl het zijn hoogseizoen is, voor Rien een kapotte kraan in de gîte repareren. En Dinges, de man van onze hulp, klimt het dak op om de nieuwe koppen van de satelliettuners aan te sluiten. Voor niks, want we zijn immers vrienden. Daar word je wel weer een beetje blij van.

We zijn nu drie  weken verder en de rust begint weer te keren, ook in mijn hoofd. Hoor ik daarom nu de cigale?

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 209 andere volgers