Feeds:
Berichten
Reacties
De mal voor een mooie taart

De mal voor een mooie taart

Wij begonnen in Nederland al vroeg met uitgebreid koken voor vrienden. Dat was altijd een mooie aanleiding om nieuwe gerechten uit te proberen. Regelmatig hadden we thema-avonden, zoals Mexicaans, Italiaans, Argentijns of Grieks. Tegenwoordig is dat niet meer zo’n hele klus, je koopt een pak uit de serie Wereldgerechten of struint een beetje rond op Internet, toen schafte je steeds nieuwe kookboeken aan.

Kortgeleden vond ik een Grieks kookboek terug en dat was perfect voor een etentje met vrienden: Rien maakte Kleftico, een lamsvleesgerecht, en ik een echte Griekse salade. Vriendin M. wilde daarna graag het recept van mijn dessert. In ruil daarvoor kreeg ik er een van haar, een meer dan verrukkelijke chocoladetaart met amandelmeel. Ik had net daarvoor een prachtige tulband in roosvorm gevonden bij de Lidl. Bolletje ijs erbij, toefje slagroom ernaast: dit mag op het menu voor de table d’hôte.foto-2

 

Verjaardagen spelen bij de Fransen niet zo’n grote rol. Koffie met gebak, een borrel drinken of een feest geven, dat doen ze eigenlijk niet. Bij een kroonjaar, een 25-jarig huwelijk of het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd pakken ze wel meteen uit, meestal met een repas. Bij onze buren van de camping was dat een paar keer van midi a minuit en dat betekende ook echt van 12 tot 24 uur eten, al mocht je tussentijds wel een duik in hun zwembad nemen.

Anderen kiezen ervoor om iets te vieren in een restaurant of laten de traiteur hapjes en maaltijden bezorgen. De afgelopen zaterdag mochten we een verjaardag meevieren in La Petite Auberge. Aan dat restaurant hebben we mooie herinneringen. Toen we de tweede keer de boerderij bezochten, voor de aankoop, logeerden we in dit hotel/restaurant. In die eerste jaren gaven de toenmalige eigenaren ons altijd het gevoel van “thuiskomen”. De vorige eigenaar was een echte topkok, maar met een voorliefde voor alcohol. Uiteindelijk ging dat mis. Daarna kwam er een jong stel in. Samen knapten ze het hele pand op en hij werd steeds beter in de keuken. Afgelopen zaterdag genoten we daar van een geweldig zesgangenmenu, waarbij je de vingers er bijna bij opat.

img_0796Het was een heel speciaal gezelschap, vijf Engelsen en vier Nederlanders. De eigenaresse van de auberge sprak Frans, haar man/ kok Nederlands. Dat betekende dus steeds overschakelen op een andere taal. Dan zeg je ineens trois tegen een Engelse dame, terwijl je three bedoelt.. En ook bijzonder: onder de aanwezigen waren verschillende schrijvers. Eén man was na zijn pensionering gepromoveerd als historicus en heeft sindsdien minstens 15 boeken over de Eerste Wereldoorlog geschreven. En een van de dames -die  accentloos Nederlands, Engels en Frans sprak- heeft al een aantal tweetalige kinderboeken op haar naam staan. De feestvierder zelf, een professor, had acht boeken gepubliceerd. Daar ben ik maar een kleintje bij, bezig met mijn derde boek in het tempo van een slak. Maar toch wel bijzonder: negen mensen aan tafel, waarvan er vijf boeken hebben gepubliceerd.

Niet minder interessant zijn de etentjes met collega’s uit de toeristenbranche. Er valt altijd wel wat uit te wisselen over ons vak: het aantal boekingen, contacten met gasten, investeringen enz. Of over privézaken, zoals gelezen boeken en nog te kijken films. Met hen nemen we regelmatig een middagmenu bij restaurant Mazel. Overal in Frankrijk kun je tussen de middag genieten van een dagmenu voor weinig geld. Vrijwel altijd gaat het om 1 hoofdschotel en als je dat niet lust, heb je pech gehad. Zo loop ik een stukje verder als het om andouille gaat -worst van ingewanden-, of tripes, de darmen. Dat laatste mag dan een specialiteit in deze regio zijn, mij niet gezien!

Eimg_0788en enkele keer biedt een restaurant de keus tussen bijvoorbeeld vlees of vis. Maar Mazel slaat alles: daar kun je kiezen uit vijf voorgerechten, vijf hoofdschotels en zes desserts. Dat kost € 12,50 p.p. Met een kwart liter wijn p.p. en een kop koffie erbij € 15,-. En het is allemaal even lekker. Natuurlijk zijn er meer restaurants die echt de moeite waard zijn, die staan op ons lijstje voor het zomerseizoen.( Ik heb geen aandelen, krijg geen etentje en of zelfs een glas wijn aangeboden voor deze reclame: dus oprecht gemeend.)

Ondertussen is het hier al echt voorjaar, tenminste deze week. De bloembollen in de tuin komen voorzichtig boven. Ik vind her en der polletjes narcissen, die ik wel zelf geplant heb, maar kennelijk niet in het hoofd opgeslagen. Een echte verrassing dus. Dat geldt ook voor de Hyacinten, die onze oppassers vorig jaar meenamen: dat ze nu weer opkomen is een dubbel cadeau. De wilde Primula’s zijn ook prachtig, alsof ze zo uit de winkel komen. En op het terras staat een pot Blauwe Druifjes uitbundig te bloeien. De bijen en hommels hebben het maar druk met de honing eruit te halen.  img_0786

Primula's, gewoon in onze tuin.

Primula’s, gewoon in onze tuin.

Dit is zo’n mooi begin van weer een seizoen met gasten: de tuin die iedere week mooier wordt, de investeringen in de gîtes, straks het zwembad weer open… en nog veel etentjes te gaan in Die.

 

 

 

men-161005__340Er zijn soms uitdrukkingen in de familie- of kennissenkring, die een speciale betekenis hebben, of meteen een aardige herinnering oproepen. De grappigste voor ons is eentje van jaren geleden, nog in Nederland.

We aten met vrienden in een Grieks restaurant en naast ons zat een stel bobo’s. Het was de huisarts uit een naburig dorp, met zijn vrouw. Zij was toen gemeenteraadslid en stoomde later via de Provinciale Staten door naar de Eerste Kamer. Bij hen aan tafel zat de plaatselijke opbouwwerker, die zich heel wat meer voelde dan de gemeenteambtenaar die ik toen nog was. Later draaiden de rollen om, toen ik -voor hen- onverwacht in de Tweede Kamer kwam. Die avond was er een nieuwe serveerster, die het vak nog moest leren. Toen de tafel naast ons uitgegeten was, vroeg ze vriendelijk:

“Hij zat had?”

Dat is zeer plat Drents voor “Heeft u voldoende gegeten?”

Het moet gezegd, de mensen naast ons verblikten of verbloosden niet. Nog steeds gebruiken Rien en ik onderling die uitdrukking. Als we uitgegeten zijn, zeggen we: “Zat had!”

 

Rien had vroeger een paar ooms die in het buitenland werkten. De Engelse zat in de diamanten, een ander in het Midden Oosten en een derde deed iets bij de KLM in het buitenland. Van wie precies de uitdrukking kwam, weten we niet, maar het was een gevleugelde uitspraak: ” We kijken door de voorruit.” Oftewel: ” We zien er naar uit!” ( we’re looking foreward).

img_0782De Engelse oom had vaker van die aardige opmerkingen. Hij was een groot liefhebber van alles wat groeit en bloeit. Oom had bijvoorbeeld een uitgebreide verzameling vogelbeeldjes, drie ervan staan nu bij ons. In de tuin bij hem in Kent groeiden verschillende soorten orchideeën en hij kroop bijna over de grond om ze te zien groeien. En in de serre had hij een schitterende collectie Venusschoentjes en andere exotische bloeiers.

” Om te janken, zo mooi!”, zei hij dan.

Zittend voor de televisie was het een emotionele man, net als Riens moeder trouwens. Was er op de televisie iets schokkends te zien, dan reageerden ze beiden met soortgelijk commentaar.

“Rotzakken!”

“Wat een wereld!”

En H. voegde er aan toe:

“Er moet meer geschoten worden!”

Dat meende hij niet echt, maar zijn verontwaardiging was dat wel.img_0783

Rien herhaalt een variant daarop regelmatig:

“Allemaal doodschieten!”

Dat bedoelt hij niet zo, want elk spinnetje in ons huis wordt persoonlijk door hem gered:”want het zijn levende wezens.”

Je zult in het echt maar degene zijn die moet beslissen over leven en dood! In januari 1991 moest de Tweede Kamer instemmen met het al dan niet meedoen aan de Golfoorlog. Ik was me er zeer van bewust slechts een minuscuul radertje in het geheel te zijn en ook dat mijn stem absoluut niet doorslaggevend was. Maar ik had er echt nachtmerries van, daarover te moeten (mee)beslissen. Als je voor de doodstraf bent, moet je ook het lef hebben om zelf de knop in te drukken, zelf de laatste spuit te geven. Zo ben ik niet. Maar toch….af en toe verwens je wel sommige criminelen. Deze week zagen we weer eens een flits van Opsporing Verzocht. Een van de verhalen ging over een zeventigplusser. Die deed op een avond de deur open, waarschijnlijk met de hoopvolle gedachte dat er bezoek kwam. Meteen werd zijn gezicht tot appelmoes geslagen. En dat voor een buit van twee mobiele telefoons en een portemonnee. Dat zijn momenten waarop Rien zegt:

“Doodschieten, allemaal!”

Of de drie gozertjes die zonder enige aanleiding een ouder homopaar in elkaar beukten. Dezelfde verwensing.

Van mij hoeven die gasten niet dood, maar ik ben wel voor echt strenge straffen. En geen gemier van advocaten-van-de duivel dat ze een slechte jeugd hebben gehad. Ook al is je vader inbreker en slaat hij je moeder regelmatig in elkaar, dat geeft jou geen enkel recht om hetzelfde te doen. Als kind weet je al, dat je geen Euro uit de knip van je moeder mag jatten. En als je dat van huis niet meekrijgt, dan heb je nog altijd de onderwijskrachten, de buren, de ouders van je vriendjes en de televisie: het kan je gewoon niet ontgaan wat goed en fout is. Streng straffen dus. En dat de geitenwollen sokken dan zeggen dat ze daar niet beter van worden,  dat boeit me niet zo: de maatschappij wordt er wel beter van.

Ook verbazingwekkend, het hele gedoe rond Patricia Paay. Persoonlijk kan ik me niets voorstellen bij plassex en vind ik het een beetje naïef om daar een filmpje van te maken. Maar het is en blijft privé. Wat je in je slaapkamer doet gaat niemand wat aan. Dus het hacken van zo’n filmpje is totaal illegaal. Het verspreiden ervan is nog vele malen erger. GeenStijl ( en Dumpert) doet werkelijk zijn naam eer aan. Beide clubs horen bij de Telegraaf en die zou toch moeten weten wat Privé is. Doodschieten hoeft nog net niet, maar de schadeloosstelling voor La Paay kan wat mij betref niet hoog genoeg zijn.

Word ik nu een rechtse bal? Misschien wel, maar als grenzen worden overschreden hoort dat consequenties te hebben. Het is jammer dat er geen nieuwe partijen meer bij kunnen voor de TweedeKamerverkiezingen, anders zou ik de PVSS oprichten, de Partij Voor de Strengere Straffen. En nee, doodschieten hoort daar niet bij…trump-1938339__340

 

Winterklussen

Bouwvakken, bij weer en wind

Bouwvakken, bij weer en win

Toen we de camping begonnen, hadden we eigenlijk twee seizoenen, zomer en winter. In de beginjaren waren dat  heftige tijden. Bijvoorbeeld toen het sanitairblok werd gebouwd werkten we zes dagen per week, minimaal 9 uur per dag, maar soms ook wel 12. Sneeuw, vorst of regen, dat maakte niet uit: de metselaars gingen door en wij dus ook. Tijdens het zomerseizoen stonden we om 7 uur ‘ s ochtends op en Rien maakte ‘ s nachts om 1.30 uur zijn laatste rondje over de camping. Ieder volgend jaar werd het een beetje gemakkelijker, vooral door de betaalde en vrijwillige medewerkers. En hier, op Mas Dea Augusta, is het helemaal een makkie, vergeleken met die tropenjaren.

Niet dat we de hele winter niks doen.Na iedere zomer beginnen we met de update van de website www.masdeaaugusta.com.  We evalueren de prijzen en de info en voegen deze keer een nieuwe rubriek Aanbiedingen toe.

De winterperiode is ook de tijd van verbouwingen en nieuwe aanschaffingen. Bij de studio en het grote appartement hebben we zonneschermen. Dat van de studio is met handbediening, die moet je zelf vastzetten. Het scherm bij de gite de Desse gaat bij wind automatisch in. Dat is praktisch, maar dan zit je ook meteen in de volle zon. Nu komt er naast dit zonnescherm een vaste overkapping. De buurman van de camping heeft berekeningen gemaakt m.b.t de draagkracht ( ook bij sneeuw in de winter) en mogelijke aanpassingen in de toekomst. Het wachten is nu op de materialen, dan kunnen de beide heren aan de slag. Voor die tijd komt Dinges de luiken nog verven, want daarna kan hij er moeilijker bij.

Ondertussen oefen ik ( o.a op die buurman met zijn vrouw) met nieuwe recepten: bij vrienden aten we heerlijke artisjokharten met een eiersalade, dat probeer ik meteen uit. Die mag op het menu. Mijn heerlijke appelplaatkoek met havermout is echter de eerste keer een crumble geworden i.p.v. een taart. Nog een keertje overdoen dus.

Net opgeknapt

Net opgeknapt

Ieder jaar zijn er ook reparatiewerkzaamheden te verrichten. Zo lekte de wasbak in de studio ongeveer een druppel per week, maar dat is er wel eentje teveel. Met een nieuw onderdeel was het zo weer opgelost.

En omdat we hier echt kalkrijk water hebben, ontstaat er om de zoveel jaar een bijzonder probleem. De combinatie van die kalk met zeepresten geeft af en toe zwarte vlekken in de siliconenlaag van de douchebak. Dus troep verwijderen en een nieuwe laag erop. In het grote appartement is er een probleempje dat lastiger te verhelpen is. De douchekop hangt met een plastic klemmetje aan een staaf. Die klem moet worden vervangen, maar dan moet de hele douchecabine worden afgebroken. Rien heeft een slimme oplossing bedacht, maar moet het materiaal daarvoor nog wel even vinden.

Ondertussen vertaal ik verschillende nieuwe wandelingen en Rien maakt er de bijbehorende kaartjes bij.  Onze oppassers in maart zijn verwoede bergwandelaars, zij gaan ze allemaal controleren.

Ik heb ook een kaartje gevonden, waarop oude huizen en inscripties en sculpturen in het centrum van Die staan. Ik loop de route tweemaal en maak veel foto’s.

Verborgen schatten in DIe

Verborgen schatten in DIe

( Die staan op de Facebookpagina van Mas Dea Augusta).

Vanwege de table d ‘hote zijn er ook een paar nieuwe investeringen nodig. Ik heb een ruime keuken, maar toch puilen de kasten uit. Er komen steeds meer kruiden bij, nieuwe messen, een handige cutter om stokbrood te snijden… Het is nog net niet zo dat alles uit de kasten rolt, maar het scheelt niet veel. Er is een oplossing: de design-barkrukken – die we toch niet gebruiken- eruit en een ladeblok erbij.

En voor het buiten eten met de gasten hebben we twee nieuwe tafels aangeschaft. Als ze komen, tenminste, want ik heb al vijf keer de hoorn op de haak gelegd. Al een tijdje zijn hier oplichters actief, die weten wanneer jij een pakje verwacht. Dan bellen ze op, met een 0800-nummer, noemen een ander nummer dat je terug moet bellen en als je dat vervolgens doet, gaat de Euroteller lopen. De echte bezorger heeft – meestal- een 06-nummer. Even afwachten.

Wel gearriveerd, de nieuwe wasmachine voor de gasten. Om te voorkomen dat mijn 22-jarige Miele het midden in de zomer zou begeven, kochten we vorig jaar privé al een nieuwe machine. Het oudje ging naar de garage, voor de gasten. Een paar weken geleden gaf hij toch de geest. In de witgoedzaak hadden ze net een aanbieding. Hun mecanicien installeerde het ding, maar dat ging weer niet goed. De man is een paar jaar geleden met zijn auto in een ravijn gestort, overleefde dat, maar werkt sindsdien niet meer zo secuur. ’n Draadje los, denk ik. Gelukkig heeft Rien er verstand van, dus die plaatste de machine comme il faut.

Verborgen pareltje

Verborgen pareltje

Ook een winterklus:  het nieuws volgen. Het zijn spannende tijden, met de verkiezingen in zicht. Doen er in Nederland wel 28 partijen mee, hier is het een stuk overzichtelijker. Dat maakt de keus echter niet eenvoudiger. Martine le Pen is voor mij niet aan de orde vanwege haar gedachtengoed. Het laatste idiote voorstel is dat buitenlanders 3% extra belasting moeten betalen. Waarom dat? Ons in Nederland opgebouwde spaargeld hebben we in Frankrijk geïnvesteerd. Wij betalen hier belasting, zelfs over een deel van het pensioen dat we uit Nederland ontvangen. Met de camping en dit huis samen hebben we inmiddels een paar ton geïnvesteerd in de regio. Discriminatie à la Trump dus.

Republikeins ben ik niet, al moet ik toegeven dat de kleine Sarkozy in ieder geval nog iets van een beleid had. Dat is van de socialist Hollande niet te zeggen. Maar op wie moet ik nu stemmen? De Republikeinse kandidaat heeft zowel zijn vrouw als zijn kinderen op de loonlijst gezet, zonder dat zij daar ooit iets voor hebben gedaan. Een oplichter kiezen? Overigens heeft Le Pen ook gefraudeerd, voor haar geldt hetzelfde. En neem dan de socialisten, in mijn hart hoor ik bij die club. Maar hun pas gekozen voorman is voorstander van het basisloon. Prima hoor, elke maand € 500,- gratis op mijn rekening erbij. Maar wie gaat dat betalen? Waar gaat dat vanaf ?

Gelukkig is er nog een onafhankelijke kandidaat, met tot nu toe een onbesmet blazoen. Overigens doen wij mee met de Nederlandse verkiezingen, wij moeten ook kiezen uit die 28. Ik ga op Dijsselbloem stemmen. Deze Minister van Financiën heeft in vier jaar tijd toch maar mooi de financiën op orde gebracht. En alleen daardoor komt er nu geld vrij voor belangrijke zaken zoals ouderenzorg. Ik ga voor degelijkheid, kies niet voor mooie praatjes en loze beloften.

Ik wens een ieder veel wijsheid bij de eigen afwegingen.15

 

 

mountain-goats-1156056__340Met pijnlijke gewrichten blijf ik het liefst in de stoel zitten, maar juist dan is het beter om te bewegen. Dat weet iedereen wel, maar ik zag er letterlijk als een berg tegenop. Altijd als ik het over mijn goede voornemens heb, wil Rien namelijk een hele stap verder. Ik houd van korte wandelingen en graag zo vlak mogelijk. Voor Rien kan de berg niet hoog genoeg zijn en als een geit dartelt hij omhoog.  Neem daarbij nog eens die lange benen van hem: daar hobbel ik dan als een hijgend hert achteraan. Echt binnen een paar honderd meter ben ik volledig buiten adem. Daar heb ik weinig zin in, dus voor mij hoefde het niet meer.  Nu gaat hij gewillig mee met de wandelingen die ik zelf bedenk: een rondje in de buurt of de auto wat verder van het centrum parkeren en dan als beloning daar een kopje koffie drinken. Of… weer eens langs de vestingmuren van Die lopen.img_0688

De Romeinen vestigden zich in de 1e eeuw na Christus op een col net boven Die, een mooie tussenstop op de route van de Rhône naar Italië. De stad had in die tijd alles van een echte hoofdstad, zoals verschillende thermen ( badplaatsen) die gevoed werden door 2 aquaducten. Er waren mozaïeken gelegd in de domus, de villa’s van de rijke Romeinen, men had geplaveide wegen, monumentale pleinen enzovoort. Bij de laatste opknapbeurt van de plein voor de kathedraal kwam de wijnkelder van zo’n Romeinse villa tevoorschijn: zelfs de trap naar beneden was gedecoreerd…

img_1299Aan het eind van de 3e eeuw verzwakte het Romeinse Rijk. Er waren politieke en financiële problemen en men had te maken met aanvallen van de Germanen en de Kelten. Daarom werd er tussen de jaren 285 en 305 een vestingmuur gebouwd, van bijna 2 kilometer lang, om 25 hectare grond, verdeeld over 3 terrassen. De muur was ongeveer 4 meter hoog met bijna 50 torens, die elk tussen de 8 en 14 meter hoog waren. De vorm van die torens varieerde sterk: trapezevormig, halfrond,vierkant en zelfs een zevenhoekige, uniek in Frankrijk. De twee belangrijkste, aan het begin en einde van de oude hoofdweg, waren de Porte Saint-Marcel en Porte Saint- Pierre. Die laatste is in 1891 afgebroken, de eerstgenoemde staat er nog in volle glorie.

Tijdens de bouw werden niet alleen delen van grafmonumenten hergebruikt, maar ook andere overblijfselen van een begraafplaats, gedenkstenen, delen van een praalgraf en bovendorpels met inscripties.  En er werd een monumentale triomfboog gedemonteerd en hergebruikt in de Porte Saint-Marcel, aan de stadskant. Prachtig zijn de rozetten daar in de oude stenen, de stierenkop, en het deel van een centaur ( half mens, half paard). De andere kant van dezelfde poort was simpel, alleen bedoeld om de stad af te sluiten. Voor de bouw gebruikte men reusachtige kalkstenen, die men uit de hogergelegen Vercors hakte. Beide poorten hadden vroeger nog een kroon, maar die zijn verdwenen in de 13e eeuw. In de Middeleeuwen werden beide poorten verhoogd met pierres, keien. Deze poort is echt mooi om even bij stil te staan.die-porte-st-marcel-32g

Tijdens een wandeling langs de vestingmuren is veel hiervan te zien, tenminste voor degene die niet in een rap tempo voorbij loopt. Meteen na de -later gemaakte- opening naar het ziekenhuis vormen grote Romeinse blokken het fundament van een van die 50 torens. Iets verderop zijn de resten te zien van de Porte Sainte Agathe, die toegang gaf tot een klooster. Deze poort werd dichtgemaakt in de 13e eeuw en in de 15e eeuw werd daarin weer een vierkante toren gebouwd. Ook verdwenen, maar het verklaart wel waarom de hele stadsmuur niet regelmatig en netjes van bakstenen is opgestapeld.

img_0687Vanaf de 17e eeuw werd de vestingmuur volledig verwaarloosd, tot de oprichting van de historische vereniging Dea Augusta, die in 1991 eerst begon met alle begroeiing te verwijderen. Sindsdien wordt de muur beetje bij beetje opgeknapt. Een mooi voorbeeld daarvan is de middeleeuwse toren Sainte Agathe.  Een eindje verder bij deze wandeling is, met een beetje speurwerk, nog een restant te zien van een Romeins Aquaduct. In feite is dat aquaduct ouder dan de stadsmuur, die eroverheen is gebouwd.

Zo’n wandeling is net iets voor mij: het barst van de historie, bij elke meter vraag je je af welk verhaal erachter zit. En…het is precies in mijn tempo. Bovendien heb je er prachtige uitzichten.   ( meer foto’s op Facebook, Mas Dea Augusta) .

Als beloning drinken we een lekker kopje biologische thee bij Café des Lys. Mijn dag kan niet meer stuk.img_0664

Op de terugtocht gaan we nog even langs de apotheek, herhalingsrecepten halen en het reiskoffertje met medicijnen weer aanvullen met middeltjes tegen hoest et cetera.  De huisarts vindt dat ik een bepaald geneesmiddel moet vervangen door een lichte pijnstiller, Ixprim. Dat ken ik niet, dus ja, doe maar. Bij de apotheek heb ik zo weer 5 doosjes voor mijn neus staan en er wordt nog gevraagd of ik daaraan wel genoeg heb. Zijn het soms snoepjes? Bovendien zie ik nu pas wat het is, Tramadol, daar heeft Rien nog een hele voorraad van, nooit gebruikt. We kunnen er wel een handeltje in beginnen…

De oogst van 1 bezoekje..

De oogst van 1 bezoekje..

 

Egotrip 2

 

gaia1Als de gasten na het seizoen weg zijn en wij eind oktober in Nederland zijn geweest, krijg ik daarna een paar weken last van de winterblues. Dan mis ik Nederland, de winterverlichting, het gedoe rond Sinterklaas en de kerstdagen, het theater enzovoort. Misschien is het ook wel iets dat tussen mijn oren zit, want de hele maand december kunnen we vanwege het schitterend weer om 12 uur buiten een glas wijn drinken, gewoon in de trui.Daar word ikzelf ook een stuk zonniger van.

Zo gauw de kerstboom afgetuigd is, mogen de voorjaarsbollen naar binnen en dan wordt mijn humeur ook beter: de goede tijd van het jaar breekt aan, de reserveringen komen binnen en dus moeten we weer aan de slag voor het nieuwe seizoen. Maar eerst voor mij weer een egotrip naar Nederland, net als vorig jaar. Als Rien achter het stuur zit let ik goed op de airco: Uit dat ding, ik word er altijd verkouden van. Nu vergeet ik dat en loop ik ook steeds zonder jas naar buiten. Een paar dagen later is de verkoudheid overal voelbaar: benauwd, hoesten, verhoging, keelpijn, snotneus, oren die hol of bol staan. Ik slik Fluimicil Forte, drink Citrosan, zuig op Tachitrol,stoom met Toco-Tholin, gebruik mentholsnoepjes en af en toe een speciaal Frans aspirientje, de Rhinadvil. De laatste dag in Nederland ga ik nog een keer naar een drogist: “Geef me alsjeblieft energie, anders haal ik die terugreis niet!” Het voelt alsof ik om drugs vraag, maar de dame geeft me iets verstandigers: Echinaforce Forte.

De heenreis met vriendin L. verloopt heel plezierig. Zij houdt haar eigen echtgenoot en die van mij onderweg op de hoogte van de vorderingen, want mijn telefoon stopt ermee. In totaal vragen we onderweg drie whizzkids of ze het probleem kunnen oplossen. Uiteindelijk lukt het Rien met vriendin R. om de vergrendeling te verwijderen. Niet dat het helpt, ik heb “geen service”. In Hardenberg constateert een verkoper in een telefoonwinkel dat de Simkaart kapot is. Juist nu! Balen!

Mijn medereizigster moet in Haarlem zijn, daarom rijden we eerst naar het westen van Nederland. Ik slaap bij mijn vriendinnen en L . wordt daar opgehaald door familie. De beide dames hebben heerlijk voor me gekookt, met een toetje waar me nu nog het water van in de mond loopt: daar ga ik op oefenen voor het komend seizoen.

De volgende ochtend rijd ik verder, naar ons huisje in het oosten van het land. Het is de derde dag achter het stuur, ik zit uren in een file, ben moe en hoor dan ook nog de weersverwachtingen: vanwege de ijzel wordt afgeraden de volgende dag de weg op te gaan. Getver! Net als vorig valt het plan om mijn verjaardag met mijn moeder te vieren in duigen. Hoe vertel ik dat zonder telefoon? Waar vind je nog een gewone telefooncel? Gelukkig speel ik Wordfeud met een tante, die licht haar wel even in. Rien had het ook kunnen doen, op de Ipads wisselen we namelijk voortdurend berichtjes uit. Die verbinding met hem is niet alleen fijn, maar ook nog eens uitermate nuttig. Want wat ben ik technisch toch een onbenul!fullsizerender-3

 

In het huisje is Wifi, maar de parkeigenaren hebben net een nieuwe code ingevoerd. Die staat op het toegangspasje van het park. Helaas niet op dat van ons.De receptie helpt me gelukkig uit de brand. Dan probleem nummer twee: ik krijg de televisie niet aan. Er liggen drie afstandsbedieningen en inmiddels weet ik dat je eerst naar het merk van het apparaat moet kijken en daar dan de afstandsbediening bij moet zoeken. Ook al heb ik de goede combinaties te pakken, het helpt niet. Ik druk op alle knoppen en stuur uiteindelijk een bericht naar mijn Redder-in-Nood.Hoe simpel kan het zijn? “Zit de stekker er wel in?” Nou, ik zie verschillende stekkers, ze zitten allemaal in de contactdoos. O nee, toch een zwart snoer,onder het meubel weggestopt. En een aan- en uitknop onder het apparaat.

Volgende hobbel: de printer werkt niet. Rien heeft de computerproblemen al voorzien en installeerde thuis een speciaal hulpprogramma. Ik hoef hem alleen de code door te geven en daarna gebeurt er van alles, totdat het werkt: de printer was niet aangesloten op het Wifinetwerk. Ja, dat is ook veel te moeilijk voor mij.

Uit de informatiemap in het huisje is de gebruiksaanwijzing voor de gaskachel verdwenen. Er is naast centrale verwarming ook vloerverwarming, maar het wordt er sneller aangenaam door de kachel even aan te zetten. Dit probleem los ik zelf op. De waakvlam later uitdoen, dat lukt alleen als Rien me de gebruiksaanwijzing per mail stuurt.

En die echtgenoot van mij heeft in Frankrijk al een paar afleveringen van een televisieserie op de computer gezet. Maar ja, waar staan die opnames ook alweer? Een berichtje naar hem en ik zit daarna te smullen. Op mijn iPad noteer ik al die adviezen, want de volgende keer wil ik niet opnieuw zo’n onnozele hals zijn.

verjaarEn dan gebeurt er die dag ook nog iets leuks: er wordt een prachtig boeket bezorgd, van onze vaste oppassers. Omdat ze gebracht worden bij de receptie, heeft men daar mijn verjaardag in de gaten. Daarom ook van hen een cadeautje.( De volgende dagen volgen er nog meer, van anderen..)

 

Op de heuglijke dag zelf blijf ik binnen, het is echt spiegelglad. Normaal kan ik buiten auto’s op twee wegen horen, nu is het doodstil. Met een laagje sneeuw op de bomen, struiken en het gras is het er sprookjesachtig mooi. Een paar eekhoorntjes, genietend van het voer dat ik er strooide, maken het compleet. Zo is het niet erg, om er in mijn uppie te zitten. Via Facebook stromen meer dan veertig verjaardagswensen binnen, dat maakt zo’n dag wel heel bijzonder. Een paar mensen bellen eerst naar Frankrijk en horen van Rien dat ze mij het beste kunnen mailen. Ik heb het er gewoon druk mee.

De volgende dag kan ik dan toch naar mijn moeder, 100 km verderop. Het is er gezellig, mede omdat haar fijne buren er een tijdje zijn. Die nemen de mantelzorg over omdat mijn broer en ik op grote afstand wonen. Zo maar, voor niks, dat bestaat nog.

Ik ben al meer dan vijf dagen van huis voordat ik in Hardenberg een kop koffie kan drinken in mijn favoriete kroegje. ’s Middags ga ik theedrinken bij de oktoberoppas, en volg een mooie en prachtig slingerende route. Wat geniet ik ervan om in dat landschap rond te rijden!

De dag erna ga ik met een van de gouden vrijwilligers van de camping dekbedovertrekken scoren. H. en ik hebben jarenlang samen de boodschappen voor de table d’hôte gedaan en wat hadden we daarbij een pret! Met twee boodschappenkarren door de Intermarché racen, de auto parkeren waar het niet mocht, maar wel kon, nieuwe kleren halen in Valence…altijd pret. En zij had steeds  de koopjes in de gaten, scande de prijzen eerder dan de kassa, wist beter dan ik wat we nog op voorraad hadden. We halen weer urenlang herinneringen op…

Voor de tweede keer kan ik de verjaardag van een vriend in Hardenberg vieren. Als het daar tijd is om naar ons huisje te gaan, pak ik weer een ” route van vroeger”. Wederom genieten!

’s Middags kan ik een tijdje aan mijn boek werken. Het wil eerst helemaal niet lukken, tot ik besluit om een print te maken. Door letterlijk te knippen en te plakken komt er ineens structuur in. Overigens, in 10 dagen tijd maak ik niet eens 1 hoofdstuk af. Dus daar moet nog wel wat gebeuren…

’s Avonds laat ik me verwennen door de oppassers die hier in maart komen. Als ze bij ons komen kook ik altijd uitgebreid, zo’n diner krijg ik nu ook. En het is veel gezelliger dan in mijn eentje eten. Er gebeurt nog wel iets grappigs. Ze gaan binnenkort naar een Spaanse eilandengroep, hebben daar een appartement geboekt en krijgen antwoord in het Spaans. Dat is voor mij ook onbegrijpelijk, maar daar weet ik iets op: vanwege mijn vertalingen hier gebruik ik regelmatig een vertaalprogramma. Op de mij onbekende laptop is het even zoeken naar de functietoetsen, maar dan heb ik toch de vertaalmodule te pakken. De lamme helpt de blinde, mail ik later trots naar Rien.

De volgende dag ga ik alweer via een prachtige route naar Riens oudste broer en vrouw en naar mijn vaste kledingwinkel. Helaas is mijn eigen verkoopster er niet, maar het lukt best om mijn geld uit te geven. Die avond valt de eerste centimeter sneeuw. ‘ s Ochtends staat een buurman sneeuw te ruimen bij hem en zijn naaste buurman. “Zal ik het bij jou ook even doen?”, vraagt hij. “Ach, hoeft niet, morgen ga ik alweer weg.” Als ik later terugkom, is mijn hele stoep schoon.Ik zou hem bijna knuffelen, maar durf dat niet. Gelukkig heb ik nog een stuk nougat vanuit Montélimar voor hem.

Daarna echt even buffelen: de koffer en auto inpakken,het huisje een beetje poetsen, douchen en haren in de krul. De allerlaatste dag daar ga ik eerst lunchen met een oud-collega. We werkten in de tachtiger jaren samen bij Welzijn en Cultuur. De Cultuurclub kreeg- helaas voor mij- een eigen kantoor in het theater en ons contact werd minder frequent. Maar telkens als we elkaar weer zien vallen de tussenliggende jaren gewoon weg. Bijzonder.

Na een gezellige lunch rijd ik naar mijn vriendinnen in het westen van het land. Daar slaap ik weer een nachtje, en net als de vorige keer is de maaltijd heerlijk en het sfeertje heel fijn.  Reisgenoot L. wordt er de volgende ochtend afgeleverd en dan gaan we samen terug naar Frankrijk.

Het begin van de rit is heftig. De wegen lijken goed, maar tussen de rijbanen ligt drab. Tot de stad Luxemburg rijd ik in een witte wereld en de waarschuwingsborden – pas op, gladheid- houden me alert Gelukkig wordt het later beter en op de tolweg is het rustig. In precies  12 uur leg ik 1050 km af. Net als vorig jaar, maar nu, met mijn hoofd vol watten, vind ik het best een prestatie.

Het zit er weer op, mijn egotrip 2. Of er een egotrip 3 komt? In maart gaan we weer met zijn tweetjes en dat is toch echt fijner.

gaiareisPS. De foto’s zijn allemaal van Rien, onderdeel van de vele berichtjes die we uitwisselden. En de poes miste me echt! Ze heeft een nieuwe gewoonte aangeleerd: al haar speeltjes op de grond gooien, als het moet drie maal daags….

 

Tel je zegeningen

 

img_0638Heel af en toe gebeurt het dat ik halverwege een column denk: dit is niks, tenminste niet nu. Soms ook komt er plotseling een ander onderwerp voorbij, dat dan zomaar uit mijn pen vloeit. Maar wat er nu gebeurt is heel bijzonder: twee columns voor driekwart af en alsnog door mezelf afgekeurd.

Dat komt omdat ik me zit op te winden over de zogenaamde witte, boze man. En ik werd echt een boze, witte vrouw, toen ik aan het schrijven was.

Die term komt uit Amerika en moet verklaren waarom Trump daar gekozen is. Met terugwerkende kracht is ook de Brexitstemmer een boze, witte man geworden. Misschien is het wel heel verwaand, maar ik denk dat deze kiezers niet eens beseften wat het is om uit de EU te treden. Niet voor niks maakt de Engelse regering geen enkele haast. Dichterbij huis is er een andere boze witte man.”Heel Nederland ” zou tegen het Handelsverdrag met Oekraïne zijn.Dat is echt een verdraaiing van de feiten. Er was een opkomstpercentage van 32,2%. Dus 67,8% van de bevolking nam niet eens de moeite om te stemmen. Van die 32,2% was 61% tegen, in cijfers: 2,5 miljoen van de 12,8 miljoen mensen die mochten kiezen. De stelling dat ” het volk” tegen het handelsakkoord is en dat de regering de wens van dat volk negeert, is dus gewoon onwaar. Daar word ik kriebelig van.

 Op een website voor Nederlanders die een huis in Frankrijk hebben, lees ik ineens een “noodkreet”: Ouderen leveren weer in, de AOW gaat met tientjes omlaag! Behalve dat dit feitelijk onjuist is, is het ook nog eens lachwekkend. Iemand die het absolute minimum ontvangt, heeft niet eens geld om te verhuizen naar Frankrijk. Laat staan dat ie er een huis heeft.

Geld genoeg voor kerstinkopen...

Geld genoeg voor kerstinkopen…

Ik word écht even een boze, witte vrouw en meng me in deze discussie: mijn leeftijdsgenoten – wijzelf ook- hebben met de Nederlandse hypotheekaftrek ons vermogen kunnen opbouwen. Het kon niet op, een lening van 120 % van de waarde van het huis, of – en dat voorbeeld bestaat echt- een hypotheek voor een koophuis voor alle vijf kinderen. Toen ik ging studeren was er nog een goed stelsel van studiefinanciering. Daardoor heb ik leuke banen gehad. Eigen bijdragen in de gezondheidszorg bestonden toen niet en je mocht onbeperkt naar de fysiotherapie. Heel lang was er ook een pensioenstelsel, waarbij je 70% van je laatstverdiende loon als pensioen kreeg. En mensen die ouder zijn dan ik mochten ook nog eens veel eerder stoppen met werken. Mogen die mensen echt hardop klagen? Ze gaan hun gang maar, ik doe daar niet aan mee.

Volgens mij word je veel gelukkiger als je je zegeningen telt. Wij zijn iedere maand opnieuw blij dat de AOW en het pensioen zomaar op onze rekening staat. Tijdens de campingjaren hadden we gedurende vijf maanden een behoorlijk inkomen,  vervolgens kwamen de naheffingen voor water en elektra van de hele camping, de toeristenbelasting, de sociale lasten van ons personeel etc.. Dan was de eerste 20% van de winst al weg. Vervolgens moesten we zeven maanden overbruggen van het restant en daar moesten dan ook nog de nieuwe investeringen af. Ik heb in de beginperiode eens drie maanden met een kapotte beugelbh gelopen, er was toen geen geld voor een nieuwe. En iedere week aten we twee dagen hutspot, omdat het zo goedkoop was. Dat er nu elke maand zomaar geld op onze rekening wordt gestort, ervaren wij als een cadeautje.  Ja, je kunt ook zeggen dat we daar hard voor gewerkt hebben en dat de overheid daar vanaf moet blijven. Nou, ik tel mijn zegeningen liever en ben gelukkiger met mijn cadeautje…

Nog een zegen: een redelijk gezond lijf hebben. Natuurlijk heb ik pijntjes hier en pijntjes daar,  maar anderen hebben pas echt recht om te klagen. Ik schat in dat mensen die ongeneeslijk ziek zijn zo hun hele kapitaal zouden inzetten als ze daarmee gezonde jaren zouden kunnen kopen.Of een dierbare weer om zich heen zouden hebben. Fijne relaties hebben, met partner,vrienden en familie is ook zoiets wat je niet in geld kunt uitdrukken.  Leven in een land zonder oorlog, een dak boven je hoofd hebben, kunnen zeggen wat je denkt… ik heb veel zegeningen om te tellen.

Onze eigen kerstster..

Onze eigen kerstster..

Bij die zegeningen horen ook de kerst- en nieuwjaarskaarten die we ontvangen. De liefste zijn wel deze twee: onze maart- en oktoberopassers schrijven beiden op de kaart dat ze het fijn vinden om op ons lieve poesje te mogen passen. Dat is de omgekeerde wereld, wij zijn blij met hen EN met het derde stel dat al jaren twee maal per jaar huis, haard en poes geweldig verzorgt.

 

En wat een toeval: in Frankrijk puilen rond kerst de winkels uit van de chocola. Typisch Frans zijn de zogenaamde Papillotes, bonbons, gewikkeld in een kleurig papiertje en binnenin een aardige spreuk. Deze is toepasselijk: Wilt u gelukkig zijn ? Weest het dan! (Chinees gezegde)

 img_0683

Ik wens u voor 2017 veel zegeningen toe.

 

Opbouwen

nekIk heb mezelf weer eens klemgezet. Van jongs af aan ben ik een lettervreter en in de Tweede Kamer kon ik wat dat betreft mijn lol op. Per dag kreeg ik minstens een meter post en ander leesvoer. De persoonlijk medewerkster deed een eerste selectie en gooide weg wat voor mij niet van belang was. Zo gauw ze ’s avonds het pand verliet, keek ik de prullenbak na om te kijken of ik iets interessants gemist had. Van die leeshonger kreeg ik echter nekklachten. Op de camping werd dat niet minder: pakweg 8 kilo vlees in kleine stukjes snijden met een verkeerde houding leverde regelmatig een verschoven nekwervel op. Tegenwoordig gaat dat stukken beter, maar nu heb ik het toch weer geflikt. Voor mijn volgende boek lees ik alles wat ik tot nu toe geschreven heb nog eens door. In de verkeerde houding,  binnen een mum van tijd zitten nek en rug weer op slot. Gelukkig heb ik nog een verwijzing voor de fysiotherapeut in huis. Mijn vorige is net met pensioen, nu moet ik naar zijn opvolger. Deze P. zet me niet onder “stroom” en warmtelampen, maar begint flink te masseren, van onderrug tot oren. Het voelt meteen beter. En hij legt ook even de vinger op de zere plek: “Schouders laten zakken en het hoofd rechtop! We gaan dat samen weer opbouwen”, zegt hij.luiken

 

Ook verder opbouwen, dat doen we met ons huis. Nu het seizoen voorbij is, kunnen we weer klussen. Deze week zijn er 2 luxeproblemen opgelost. Door de grote vaste kast in ons kantoor kunnen de bureaus alleen voor het raam staan.  De luiken dichtdoen lukt daardoor niet. In de zomer is het daar een echte broeikas, als ik een mail moet beantwoorden gutst het zweet binnen 10 minuten over mijn rug. Voor 4 ramen op onze woonverdieping zijn nu elektrische rolluiken geplaatst. Omdat we kiezen voor isolerend aluminium aan de binnenkant krijgen we ook nog subsidie. En een tweede probleem: in de zomer schijnt de avondzon op het terras pal in ons gezicht, dat is vooral lastig bij de table d’hôte. Het afgelopen seizoen hebben we er een speciale lap, een tarp, opgehangen, doeltreffend, maar lelijk. Nu is er een verticaal scherm geplaatst, passend bij het denimblauwe zonnescherm. En Rien is helemaal gelukkig: alle zonwering is met 1 knop tegelijk te sluiten. Onze Portugees Dinges schildert deze week een trapportaal binnen en dan in het voorjaar hopelijk de buitenkant van ons huis. Een ruw gepleisterde muur is mooi om te zien, maar regen zorgt in de loop der jaren voor vlekken. Dat valt ineens op. Het is een peperdure grap ( verf  is prijzig en wij gaan echt zelf die steigers niet op!),  we moeten eerst even sparen.

Weer opbouwen geldt ook voor onze contacten hier. In de zomer hebben wij het – heel gezellig-  druk, met de gasten, mijn stadswandelingen, familie en vrienden die langskomen enzovoort. Datzelfde geldt ook voor de andere Nederlanders en Belgen die in onze buurt wonen. Na afloop van het seizoen hebben we weer tijd voor hen, dat betekent leuke feestjes en etentjes. Een van die feestjes valt samen met een landelijke verkiezing in Frankrijk. We hebben niet helemaal begrepen wie op wie mag stemmen. Een paar Fransen leggen het ons uit: dat zijn wel landelijke verkiezingen, maar het gaat alleen om de Republikeinse kandidaat. Iedereen die € 2,- betaalt, mag stemmen, dus ook niet-leden. Er wordt heel strategisch gekozen: “niemand” wil Sarkozy, dus het eerste doel is die man weg te stemmen. Dat lukt. In de volgende ronde zijn Fillon en Juppé nog over. De eerste is veel rechtser en de tweede socialer. Fillon wint, ook dat was de opzet. Veel mensen zijn de socialisten zat, omdat Hollande maar weinig heeft gepresteerd.

Bij de Socialistische Partij is een soortgelijke verkiezing in januari, maar daar zijn de eerste koppen intern al gerold. Dan is het bij extreem rechts toch simpeler. Daar is maar 1 kandidaat, Marine Le Pen. Komend voorjaar gaat de echte verkiezing in feite tussen 3 partijen ( al kan er nog wel een verrassing bij komen). En ook dan, zegt onze buurman, zal er weer strategisch worden gestemd. Daar wordt nu al over nagedacht.

stemlijstNou, neem dan het systeem in Nederland. Onze Franse vrienden begrijpen niets van het grote aantal partijen. En dan eentje speciaal voor de dieren? En alleen voor ouderen? Zijn die niet verdeeld in links en rechts? Dan hebben we het nog niet eens over de idiotie van GeenPeil. Het is best een grappig idee, om geen verkiezingsprogramma te hebben en je alleen te laten leiden door “de stem van het volk”. Die club denkt kennelijk dat er alleen simpele wetgeving is, waarop een ja of nee volstaat. Maar hoe moet dat met een begrotingsbehandeling van bijvoorbeeld de gezondheidszorg? Met geld wordt ook het beleid vastgelegd, bijvoorbeeld bedrag X voor ziekenhuizen,bedrag Y voor huisartsen en bedrag Z voor ouderenzorg. De woordvoerders van iedere partij worstelen zich door de berg aan gegevens, overleggen met deskundigen, discussiëren in hun fractie en komen dan met amendementen, wijzigingen van het beleid. Hoe wil GeenPeil dit gaan doen? Zeggen dat er meer geld voor ouderenzorg moet komen? Prima, maar dan moet je ook aangeven hoe dat betaald wordt, want je kunt geen Euro’s bijmaken . En wie komt dan met een oplossing?  Salarissen van bankdirecteuren omlaag? Meteen mee eens, maar daar gaat een regering niet over. Alle veel verdienende managers ontslaan? Die hebben een rechtsbescherming, dus ook niet mogelijk. Het is allemaal zo’n versimpeling van de werkelijkheid, alsof je een kind vraagt om het gezinsbudget te beheren. Ik heb daar echt moeite mee.

Sociale media bevestigen voortdurend het beeld dat de overheid niet deugt en dat politici zakkenvullers zijn die nergens verstand van hebben en niet weten wat er in de samenleving speelt. GeenPeil en Wilders gebruiken dat, maar concrete plannen van hen moet ik nog horen. Zo wil Wilders “schoon schip maken”, liefst als premier, en dat klinkt prachtig. Maar wat bedoelt hij nu eigenlijk? Schoon schip met wat, op welk gebied, welke plannen heeft hij? Ik zou dat oprecht wel eens willen weten. Nederland en Frankrijk zijn prima landen om te wonen en te leven, maar er is natuurlijk altijd wel iets wat beter kan. Als Wilders nou eens aangeeft, hoe hij dat ” zieke ” land wil opbouwen, dan kan iedereen op basis dáárvan een keus maken. Niet alleen ik, ook andere partijen. Want hoe hard je ook schreeuwt, Nederland is een coalitieland, waarin iedere politieke partij anderen nodig heeft om te kunnen regeren.

Ik geef graag een andere invulling aan dat schoon schip maken. Laten we ophouden met polariseren, met anderen een fors etiket op te plakken: Marokkanen zijn criminelen, voorstanders van Zwarte Piet racisten, rechters in Nederland bevooroordeelde D 66-ers, politici zijn onbenullen enzovoort. Met een beetje meer respect voor de medemens zouden we  een mooi land verder kunnen opbouwen. Da’ s toch een mooie kerstgedachte, nietwaar?

poes vredig onder de buitenboom

poes vredig onder de buitenboom