Feeds:
Berichten
Reacties

Villa Felderhof

Vroeger,  tussen 1996 en 2010,  was er een televisieprogramma met die titel. Ik herinner me er weinig van, wel dat het om een prachtige villa ging, op een berghelling, met een geweldig uitzicht op zee.  Dat huis trok kennelijk veel mensen aan. Met name de exacte locatie was een boeiend vraagstuk. Op bijvoorbeeld Fok! Forum vragen mensen zoals Taraboemdijee en Lee Harvey Oswald zich af waar dit mooie huis zich bevindt en vervolgens is er wel iemand die de juiste plaats weet te noemen.  En dan is er op You Tube een filmpje te zien van een man die op zijn fiets naar de bewuste woning rijdt. Daar moet je blij mee zijn. Het hoort kennelijk bij de roem.

Villa Felderhof

Villa Felderhof

Heel wat jaren geleden kwamen wij de vroegere premier Van Agt ergens tegen, allebei op weg naar een vakantieadres. Ik was verrast, moest even goed kijken of hij het wel was en toen keek ik heel snel de andere kant op: je kunt toch niet een Bekende Nederlander zo met open mond aan staan te gapen? Hans van Mierlo zat eens op hetzelfde terras te eten als wij, ook tijdens een vakantie. Hij was fractievoorzitter in de periode dat ik Kamerlid was, min of meer een collega dus. En toch durfde ik hem niet lastig te vallen, het was tenslotte ook zijn vakantie. Rien vond dat ik hem wel even moest begroeten, wat ik kort en krachtig deed. Iedereen heeft tenslotte recht op een privéleven, tenzij je het zelf voortdurend op straat gooit.

 

Dat geldt ook voor ons. Wat in mijn columns staat, is “openbaar bezit”. Dit geef ik zelf prijs. Het wil niet zeggen dat de rest van mijn leven ook van iedereen is. Het is oprecht prettig om bekenden “van vroeger” tegen te komen, in Die, in de supermarkt of op het terras van Café de Paris. Maar het is onmogelijk om iedereen  in ons nieuwe huis te ontvangen. Vooral omdat ik dan in een driedubbele spagaat kom. Ik wil namelijk graag pleasen, aan de verwachtingen voldoen. Maar het is niet leuk voor onze betalende gasten als hier de hele tijd mensen over de vloer zijn, we beloven hen namelijk een rustig verblijf. En… wij hebben zelf een sociaal leven, afspraken waar je aan wilt of moet voldoen. Zo kregen wij eens ‘s ochtends om half 10 een telefoontje van campinggasten “dat ze er zo aankwamen, voor de koffie”. Drie kwartier later dan gezegd waren ze er. In allerijl moest ik vervolgens de fysiotherapeut afbellen, die daar niet blij mee was. En ik vergat dat ik nóg een afspraak had, namelijk een mammografie maken in het ziekenhuis. Toen ik erachter kwam, was het te laat en kreeg ik de wind van voren. Voor straf moest ik achteraan op de wachtlijst. Zo leerden we vanzelf  om wat bewuster met onze eigen tijd om te gaan. Tenminste…meestal. Vorige week was het de buurman van de camping, die vaststelde dat hij ons al een hele tijd niet had gezien. Die man is goud waard voor ons, dus we voelden ons meteen schuldig. Inmiddels hebben we er weer een heel plezierige avond op zitten met hem, zijn vrouw en 2 vriendinnen. Wat hebben we weer veel Franse uitdrukkingen geleerd, zoals patiner dans la choucroute = veel inspanningen leveren met weinig resultaat. Dat kun je toch niet verzinnen, vertaald is het in de zuurkool smeren…Die vergeten we nooit meer. En zoals altijd kookt onze buurvrouw bijzondere dingen voor ons, deze keer een taart met pralines: een zoetig omhulsel rond amandel.

Pralines

Pralines

Vanaf eind april hebben we alweer aardige en boeiende gasten in de gîte. Sommigen kennen we vanuit onze Hardenbergse periode, anderen van de camping en dat schept bij voorbaat al een band. Alhoewel nieuwe mensen ontmoeten natuurlijk ook altijd spannend is. Maar oud of nieuw: voor iedereen proberen we een goede gastheer en –vrouw te zijn.

In ons gastenboek lezen we een boel mooie woorden, maar deze bijdrage was wel heel bijzonder:  Het was weer heerlijk! Zoals we regelmatig zeggen: We hadden weer ons Villa-Felderhofgevoel!

Volgens mij gaat het daarbij niet om hoe groot het is, of hoe luxe, maar om het fijne gevoel op een bepaalde plek. Wij hadden dat vroeger op twee campings, waar we vaak kwamen: bij binnenkomst je meteen thuis voelen. En waarom precies? Daar kan ik niet de vinger opleggen..

En nu hebben we – samen met de bank….- nóg een Villaatje Felderhof. In november bezochten we 4 recreatieparken en bij de laatste dachten we meteen: Dit is het, dit is ons plekje. Daarna gingen we er in maart 4 huisjes bekijken en daar voelden we niks bij. Brochure nummer 5 kwam binnen…en we waren verkocht. Maar toen begon het gedoe pas echt.

Type het woord hypotheek in op Google en je krijgt de indruk dat het gisteren nog geregeld is. Mooi niet dus, als het om een recreatiewoning gaat. Inmiddels heb ik een hechte band met de Rabobank opgebouwd,  en pakweg 50 mailtjes later is het voor de bakker. Een opstalverzekering kun je gemakkelijk en goedkoop regelen, volgens de reclames. Maar Independer vergeet even te melden dat er voor mensen die in het buitenland wonen, andere voorwaarden gelden. Dat we een Nederlands inkomen hebben, een Nederlandse bankrekening, een Nederlands paspoort…het maakt niet uit, regels zijn regels. Na een aantal pogingen lukt het gelukkig toch.

Dit is grote broer..

Dit is grote broer..

Volgend probleem: je moet je zelf aanmelden voor gas, water en elektra. Da’s lekker simpel vanuit Frankrijk… Het vakantiepark neemt dat gelukkig voor zijn rekening, net als de volledige inrichting. Maar naast al dit gedoe hadden we ook wel een paar gelukjes. Zo ontstond er een heel plezierig contact met de verkoper. De aardige man gaf antwoord op iedere vraag: Zoek je een verzekering? Ik heb dat daar geregeld, zoveel kost het, dit is mijn polisnummer, en hier heb je een telefoonnummer van de maatschappij. Nutsvoorzieningen nodig? Een soortgelijk compleet antwoord. Fantastisch, zulke mensen. De makelaar, de bank, de notaris, de parkbeheerder, de verzekeringsagent…allemaal chapeau!

Na heel wat hoofdbrekens en honderden mailtjes is het allemaal geregeld. In oktober gaan we voor het eerst naar ons Villaatje Felderhof, hopen maar dat het net zo goed voelt als het lijkt…

 

PS. Het is volop hoogseizoen en dat brengt toch wat vreemde snoeshanen naar Die. Even een half uurtje boodschappen doen betekent dat ik 4 x de neiging moet onderdrukken om op mijn voorhoofd te wijzen. Bij de supermarkt kruipt een man met zo’n rotvaart voor in de rij, dat de vrouw die daarachter staat uit lijfsbehoud een flinke stap opzij moet doen. Ook ik kan het vege lijf net redden. Voor de volgende toerist is dat de kans om onverwacht ook door het ontstane gat te sprinten. Als ik daarna uit mijn parkeervak wil rijden, doe ik kalm aan, want vanuit mijn ooghoek zie ik een voetganger. Dat weerhoudt een Nederlander er niet van om achter mij langs te scheuren, waarbij de voetganger aan de kant moet springen en ik boven op de rem moet. Even later moet ik alweer een noodstop maken,  terwijl ik op een voorrangsweg rijd. Hebben die mensen geen vakantie? Zijn ze nog helemaal gestrest? Of hebben ze gewoon hun verstand thuis gelaten? Maar ik had mijn korte lontje keurig in bedwang…

Vive la France

Toen de wereld werd gemaakt, stond Frankrijk vast en zeker vooraan, tenminste,  wat natuurschoon betreft. Het land kent echt veel variatie: gebieden die vlak zijn, of heuvelachtig of juist met hoge bergen en diepe dalen. De temperatuur is in het noorden beduidend lager dan in het zuiden. En zelfs de 2 zeeën zijn heel verschillend: de Atlantische Oceaan aan de westkant  zou ik typeren als azuurblauw met hoge golven, terwijl de Middellandse Zee gematigder is en zichtbaar smeriger. Misschien is mijn herinnering gekleurd, maar toch…

Overigens kent ook Nederland schitterende gebieden. Toen ik  eens meedeed aan de campagne voor de Tweede Kamerverkiezing, bedacht men in Overijssel 12 fietstochten van 50 km per dag. Of we veel kiezers zagen, was wel de vraag, maar het was een fantastische ontdekkingsreis.

Ik ben niet de enige die Frankrijk een mooi land vind, dat is te zien aan de stroom toeristen ieder jaar. Het is net als met eb en vloed: zo eind april druppelen de eersten binnen, de vloedgolf komt tussen half juli en half augustus en daarna ebt het langzaam weg. Half oktober is de rust meestal weergekeerd. Die drukte vind ik om verschillende redenen –meestal- heel leuk. Het betekent dat we voortdurend gasten over de vloer hebben, dat vrienden en familie voor korte of wat langere tijd hier zijn en ook dat er van alles wordt georganiseerd.

Ferme en Ferme

Ferme en Ferme

Het begint eind april al met het feest van de Ferme en Ferme, een weekend waarop verschillende agrarische bedrijven Open Dag houden. Een geitenboerderij, een wijnbouwer die uitlegt hoe de Clairette de Die wordt gemaakt, een distilleerderij van medicinale kruiden, een Nederlandse die van haar eigen groenten allerlei chutneys maakt…er is heel veel te zien.

 

In september was hier vroeger het Fête de la Clairette, een geweldig feest. Met een ossenkar werden de eerste druiven binnengehaald, geperst en aangeboden aan het publiek. Voor € 5,- kocht je een speciaal glas en vervolgens mocht je overal de echte Clairette proeven. Met al die stalletjes naast elkaar leerde je wel het verschil kennen tussen een topwijn en zeepsop. Vanwege de toeristen werd het feest eerst verschoven naar augustus, daarna naar een ander dorp… en het was volledig om zeep geholpen. Vorig jaar voor het eerst was er in mei het feest van de Espiègleries, het feest van de bubbels. Toen vond ik het drie keer niks: een paar kraampjes op een grote parkeerplaats, dat was het. Maar dit jaar pakte men het beter aan: alle stalletjes stonden in de winkelstraat, echt een gezellige proeverij, overal was muziek, er was een marktje met streekproducten….beslist voor herhaling vatbaar.

affiche-fete-de-la-transhumance-2014-pays-diois-f02e2164

Rond het derde weekend van juni is er altijd de Transhumance, het moment waarop pakweg 2500 schapen door de straatjes van Die naar de hoger gelegen bergweiden worden geleid. Altijd was het ’s ochtends rond half negen, vorig jaar speciaal voor de toeristen om 5 uur s’ middags en ja, dan krijg je het probleem van dit jaar: het was snikheet en niet verantwoord om de beesten in die warmte naar boven te jagen. Ik begrijp dit niet zo goed: uitsluitend voor de toeristen worden die schapen door de stad gejaagd en omdat die mensen een beetje willen uitslapen worden de tijden ook nog eens aangepast. Ik zou bijna lid worden van de Partij voor de Dieren…

 

Van half juli tot half augustus zijn hier de Vendredis de Die.  Overal, maar minimaal op alle pleinen, is er muziek : oubollige Franse muziek, mooie chansons, moderne jazz, Ierse rock, blues en de plaatselijke drumband ( vals, maar wel folklore) , een nachtmarktje, animatie,… allemaal reuzengezellig.

De maand erop is hier de Dromoise, een fietstocht waaraan zo’n 1500 fietsers meedoen, van gezinnen, amateurs tot professionals. De 4 routes variëren dan ook van redelijk simpel tot een ware uitputtingsslag: 70 km steil de bergen op en dan weer steil naar beneden.

Tot slot eind september nog het Festival Est Ouest, een cultureel feest waarbij men een culturele verbinding probeert te leggen tussen Oost en West Europa.

En dan de “tussendoortjes”, zoals het muziekfeest van de brandweer, of de rugbyclub en niet te vergeten de kermis. Dat laatste is niks voor mij en sinds deze week al helemaal niet meer…De Fransen klagen wel eens over de invasie van de plaques jaunes, daarmee bedoelen ze de auto’s met de gele nummerborden, Nederlanders dus. Het is ook knap irritant, als je naar je werk moet en er rijdt een toerist voor je met de snelheid van een slak. Maar duizend keer erger zijn de Franse campers. Die gaan dus nóóit even aan de kant, zelfs niet als ze een hele sleep auto’s achter zich hebben. En in de stad is het helemaal een wanhoop, dan rijden ze maximaal 25 km per uur. Ga zo’n bakbeest maar eens voorbij!

Op weg naar het Office de Tourisme zit ik weer eens achter zo’n kreng. Ik heb haast, moet de stadswandeling gaan doen. Uiteindelijk kan ik links passeren, de parkeerplaats op. Tegenvaller nummer 2: die  is afgezet met een hek, maar daar kan ik wel om heen, net als zo’n 100 andere auto’s al gedaan hebben. In het Journal de Diois, het weekkrantje las ik al dat er in het komende weekend kermis zal zijn. Maar wie rekent er nu op dat die gasten op maandagochtend aankomen? Voor de zekerheid vraag ik het nog even na bij het Office: “Nee hoor, geen zorgen, die komen vandaag nog niet”. Als de stadswandeling gedaan is, wacht me een nare verrassing: precies mijn auto is helemaal geblokkeerd door een kermiswagen. Het is een aanhanger, zonder trekker, de wielen zijn al verzegeld met houtblokken, alles is aangesloten op elektriciteit. Kom daar maar eens weg. Ik vraag het netjes aan zo’n opgeschoten kermisjong, maar die is al helemaal aangebrand: de Police Municipal had dit op moeten lossen. Bij het Office de Tourisme bellen ze speciaal voor mij even heel nijdig naar de politie. Die zegt toe te zullen komen, maar doet dat mooi niet. En daar zit je dan. Natuurlijk kan ik Rien bellen om me op te halen. Maar moet ik mijn auto een week achterlaten? Ik besluit om geduldig te wachten, wat best moeite kost, want geduld is niet mijn sterkste eigenschap…kleurplaat-Paardemolen-s5665

Na 3 kwartier komt er een Fransman aan, druk babbelend met een knappe jonge vrouw. Ik ga als een speer op hem af en vraag of de auto tegenover mij van hem is. Ik wijs hem op de blokkade en hij ziet dat ik alleen kan ontsnappen als hij wegrijdt. Maar ja, hij geeft zijn leuke gesprek met zijn verovering niet zomaar op: “Over 5 minuten vertrek ik.” En geen seconde eerder stapt ie in zijn auto. Opgelucht rijd ik naar huis. De Police wens ik naar de maan, deze geüniformeerde oversteekvaders. Dat ik een nieuwe deuk in mijn auto erbij heb, zonder naamkaartje eraan, neem ik op de koop toe. Dat hoort erbij,  Vive la France….

PS. Rien is helemaal in de wolken, hij heeft een gast die hem vergezelt naar de Col de Rousset…

Rien in de wolken...

Rien in de wolken…

 

 

Spot-light

Mijn vaste lezers weten dat ik de eerste ben die mijn minder goede eigenschappen allemaal kan opnoemen. Met de sterke punten heb ik wat meer moeite, “want wat ik kan, kan een ander ook.”. Zo weet ik wel dat ik redelijk kan koken, maar ja, een recept lezen is ook niet zo moeilijk. En bovendien zijn er altijd wel verbeterpunten.

Door een paar gasten liep ik heel eventjes naast mijn schoenen van verwaandheid. Ze hadden in een aantal restaurants in Die gegeten, maar mijn kookkunst overtrof alles. Lief, toch? Inmiddels sta ik weer met beide voeten op de grond en dat kwam door een volgend etentje.

Provençaals plaatje: lavendel, olijf, vlinderstruik

Provençaals plaatje: lavendel, olijf, vlinderstruik

Met vriendin M. deel ik de passie voor het koken. Toen wij de camping nog hadden, kreeg ik -voordat het hoogseizoen losbarstte-  steeds een mail met het voorstel om een aantal zondagen vrij te houden. Dan zouden we samen gaan eten. Vaak kookte zij en dan zocht ze speciaal recepten uit die ik daarna voor de table d’hôte zou kunnen gebruiken. In de winter haalde ik het in, dan was zij met haar man mijn proefkonijn. Nu wij geen camping meer runnen en zij gepensioneerd zijn, kunnen we de eetafspraken wat beter verdelen.

Kortgeleden waren ze weer eens bij ons. Voor zo’n kooksessie ben ik altijd heel druk met het uitzoeken van recepten. Een nieuw borrelhapje vooraf ( wat ik vergat te maken), een extra toetje als experiment ( wat ik vergat te maken), en voor hen speciaal water met bubbels ( dat ik niet op tafel zette). ’n Droomstart ( maar niet heus).

Het hoofdgerecht was blanquette de dinde, ragout van kalkoen. Mooi romig wit met een beetje oranje van wortel en wat groen/wit van de prei. Omdat het zo’n zachte smaak van zichzelf heeft, mocht er wel een pittige groente bij. Vriendin C. gaf me een recept van een overheerlijke bietenmousse. En in deze tijd van het jaar vallen de rijpe vruchten hier overal van de bomen. Dus een salade erbij van abrikoos, aardbei en meloen =  oranje, rood en geel.  Leuk bedacht en lekker ook. Maar je werd bijna kleurenblind van de combinatie. Foutje en een leer voor een volgende keer….

De  Hortensialaan van oppasser Ed

De Hortensialaan van oppasser Ed

 

Wat ik nooit onder controle zal krijgen, is mijn korte lontje. Onze studio is relatief klein, 22 m2 en daarom ook niet zo duur. Ineens krijgen we verzoeken van een nieuwe doelgroep, jonge stelletjes vooral.

Vorig jaar hadden we al een paar van die guppies en die waren echt schattig. Zij was een soort Doutzen Kroes, die het zwembad helemaal geweldig vond. Hij, een aardig joch, stak alleen zijn teen in het water. En alles was in hun ogen “geweldig”!

Kortgeleden was er een bruidspaar bij ons. Terwijl het oudere stel in de gîte zat te puffen van de warmte, begonnen de jonkies aan een pittige bergwandeling. Wij zaten er qua leeftijd precies tussen in, dus we hadden 3 generaties aan de table d’hôte, heel gezellig. Maar zoals in elke leeftijdscategorie voorkomt, is niet iedereen even correct.

Het mailverkeer van dit stel dertigers begon normaal: ”Is de studio nog beschikbaar?  We kunnen nog schuiven met de data en we hebben niet veel ruimte nodig”. Ik geef netjes antwoord en meld dat de studio eigenlijk door ons niet in september wordt verhuurd, maar dat we voor hen die einddatum wel een beetje willen opschuiven. Misschien had ik te snel één vinger geboden, want ik was meteen mijn hele hand kwijt….

De volgende mail luidde: “Data zijn prima, maar mijn man vindt de studio wel klein. Is er bijvoorbeeld een kleerkast, kunnen de rugzakken er wel staan? Misschien is de grotere gîte beter, maar dan wel tegen een gunstiger tarief”.

Ik leg uit dat er een kledingkast is, dat rugzakken en bergschoenen opgeruimd mogen worden in onze garage, maar dat we de gîte niet tegen een lager tarief aanbieden. Pats, zoek het maar uit. Dat zet ik nog net niet onder de mail, maar denk het eigenlijk wel.

Meteen antwoord terug: “Misverstand, zo had ik het niet bedoeld. Wil toch graag de gîte huren”.

Nou, dat kan. Dus ik verzoek om een reserveringsformulier in te vullen. Antwoord: “Voordat ik dat doe, nog even 1 ding. We willen wel die 25% aanbetalen, maar de rest niet, dat doen we wel bij aankomst. Hopelijk kan je hiermee instemmen, het is toch ook geen hoogseizoen meer.  Alle begrip als dat voor jullie niet kan, maar dan ben ik genoodzaakt een andere verblijfplaats te zoeken”.

Eventjes dreigen dus en wij moeten daar  dan maar mee akkoord gaan? Daar was mijn korte lontje”…. Per omgaande heb ik haar gemaild dat ze een formulier niet hoefde in te vullen, want wij willen hen  niet als gast. Wij bepalen zelf de voorwaarden, niet anderen ( we doen gewoon wat gebruikelijk is bij Gites.nl) . Ik hoop dat ze hier wat van leren. Of ben ik dan een ouwe taart, als ik dat zeg???

Gelukkig komen er meteen twee leuke  reserveringen  van andere jongelui  binnen. Dus ik zal niet iedereen over één kam scheren.

Overgebleven van het vogelvoer...

Overgebleven van het vogelvoer…

 

In de zomermaanden doe ik met toeristen de stadswandelingen door de historie van Die. Ik ben altijd op tijd aanwezig in het Office de Tourisme, want er gaat nog wel eens iets mis: mensen die nog niet betaald hebben, gasten die vergaten zich op te geven, anderen die niet op komen dagen of dubbel op de lijst staan.

Nu sta ik een beetje aan de kant en wacht op wat er gebeuren gaat. Een oudere dame vraagt aan een leeftijdsgenoot :” Bent u de gids?” “Nee”, zegt die, “daar lijk ik toch niet op? Kijk maar eens naar de foto”. Samen bestuderen ze de affiche waarop ik sta afgebeeld. Als ze zich omdraaien, vraag ik of ík er misschien een beetje op lijk. De eerste dame zegt heel beslist: “Nee hoor, absoluut niet!”  Ze gelooft me niet als ik zeg de gids te zijn: Mijn haarkleur was toen anders. Daar heeft ze gelijk in. Het zijn overigens alleraardigste mensen.

Naar de supermarkt gaan is in deze tijd van het jaar ook een feestje. De opstelling in de winkel  kan ik dromen, daarom ga ik er als een speer doorheen. Misschien dat mensen daardoor de indruk hebben dat ik een Française ben?  Ikzelf  herken die toeristen van afstand: ze slenteren – omdat ze alle tijd van de wereld hebben-  of ze kijken zoekend rond, niet wetend waar ze wat kunnen vinden. Regelmatig word ik aangesproken, in brabbelfrans. Zo probeert iemand mij te vragen of het fruit aan de kassa wordt gewogen of op de weegschaal die ze aanwijst. Dat aanwijsvingertje helpt me haar te begrijpen. Het valt ook niet mee, áls je de woorden al kent, is ook de uitspraak nog eens van belang: wegen is peser  , maar omdat de s. tussen 2 klinkers staat, wordt het een z., spreek uit pezzee. Zelf heb ik die fout ook 100 keer gemaakt, maar ik werd er handig in: om problemen te vermijden vroeg ik dan om het gewicht,  le poids. Zo heb ik vroeger ook nooit goed de uitspraak van het getal 20 geleerd. Dus als ik vroeg om vinkt snapte niemand mij. Daarom zei ik, deux fois dix. Twee keer tien is toch ook twintig. Een Nederlander uit de regio herkende het probleem, die had een andere oplossing: “Dan vraag ik gewoon om 21 ( door de verbinding van 20 met 1 –went-ee-uhn-  is de uitspraak automatisch goed), en eet ik zelf die extra karbonade wel op.”

Momenteel is er een nieuwe caissière. De eerste keer vroeg ze me of ze kon helpen met het inpakken van de boodschappen, absoluut ongebruikelijk in Frankrijk. Hoe zo, zag ik er soms uit als een oud, krakkemikkig vrouwtje??? De keer erna zag ze me aan voor een toerist en noemde ze het bedrag ineens in het Engels. Net op dat moment passeerde de hoofdcaissière en die zei:  “Die mevrouw spreekt heel erg goed Frans”. Nou, mijn dag kon niet meer stuk.  Zo gebeurt hier alle dagen wel wat bijzonders. En een beetje spotten, met mijzelf en met anderen, spot-light, dat moet kunnen.

Onze rustplaats

Onze rustplaats

Vriendjes

Kortgeleden zei iemand tegen  mij: “Ik heb maar 1 stel echte vrienden”.  Dat lijkt een beetje op het lied van Henk Westbroek:

Een keer trek je de conclusie.  Vriendschap is een illusie.  Vriendschap is een droom.

Wat moet je dan teleurgesteld zijn in de mensen van wie je dacht dat het vrienden waren! Stomtoevallig vertelt mijn vriendin wat zij meemaakte met een buurvrouw. Ze waren dikke maatjes gedurende 20 jaar en na de verhuizing is het ineens helemaal afgelopen. Madam woont in een koopwoning en nu is een huurder voor haar niet meer interessant.

 

Het doet me denken aan Wijnie. Dat was het toenmalige liefje van een hockeyvriendje van Rien. Tact kwam niet in haar woordenboek voor. Toen ik eens in mijn bikini in de tuin werkte ( jaren geleden, toen ik daar nog een mooi figuurtje voor had ), kwam Wijnie onverwacht langs. Ze zag mijn litteken op de schouder – overgehouden aan een noodzakelijke operatie-  en zei: ”Goh, wat is dat lelijk!” Echt fijn om te horen…

Omdat haar verkering uitraakte, hebben wij nog geholpen met de verhuizing, maar ondank was ons loon. Binnen de kortste keren had ze namelijk een relatie met  het zoontje van een rijke ondernemer. Ze gaf daarna een feest en nodigde een andere hockeyvriend uit, iemand die graag burgemeester wilde worden ( maar dat nooit werd). Ze zei letterlijk “dat wij niet uitgenodigd waren, want wij hoorden niet bij haar niveau”. Nou, daar had ze helemaal gelijk in, dat vonden wij ook. Een paar maanden later zat ik in de Tweede Kamer. Wat was ik haar graag nog eens tegengekomen, zo van: Lekker puh! …

Gelukkig heb ik haar nooit ervaren als vriendin, dus mij kon ze niet raken.

 

Vriendschap en liefde vind ik in het leven net zo noodzakelijk als ademen. Ik kan niet zonder.  Er zijn natuurlijk een heleboel mensen die leuk en aardig zijn, met wie je bijvoorbeeld gezellig kunt eten en drinken. Toch zijn dat niet allemaal (harts) vrienden. Voor mij zijn een paar zaken essentieel. Vrienden moeten voor 100% betrouwbaar zijn. Je diepste emoties zoals  twijfels, angsten, frustraties, verlangens etc. -maar ook dat wat je blij maakt-  kun je bij hen kwijt, zonder angst dat het “op straat” komt te liggen. En ze zíjn er voor je, als je in de shit zit.

Stel dat Rien mij morgen op straat zet ( dat doet ie niet, hoor..), bij wie zou ik dan terecht kunnen?  En als ik acuut geldgebrek heb, wie zou me dan helpen? Antwoord? Vrienden!

( En sommige familieleden natuurlijk..)

 

Op Internet lees ik een aardige spreuk: Vrienden zijn als sterren: je kunt ze niet altijd zien, maar ze zijn er wel altijd..Een paar van die sterren zijn over komen waaien uit Nederland. De vaste club vraagt altijd: “Kunnen we nog iets meenemen?” Ja, ik heb nog wat op het verlanglijstje. We gebruiken graag douchecel van Kneipp, mint eucalyptus, en hier heb ik dat nog steeds niet gevonden. Al 2 x heb ik te weinig meegenomen uit Nederland, ook nu weer. Maar niet getreurd, vriendin C. gaat voor mij naar een drogist. Daar is het schap met Kneipp leeg, dus ze vraag een verkoopster ernaar. Die verwijst naar de bak met aanbiedingen, want de verpakking wordt vernieuwd en dus gaat de oude voorraad eruit. Met maar liefst 75% korting, daarom C pakt alle flessen mee. Bij de kassa komt de volgende verrassing: Op alle Kneipproducten 25% korting. De “slimme” verkoopster komt uit op een betaling van € 0,00. Kijk, zo komt Jan Splinter door de winter….

Ik had ook gevraagd om een paar theeglazen mee te nemen, Fransen drinken dat vocht weinig, dus glazen zijn nauwelijks te vinden. Ik mag de kosten niet eens vergoeden.  En ze nemen zakken vol met drop mee.

Nu lijkt het alsof mijn definitie van vrienden is dat ze cadeautjes geven, maar dat is natuurlijk niet zo. Het grootste cadeau is de vriendschap zelf….

De Koningin

De Koningin

 

Als ze hier aankomen, hebben ze hun prachtige poes bij zich. Deze Koningin is een schatje, wordt vriendjes met alle poezen en honden die voorbij lopen. Maar hoe zal dat gaan met onze Abessijn? Gaia is sinds half december alleen, nadat onze beide katers in 2013 gestorven zijn aan kattenaids. Ze mist haar maatjes erg, maar in plaats van vriendjes te worden met de buurkatten, krijst ze alles bij elkaar als ze er eentje tegenkomt. Vorige week vergiste ze zich: de ene buurkat vloog door haar gekrijs de boom in en toen kwam een andere buurkat aangerend. Gaia ging in diezelfde boom omhoog en toen  zat ze  er als een sandwich tussenin: boven en onder haar een andere kat. Het was te hoog om haar te redden,  dus ze moest het zelf maar oplossen. Een half uur later kwam ze binnen, alsof er niets aan de hand was geweest.

En nu is de Koningin op haar terrein! Vol verbazing kijkt onze Prinses naar haar. Ze loopt er aan alle kanten omheen, snuffelt aan de pluimstaart, kijkt vanaf de trap op haar neer, kijkt omhoog, en gaat uiteindelijk vlak voor haar zitten. Vol verbazing omdat Koningin niet blaast, niet wegloopt, niet in de aanval gaat.

De Prinses

De Prinses

 

Ik denk dat ze vriendjes gaan worden, de Koningin  en de Prinses…

 

 

Kat uit de boom kijken...

Kat uit de boom kijken…

 

 

Een ezel stoot zich in het gemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. Maar wij dus wel.. Als wij in het voor- en najaar naar Nederland gaan, is het verschil in temperatuur tussen binnen en buiten aanmerkelijk. Elk weldenkend mens zou bij het uit de auto stappen een jas aandoen, maar wij vinden dat het best wel zonder kan. Regelmatig vatten we daardoor kou…

In maart liep ik op die manier een forse bronchitis op en het ging maar niet over. Lang had ik daarna te weinig lucht en hijgde bij het traplopen als een karrenpaard.  Niet dat ik dat laatste te snel doe : al 2 x ben ik naar beneden gerold, omdat de binnenbocht korter was. Echt veel korter en veel sneller ook. De eerste keer bezeerde ik me flink, de tweede keer maakte ik een zachte landing. Ik viel namelijk midden in de kattenbak, die ik net wilde verschonen. Gelukkig schep ik dagelijks de drolletjes eruit, dus ik lag niet in de poep.naamloos

Omdat de ademnood toch wel vervelend was, bezocht ik mijn huisarts, met het idee dat de bronchitis nog niet helemaal over was. Daar dacht zij anders over, de cardioloog moest me maar eens onderzoeken. Rien gaat al jaren naar deze man, als hij spreekuur heeft in Die, maar ik moest naar de privékliniek in Valence. Geweldig, midden in het centrum, naast ons favoriete restaurant Victor Hugo. Verstopt achter een mooie, eeuwenoude gevel zat daar een heel modern gezondheidscentrum. Toen we aan de beurt waren, kwam er een knappe man uit de spreekkamer. Hij was blij verrast Rien te zien: “He, wat doe jij hier?” Toen Rien antwoordde dat het voor mij was, betrok zijn gezicht. De perfect Frans sprekende arts is een Syriër, die indertijd gevlucht is vanuit Iran. Misschien dat -door zijn achtergrond-  vrouwen voor hem minder interessant zijn. Dus het gesprek ging al snel over voetbal. Ik bracht te berde dat in Nederland het WK hockey gespeeld werd, maar het kwam niet over. Terwijl hij mij onderzocht, legde de man aan Rien precies uit wat er te zien was bij de echo.  “Alles is in orde, u heeft een goed hart.”, zei de man. Ik hoefde ook niet meer terug te komen. Gek, Rien moet, met dezelfde resultaten, iedere 2 jaar opnieuw. Zou hij op mannen vallen? Dat maakt mij trouwens niet uit, als hij zijn werk maar goed doet.

Inmiddels ben ik weer op adem gekomen. “Misschien een beetje afvallen?”, suggereerde de huisarts. Nou, dat kan ik proberen. “En een sigaretje minder per dag?” Oké, doe ik ook. Maar misschien is het ook wel een beetje stress. Want o, wat gaat het moeizaam met ons nieuwe huisje. Het lijkt wel een fietstocht hier in de Drôme: je neemt een bocht op de heuvel  en je hoopt dat het de laatste is. Maar nee, de volgende komt meteen in zicht…

c30da04f90387ee9384dec4d71f5939f

Met de verkoper zijn  we het snel eens over een prijs. Wij denken nog dat dit in een voorlopig koopcontract wordt vastgelegd. Vroeger deed een makelaar dat op een A-viertje, maar wij zijn op dit punt niet meegegaan met de tijd. Nu is het meteen een koopcontract, met de financiering als ontbindende voorwaarde. De makelaar houdt van opschieten, dus die noemt een termijn van 5 weken om dat te regelen. Dat gaan we absoluut niet halen. We hebben al vanaf januari contact met een goede financieel adviseur van “onze” bank, maar die kan ook geen ijzer met handen breken.

 

De vorige bank in Nederland kregen we cadeau toen de Postgiro ging fuseren. Wat een verschrikkelijke ramp!  Ik kan minstens 3 columns vullen met negatieve ervaringen met die club. Om maar een simpel voorbeeld te geven: wij moesten eens  € 6000,- aan iemand overmaken. Diezelfde middag bleek dat het bedrag 2 x van onze rekening was afgeschreven. Ik belde meteen met de klantenservice. Meneer zei: “Geen probleem, mevrouw, buitenlandbetalingen staan altijd een dag in depot, dus we zullen het terugstorten”. Daar reken je dan op. Een paar dagen later kregen we een dankbare mail van degene die € 12.000,- had ontvangen. Weer met de klantenservice gebeld en ineens waren zij niet verantwoordelijk en werd ik doorverbonden met de afdeling Buitenland. Meteen lag het verwijt op mijn bord dat ik niet met hun klantenservice had moeten bellen. Zouden ze niet begrijpen wat dat woord inhoudt?  Dat je dan automatisch doorverbonden wordt met de juiste persoon en niet met een lapzwans? Maar goed, als ik het geld terug wilde krijgen, moest ik een onderzoek aanvragen naar wie de fout had veroorzaakt en de kosten zouden voor ons zijn. Omdat wij het teveel betaalde zelf konden verrekenen met de ontvanger zei ik het onderzoek maar achterwege  te laten. Wie schetst onze verbazing als een week later een Franse bank inlichtingen vraagt over een mogelijke terugstorting… Daar kun je boos over worden, diverse mails sturen, een klacht indienen..niets helpt. Na nog een aantal van die drama’s hebben we een andere bank geregeld, tot grote tevredenheid. Meestal dus…

Het geld voor een huisje hebben we niet op de plank liggen, dus zoeken we naar vormen van financiering. Dat is niet simpel, want voor recreatiewoningen gelden andere regels. Plus dat ons onderpand in het buitenland ligt. Maar de man van onze eigen bank zoekt alles voor ons uit en beantwoordt iedere vraag, zelfs laat op de avond. Dat er wel eens iets misgaat, accepteer je dan, bovendien valt dat hem niet te verwijten. Zo moest er een hypotheekdossier ingevuld worden met een vrij nieuw computerprogramma. Bij iedere vraag moest een document worden bijgevoegd, zoals kopietjes van paspoorten etc. Niet simpel voor een digibeet, maar na 2 avonden had ik het voor elkaar. Dan druk je op de knop verzenden en werkt het niet. Al het werk voor niks. Grrrrrrrrrrr.

Maar onze contactpersoon was weer heel behulpzaam: ik mocht alles apart aan hem mailen en hij zou het dossier voor ons invullen. Daar heb je wat aan, aan zo iemand.

Toen moest er een verklaring komen over de financiering van ons huis in Die. Dat staat in de koopakte vermeld, maar ja, daar moet de internationale afdeling van de betreffende bank over oordelen. Vijf weken na het inschakelen van die club in Parijs wordt er iemand wakker en vraagt om de koopakte. Dan duurt het nog eens 3 weken voor een soort hypotheekregister geraadpleegd is. Maar goed, uiteindelijk is dat verhaal correct afgerond, twee dagen voor de termijn afloopt.  Ook die hobbel is genomen. .Niet alle "druiven"zijn zuur

 

Ondertussen speelt de overname van de inboedel nog. De verkopers willen graag het maximum aan ons kwijt en wij vinden veel van hun spullen echt de moeite waard. Maar als we het huisje willen verhuren in de periode dat we er niet zijn, moeten we aan strikte eisen voldoen, zoals  een standaardinrichting, zodat bij schade alles snel verholpen kan worden. Begrijpelijk, maar dan is het wel fijn om te weten wat dat gaat kosten. Helaas is degene die daar over gaat al weken ziek. Dat is vervelend voor ons, maar erger voor haar.

En dus kunnen we ook geen verhuizing in Nederland plannen, want wat neem je mee uit het huidige appartementje, wat blijft er staan en wat gaat naar de kringloop?

Er zijn grotere problemen op deze wereld, maar ik krijg er regelmatig een hartverzakking van. Figuurlijk dan ,want ik heb een goed hart, volgens de cardioloog…

dan een verre vriend, zegt het spreekwoord. Maar ik heb ze graag allebei…IMG_1596

 

Toen we hier eind 2001 kwamen wonen, waren de vrienden ver weg en goede buren hadden we niet meteen. De definitieve koopakte liet op zich liet wachten en de koper en verkoper waren tot elkaar veroordeeld. Gelukkig pakte het onverwacht samenwonen goed uit. De boer en zijn vrouw hielpen ons met van alles en nog wat. Het werd letterlijk een band voor het leven, we zaten zelfs aan het sterfbed van Nico.

Via hen leerden we onze buren kennen. Eind maart 2003 zaten wij met de handen in het haar: het casco van het sanitairblok stond er, maar er moest nog ongelooflijk veel gebeuren. Nico zei: “Waarom vraag je mijn broer niet? Dat is namelijk een echte bricoleur, een handige klusser. Hij woont naast je..” Eli kwam en werd meteen Riens rechterhand.  Hij en zijn vrouw zijn inmiddels hechte vrienden geworden.

De boer wees ons ook op de overburen: “Aardige mensen, ze hebben een camping en spreken jullie taal”. Dat klopte en wat heel bijzonder is: wij begonnen een camping precies tegenover hen, maar nooit zijn we concurrenten geworden, wel collega’s en vrienden. Ook nu de camping verkocht is, hebben we het nog steeds goed samen. En we leerden in die periode ook een clubje Nederlanders kennen, op wie we altijd kunnen rekenen.

IMG_1600

Die mensen van het eerste begin waren heel belangrijk voor ons, ook om een beetje te wortelen in de nieuwe omgeving. En tegelijkertijd waren de vrienden in Nederland onmisbaar, om overeind te blijven, vooral voor mij: Wat had ik een heimwee, die eerste maanden! Mijn beide buurvrouwen snapten dat en ook al is het absoluut niet Frans: als ik iets kwam vragen, boden ze me spontaan koffie aan.

 

In de opbouwfase van ons bedrijf waren er altijd bijzondere bouwvakkers om ons heen, zoals een gesjeesde student, een man die later een eigen klusbedrijf zou beginnen, een tuinarchitect die de grondwerkzaamheden op de camping verrichtte.  Maar ook twee alcoholisten die de vloertegels in het sanitair zouden leggen: wat een ramp was dat!

Meestal waren het boeiende contacten en ook buiten de werkuren ontmoetten we elkaar. Het leukste samenzijn met hen was ons stamppottenfeest: boerenkool kennen ze hier niet, zuurkool wel, maar dan liggen alle onderdelen naast elkaar op het bord in plaats van gestampt, en kapucijners zijn ook onbekend. Het eten viel erg in de smaak. En direct bij aanvang de leukste grap: waar het brood was, voor bij de boerenkool…

 

Ik heb in Nederland gedurende 26 jaar in 8 banen gewerkt. Elke nieuwe job was weer een uitdaging, maar het loslaten van collega’s vond ik lastiger.  Nu we zijn verhuisd blijven mijn oude buren toch “mijn buren”.  En hier hebben we weer  nieuwe mensen om ons heen. Er is een koppel vijftigers met studerende kinderen plus 2 oudere stellen. Als we een kennismakingsborrel bij ons organiseren is dat wel heel bijzonder. Twee buurvrouwen zijn slecht ter been. Omdat het juist die dag gesneeuwd heeft, haalt Rien het ene echtpaar met de auto op. De andere buurvrouw durft het met haar stok wel aan, maar alleen onder onze begeleiding. Ze had daarvoor een heel vervelend ongeluk gehad, was bij het uitstappen van de trein tussen het treinstel en het perron terecht gekomen. De benen waren zo vreemd gebroken dat ze bijna een jaar moest revalideren. Wij wonen boven, dus Rien “takelde” buurvrouw 1 naar boven, en ik nummer 2. Gelukkig hebben we ook een binnentrap, want anders hadden de dames onze woonkamer niet kunnen bereiken…

Frankrijk, land van rozen

Frankrijk, land van rozen

En dan zijn er nog andere, wat oudere mensen in onze “zichtlijn”. Toen we hier kwamen wonen, kwam Pa, in overall, even door de poort gluren. Hij was nogal dwingend: “We moesten langs komen, voor de koffie. Nu. En anders vanmiddag. Om twee uur dus!”  Toen we aankwamen had hij al een volle pot koffie klaar staan, Hollandse, niet zo’n straffe bak als ze hier gewend zijn. En Moe had zelf die ochtend nog een cake voor ons gebakken. Al meteen vertelden ze hoe eenzaam ze zijn. Er komt nooit iemand en ook hun kinderen zien ze maar zelden. De hele wereld deugt niet, niemand die voor hen opkomt en “die buitenlanders” krijgen maar van alles. Dat wij het ook  zijn en dat wij gewoon voor ons pensioen hebben gewerkt, wordt gemakshalve even vergeten. Maar ik kan me wel inleven in hun standpunt: weer iets verderop wonen 2 buitenlanders met allebei een uitkering.( Of dat terecht is, kan ik niet beoordelen, ik ken hen niet). Als je hier een minimumuitkering ontvangt, krijg je een lager tarief voor de elektriciteit en  hoef je de abonnementskosten van de telefoon ook  niet te betalen. Dat steekt natuurlijk wel als je zelf moeite hebt om het hoofd boven water te houden. Dus we laten al het geklaag maar over ons heenkomen.

Pasgeleden belde hij ’s avonds op: of we even kersen wilden komen halen. En meteen voelde ik me beschaamd: wij -met al onze klussen- hadden een hele tijd geen aandacht aan hen besteed. Dus we gingen. Alweer stond de pot koffie klaar ( en je mag ook niet weg voordat  die leeg is..). En min of meer verwijtend zei Pa: ” Bij ons komt nooit iemand. Bij jullie is er alle dagen wat”.

Het klopt, nu de studio klaar is en wij weer vrije tijd hebben, komen er steeds mensen aanwaaien. Het neemt niet weg dat we wel een beetje meer kunnen doen voor mensen die eenzaam zijn. Ook voor hen geldt namelijk: Beter een goede buur, dan een verre vriend.

En wat is ie weer mooi, de Dagelijkse Gedachte:

 Het kostbaarste geschenk dat we iemand kunnen geven, is onze aandacht. Thich Nhat Hanh  

...en van lavendel

…en van lavendel

Foute mensen

Via de media komt het bijna dagelijks bij je binnen: mensen die echt verkeerde dingen doen. Soms kun je dat nog wel een beetje begrijpen, bijvoorbeeld als een vader de verkrachter van zijn kind doodschiet. Of dat iemand zo verslaafd is, dat ie het benodigde geld daarvoor bij elkaar probeert te jatten. Ik vind het echt een andere kwestie als je heel bewust anderen “geweld” aandoet. Zoals het bericht vorige week van een koning, die zijn eigen jaarsalaris met 10% verhoogde. Het inkomen van € 40 miljoen is niet voldoende, terwijl zijn onderdanen van € 0,75 cent per persoon per dag moeten rondkomen. Hoe verzin je het!

Ook dichter bij huis zijn er foute mensen en iedereen kent er wel voorbeelden van.

In Frankrijk moet je de hele administratie gedurende 10 jaar bewaren. Kortgeleden ruimde ik “2003” op en zag bij toeval een opvallend inschrijvingsformulier van dat jaar. We gingen in oktober naar Nederland en een week voor ons vertrek kreeg ik een mail van een Nederlander, die met een aantal Franse kornuiten wilde komen kamperen. Hij informeerde naar de prijs voor 8 personen met 1 caravan en 4 tenten. Het moest voor een koopje, maar meer dan 10% korting kreeg hij niet.  Daarom hoorde ik er niks meer van en wij reisden af.  Net in Nederland aangekomen belden de oppassers op: de club was toch gearriveerd en meneer P. wilde alsnog even dealen over de prijs. Dat was nog maar het begin van de ellende: het sanitairblok werd hun ruimte om tot diep in de nacht feest te vieren, ze maakten er een heidens kabaal, overal waar ze waren werd het een zooi. Onze oppasser vond het maar niks, bovendien hadden andere gasten last van het stel. Dus hij, in het dagelijks leven politieman, sprak de Nederlander aan en vroeg hem alle namen van zijn vrienden op te schrijven, met hun geboortedata ( En dat briefje vond ik dus terug…). Die nacht ging het echt fout: 2 zuiplappen kregen buiten ruzie en dreigden elkaar aan het mes te rijgen. Gelukkig vertrokken ze de volgende dag, na betaling van de helft van wat afgesproken was. Voor ons was het leergeld. Als wij zelf thuis waren geweest, hadden we na 1 dag al gezegd: “Heel snel maken dat je wegkomt!” Want dit waren echt foute gasten.

Hier denk je over na, je trekt er lering uit en gaat verder met je leven. Meer indruk maakten de levensverhalen van andere mensen op mij. Wonen in een ander land betekent dat je je aan moet passen. Kom bijvoorbeeld bij een Fransman niet aan zijn pauze tussen 12 en 2 uur, die is heilig. Maar dat soort gewoontes hebben wij ook: ik wil absoluut een koffiemoment ’ s ochtends.

Ochtendritueel: Ipad, Wordfeud, poes met gekookte kip...

Ochtendritueel: Ipad, Wordfeud, poes met gekookte kip…

Wij nemen de aardige rituelen van beide landen over: om 10 uur koffie, om 12 uur een drankje voor de maaltijd, om half 4 een kopje thee en aan het eind van de middag weer een apéro. Onze vaste gasten kenden het ritme en zij dronken regelmatig mee. En dan kwamen hun verhalen. Soms lagen we dubbel van de lach, andere keren leefden we echt mee met wat sommigen meemaakten.  Zo kwamen twee vriendinnen met hun echtgenoten jarenlang bij ons. Toen een derde “vriendin” een plekje reserveerde, vroeg Marchien mij haar zo ver mogelijk bij hen vandaan te houden. Ze werd namelijk door haar gestalkt.

Jarenlang waren ze bevriend geweest en om de een of andere duistere reden kwam er plotseling een eind aan die relatie. De dame bleef haar achtervolgen, bewerkte de gemeenschappelijke vriendenkring, drong door tot in haar familie, haalde gemene streken uit  en liet haar zelfs na een verhuizing niet met rust en dat echt jarenlang. Nu kwam ze dus bij ons op de camping. Natuurlijk konden wij deze mevrouw niet weigeren, het is bovendien maar 1 kant van het verhaal. Maar stel dat het waar is, – dat iemand zo je privéleven binnendringt, probeert al je relaties op negatieve wijze te beïnvloeden en je daar ook nog eens frequent mee confronteert-,  het lijkt mij verschrikkelijk. Dat is dan toch een fout mens?

Studio klaar...

Studio klaar…

Kortgeleden werd het woord stalken weer eens gebruikt in mijn omgeving. In een ideale samenleving is familie de club van mensen bij wie je je veilig en geborgen voelt, waar je gewaardeerd wordt om wie en wat je bent. Waar je, binnen bepaalde grenzen, kunt doen wat je wilt, je eigen leven kunt inrichten en vormgeven. Zonder daarop aangevallen te worden. Zonder dat zij je zwart maken bij anderen of zich bemoeien met zaken die hen niet aangaan. Of die je spullen zomaar beschadigen. Zulk gedrag gaat mijn verstand te boven. Wat is eigenlijk de beweegreden van stalkers, vraag ik me af.  Ik kijk eens bij Wikepedia.….

 Stalking is het stelselmatig lastigvallen van een persoon, door die persoon te achtervolgen, steeds op hinderlijke wijze contact op te nemen, en soms ook te bedreigen. In veel gevallen gaat het om feiten die op zichzelf genomen niet strafbaar zijn, zoals het toesturen van cadeaus, achtervolgen, bespieden, opbellen of schrijven en e-mailen. Hoewel deze acties stuk voor stuk niet illegaal zijn, is het contact voor de gestalkte ongewenst en is bovendien de frequentie van het gedrag zeer hoog.

Er zijn verschillende typen stalking, maar in de meest voorkomende soort zijn de daders uit op  wraak. Vaak wil de stalker het slachtoffer in zijn greep houden door het slachtoffer te bespieden of voortdurend angst aan te jagen. Dit komt vooral voor na een afgebroken relatie. Meestal zijn stalkers psychisch of emotioneel labiele mensen, waarbij vaak een psychische stoornis of dwangmatig handelen in het spel is.

Een mooie formulering. Tot nu toe vond ik stalkers echt foute mensen. Maar emotioneel labiel zijn, een psychische aandoening hebben of dwangmatig handelen…dat verklaart een hoop en maakt het stalken misschien iets begrijpelijker.

En wat is de Dagelijkse Gedachte weer mooi:  Onrechtvaardig behandeld zijn, is niets, tenzij je het je blijft herinneren. Confucius 

Altijd weer iets nieuws om over na te denken. Bijvoorbeeld bij het zwembad: nu de studio klaar is, hebben we tijd om daar weer eens in te gaan dobberen….

 

Badmeester Rien houdt het allemaal mooi bij.

Badmeester Rien houdt het allemaal mooi bij.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 191 andere volgers