Feeds:
Berichten
Reacties

Nachtmerries

IMG_0195Het moet in 2002 zijn begonnen, de nachtmerries over een dubbele boeking. Stel je voor, je hebt een campingplek gereserveerd, net meer dan 1000 km gereden en de eigenaar ontvangt je met de woorden: “Sorry, u staat niet op mijn lijst van reserveringen.”

Een fout is zo gemaakt. Bijvoorbeeld als een reservering wel binnenkomt, maar je verwerkt het niet. Of je zet hem wel op het planbord, maar vergeet deze op te slaan. Een tijdlang  konden reserveringen in de receptie worden ingeboekt en tegelijk op het kantoor. Voordat het problemen opleverde, blokkeerden we die mogelijkheid: reserveringen en wijzigingen overdag in de receptie,  na 6 uur  alleen op kantoor.  Overal vonden we wel weer oplossingen voor, vooral door dubbele lijsten te maken van boekingen, aanbetalingen enzovoort. En dan nog durfde ik er niet op te vertrouwen: regelmatig legde ik de papieren reserveringen naast het planbord en de lijst met aanbetalingen. Dat is geen 100% garantie en dus bezorgde het mij vaak nachtmerries.

Met de gîtes was ik nog veel nerveuzer. Kun je op een camping altijd nog wel een plekje vinden, in een gîte zet je niet twee onbekende families bij elkaar. En waar vind je tijdens het seizoen een vrij appartement dat ook nog een beetje gelijkwaardig is? Dus bij die boekingen ben ik een neuroot in het kwadraat. Nu we geen camping meer hebben, is het leven een stuk simpeler geworden. En toch gaat er iets fout met een reservering voor een gîte.

Ons vakantiestrandje

Ons vakantiestrandje

Vaste gasten van het eerste uur – en dus al lang veel meer dan een “gewone” gast-  komen op bezoek in ons huisje in Nederland. Ze willen de gîte huren in juni en ik kijk meteen op het planbord wat er vrij is en noteer ook hun keus. Een paar weken geleden moest ik van mezelf alles weer eens controleren en ineens miste ik hun boeking: geen reservering, niet een kladje van mezelf en geen boeking bij gites.nl. Meteen stuurde ik een mail en toen bleek dat zij een al verhuurde week hadden genoteerd. O lieve hemel, wat nu?

Terwijl ik “zeker” wist dat het om een andere week ging, kwam de twijfel, de spijt dat ik het niet meteen had genoteerd, geen reserveringsformulier had gevraagd enzovoort. Het bleef maar in mijn hoofd rondspoken. Rien is gemakkelijker in dat soort zaken. Die zegt dat 80 % van de problemen zich vanzelf oplost. Hij  slaapt er dus niet minder om. En hij heeft alweer gelijk. We krijgen een mailtje en een telefoontje: ze hebben allerlei afspraken verzet en komen nu wat eerder. Ik kan de mensen wel zoenen. Ga ik ook doen trouwens.

En het is grappig om te ervaren hoe zéér het me heeft dwars gezeten. Ik droom daarna van dit echtpaar. We wonen nog in de boerderij en omdat ons toilet bezet is, ga ik stiekem even bij hen naar binnen. Ik zit net op de pot als hun dochter me betrapt. Dan komt de rest van de familie binnen. En Pa buldert naar mij: “En wat heb je nog meer gedaan in ons appartement, van de ham gesnoept soms?”

lekker snoepen

lekker snoepen

Het is absoluut idioot, want nooit, echt nooit gaan Rien en ik een verhuurd appartement in, omdat het dan even niet van ons is. Tenzij Rien – op verzoek- een televisie moet inregelen of een lamp moet vervangen. En dit droom ik dus.

Hoogtevrees bezorgt me ook regelmatig nachtmerries. Als kind durfde ik al niet van de lage duikplank. Alle rampenscenario’s ken ik. Voor het eerst sinds lange tijd maken Rien en ik nu weer eens een stevige wandeling, tijdens onze vakantie. Het is een schitterend pad langs de kust en ik geniet echt van de mooie uitzichten, maar o…wat kun je diep vallen!

Anderhalf jaar geleden liepen we hier ook, toen vrijwel alleen. Nu is het een drukte van belang. Bij het eindpunt van de wandeling merk ik op dat de bus terug zo komt. Laagvliegend leggen we daarom de laatste 500 meter af.Wij zijn wel op tijd, maar de bus komt een half uur later. Dat vinden we nou weer typisch Frans, maar met die gedachte zitten we helemaal fout. Het is een “subsidiebus” van het departement: een rit kost € 1,- p.p., ook al rijd je 50 km. mee. Rien legt dus bij binnenkomst € 2,- neer en dat wil de vriendelijke chauffeuse niet aannemen. Ze vraagt of we van de Mess komen.Daar begrijpen we niets van, we verstaan het ook niet goed. We leggen uit dat we de wandeling daar hebben gemaakt en nu naar het stadje terugwillen. Ze mag ons niet meenemen, want haar bus is afgehuurd. Maar ze is coulant en zet ons zelfs voor de deur af. Pas later op de middag ontdekken wij dat het Hemelvaart is en dan geldt er een andere dienstregeling.

De dag erna gaan we weer met deze bus, nu met een andere chauffeur. Wat een coureur, het lijkt Max Verstappen wel! Hij scheurt echt over de bochtige weg. Maar we bereiken gelukkig heelhuids de grote stad.

015eea0b6ebacac7ce76d22dbcab1c2bfd83f60af5We hebben niks te klagen over het winkelaanbod in Die, maar Perpignan is wel even een maatje groter. Dus lopen Rien en ik bijna kwijlend door Lafayette, een enorm warenhuis met vooral luxe goederen. Ik krijg van mijn ega een modieus rugtasje, te gebruiken bij berg- en stadswandelingen. Rien loopt tegen mooie zomerschoenen aan, van Tommy Hilfinger. Na de lunch gaan we met de Petit Train, om de stad beter te leren kennen. Het is verbazingwekkend dat zo’n grote plaats niet een uitgezette stadswandeling heeft. Waar vind je dan wat het bezoeken waard is? Maar goed, in drie kwartier zien we alle mooie plekjes. Daarna gaan we terug en alweer is de busreis een hele belevenis. De stoere chauffeuse heeft voor iedereen een vriendelijk woord, toetert luidruchtig naar vrienden en rijdt als een bezetene. Met de lange bus kan ze in de bochten niet op haar eigen rijstrook blijven. Geen probleem, laat de tegenligger het maar uitzoeken…En als de deur niet meer automatisch opengaat weet ze precies waar die een schop moet hebben. Ook nu komen we er zonder kleerscheuren vanaf, maar ik heb er weer nachtmerries van, zie ons met bus en al onderaan de rotsen liggen.

En het houdt niet op met mijn fantasieën. Midden in een nacht schrik ik wakker van stromend water, ben bang dat de bovenburen de kraan niet dicht hebben gedraaid en dat het nu door het plafond mijn slaapkamer binnenkomt. Het duurt even voor de werkelijkheid tot me doordringt: het stortregent. We zijn voor de derde keer op vakantie in deze badplaats en nooit hadden we zulk wisselend weer. Die eerste zondag lopen we even op de pier langs het strand. Het stormt dan zo hard, dat we elkaar moeten vasthouden, om niet de zee in te waaien. Er zijn windstoten van 140 km per uur. Het is de Tramontana die er waait. Dat is een droge, koude en sterke wind, die vanuit het noordwesten waait in de regio waar wij verblijven. Inwoners zeggen dat deze wind 3, 6 of 9 dagen duurt. Wij maken het maar 2 dagen mee.

Die lust hem ook wel..

Die lust hem ook wel..

Vanuit ons appartementje konden we de vorige keren de hele dag kijken naar mensen die op het strand van de kleine baai actief waren. Nu beuken metershoge golven tegen de rotsen. Twee dagen later maken we in een zomerbroek de bovengenoemde wandeling. En weer even later waait de Marin, een sterke wind vanuit het Oosten. Nu zijn de golven nog een paar meter hoger. Het schijnt uniek te zijn voor deze tijd van het jaar.

En nog iets lachwekkends. Ons appartementje heeft geen Wifi, dus regelt Rien een verbinding per telefoon. Helaas gaat dat na drie dagen mis en zijn we aangewezen op Internetcafe’s. Terwijl Rien met de laptop en I-pads bezig is, valt mijn oog op de menukaart met heel spannende drankjes. Je kunt er een Orgasme krijgen voor € 3,-, dus ik vraag aan Rien of hij dat wil. Die kijkt of hij het in Keulen hoort donderen. Wij kenden deze bekende cocktail op basis van Tequila, Baileys en mintlikeur- niet. We houden het toch maar bij een glas rosé…

 

 

Blind date.

 

oude sluisjes

oude sluisjes

Regelmatig bezoek ik een website, waar bijna 15.000 Nederlanders met een huis in Frankrijk met elkaar communiceren. Mensen stellen er vragen over sociale zekerheid of belastingen, wisselen allerlei ervaringen uit, plaatsen er advertenties of columns, beuren elkaar op of maken -soms- ruzie. Zelf heb ik ook wel eens vragen gesteld. Zo was mijn eigen ziektekostenverzekering een probleem. Alle jaren dat we een camping hadden, was ik meeverzekerd bij Rien. Een paar jaar geleden moest ik me voor het Office de Tourisme inschrijven als zelfstandig ondernemer, vanwege de rondleidingen die ik verzorg. Vervolgens kreeg ik mijn eigen ziektepas opgedrongen. Dat was in mijn ogen overbodige poespas, mijn premies betaalde ik toch wel. Nu ik mijn pensioen uit Nederland ontvang, zou het CVZ mij een peperdure aanslag voor de ziektekosten kunnen sturen, terwijl ik ook in Frankrijk moet blijven betalen. Gelukkig sprak een deskundige fiscalist van genoemde website het verlossende woord: als zelfstandig ondernemer ben je zelf verzekerd en mag Nederland je niet aanslaan.Pffft, een hele geruststelling.

20160421_135619_resizedOp een dag werd daar een blog aangekondigd, namelijk http://www.drome-blog.nl ( voor de liefhebbers van de Drôme: echt even kijken, die site is de moeite waard!).  Een Nederlandse vrouw, die al lang in de Drôme woont, is een blog begonnen met toeristische informatie over dit departement. Ik lees alles wat los en vast zit over de Drôme, dus ook haar blog. We wisselen per mail verschillende keren informatie uit. Ik schrijf haar dat Rien en ik de stadswandeling in Valence weer eens hebben gedaan en dat de kanalentocht nu nog moet. Spontaan biedt S. aan die laatste met mij te doen. Wat spannend, zo’n blind date! We ontmoeten elkaar voor het eerst op een parkeerplaats en reizen dan samen verder. Het is meteen gezellig en heel vertrouwd.20160421_143049_resized

 Het is maar goed dat zij verstand heeft van kaartlezen, want van de routebeschrijving klopt weinig. Maar samen vinden we de kanaaltjes in Valence. Het is duidelijk een rustige wijk, we hebben niet het idee dat we in een stad lopen. En wat is het mooi! Het water is kraakhelder, we zien o.a. vissen, eenden met jonkies, sluisjes en een mooie boogbrug. En de lange, smalle kanalen hebben prachtige namen: la Grande Marquise, la Petite Marquise ( = markiezin), Canal des moulins ( van de molens) en Canal des Malcontents. Malcontent betekent ontevreden, maar het is ook de naam van een groep katholieke edelen die rond 1574 in een godsdienstoorlog verwikkeld was.Halverwege is er een buurtcafeetje met een wat smoezelige barkeeper. Zijn koffie is prima en voor de gezelligheid komt hij meteen even aan tafel zitten bij zijn enige gasten. Al met al was deze blind date heel geslaagd. DSC07552

 

Jaren geleden, nog in Nederland, had ik ook al eens zo’n mysterieuze ontmoeting. Een collega uit de Tweede Kamer zou mij oppikken bij een station. Toen er een grote auto voor mij stopte, gooide ik als een blinde kip mijn diplomatenkoffer op de achterbank. Het was een hele teleurstelling toen een knappe jongeman tegen me zei dat ik me vergiste. Met hem had ik best een beschuitje willen eten, maar ik was zijn type kennelijk niet. Toen Rien dit verhaal hoorde adviseerde hij mij om eens naar de oogarts te gaan.Een goede raad, ik kreeg meteen een bril met min twee en de wereld was ineens een stuk scherper.

 Tot kortgeleden hebben we onze ogen altijd in Nederland laten controleren en brillen kochten we daar. We waren zeer content met onze opticien en de dames daar hadden vaak al een paar montuurtjes voor me uitgezocht voordat ik aankwam. Maar nu gaan we toch voor het eerst naar een Franse oogarts. Hier worden de kosten van een bril uitsluitend vergoed als je via die route bent gegaan, de opticiens zijn hier bovendien niet zo goed uitgerust en opgeleid als in Nederland. Een afspraak maken is een hele toer, er zijn wachtlijsten van soms meer dan een jaar. Via een vriendin krijgen we de naam van een goede specialist. De praktijk van deze Dokter Libido is een geoliede machine: bij het inloggen op zijn website kunnen we zelf een afspraak maken in zijn agenda. Onmiddellijk krijgen we per mail een bevestiging, een week voor de betreffende datum een herinnering en de dag ervoor nog eens.In de mails staan  ook het  adres, een plattegrond van de buurt en een telefoonnummer. Als we binnenkomen loopt het al net zo gesmeerd: aanmelden bij de secretaresse en daarna de eerste oogmeting door een assistente. Als Rien vertelt dat hij grijze vlekken in het oog heeft krijgt hij meteen een verdoving. Libido maakt direct een scan: niks aan de hand. Wel moet zijn leesbril iets worden bijgesteld. En ik moet aan de multifocale glazen, zoals verwacht. Dat is ook de reden waarom we nu naar een Franse oogarts gaan: dat is een kostbaar grapje en met de ordonnance van de oogarts wordt de helft vergoed.fashion-1295985__180

Dat niet alle oogartsen goed zijn, heb ik hier ook al ervaren. Nog op de camping kreeg ik zomaar last van tranende ogen. En niet een klein beetje, ik jankte wat af! De oogarts in Crest zag het vrij snel: ik had oneffenheden onder de oogleden en dat leidde tot een irritatie. Dat kon ze wel verhelpen met een operatie. Ruim 10 dagen zou ik uitgeschakeld zijn, lekker handig zo midden in het seizoen. Daar wilde ik eerst over nadenken en op weg naar huis was ik er al uit: Dat gaan we dus niet doen. En was het ook niet gek, een irritatie in beide ogen tegelijk? In Nederland was het kort daarna een stagiaire in een drogisterij, die de echte oorzaak wist: het was de parfum in mijn dagcreme. Probleem opgelost.

 Toen wel, nu dienen zich andere probleempjes aan. We zijn zo blij dat we dit jaar alles weer kunnen, dat het ook allemaal meteen moet. Niet zo verstandig, blijkt later. De studio is heel populair in de verhuur, daarom wordt de beplanting dit jaar goed geregeld. Als de bestelling is gearriveerd, gaan we de struiken meteen planten. Want er is een week van regen, wind en ‘s nachts zelfs vorst voorspeld.

Rien spit grote gaten in de klei, ik geef hem voor de grondverbetering potten vol met tuinaarde aan en op zijn knieën mengt hij dat om de struiken heen. Dat is een verkeerde houding, want hij had die knieën bij een klus daarvoor al overbelast. Een dag later strompelt hij door het huis, zoveel pijn doet de opgezette knie. Met een knieband, een zalfje en een pilletje is het leed na een paar dagen weer geleden. En ik heb door dit klusje spierpijn tot in mijn billen. Joost mag weten hoe dat kan. Kennelijk zijn we het werken even verleerd. Maar… het staat nu al mooi en dat wordt nog beter als de Budleia, Spirea, Weigelia etcetera allemaal bloeien.Ik kan niet wachten. En dan een volgende tegenvaller. Omdat we nog even op vakantie gaan, moet de studio al een grote schoonmaakbeurt hebben. Het is net allemaal kraakhelder, als Rien er even iets moet doen. Misschien een geluk, want nu ziet hij dat er een grote lekkage is.

Blijkt dat er een koppeling in een muur gescheurd is. Rara, hoe kan het. Maar een paar uurtjes klussen, en het is weer gerepareerd..688_lekkage

 

 

 

Vive la vie

 

kwakkeljaar

kwakkeljaar

2015 was een kwakkeljaar voor ons. Ik had al een tijdje gezondheidsproblemen en Rien begon 2015 met een pijnlijke lies. We moesten puzzelen: mag ik eerst het ziekenhuis in voor de schildklieroperatie of Rien voor een liesbreuk? Het werd vanzelf opgelost, omdat de fysiotherapeut ontdekte dat het bij Rien om een beklemde zenuw ging. En dat kon hij snel verhelpen. Gelukkig maar, want de chirurg die hem zou opereren was al met pensioen, hij kluste er af en toe nog een beetje bij. Ook al stond de man goed bekend, we hadden er toch gemengde gevoelens bij.

Toen begon het gedoe met Rien zijn schouders. Nog maar net genezen van de operatie daaraan kreeg hij een carpaaltunnelsyndroom in zijn hand. Zijn specialist plande direct een nieuwe ingreep en mijn handendokter wilde mij op dezelfde dag opereren aan mijn rechterhand. Dat was letterlijk onhandig, daarom stelde ik dat zelf een paar weken uit.

Ondertussen ging de verhuur van de gite en de studio gewoon door. We konden het maar met moeite bijbenen. En niet alles ging goed. Zo geven Rien en ik in de zomerperiode iedere dag de net aangeplante struiken water en we doen daarbij allebei een deel. Mijn stuk verloederde onder mijn ogen: het onkruid groeide harder dan de planten en daarvan gingen er ook nog eens een heleboel dood. Onkruid wieden kon ik niet, de grond was te hard, mijn hand te pijnlijk. Het was een dagelijkse ergernis.imagesJ12MA2BD

 

Wat is het dan ontzettend fijn om alles weer zelf te kunnen doen! Ik sta  drie dagen op de kop in de tuin, plaggen met onkruid te spitten. En wat zo grappig is aan Die: je hoeft niet zuinig te doen met de grond. De manden met onkruid en pollen aarde gaan naar de vuilstort, daar wordt het gecomposteerd en de inwoners van Die mogen naar believen nieuwe compost meenemen. Wel op vertoon van een kaartje. En dat is dan weer zo typisch Frans: er wordt nauwelijks gecontroleerd. Hier gaan ze uit van de goedheid van mensen en dat is wel een prettig gevoel. Onze tuinvrouw helpt me de laatste dag, verstrooit de compost en ik plant nog eens 15 lavendelstruiken. Mijn vaste adviseuse van de plantenzaak doet een voorstel voor de verdere beplanting en dan kan het mooi maken beginnen. Over een paar weken komt oppasser Ed en die neemt ook nog eens 72 Contoneasters mee, bodembedekkende struiken die specifiek op hellingen geplant kunnen worden. Het wordt vast heel mooi. Rien, die volstrekt niet van tuinieren houdt, helpt ook af en toe mee. In ruil daarvoor poets ik het luik van het zwembad, nadat hij de pakweg 120 lamellen van 4 meter lang met de hogedrukspuit ontdaan heeft van mos en andere aanslag. En eindelijk gaan de “latten” daar weg. Om te voorkomen dat er, na een regenbui, modder in het zwembad zou stromen, maakte Rien voor nood een waterkering van latten. Het was letterlijk een noodkijk. Nu liggen er mooie, ronde balken, passend bij de rest.

zwembad

Verder sleutelt hij een paar dagen aan onze schotels voor een betere ontvangst van de televisie. Normaal doet hij dat in een oogwenk, nu blijkt een nieuwe kop naar de mallemoer te zijn. Gelukkig dat we altijd ruim voor aanvang van een seizoen beginnen met klussen, nu hebben de gasten er geen last van. Bij zijn chaletje legt Rien een extra kraan aan. Van mooie stapstenen moet hij nog een paadje naar zijn huisje aanleggen. Nog even, dan kan hij er gaan wonen…En we zijn een dag druk met ons terras. Zo’n 7 maanden per jaar wonen we meer buiten dan binnen. De zwarte aanslag op de tegels en de balustrade stoorde ons vorig jaar mateloos. Maar we konden niet voor elk klusje mensen inhuren. Dus bleef het liggen. Nu doen we het fluitend zelf.

Het gras moet ook alweer worden gemaaid, maar o, wat is dat jammer. Er staan niet alleen duizenden Madeliefjes te bloeien, ook honderden wilde Blauwe Druifjes. Als compromis laat Rien die aan de randjes staan.

Terwijl ik begin aan de grote schoonmaak van de studio en de gite, gaat Rien verder met het zwembad. Ondanks het beschermingsluik ligt er veel blad in en is er sprake van algvorming. Dat kost een paar dagen voordat alles weer spic en span is. Dat moet allemaal af zijn voor we aan het eind van de maand nog even op vakantie gaan. Een inhaalslag, want ook dat ging vorig jaar niet door.

En dan heeft Rien ook nog tijd om bij anderen te klussen. Tegen betaling, dat wel. Het levert mij een “kekkie jekkie” op, een soort motorjack, maar dan tomaatrood. En we krijgen nieuwe kennissen door zijn kluswerk. Daardoor zitten we bijvoorbeeld ineens aan tafel met een heel stel Engelsen uit het noorden van de Drome. Ook neem ik de tijd om thee te drinken bij een vriendin thuis, als Rien op stap is. Zij heeft haar tweelingkleinkinderen op bezoek en wat is dat leuk om te zien: de jongen is een grote beer die om zijn  flesje roept en het fragiele zusje wacht keurig op haar beurt. Twee kinderen, even oud, in hetzelfde gezin en al zo verschillend: ik ben een onbenul op dat gebied, maar anders zou ik me meteen als oppas aanbieden.gevulde_kip_met_pistache

 

Ondertussen oefen ik alweer met nieuwe gerechten voor het komende seizoen. De vriendenkring ondergaat het gewillig. Vanavond wordt het in ham gewikkelde en met pistachenootjes gevulde kipfilet, haricots vert gerold in spek,asperges, frietjes uit de Air Fryer en een crumble na. Het lijkt erop dat de experimenten geslaagd zijn, maar dat weten we pas als er morgen niemand ziek is…( Recept overigens gevonden op http://www.leukerecepten.nl)

 

En zo is ons leven dit jaar echt heel wat fijner dan in 2015. Vive la vie!!!

 

 

 

nouvelle_carteDe afgelopen week was de Drôme het zoekgebied van de televisieserie Droomhuis Gezocht. Dit departement kent 5 regio’s en de mensen in deze uitzending zochten bewust in de Drôme des Collines, het noordelijkste deel. Ze vonden het er lekker ruim en dat klopt. Je hebt er niet, zoals in de Vallée de la Drôme, in ons gebied, de hoge bergen van de Vercors. Plus de rivier de Drôme natuurlijk, die – in de zomer kalm en in het voorjaar woest- tussen die bergen doorslingert. Onder de Collines ligt La Plaine de Valence, de vlakte van Valence. De regio Vercors bevindt zich daar een beetje oostelijk naast. En onder de vallei van de Drôme ligt de  Drôme Provençale, zoals de naam al zegt, een overgangsgebied tussen twee departementen. En al die regio’s hebben hun eigen incontournables te bieden, de toeristische hoogtepunten die je niet mag missen.

Het departementale Office de Tourisme noemt er 32 op, in een speciale brochure. In de rubriek Avontuur en Natuur staat  L’Acroparc van Die bovenaan, met o.a. een parcours in de bomen. Dat is vooral leuk als gezinsuitje. En natuurlijk het kanoën in de rivier de Drôme, alleen als toeschouwer al prachtig: geklungel, kano’s die omslaan, koppels die het met elkaar aan de stok krijgen enzovoort.

Rondom Crest is er het Aquarium van de tropische vissen en het Gare de Ramières, een natuurreservaat met speciale flora en fauna rondom de rivier en een otterburcht. De Jardin de Oiseaux, de vogeltuin, kent meer dan 1000 soorten vogels, o.a. uilen, valken en papagaaien.  Het Labyrinthe van Hauterives bestaat uit 6000 bomen, en een lengte van 7 kilometer. Persoonlijk zou ik dat doodeng vinden. Maar ja, smaken verschillen…Kennelijk vergeten op het lijstje: de Vlindertuin van Die.

De categorie Gastronomie en Streek is apart. Bovenaan deze lijst staat de Clairette de Die, van de cave Jaillance. Dat gaat natuurlijk over de goddelijke, fruitige wijn die in de mond bruist en in de Diois wordt verbouwd.  De Valrhona chocoladefabriek nodigt u uit om haar producten te komen ontdekken, aanraken, bewonderen en vooral proeven. Het staat nog op mijn lijstje..Distilleerderij Ogier maakt van alles van fruit: eau de vie, likeuren, vruchtenalcohol, siroop en jus. Domaine Eygebelle doet vooral siroop, aperitiefjes  en likeuren. Wie wel eens op een terras zit in Frankrijk weet dat er ontelbare “ranja’s” geschonken worden, in allerlei smaken en kleuren. Ze worden bijvoorbeeld ook gemengd met bier. Eyguebelle_079

Huilerie Richard maakt olie van (wal)noten en koolzaad. Je kunt er zelf het productieproces zien en er is een leuke winkel bij. Maison de la Truffe ligt in hét truffelcentrum van Europa. Daar liggen 4000 hectares aan truffières, eikenbomen met een speciale schimmel. Men vindt er truffels, die in prijs variëren van € 500 tot € 7000,- per kilo…Heel wat goedkoper zijn de Pognes, broden in de vorm van een kroon met de fleur d’oranger, de bloem van een sinasappel. Te zien in het Musée de la Pogne. En lekker om te bezoeken, Nougat de Soubeyran: niet alleen een museum, maar ook het productieproces van de noga is er te bewonderen.

Erfgoed en Geschiedenis kent een waslijst aan bijzonderheden. Het Musée de Soie, waar de productie en de vroegere machines voor de verwerking van zijde worden getoond. Het majestueuze Renaissancepaleis in Grignan, dat hoog boven het dorp uittorent. In de zomer zijn hier veel klassieke muziekuitvoeringen.  Maar alleen kijken naar het kasteel, met de lavendelvelden ervoor, dat is al een feestje.

Uitzicht-op-kasteel-van-Grignan-tijdens-wandeling-ok mooi: Château Suze-la-Rousse, een prachtig Renaissancekasteel waarin nu een wijnacademie is gevestigd. Het derde mooie kasteel in de Drôme is het Château des Adhémars, uit de 12e eeuw: een vestingmuur, een herenhuis, donjon (toren) en een Romaanse kapel. Tegenwoordig museum van eigentijdse kunst. De Grotte de la Luire is niet alleen mooi om te bezichtigen, ook de geschiedenis is indrukwekkend, met name over de gewonde verzetstrijders die er in de Tweede Wereldoorlog zijn gefusilleerd. In de prehistorische grot van Thaïs leert men de leefstijl kennen van de vroegere grotbewoners. Vassieux-en-Vercors staat met drie incontournables op de lijst: Musée de la Préhistoire ( rond een 4000 jaar oude werkplaats van vuurbijlen vond men allerlei prehistorische gebruiksvoorwerpen) , het Mémorial de la Résistance  ( een nationaal verzetsmuseum) en het Musée de la Résistance, over de verzetsstrijders in de Tweede Wereldoorlog. Persoonlijk vind ik het Musée de Valence heel bijzonder. Het biedt een prachtig panorama op de geschiedenis van de mens en de kunst, de archeologie van de prehistorie tot nu en de architectuur. Het gebouw bestaat uit een aantal  oude huizen die met nieuwe elementen stijlvol verenigd zijn. En de uitzichten vanaf diverse terrassen – op de Rhône, de Ardêche, Valence en de Vercors- zijn werkelijk spectaculair. Misschien wat minder tot de verbeelding sprekend is  het internationale museum van de schoen, waar de oudste tot en met de meest moderne exemplaren zijn te bewonderen. De Toren van Crest is met haar 52 meter de hoogste donjon ( toren) van Frankrijk en heel speciaal vanwege haar geschiedenis: Het werd in de 12e eeuw  gebouwd als burcht maar in de 17e eeuw besloot Lodewijk de XIIIe dat alle kastelen in Frankrijk gesloopt moesten worden. Door de toren te benoemen als gevangenis bleef deze gespaard. Er is negen eeuwen aan geschiedenis te bewonderen.

Buitengewoon en ongebruikelijk is als rubriek een ratjetoe. De Bateau-a-Roue, een raderboot, vaart over de Isère, met ondertussen uitleg over de natuur, mariniers, flora, fauna en erfgoed. De Ferme aux Crocodiles toont 350 exemplaren en daarnaast ook reuzenschildpadden en exotische vogels. Het is een van de grootste toeristische trekpleisters in de Drôme.  In Montelimar staat nog het Palais de Nougat. Op twee plaatsen in de Drôme vindt men de Provençaalse kleipoppetjes, de Santons. In de Petit Monde des Santons de Provence in Vassieux-en-Vercors ziet men 900 figuren en 30 gebouwen, met geluid- en lichteffecten. In de Village Provençal Miniature staan 1200 objecten die het echte leven verbeelden. En met het laatste in deze opsomming zijn we terug bij het begin: Het Palais Idéal du facteur Cheval. Deze postbode begon in 1879 tijdens zijn dagelijkse ronde keien te verzamelen en daar bouwde hij gedurende 33 jaar een fantasiepaleis van. Hij baseerde zich daarbij o.a. op ansichtkaarten die hij rondbracht. In bovengenoemde uitzending was dit uitgebreid aan de orde.Palais Idéal

Een lijst als deze is nooit compleet. Er zijn zoveel meer mooie dingen te zien in de Drôme. Zo zijn de stadswandelingen van Valence, Montelimar, Saillans, Die, Chatillon, Dieulefit, Nyons en Crest allemaal even boeiend. Ze geven vooral een mooie inkijkje in de geschiedenis van zo’n stad(je). En letterlijk en figuurlijk niet te missen is het overweldigende natuurpark De Vercors. Er zijn talloze bergwandelingen te maken, van licht tot zwaar, de autotochten zijn er prachtig, met de fiets is het mooi ( maar pittig)…Het is beslist geen loze kreet: De Drôme is echt incontournable, een niet te missen hoogtepunt.

Writers Block

160_F_73380801_UkbrKNdppG1CgCEBP64wjjA1xgcP0W0KEen writers block is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of een componist om iets te creëren. Het moet dan wel gaan om een langere periode. Ik ken het niet. Na het opschrijven van alle verhalen in het Gastenboek ben ik niet in een zwart gat gevallen. Maar wel vraag ik me af: waarover zal ik nu eens een boek schrijven? Eindelijk die ene reisgids die nog nooit over de Drome is geschreven? Ik heb nog steeds een meter toeristische informatie liggen, het zou best wel kunnen. Of misschien, als liefhebber van spannende verhalen, een thriller bedenken? Dat lijkt me echt een onmogelijke opgave.  Of zal ik, wat ik als veertienjarige al deed, romantische verhaaltjes gaan schrijven? Zo van: neem een man en een vrouw, je schetst een paar problemen en aan het eind krijgen ze elkaar toch. Maar dat boeit me niet meer.  Nou ja, ca ne presse pas,zeggen de Fransen: er zit geen druk op de ketel. En verhalen zijn er in overvloed.

Zo gaan Rien en ik naar Montelimar, dé nougatstad van Frankrijk. De stadswandeling hier is volkomen veranderd, dat wil ik zien en daarna opnieuw vertalen. Vrienden van ons hebben de stadwandeling van Valence nog nooit gedaan, we vinden het geen straf om met hen mee te gaan. En ik kom nu drie teksten tegen van de zogenaamde kanalenwandeling van Valence. Die had ik al eerder vertaald, maar Rien en ik verdwaalden volledig in de stad.

Kanaaltjes in Valence

Kanaaltjes in Valence

Wandelingen zijn nogal eens met de Franse slag beschreven. Dan geven ze aan hoe je van punt A naar B moet lopen, maar vergeten ondertussen dat er drie kruispunten zijn waar je moet beslissen of je links of rechts af zult slaan. Wij Nederlanders zijn van de drie cijfers achter de komma: elke bocht in de weg moet worden aangegeven.Dat is ons bekend, dus hebben we een gedetailleerde plattegrond van Valence bij ons. Het helpt niet, we vinden de route niet. En nu ineens komen we drie verschillende beschrijvingen van dezelfde wandeling tegen. Ik knip, plak en vertaal en hoop dat “Valence, het kleine Venetie” een mooie route gaat worden. (We moeten hem nog controleren). Ter informatie:

Met de Vercors als een immens waterkasteel profiteert Valence van de talrijke bronnen die opwellen in de helling waarop de stad is gebouwd. Dwars door een deel van de stad vervolgt dit frisse en pure water zijn loop naar de Rhône via een complex netwerk van 17 km. aan kanalen. Vanaf de Romeinse tijd werden deze bronnen gebruikt  voor de landbouw, publieke baden en wasplaatsen en veel later als energiebron voor de molens, zagerijen en andere spinnerijen. Te vaak gebruikt naar de smaak van iedereen en beoordeeld als ongezond, zou dit erfgoed bijna verdwijnen. In 1996 werd  een heilzame operatie van rehabilitatie van de kanalen gelanceerd, met een parcours voor wandelaars. Wilgen,vlierbomen en wateririssen vergezellen kikkers en eenden, forellen en stekelbaarsjes.  Een andere manier om Valence te ontdekken.

Mooi taalgebruik toch?

We gaan nu voor de zeventiende keer naar Nederland en toch beleven we altijd weer wat nieuws. Vrienden geven ons het adres van een schitterend hotel in Mettlach, bij Luxemburg net over de grens. Rien typt per ongeluk een verkeerde naam in, herstelt de fout, maar print toch de boeking voor dat eerste hotel uit. Prompt staan we dus voor de verkeerde deur. Gelukkig is het wel hetzelfde stadje. Het is een luxe hotel, met overdekt zwembad en in de kamers liggen badjassen en badslippers. Foutje: de zwemkleding zit in een koffer, maar we weten niet in welke…Toch genieten we van het hotel, het eten en de prettige bediening. Na een prachtige rit langs de Moezel vervolgen we de reis naar Nederland.

Schitterend station

Schitterend station

Deze keer verbazen wij ons hogelijk over het reizen in Nederland. Voor buitenlanders wordt het zo langzamerhand onbegrijpelijk: de snelheden variëren van 30 tot 130 km per uur. Soms staan de kleine bordjes rechts van de weg, soms links. In dat laatste geval zijn ze nauwelijks leesbaar. In Overijssel maken ze het nog ingewikkelder. Daar heb je autowegen met een dubbele streep in het midden. Is die tussenruimte zwart, dan mag je niet harder rijden dan 80 km per uur. Is het groen, dan geldt er een maximumsnelheid van 100 km. Dat staat nergens aangegeven. Knap lastig.

En dan het openbaar vervoer!

Aan het eind van ons verblijf gaan we naar Rotterdam, om de stad te bekijken. We hebben alle bagage al in de auto, inclusief sloffen met sigaretten voor vrienden in Frankrijk. Dus veilig parkeren is een voorwaarde. Als ik de VVV van Rotterdam daarnaar vraag, komt er niet een helder antwoord. Kennelijk branden ze hun vingers daar niet aan.

Dan gaan we toch met het openbaar vervoer? Dat is echter gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Bij Albert Heijn in Hardenberg regelen we eerst een ov-chipkaart. De aardige dame van de klantenservice ziet ons gestuntel bij het opladen en komt spontaan even helpen. Als we de bus nemen, gaat dat soepel: inchecken en later weer uitchecken. Daarna gaan we met de trein verder. We houden onze kaart tegen zo’n instappoortje en vliegen er bijna overheen, omdat het onverwacht niet opengaat. Gelukkig staat er personeel van de NS, een aardige jongeman loopt mee om eerst de treinreis te activeren. Hoe moet je dat nu weten?  Maar het lukt tenslotte allemaal.

In Rotterdam staat het prachtige stationsgebouw als eerste op ons lijstje. Daarna gaan we naar de Markthallen. Schitterend! De markt zelf interesseert ons niet zo erg, wel het gebouw en de mooie beschilderingen. Bij het theater later zien we nog een prachtig kunstwerk in aanbouw, ter gelegenheid van 75 jaar wederopbouw. Dat zie je toch niet in een stadje als Die.

Markthal

Markthal

De volgende dag gaan we met de auto naar familie in Krimpen aan de IJssel. Het is een uiterst gezellig besluit van ons verblijf in Nederland. En dan weer terug naar Frankrijk. We boffen opnieuw: onze oppassers hebben niet alleen goed voor de poes gezorgd, maar overal staan verrassingen in het huis, zoals rozen op de vaas en in een pot, hyacinten in de tuin, een extra zak vogelvoer, omdat ze zo genoten van onze vogels enzovoort. En dan nemen ze ons ook nog mee uit eten.  Buiten het seizoen is alles op maandag gesloten, behalve de Marokkaan. We eten daar simpel, maar erg lekker.

En dan weer terug naar het gewone leven, tenminste, dat denken we. Want de volgende ochtend worden we opgeschrikt door de bommen in Brussel. Wat is dat gepiep over het reizen in Nederland dan ineens relatief. Het geweld maakt een diepe indruk op ons, maar het leven gaat wel door.

Dus blijf ik gewoon schrijven, over ons leven van alledag. Geen Writers Block dus.

IMG_0575

stock-photo-shower-head-in-bathroom-with-water-drops-flowing-238339219Een bedrijf hoort niet alleen maar een product of een dienst te verkopen, maar daarbij ook de bijbehorende service te verlenen. Dat dit niet altijd goed gaat, is wekelijks te zien bij tv-programma’s zoals Radar en (de Belbus van) Kassa.

Het is werkelijk verbazingwekkend dat sommige bedrijven de negatieve publiciteit van een koude douche -die bij  miljoenen huiskamers binnenkomt- voor lief nemen. Tegelijkertijd zijn er –vaak kleinere- bedrijven die een warme douche verdienen. Ik wil hier graag een groot bedrijf noemen die van mij maar liefst twee warme douches tegelijk krijgt.

Nooit hadden we zoveel pech als in het jaar 2015. Veel staat al in mijn columns vermeld, maar veel ook niet. Zoals over de vlek die ineens in het beeldscherm van ons vijf jaar oude televisietoestel verscheen.  Dat was wel hinderlijk, maar er kwam niet meteen een nieuw apparaat. Rien had er namelijk eentje uitgezocht die hij wat prijzig vond, daar moesten we even voor sparen. Toen de beslissing tot aankoop eindelijk was genomen, kon onze witgoedzaak in Die deze kleurentelevisie van Philips Frankrijk niet leveren. Rien vond toch een exemplaar op Internet, waarschijnlijk geïmporteerd uit Nederland. We hadden het ding net drie dagen, toen de bliksem insloeg: 16 apparaten kapot, waaronder de televisie. De eigenaar van onze witgoedzaak belde persoonlijk met Philips Frankrijk en regelde dat wij het gewenste exemplaar opnieuw in huis kregen. Warme douche nummer 1.450px-TV-icon-2_svg

Vanwege de garantie moest Rien het apparaat aanmelden op hun website. Precies op zijn verjaardag kreeg hij een SMS-bericht: vanwege uw geboortedag ontvangt u vandaag 30% korting op een van de onderstaande producten. Laat daar nu de Air Fryer bij staan, die ik als verjaardagscadeautje graag wilde hebben!  (Dat is een friteuse waarbij geen olie nodig is.)

Per omgaande besteld en betaald, een paar dagen later kwam het apparaat. Prachtig verpakt, in twee dozen, met plastic stootkussens erin. Helemaal gaaf. Diezelfde avond liet Rien bij het verplaatsen de productlade  eruit vallen. Handvat kapot en dus onbruikbaar. Hij stuurde een mail naar Philips Frankrijk, zei eerlijk wat er gebeurd was en vroeg of hij een nieuwe kon bestellen. De volgende ochtend, nog tijdens het ontbijt, belde de klantenservice. Ze vonden het zo’n bizar verhaal, dat we van hen een nieuwe kregen, gratis.  Dat was warme douche nummer 2.

Een koude douche krijgt de mevrouw van een wereldwijd verzekeringsbedrijf. Op een ochtend zitten Rien en ik samen aan de eettafel. Ik heb mooi zicht op alle vogeltjes die zich tegoed doen aan het voer dat Rien er dagelijks ophangt. Gaia zit op het terras te loeren of ze zo’n beestje kan vangen. Ineens horen we allebei een doffe klap. Ik denk dat de poes een missprong heeft begaan en over de reling van het terras is gevallen. Maar niets te zien, dus ik ga weer verder met mijn kopje koffie en even later komt ze gewoon weer binnen.  Tien minuten erna moet Rien weg. De poort gaat open en daarachter ligt een auto,volledig in de kreukels. De bestuurster, komend uit de richting van Die, heeft kennelijk de controle over haar auto verloren. canstock1514649Ze is over ons muurtje en pierre geschoten en bleef hangen boven de greppel. Beide airbags waren uit, dat moet een flinke klap geweest zijn! Als wij erbij komen, is ze druk aan het bellen, gelukkig niet gewond. Ik vraag of ze koffie wil, misschien bij ons thuis wil wachten, of ze even wil gaan zitten, maar madame wijst alles af. De auto wordt weggesleept en ze geeft me haar visitekaartje met de woorden: Mijn verzekeringsmaatschappij belt u wel. Voor de zekerheid stuur ik een mail naar onze eigen maatschappij en die vertelt dat het zo helemaal niet gaat. Wij moeten een offerte vragen voor het herstel van de kapotte muur en daarna moet de dame aansprakelijk worden gesteld. Dat is toch echt vals. Zonder dat mailtje hadden we de kosten van de kapotte muur dus zelf moeten ophoesten. En dan werk je voor een mondiaal verzekeringsbedrijf. Nu horen we dat we de politie hadden moeten bellen. Dikke kans dat we het niet vergoed gaan krijgen, omdat we dit niet hebben gedaan. Een dubbele koude douche, mevrouw! U moet zich schamen.

antenna-159676_960_720Precies een week later krijgt Rien een koude douche, al was dat niemand te verwijten. Hij wordt gevraagd om een satellietschotel te plaatsen bij een Nederlander. Aan de telefoon zegt Rien al dat hij het dak niet opgaat. Bij onszelf huren we daar mensen voor in, dus dan doe je dat bij anderen ook niet. Maar in dit geval gaat het om een plat dak en dat is volgens Rien niet gevaarlijk. Op de afgesproken dag rijdt hij er naartoe en gaat met een ladder het dak op. Als hij een schroevendraaier nodig heeft, klimt de opdrachtgever zelf even omhoog, reikt die aan en wil weer naar beneden. Dan glijdt de ladder weg en valt hij hard op een stenen vloer. Meneer blijft bewegingloos liggen en Rien ziet van boven de plas bloed onder zijn hoofd steeds groter worden. Maar hij kan hem niet helpen, de ladder ligt plat. Hij roept, bonst en stampt om de aandacht van de aanwezige echtgenote te trekken, maar dat lukt niet. Dan belt hij 112 en daarna komt het in hem op dat 500 meter verder vrienden van ons wonen. Rien belt hen, legt het probleem uit en binnen de kortste keren is er hulp. Godzijdank loopt het met een sisser af: een gebroken rib en een tiental hechtingen in hoofd en arm.

Als een volgende Nederlander opbelt, bij wie de schotel op het dak niet goed staat uitgericht, is Rien duidelijk: als de plaatselijke schotelboer het dak opklimt, kom ik wel uitrichten. En dat is een goede combinatie.

Tussendoor maken Rien en ik ook nog leuke plannen. Binnenkort gaan we samen naar Nederland. Omdat ons programma daar altijd zo vol zit, is de reis ons feestje: gezellig met zijn tweetjes in de auto, muziekje erbij en dan ergens halverwege overnachten. In Nederland eindigen we deze keer anders dan anders: we gaan in de Randstad zowel bij familie van Rien als van mij op bezoek en dus regelen we er twee overnachtingen in een hotel.  Dan kunnen we tegelijk eens de nieuwe gebouwen van Rotterdam bekijken, zoals het station en de markthallen.  Met de oppas die hier komt, hebben we nu de exacte  data vast kunnen stellen. Daarna regelen we de beide hotels en ik ben echt blij: ons verblijf krijgt nu vorm. Het gaat allemaal zo voorspoedig, dat ik denk: Wat zal er mis gaan? Komt er nog een koude douche?

Nou, ik word -ongewenst- op mijn denken bediend. Mijn moeder wordt onverwacht naar het ziekenhuis vervoerd. De volgende dag regel ik meteen dat er voldoende medicijnen in huis zijn, zoals voor de schildklier: die zijn in Nederland momenteel niet te krijgen. En wat een geluk dat ik net in Riens auto al naar Nederland ben geweest, als het nodig is kan ik zo weer gaan. Dat durf ik nu tenminste. Maar het gaat gelukkig een beetje beter met mijn moeder. Als het in dit tempo vooruit blijft gaan, hoef ik niet met spoed in mijn eentje naar Nederland. Dat zou allebei heel fijn zijn. Even afwachten.

En nog iets wat voor mij als een warme douche werkt: de bloembollen komen weer op, het voorjaar staat voor de deur.

Cadeautje van oud-collega B.

Cadeautje van oud-collega B.

Het is eindelijk zover: mijn tweede boek is er! 9200000055608755

Hier een samenvatting.

Precies tien zomers waren wij eigenaar van een kleine natuurcamping, Domaine du Mûrier. Van te voren was het Riens droom en mijn nachtmerrie.  Dat het zo boeiend werd, zo fijn, zo leuk, zo interessant -en een enkele keer ook irritant -,… dat kon ik niet vermoeden. En al die buitengewone gasten leverden ook nog eens een schat aan verhalen op.

Rien was niet de enige die een camping wilde beginnen. Vanaf ons tweede seizoen meldden zich al mensen die het bedrijf wilden kopen. Meestal waren dat fantasten, zonder enig benul van de realiteit. Een Fransman, zonder werk en zonder geld, een Nederlander die dacht dat alles in Frankrijk nog voor een appel en een ei te koop is …We konden er wel om lachen.

Met de eerste kampeerders was alles nog nieuw voor ons.  Zoals een van hen in het gastenboek schreef: Jullie moeten nog heel veel leren. Maar jullie weten donders goed wat gastvrijheid is.  Wat dat leren betreft had hij echt gelijk.

Met het verhuren van een campingplek verdienden we ons brood, maar het was echt een cadeautje dat de gasten zo leuk waren.  Ze gaven ons veel tips en hielpen zomaar een handje mee. Het was bovendien reuze gezellig. Maar er waren ook meteen –zeldzame- uitzonderingen, zoals een gezin dat eerst zonder te betalen wilde vertrekken en vervolgens niks zei toen ik de elektriciteit vergat in rekening te brengen. Dan zeiden we tegen elkaar: “Dat was weer leergeld.

Les Halles, Place du Marche

Les Halles, Place du Marché

De groep met vaste kampeerders groeide gestaag.  De pubers van de familie M. waren voor ons geweldige hulpjes. “Is je auto nog net zo’n zwijnenstal als vorig jaar?”, luidde de begroeting door zoon R.. Dan werd die “zwijnenstal” even uitgemest, in ruil voor een ijsje.  De jongste van het gezin B. vond het leegkiepen van de flessenbak bij de vuilstort – vanwege het lawaai-  het summum van geluk. Er was ook eens een knulletje dat fossielen vond in de rivier. Het jaar erop stuiterde hij bij aankomst uit de auto: “Heb je ze nog?”  Ik kon ze hem gelukkig meteen laten zien…

Niet alle gezinnen waren leuk, zo hadden we eens echte Tokkies die voor nogal wat spanning zorgden. Bij hun vertrek haalden we opgelucht adem: “Het zullen je buren maar zijn.” Soms waren mensen ook helemaal alleen op de wereld. Hoe bestaat het dat je, met campingplaatsen van 400m2 toch de 2 tentjes midden op het pad plaatst, zodat niemand er meer in of uitkan. We vielen af en toe echt van de ene verbazing in de andere.

Twee stellen met een eigen bedrijf kookten niet in hun vakanties. Geen table d’hôte sloegen ze over, eentje bestelde zelfs dubbele porties voor de dag erna. Met de meeneemmaaltijd, de pizza en twee maal per week frites hadden ze helemaal geen pannen nodig. Echtpaar D. was ook grappig. De vrouw had last van overbeharing in haar gezicht. Toen een aanwezige doktersassistente suggereerde dat Nivea wel eens de oorzaak kon zijn, begon de echtgenoot stiekem de inhammen van zijn schedel ermee in te smeren. Het was dolle pret, toen we dat hoorden. We adviseerden daarna veel mannen om ook dat product te gebruiken…

Warhoofd was ook zo leuk. Met hem had ik van te voren een gezellig telefoongesprek, o.a. over de nieuwe aanplant die dagelijks besproeid moest worden. Hij had de website bekeken en wist dus wat hij bij aankomst kon verwachten. Hij reed per abuis naar de camping van de overburen, vond dat de eigenaren toch helemaal niet leken op de foto’s op de website en dat er wel heel veel grote bomen stonden. Toch installeerde hij  zich daar. Toen hij zijn vergissing ontdekte, kwam hij zich verontschuldigen. Warhoofd wilde ons een fooi geven voor het ongemak en gooide die vervolgens in ons koffiezetapparaat. “Het is hier nooit een saaie dag”, zeiden we dan.

Toen ons sanitairblok net af was en de struikjes nog van miniformaat waren, kreeg ik precies op tijd Fleur en Bruni in het oog. Ze wilden eigenlijk omkeren, want de zogenaamde prairie vonden ze maar niks. Ik liet hen het tentenveld zien en ze waren meteen verkocht. Er kwam door hen een brok gezelligheid binnen. Vooral Fleur maakte iedereen enthousiast voor de table d’hôte, de stadwandeling en jeu-de-boulestoernooien, alsof ze zelf aandelen had. Deze meiden werden de spil in een groep die elkaar ook in Nederland nog steeds ontmoet. Enige tijd later ontstond er nog zo’n vaste club, met  “Tante Klaasje” als middelpunt. Gelukkig waren het geen kliekjes, iedereen kon bij hen aanschuiven.

Dat leek  “Meneer V.” ook wel wat, hij kende een lid van die laatste groep. Maar na aankomst deugde er niets van onze “oudelullencamping. ’s Avonds na 22.00 uur was het er zo dood als een pier.”  Wij merkten er zelf weinig van, maar tegenover de andere gasten misdroeg deze Meneer de Verschrikkelijke zich. Het leidde aan de rivier bijna tot een vechtpartij. Er was wel eens vaker commentaar op ons, de camping of de gîtes.  Huurders van de Zonnebloem eisten een snelkookpan en die van de Iris een aspergepan. Deze laatste huurder had iedere dag wel iets aan te merken. Toen hij  ook nog kritiek had op hoe het beddengoed gestreken werd, was het genoeg. Toch moest hij het laatste woord hebben: “Ik wist wel dat je niet tegen commentaar kon.”  Op zo’n moment kreeg ik echt wurgneigingen!

Rue Voltaire

Rue Voltaire

Gelukkig was er veel vaker iets te lachen over en met al die buitengewone gasten. Met name de vrijwilligers bedachten bijnamen voor de meest bijzondere onder hen. Bijvoorbeeld Suske en Wiske, die niet helemaal spoorden.  De Pater en de Non waren voor vakantiegangers nogal apart gekleed: zij in een lange bloemetjesrok, hij in een keurige pantalon. En Jozef en Maria hingen in ons sanitairblok een briefje: “Als u wilt weten hoe de Heer ons leven heeft veranderd, kom dan naar plek X.

Code 83-90 kreeg die naam vanwege hun leeftijden. Doodmoe was dit echtpaar van de reis en vlak voor Die raakten ze letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Vrijwilliger Martin ging hen zoeken en installeerde het stel op de camping. Meteen kreeg hij  een vervelende opmerking naar zijn hoofd geslingerd.

Jut en Jul kwamen ook een beetje nors binnen, ’s avonds vlak voor het sluiten van de poort en moe van de reis. De volgende dag bleken ze alleraardigst te zijn. Onze eerste indruk was wel eens vaker onjuist: zo ontdekte ik dat niet alle motorrijders Hell’s Angels zijn. Degene die wij ontvingen waren stuk voor stuk hypercorrect en superaardig.

Gemengde gevoelens hadden we wel bij echt zuinige mensen. Iedereen is baas over zijn eigen geld, maar soms ging de zuinigheid ons te ver. Bijvoorbeeld door bij aankomst te soebatten over de overnachtingprijs. Bij de bakker discussieer je toch ook niet over de prijs van een brood? Of men wilde in ons woonhuis telefoneren, omdat bellen met de prepaid kaart te duur was.

Die zuinigheid was ook wel eens heel grappig, zoals bij de Belg die 60 flessen water mee had genomen van huis, omdat hij dacht dat het water hier duur was. Vrijwilliger Peter zei ad rem: “Zo staat je camper wel meteen waterpas.”

Gelukkig stonden tegenover deze voorbeelden vele, vele  andere. Zoals de onbekende man, die meteen na aankomst een Edammer kaas kwam brengen. Dan denk je in Nederland dus al na over een cadeautje voor de campingbaas. Dat deden wel meer mensen: Beerenburg, Fries suikerbrood, droge worst, drop, van alles kwam er binnen.  Vaak waren we met stomheid geslagen door zoveel gulheid.

Drôme, bron van plezier

Drôme, bron van plezier

Een apart hoofdstuk betreft de reserveringen. Men vulde simpelweg een formulier in, verder niks. Of men vroeg per mail of er plaats was in een bepaalde periode. Soms stonden er bij de opmerkingen of in de mail al een heleboel wensen, met als topper: graag een plek half in de zon en half in de schaduw, met de avondzon in de tent. Niet op grind en de temperatuur boven de 20 graden. Pardon? Als die meneer zijn tent andersom zet heeft hij de avondzon er niet in en is het mijn schuld…

Nog een bijzondere: bij het onderwerp van de mail stond info. Daaronder mvrgr en een adres. Dat betekende kennelijk dat ik een brochure moest sturen. Of: We gaan met al uw reserveringsvoorwaarden akkoord, maar een aanbetaling doen we niet. Ja, doei!

Er stonden ook wel heel leuke dingen bij, zoals. We hebben er zin in, in alle mogelijke variaties. Of : Meteen noteren voor alle keren table d’hôte. Of een lang verslag van hoe leuk het was bij ons, het jaar ervoor.

In de loop der jaren werd het steeds drukker, maar gelukkig hadden we veel helpende handen, zoals personeel voor de schoonmaak en de tuin en vrijwilligers voor alle andere voorkomende werkzaamheden. Ook hier zat –zeldzaam-  een misser tussen, maar alle toppers maakten dat ruimschoots goed. Met die laatste vormden we echt een team, de werkzaamheden werden soepel verdeeld en het belangrijkste: het was een heerlijk sfeertje. Wat hadden we ongelooflijk veel pret samen. Als Adriaan bijvoorbeeld de telefoon opnam in de receptie en de ander vroeg: “Spreekt u Nederlands?”, dan antwoordde hij: “Ja, ik red me er aardig mee.” Het  grapje bleef elke keer weer leuk. En steeds als Gea en ik in de keuken werkten, huilden we van de lach over het piemeltje van Rien ( = een onderdeel van de vaatwasser…).

Iedere dag samen met hen koffie en thee drinken en later een glas wijn, het was altijd even genoeglijk.

Al met al waren het tien onvergetelijke jaren. We hebben zoveel geleerd, zoveel gelachen, zoveel genoten! En al die buitengewone gasten leverden prachtige verhalen op. Bedankt allemaal. Bedankt ook, alle helpende handen: zonder jullie was het nooit zo’n mooi bedrijf geworden.

Bedankt, jullie zitten in mijn hart!  En dat zegt degene die helemaal geen camping wilde…

Gastenboek: 162 pagina’s,met zwart-wit foto’s van het oude Die  te vinden via deze link http://www.masdeaaugusta.com/boek2.html

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 215 andere volgers