Feeds:
Berichten
Reacties

Wij zijn dol op de Franse keuken. Het is inmiddels traditie geworden om onze gasten specialiteiten van dit land voor te zetten. En iedere winter probeer ik weer nieuwe menu’s uit. De Fransen bij wie wij eten vinden het stuk voor stuk leuk om ons elke keer te verrassen met specialiteiten: verse zeebaars gestoofd in Pernod, oesters, spreeuw, waterkerssoep, eend, duif, konijn en wie weet wat nog meer. Want de vertaling van wat we naar binnen werken is niet altijd even simpel. En dus eten we ook een paté waarbij we begrijpen dat het van een soort rat is gemaakt. Maar ja, wij laten ons niet kennen! Alleen bij de bloedworst, dat gaat over mijn grens: de Nederlandse versie daarvan lust ik al niet, de boudin hier smaakt alsof je in puur  bloed hapt.  Zelfs als het is aangemaakt met een uitje of een appel: Dat zal me worst zijn, ik griezel er van.verse worst

Nu komen onze buurtjes met hun huisvriendin bij ons eten. Ik heb hen Hollandse pot beloofd: Drentse groentesoep ( met verse worst erin) plus gehaktballen met bloemkool en aardappelen. Dat laatste vinden zij dubbelop: een aardappel is hier een groente en niet bordvulling zoals in Nederland. Bovendien eten ze die pomme de terre gegratineerd,  als puree, als rösti, risolette of in schijfjes gebakken. Zoals wij dat doen, met een beetje jus, dat kennen ze niet. Alhoewel: laatst aten we hutspot bij hen, op de Franse manier. Dat betekent een portie klapstuk op het bord met hele wortelen en ongesneden aardappelen, plus jus. Wij Nederlanders zijn dan meteen geneigd om dat te gaan prakken, maar ja, we passen ons aan.

Als we bij hen eten is het gebruikelijk om eerst een apéro, een drankje, te nuttigen. Nou, een stévig drankje dus: als je niet oppast heb je zo een paar limonadeglazen whisky of pastis te pakken. Voor de veiligheid kies ik altijd voor wijn, maar ook dat glas gaat tot de rand aan toe vol.

Hier beginnen we ook met een drankje vooraf, maar ik maak niet teveel borrelhapjes. Buurvrouw is een kleine eter, straks zit ik nog drie dagen met de restanten. Deze keer is het anders: de soep valt heel erg in de smaak en ik moet precies uitleggen hoe die gekookt is. Gelukkig kan ik dat. Een vorige keer maakte ik een menu met Knorr Wereldgerechten en dan is het knap lastig om te vertellen welke kruiden je voor de saus hebt gebruikt. ”Gewoon uit een zakje”, dat is een tamelijk onnozel antwoord, toch? Gehakt kennen ze hier wel, chair à saucisse, maar niet de ballen zoals wij die maken. En dat er in Nederland speciale gehaktkruiden bestaan, dat is echt onbekend.

Ook de groenteschotel wordt gewaardeerd. Op de camping ben ik gewend geraakt aan een machine à vapeur, een stoomoven, gelukkig heb ik die hier ook. Fantastisch om bijvoorbeeld groenten in te bereiden. Broccoli en bloemkool uit de diepvries halen, een half uurtje stomen op 100 graden en smullen maar. En een sausje erover, niet te vergeten. Buurvrouw vindt alles even interessant. Het lijkt wel “Heel Holland bakt”, we praten een halve avond alleen over eten…Uiteraard maken we weer grappige taalfouten. Een (gehakt)bal is een boule, maar ik maak er boulot (= werk) van. Waarop Rien gevat antwoordt dat hij dat werk heeft gedaan, want hij is hier de  ballenjongen..

Het hoofdbestanddeel van het dessert bestaat uit speculaas. Speculoos noemen ze dat hier. Nee, verbetert buurvrouw mij: speculozzz. Buurman praat ook mee, en die zegt voortdurend: “Bien bon! ” Sylvain Lelarge, iemand die columns schrijft over de  Franse taal , legt  – samengevat- uit: Die woorden betekenen allebei goed, maar toch is er een verschil.  Bien is een waardeoordeel , het deugt. Bon is meer de ervaring van de mens, het is lekker.

“C’est bien bon!”, is volgens die meneer Lelarge een manier om het eten van moeder de vrouw aan te prijzen. Hij voegt eraan toe: Dat klinkt toch leuker dan “Pas mal!”’ ( niet slecht) , of erger “Pas dégueulasse! dat je als uiterste compliment van menige Parijzenaar geserveerd krijgt! (=Niet onsmakelijk…)

 

Grappig dat zij de gekookte aardappelen patates noemen. We praten nog een tijdje door over de verschillen tussen de Nederlandse en Franse keuken. Niet iedere Nederlander is er even gek op, maar toch is het eten van niertjes of lever niet uitzonderlijk. Bij hart is dat anders, dat ervaren wij als kattenvoer. Hier niet, in Frankrijk eet men eigenlijk alle organen. Een specialiteit hier – met name in Crest-  heet Defarde. Het is een tripe -de pens of ingewanden van een koe-  maar Defarde is gemaakt van de ingewanden van lamsvlees. Ik kan er nog niet echt naar verlangen, maar de volgende keer zijn wij aan de beurt bij de buren: tripe op het menu…itripes

 

Andouillette boeit me ook niet zo. Het ziet er uit als een gewoon worstje, maar het is gemaakt van darmen van varken of rund. De smaak schijnt heel apart te zijn en veel mensen vinden het onaangenaam. Eigenlijk staat het me al tegen vanwege die slechte naam of faam. Maar Gésiers, dat vind ik wel echt een lekkernij. Het zijn spiermaagjes van eend of kalkoen. Heerlijk op een salade, zo hebben we het ook leren eten. In reepjes snijden, even aanbakken en boven op de aangemaakte salade: smullen maar!

 

Als we bij de koffie zijn aanbeland, met Rien’s zelfgemaakte likeurtjes, wordt het tijd om buurvrouw Wordfeud te leren. De buurtjes zijn vaste klant bij supermarkt 1, komen zelden bij nummer 2, waar ik dagelijks shop. Maar toch: ze komen er ook een keer, krijgen een button om in een automaat te gooien en winnen de hoofdprijs, een mooie tablette. ( Ik heb er al 10 van die munten ingestopt, maar nog geen dubbeltje gewonnen….)

Rien moet het ding aan de praat krijgen en zet er ook Wordfeud op. Buurvrouw is namelijk scrabblefanaat. In de zomer zit ze iedere dag op het trapje in het zwembad, een plank voor zich, de asbak met haar sigaretjes erop, een drankje en het scrabblebord. Wordfeud is voor zo iemand heel leuk….als je het tenminste begrijpt. Met zijn vijven zijn we ermee bezig. Buuf is duizend keer slimmer met de Franse woorden, maar ik snap het spel beter. Helaas kan zij de spelregels binnen een dag leren, terwijl ik haar nooit in zal halen met haar woordkennis. Ik ga meteen de mist in, ( étêté, ik word onthoofd…) omdat haar vriendin het spel direct doorheeft, gecombineerd met ook een aardige woordenschat. Dus dat wordt oefenen.

Laat ik het voorlopig maar houden op de Nederlandse en Franse kost in de keuken, daar ben ik wel een beetje gelijkwaardig….

 

En als deze column net af is, komt onze tuinman langs, het werk voor november bespreken. Wat hebben we weer een pret! Rien vraagt hem hoe het met de vrouwen gaat. Met glimmende oogjes antwoordt hij. “Gezien mijn leeftijd, waarom zou ik me beperken?”  Zo van: Geniet ervan, zolang het kan…Om eraan toe te voegen dat hij wel correct blijft richting de dames.

We praten over de kosten van de Franse president ( en al zijn voorgangers die nog in leven zijn en ook door de bevolking worden onderhouden) in vergelijking met de kosten van het Nederlandse Koningshuis. Het is zuur, als je 43 jaar gewerkt hebt en dan van het minimum moet rondkomen. Maar daar heeft ie wel een idee voor: hij gaat wiet smokkelen uit Nederland. En als ie gesnapt wordt is dat niet erg, dan heeft hij kost en inwoning gratis. We concluderen dat hij toch maar beter bij ons kan werken..

wiet

 

 

 

Heuglijke feiten

Heuglijk betekent volgens Mijn Woordenboek: aangenaam, blij, gedenkwaardig, onvergetelijk, verblijdend of verheugend.

ballonMijn eerste heuglijke feit is dat ik deze maand precies 10 jaar columns schrijf. Eerst voor Vitaal, een webmagazine voor  ouderen. Na 168 afleveringen van mijn kant was dit blad  niet meer zo vitaal en stierf het een zachte dood. Vanaf dat moment had ik een eigen weblog, waar inmiddels 97 berichten geplaatst zijn. Het was niet mijn eerste schrijfsel. Naar Frankrijk verhuizen was –toen- zo’n verschrikking, dat ik mijn belevenissen in een dagboek van me afschreef: 500 A-viertjes werden het , voordat men mij vroeg voor die columns… En nu lees ik alles opnieuw, omdat ik eindelijk, eindelijk de structuur van mijn tweede boek in mijn hoofd heb. Maar de presentatie daarvan is een heuglijk feit dat nog wel een tijdje op zich zal laten wachten…

Nog iets leuks: Eind september 2011 aten we met onze oppassers in restaurant Mazel. Het was de dag voordat we op vakantie zouden gaan naar Corsica. De serveerster, moeder van de kok en vriendin van ons, wees ons op de man aan het tafeltje naast ons: Dat is een Nederlander die op Corsica woont. Wat een toeval! Er ontstond er een leuk gesprek. M. vertelde dat hij in Die was om afspraken te maken voor een concertreeks van Barbara Furtuna in de Drôme. Van hun website:BBB

Barbara Furtuna is een Corsicaans vocaal ensemble bestaande uit 4 mannen. Het kwartet beheerst op uitzonderlijke wijze de Corsicaanse traditionele polyfone zangstijl, maar weet hierbinnen een eigen, uniek geluid te creëren. Het repertoire van Barbara Furtuna bestaat uit traditionele religieuze en wereldlijke liederen, eigen composities, nieuwe arrangementen en hernemingen van oude gezangen uit het collectieve geheugen.

Sinds tien jaar is de groep veelvuldig aanwezig op de internationaal scene, in Europa, Noord-Amerika of Australië op gerenommeerde podia, zowel solo als in verschillende onverwachte samenwerkingsprojecten zoals met het Barok ensemble l’Arpeggiata en met de oude muziek van het trio Constantinople. (en binnenkort met Placido Dominco)

Maar ja, wij gaan op vakantie. Het is wel bijzonder als je iemand maar heel even spreekt en er meteen een klik mee hebt. M. belooft de volgende ochtend een paar Dvd’s te brengen en doet dat ook echt, niet alleen voor ons maar ook voor de oppassers. En hij nodigt ons uit om hem op te zoeken op zijn olijvenboomgaard, dat doen we een jaar later. Daar leidt hij ons rond, vertelt de hele geschiedenis van de plantage en na afloop heeft ie koffie in een thermosfles en op zijn Hollands een koekje erbij. Een warme herinnering.

Heel af en toe hebben we contact, maar eigenlijk verwatert het een beetje. En dan, ineens komt er een mail:  Even een kort berichtje dat Barbara Furtuna in Crest optreedt op 1 oktober en in Valreas op 2 oktober. Als jullie zin en tijd hebben………………………… Groetjes et à la semaine prochaine.

Natuurlijk hebben we zin! Op de vraag hoe we aan kaarten kunnen komen, antwoordt hij: Jullie zijn hierbij uitgenodigd. Wel heeft hij weinig tijd voor ons, want voor hem is het gewoon werk en het is een drukke tour: elke dag een andere plek.

Ruim op tijd staan we op de stoep van de prachtige kerk Saint-Sauveur, midden in het centrum. Een monumentaal pand, in 1836 ingestort en weer opgebouwd in klassieke stijl. De 4 mannen van Barbara Furtuna komen op en zingen vrijwel uitsluitend a capella. Anderhalf uur lang, zonder pauze. De zaal luistert ademloos om iedere keer na afloop van een nummer “Bravo!” te roepen of heel luid en heel lang te applaudisseren. Ook wij krijgen er kippenvel van, zo mooi, zo goed gezongen. Neem een kijkje op www.barbara-furtuna.fr, daar zijn een paar songs te beluisteren.

Ook na afloop van het concert heeft M. nauwelijks tijd voor ons: iedereen koopt het nieuwste album en laat het signeren door de artiesten. En toch: het was een geweldige avond! Niet alleen vanwege de muziek, maar ook om weer eens wat cultuur op te snuiven.

Si vita si

Si vita si

 

En nog een heel ander heuglijk feit: ik ben aan de pil! Om wilde fantasieën te voorkomen even een toelichting… Vanaf de pubertijd ben ik al een hoofdpijnmeid. Pakweg 50 keer had ik een kaakholteontsteking, soms waren te drukke werkzaamheden de aanleiding, spanning ook wel eens, het derde glas wijn was meteen foute boel, een verkeerde werkhouding ook…elke keer was het raak. Op de camping viel ik natuurlijk in de prijzen: altijd druk, soms spanning en te vaak een verkeerde belasting van mijn lijf. In het hoogseizoen kon ik dan met een migrainepil maximaal 36 uur vooruit, daarna moest er een nieuwe tablet in. Vanaf de verkoop van de camping was ik soms 3 tot 5 dagen vrij van hoofdpijn, een ongekende luxe. En nu heb ik een nieuw pilletje… De schildklierproblemen veroorzaken heftige hartkloppingen en daarom krijg ik een bètablokker, 2 x een half tabletje dagelijks, 10 cent per dag ( ter vergelijking: een migrainepil kost € 5,- per stuk) . En voor de neveneffecten hang ik de vlag uit: nauwelijks meer hoofdpijn! Een beste die me deze pil weer afpakt! Dat vind  ik nou een heuglijk feit!vlag

 

Onze vakantie dit jaar hangt aan een zijden draadje. Iedere keer heb ik een aantal dagen koorts en voordat ik naar de huisarts kan gaan, is het dan weer over. Maar gelukkig, het blijft een tijdje weg. Dan moet onze oppas plotseling afzeggen vanwege een zeer ernstig probleem. Dat is voor hen vele malen erger dan voor ons, maar ook ik ben er helemaal ondersteboven van. Overigens schommelt mijn humeur mee met de lichaamstemperatuur: koorts betekent shit en als het verdwenen is kan ik de hele wereld weer aan.

Er gebeurt een wonder: Petra en Adriaan draaien hun camper richting Die en komen op ons huis en de kat passen. Op de camping waren ze als vrijwilligers hun gewicht al in goud waard, nu dus alweer…

In Banyuls-sur-Mer is het appartement een plezierige verrassing. Er zijn prachtige kleuren gebruikt voor de meubels, wanden en het servies. Alles past bij elkaar. En er hangen mooie kunstwerken aan de muur; ijzeren vormen die ingevuld zijn met kleurrijk geglazuurd aardewerk. De salontafel is van dezelfde kunstenaar.bootje

 

Vanaf ons balkonnetje kijken we op een baai. De hele dag liggen daar mensen op het strand. Van bovenaf is het vermakelijk om te zien welke kunstgrepen mensen uithalen om de natte zwemkleding uit te doen. De een zit omzichtig te friemelen onder een badlaken, een ander staat zo in zijn blote gat zich te verkleden. Zo van: Bekijk het allemaal maar!

Na een paar dagen moeten wij toch ook maar eens gaan zwemmen. Rien loopt soepel de zee in en zegt: “Kom maar, het is niet koud. O, pas op! Er komt een grote golf aan!” Hij heeft het nog niet gezegd of ik krijg de volle laag. En voor ik overeind kan komen, spoelt een tweede golf me als een walvis het strand op. Ik zit eventjes verbijsterd te kijken en moet dan hard lachen: van top tot teen nat, ook mijn haar en dat is niet mijn favoriet…Kennelijk zag het er spectaculair uit, want een Franse dame komt op me afgerend met de vraag of het wel gaat. Zelf woont ze bij de Atlantische Oceaan, waar dit soort golven gewoon zijn, maar zoiets is abnormaal voor de Middellandse Zee.

Wat ook niet helemaal goed verloopt, is ons Spaanse etentje. We gaan de grens over, omdat we o.a. voor onze buurman drank mee zullen nemen. En Rien en ik vullen onze lekkere geurtjes weer aan. Van het uitgespaarde geld gaan we lunchen. Ik kies slakken en een Chateaubriand. Het smaakt prima, maar ‘ s nachts loop ik volledig leeg. En de hele volgende dag ben ik misselijk. Ook de koorts is terug. Getver. Gelukkig gaat ook dat weer voorbij.

Vorig jaar al hebben we de bus van € 1,- al ontdekt. Of je maar 1 halte blijft zitten of tot het eindpunt -dus anderhalf uur-, het tarief is altijd hetzelfde. Nu gaan we met de bus naar Collioure, een toeristische plaats waar je de auto nergens kwijt kunt.

Op een terras neem ik een glas Sangria. Heel wat jaren geleden stonden we met de caravan in de buurt van Lodève. Bekenden hadden gezegd dat we beslist Collioure moesten bezoeken. Het was nogal een afstand, dus we besloten in een hotel te overnachten. We aten er op een romantisch plekje en namen een afzakkertje in een bar. Helaas, de Nederlandse band daar stopte net met muziek maken en de kroeg ging dicht. Maar die muzikanten wisten nog wel een tent die tot diep in de nacht openbleef. Of we geen zin hadden om mee te gaan? Nou, zeker wel! Ik dronk Sangria in een tulpglas. Verraderlijk spul, je hebt niet in de gaten dat er alcohol inzit. Hoeveel glazen ik heb gedronken, hoe laat ik in de hotelkamer ben aangekomen….geen idee. Maar gelukkig werd ik wakker naast mijn eigen echtgenoot. Deze keer laat ik het maar bij 1 glas…

Terwijl we op dat terras zitten ziet Rien ineens een vlek op mijn t- shirt. Daarom zoeken we een nieuwe, stalletjes genoeg in zo’n toeristenoord. Daarna gaan we naar een visrestaurant. En pats, de eerste garnaal maakt 3 vlekken tegelijk in mijn nieuwe shirt….

We moeten anderhalf uur wachten op de subsidiebus. Omdat we geen zin hebben in een nieuw rondje langs de winkels, gaan we op een bankje bij de haven zitten. De zee is wild, de golven slaan prachtig tegen de pier en de rotsen, daar kan geen televisie tegenop. Er komen pakweg 10 kano’s voorbij van militairen, in volledige uitrusting. Ze doen dit duidelijk voor de eerste keer, de samenwerking verloopt niet soepel. Ik herken het:Rien en ik probeerden het ook eens en het kostte ons bijna het huwelijk. Nu zitten we dus gezapig op een bankje, te kijken hoe het bij anderen misgaat.   collioure

 

Het is alweer een tijd geleden dat we samen een bergwandeling hebben gemaakt. Hier loopt een prachtig wandelpad langs de zee. Facile noemen ze het, gemakkelijk, dus dat moet ik kunnen. In de beschrijving staat dat ie 45 minuten duurt, en 2,5 km lang is. ‘ n Peulenschil toch? Mooi niet! Na een uur zijn we halverwege, ik heb de tong al op de schoenen. Rien gaat met die lange benen 2 x zo snel. Hij wacht steeds keurig tot ik weer bij hem ben, maar loopt dan verder, zodat ik geen rustpauzes heb. Natuurlijk stom van mij, om dan door te lopen: we hebben broodjes bij ons en water, een pauze was dus voorzien. En dan gebeurt er iets wonderlijks: zomaar, tegelijk schieten beide zolen onder mijn bergschoenen vandaan. Gelukkig heeft Rien pleisters bij zich en dat blijft zitten. Bij het eindpunt van de wandeling stopt toevallig de subsidiebus…mazzeltje. Mijn hele lijf is stram, maar ik heb het gehaald.

Tijdens vakanties lezen we heel veel, vooral spannende lectuur. En dat heeft wel effect op mij: als er een stel dronken zwervers op het strand staat te lallen en te schreeuwen doe ik als een speer de deur op slot en sluit de luiken aan de achterkant. Aan de balkonkant doet Rien het luik ook dicht, lekker veilig. En als er daarna écht iets spannends gebeurt, hebben we het niet eens in de gaten. Op onze laatste volle vakantiedag gaat Rien, zoals gebruikelijk, rechtsaf naar de bakker. Daar aangekomen staan alle klanten met hun rug naar de toonbank en ze staren allemaal naar Rien. Die vraagt zich af: Heb ik iets van jullie aan? Staat mijn gulp soms open? Heb ik mijn t- shirt verkeerd om? Maar als ie zich omdraait ziet hij waar ze naar kijken: de hele helling links naast  ons appartementencomplex staat in de fik. De sterke wind waait richting zee, niet naar ons en het naastgelegen hartziekenhuis. Met groot materieel wordt het vuur bestreden en de rest van de dag blijft de brandweer ter plaatse.

 

Dan komt de dag van vertrek. Rien en ik zijn het nog niet eens over de terugreis: in 1 rechte streep ( Rien) of via een omweg ( mijn wens). Het toeval helpt mij een handje. Als we koffie willen drinken is de tent waar we stoppen dicht. Dus stel ik voor even van de tolweg af te gaan. Misschien dat we dan ook een leuk plekje vinden om een hapje te eten. Wat je langs de snelweg ziet, smaakt nergens naar en het is veel te duur. We treffen het, in een dorpje eten we de dagschotel, simpel, niet duur en echt lekker. Daarna gaan we de tolweg weer op. Rien kan daar een plank, die over de hele weg ligt,niet vermijden. Even later begint het wiel vreemd gedrag te vertonen. Rien mindert snelheid, gelukkig, want het wordt een klapband. Met de waarschuwingslampen aan rijden we langzaam over de vluchtstrook, want het (vracht)verkeer raast voorbij. Zo komen we bij een tolpoort, waar een aanwezige dame voor ons de depannage belt. De auto wordt erop getakeld en bij een Citroëngarage afgeleverd.  Na een uur zitten er voor 2 nieuwe banden onder. En dan blijkt dat de linkerachterband ook beschadigd is. Hups, ook eraf, we willen niet over een uur weer met een platte band langs de snelweg staan. Allemaal vervelend, maar het had erger gekund. Dat wordt voorlopig leven op water en brood.

aan flarden

aan flarden

Maar het was geen saaie vakantie, beslist niet.

 

 

 

Ons tweede seizoen op Mas Dea Augusta is bijna voorbij en wat hebben we weer bijzondere mensen ontmoet. Net zijn er een paar aardige Vlamingen vertrokken. Die zijn sowieso leuk vanwege hun taalgebruik ( al kan dat ook leiden tot grappige misverstanden) .

Eigenlijk ben ik met mailtjes altijd op mijn hoede, door ervaringen op de camping, door waarschuwingen van de campingfederatie of van de politie. Eerder als campingeigenaar, maar nu ook met de gîte, zijn wij opgenomen in een bestand van de Gendarmerie. Vrijwel wekelijks worden waarschuwingen verzonden voor oplichters die weer een nieuwe truc bedacht hebben. Ik ben meteen alert als er een onverwachte rekening binnenkomt van de INSEE. Dit is een registratiesysteem, waarin ik als micro-ondernemer opgenomen ben. Een mooie regeling: ik hoef geen boekhouding bij te houden, alleen een lijstje van inkomsten, per kwartaal op te geven. De belasting en sociale zekerheid is vaste prik samen 30%. Als er daarbovenop ineens een rekening binnenkomt van de Info-Insee van € 200,- is dat én hoog én vreemd. Op de factuur staat geen adres, telefoonnummer, website of mailadres, geen enkele manier om inlichtingen te vragen. Dus Google ik het even. Eerste woord: ARNAQUE !!! = zwendel.

En Rien krijgt een mail van een instantie die lijkt op gouvernement. Het is de tijd waarop de aanslagen van de inkomstenbelasting worden verstuurd. Wij hebben die van ons al binnen. Leuk om dan een mail te krijgen dat de staat zich vergist heeft en dat we nog een bedrag van € 54,83 terug krijgen. Je moet alleen even op een knop drukken en dan de gegevens invullen. Rien vraagt mij wat dat is ( omdat ik die waarschuwingen van de Gendarmerie ontvang) en ik weet het, weer een  Arnaque!

Als de eerste mail van Anne, de Belgische, binnenkomt, ben ik ook een en al argwaan. Ze vraagt hoeveel mensen wij kunnen herbergen en of ze een camionette mag meenemen. Een camionette is een kleine vrachtwagen. Hier in Die zie je ze veel, als woonwagen gebruikt door hippies en zwervers. Altijd hebben ze een verzameling honden bij zich en ze zien er meestal niet echt fris uit. De voorliefde voor allerlei genotsmiddelen spat er vanaf. Ik heb geen last van hen, maar wil ze ook niet in mijn buurt.

Het woord camionette roept die associatie meteen bij me op, dus ik wil daar eerst meer van weten. Bovendien: met hoeveel mensen wil ze eigenlijk hier komen? We willen hier geen minicamping beginnen… Anne geeft me per omgaande antwoord: het is een auto om hun motor te vervoeren. Als ze aankomen blijkt dat wij het een bestelbusje noemen. Prachtig vind ik dat, het verschil in taalgebruik tussen Nederlanders en Vlamingen.

We boffen echt met het feit dat we alleen maar aardige gasten hebben. Toch heeft iedereen – net als wij- zijn eigenaardigheden.  Mensen die net aankomen hebben vaak een vermoeiende reis achter de rug en op de zaterdagen in augustus ook nog wel eens een file. Een koel welkomstdrankje doet dan vaak wonderen….maar niet bij iedereen. Wat te denken van een keurige mevrouw die helemaal opgewonden de auto uitkomt:” GVD, dit doe ik dus nooit meer! “ Gewoon doodmoe van de reis, want later was ze dus echt wel een echte dame…

Zelf gaan we ook wel eens de mist in, bijvoorbeeld omdat we niet duidelijk zijn. Zo geven we op de website precies aan wat er bij de prijs is inbegrepen, o.a. het aantal handdoeken per persoon per week. Het is compleet een raadsel waarom en wanneer dat aantal van de website is verdwenen. Verbaasd registreer ik dat sommige mensen iedere dag een schone handdoek willen.  Een misverstand is zo geboren en dit is echt onze eigen schuld. ( Gelukkig is het niet ernstig…). Maar schone gasten zijn het dus wel…

Ons “EHBO”-pakketje leidt soms ook tot verwarring.  Soms nemen gasten boodschappen mee vanuit Nederland of ze gaan hier snel naar de supermarkt. Toch vergeet men nogal eens wat. Daarom staat er een beetje koffie, wat suiker, een paar theezakjes, enige koffiefilters. En er hangt een rol wc-papier. Eerste Hulp Bij Ongemak  noemen we dat. Toch is het niet helemaal helder. ( ook dat moeten we beter toelichten). Zo telde een gast meteen bij binnenkomst het aantal filters: “O, dat zijn er zeven, precies genoeg!” En maakt de ene persoon het bakje met de koffie helemaal leeg, een ander vult hem juist weer tot aan de nok. Eigenlijk wel grappig, die verschillen tussen mensen, toch?

Voor toeristen is het ook bepaald niet simpel. Als je alleen al naar de appartementen kijkt die door Nederlanders worden verhuurd, dan is er een wereld van verschil: wel of niet beddengoed inbegrepen, idem met handdoeken, of apart te huur, eindschoonmaak verplicht betalen, of dat zit in de prijs inbegrepen. Toiletpapier, afwasmiddel, afwaskwast, vaatdoekjes, keukenlinnen …het verschilt per huiseigenaar. Wijzelf huren een appartement van Fransen. Dat is veel gemakkelijker, want niks van dat alles in inbegrepen in de prijs. Men geeft op de website simpel aan welke afmeting het bed heeft en dan zoek je het verder maar uit. En wc-papier vergeten? De verhuurder is gewoon niet in de buurt. Als je dat weet, houd je er rekening mee.

We hadden nóg een paar “schone”gasten. Als ik in het ziekenhuis lig, verblijven er al een week een paar leuke dames in de gîte. In augustus is onze femme de ménage op vakantie, het schoonmaken moeten we daarom zelf doen. Rien en ik zijn prima op elkaar ingespeeld, dus normaal lukt dat best. Nu moet hij de studio in zijn eentje kuisen. Ik maak een lijst van wat met welk middel opgepoetst moet worden en de aardige dames helpen hem. Terwijl Rien mij opzoekt in het ziekenhuis, doen zij de hele was, hangen alles aan de lijn en leggen het gevouwen terug. En hij leert van hen een trucje hoe je gemakkelijk dekbedovertrekken kunt verschonen. Dubbele winst dus.

En juist helemaal niet schoon zijn de volgende mensen ( géén gasten van ons !!!)… Bij de supermarkt zie ik een megagrote, splinternieuwe camper, opvallend geparkeerd over 3 plekken. Pa en Moe happen in een paar typisch Hollandse boterhammen. Bij het passeren ga ik bijna over mijn nek van de stank: staan ze daar hun chemische toilet op een regenput te lozen!  Dat gaat dus regelrecht de Drôme in, lekker voor de andere toeristen die daar zwemmen. ( Dat wordt wel dagelijks gecontroleerd, maar toch…). Net op dat moment komt de Police Municipal voorbijrijden. Zal ik klikken?

Ik besluit het niet te doen, maar kijk ze wel even vernietigend aan. Zouden ze daar wakker van liggen? Binnen een mum zijn ze verdwenen, maar de stank niet. Op de camping maakten we dit ook een keer mee. Mensen hadden geen speciaal product gebruikt voor de  afbraak van de uitwerpselen in hun chemisch toilet. Ze gooiden de hele handel bij ons in de daarvoor bestemde pot en reden toen snel weg. Het was mijn klusje om daarna het overvolle en stinkende toilet te ontstoppen, echt fijn!  Het jaar erop kwamen ze met een caravan en dachten waarschijnlijk dat we hen niet zouden herkennen. Mis! Voordat zij bij de receptie waren, had ik Rien al ingelicht en uiteraard waren we complet. Want wij houden namelijk van schone gasten….

De lappenmand

naamEventjes, niet te lang, in de lappenmand liggen heeft ook wel zijn leuke kanten. Op de dag dat ik in het ziekenhuis word opgenomen, licht Rien de familie in en onze vrienden hier in Frankrijk. ( Terwijl ik dit type, ontdek ik dat we de Nederlandse club deels zijn vergeten…).Ook mijn Wordfeudvrienden krijgen een berichtje dat ik “even uit de lucht ben”. En ik bel  met mijn moeder, omdat ze dan zelf kan horen dat ik niet doodziek ben.

Een “bombardement”aan reacties is het gevolg. Van een tante krijg ik een prachtige, zelfgemaakte kaart, een andere tante stuurt me dagelijks een paar SMS-jes. Vrienden en familieleden bellen of verzenden regelmatig een berichtje. En zelfs de beheerster van het recreatiepark stuurt foto’s van de nieuwe inrichting van ons huisje, om me wat op te vrolijken. Vriendenstel Pluis geniet van een vakantie langs boerencampings en is eventjes onbereikbaar. Maar dan komen er meteen 2 dagen achter elkaar kaarten met de post…

Winterhuisje

Winterhuisje

 

In ons groepje hier zit ook een ouder stel dat niet zo behendig is met de computer. Zij kunnen wel weer andere dingen: Koosje zit ongeveer aan haar naaimachine vastgekleefd en aan Jeffrey dank ik een groot deel van mijn kookkunsten. En hoe vaak was hij niet mijn redder in nood: “Hellup!!! De gorgonzolasaus bij de kalkoen wil niet binden!”’. Daar kom je dan achter vlak voor het opdienen, als er 40 man aan tafel zit… Maar Jeffrey heeft altijd een oplossing.

Met de computer is het omgekeerd, dan is Rien vaak de reddende engel. “Help, ik wil foto’s afdrukken, maar het lukt niet”. Nee, niet als je op de faxknop drukt. Even voor de duidelijkheid: ik kan leuk typen op de computer, maar roep hier ook geregeld om hulp. Hij leert dus -net als ik-  regelmatig wat bij van onze privécomputerexpert. Een mail lezen en beantwoorden lukt hem steeds beter, zo ook met Riens “ziekenbericht”. Jeffrey belt meteen om te horen wat er aan de hand is. Hij en zijn vrouw vinden het zo verontrustend dat ze direct hun dochter inlichten. Terwijl die op het punt staat om op de eigen camping een maaltijd te serveren, neemt ze toch de tijd om even te bellen. Dat zijn de kleine dingen waar een mens weer blij van wordt….

Maar iedereen mag op herhaling: de streptokokken zijn terug. Die Franse kunnen dat zo mooi verwoorden: ik lever een klein plasje in, voor controle, maar toch zijn er “tamelijk veel kolonies van streptokokken”. Je zou er bang van worden….

Net weer thuis, na het ziekenhuisavontuur, ontdek ik dat mijn oud-collega van de Emancipatieraad nog van niks weet. Vier jaar, acht maanden en negen dagen ( dat staat op mijn pensioenoverzicht) was ik lid van de Tweede Kamer. Het was reuze interessant, ik heb er heel veel geleerd, maar het was niet mijn ding. Televisieseries als Borgen en House of Cards geven goed weer hoe macht belangrijker kan worden dan idealen.  Waarmee ik niet zeg dat alle politici corrupt en/of machtsbelust zijn, beslist niet. Maar ik heb wel een paar van die gevechten aan den lijve ondervonden. Tijd om de biezen te pakken.

Vijf maanden voor ik af zou zwaaien, stond er een advertentie in de krant, die voor mij gemaakt leek. Ik kon aantonen aan alle voorwaarden te voldoen. Al eerder was ik als eerste geëindigd in een sollicitatieronde, maar dan kan er nog van alles mis gaan, bijvoorbeeld omdat ze toch de voorkeur geven aan een man of  omdat de politieke kleur hen niet aanstond. Deze keer ging alles goed, maar daarna moest de Staatssecretaris nog een handtekening onder de voordracht zetten. Met dat secreet had ik een paar politieke aanvaringen gehad, dus dat zag er niet goed uit. Toen greep de Minister in: de eerste keus bleef daarmee de eerste keus. En na de handtekening van de Koningin kon ik aan mijn nieuwe baan beginnen, als lid van de Emancipatieraad. Daar ontmoette ik M.

Kasteeltoren van M.

Kasteeltoren van M.

Adviezen voor de Regering werden in groepjes voorbereid: 2 leden van de negenkoppige Raad plus een aantal wetenschappelijk medewerkers lazen zich in, voerden gesprekken met allerlei hotemetoten en uiteindelijk kwam er een advies uit. Dat werd dan aan de andere leden voorgelegd in een openbare Raadsvergadering, die uitermate strak geregisseerd was.

Eerst werd de agenda vastgesteld en daarbij ook de rondvraag. Had je geen punt aangemeld, dan mocht je niet halverwege de vergadering zeggen: Oh ja, ik heb toch nog wat. Vervolgens werden de onderwerpen een voor een besproken, alleen door degene die zich daarvoor hadden aangemeld. Was je dat vergeten, had je je inbreng niet goed voorbereid?? Dikke pech. In de tweede ronde mochten ook alleen de eerste sprekers mee discussiëren. Nou, dat had je in 1 x bekeken: dit moet ik heel goed voorbereiden.

Soms werden we door de journalisten de hemel in geprezen, soms ook volkomen neergesabeld. Dat laatste was het geval toen we het advies schreven “ Een slimme meid krijgt haar kind op tijd ”. Het waren gynaecologen die aan de bel trokken: hoe langer je de keus voor kinderen uitstelt, hoeveel groter de problemen worden om kinderen te krijgen, met steeds hogere risico’s voor moeder en kind. Onze boodschap was alleen maar: weet waar je aan begint, ken de risico’s. Er werd op gereageerd alsof wij, van de  Emancipatieraad, iedere vrouw weer achter het aanrecht wilden…En toch was het boeiend tot het laatste moment, toen de Regering vond dat de emancipatie in Nederland voltooid was. Hoort iemand er ooit nog iets van??

 

Met M. deelde ik hetzelfde bureau, maar we opereerden in verschillende adviesgroepen. Zij was cultuurhistorica, met ervaring in het onderwijs, mijn sterkste punt lag op het sociaal-economische vlak. Na de Raad verloren we elkaar uit het oog, tot ik haar bij toeval hier in Frankrijk tegenkwam. In 2001 is ze, net als wij, naar de Drôme vertrokken. Beiden houden we van schrijven, al is ze mij de baas: M. is al met haar zesde boek bezig en publiceert opiniestukken in landelijke dagbladen.  Maar ook haar epistels aan mij zijn literaire werkjes. Dit was bijvoorbeeld haar laatste mail…

Hee Jacqueline, dat was wel schrikken…. natuurlijk allereerst voor jou en Rien, maar nu ik het verslag lees, krijg ik het plaatsvervangend Spaans benauwd (waarom Spaans? moet ik nazoeken…)

 Het is natuurlijk een onzinnig advies aan iemand als jou/jij, maar misschien was je IETS te druk met van alles. Niet alleen de afgelopen periode, maar de hele rits daarvoor, met camping en alle daaraan verbonden activiteiten. Uiteindelijk komt er altijd een terugslag (oma vertelt) waarbij je enerzijds de drukte mist en anderzijds een nieuw ritme moet vinden.   Dat moet nu net via iets compleet anders, bijvoorbeeld schilderen, zoals ik ging doen – het werd niet veel, maar gaf wel rust om lijf en geest zich te laten herstellen. Jij vluchtte vooruit, in iets meer en (heel soms) iets minder van hetzelfde – verbouwing, organisatie, administratie, nieuwe gasten, kortom: gedoe.

Goed van je lijf dat het nu zegt: tot hier en niet verder. Nu alleen je brein nog…. dat heeft ook rechten en je kunt beter niet wachten tot dat ook eisen gaat stellen, want dat kan anders uitpakken. Leer te blijven zitten, liggen, kijken (Lach, zing, bid en bewonder….).

Je hebt zo’n mooi, kalmerend uitzicht vanaf je balkon, zo’n fijne huis- en slaapkamer, stel je daar voor open want je verwaarloost zo je eigen lijf en brein die dan gaan zeuren en/of rebelleren. Ze horen er bij, hoe ook onze ouders en de rest van de samenleving ons hebben geleerd onszelf helemaal op de laatste plaats te zetten. Neem van mij aan: ze hadden het bij het verkeerde eind. Zonder die twee stel je zelf immers ook niets voor.

Toegangspoort

Toegangspoort

 

Dit was mijn woensdagochtendoverdenking, naar aanleiding van je verontrustende berichten. Voorlopig laat ik jullie even gezellig alleen, dat je maar mag genieten van deze nazomer: schaduwen worden langer, het groen begint te verkleuren, de zonnebloemen staan er hier rondom het dorp droevig bij na een extreem uitbundige bloeiperiode – onvermijdelijk komt de herfst over het land, even rustig en kalm als elk jaar. Neem er een voorbeeld aan. Mag je trouwens wel een glaasje? Dat zou pas erg zijn….

 

Straks komt alweer een kijker voor mijn huis: de laatste tijd iets regelmatiger dan in het begin. Ik heb nu aan het raam van het atelier (binnenstraatkant) een A4tje opgehangen met te koop, en er zijn er die binnenlopen. Nu is hier natuurlijk niets anders te bekijken, dus ik zie het maar zoals jezelf een winkeltje binnenloopt in een dorp of stad als je er toevallig langs komt. 

 Toch zijn er sommigen enthousiast: één kwam zelfs terug met een geobioloog, die met allerlei meters en wichelroedes de vibraties van het huis registreerde. We hadden best een leuke discussie want ik geloof sowieso in niets en het was een erg aardige man. Gelukkig stelde mijn huis zich positief op: warm, sympathiek, uitnodigend en nog zo wat vriendelijke kwalificaties, dus of ik er nog wat van hoor, merk ik wel. Degenen die nu langs komen, zijn echt op zoek en kennen de plek, dus wie weet.

Intussen ben ik al wel zover dat ik voortdurend rondkijk wat mee moet, wat weg kan en waar ik de Emmaüs voor moet bellen. Brein is er in elk geval al druk mee, terwijl lijf voor het gemak een huishoudelijke hulp bij heeft genomen – elke maandag, een zegen, en alles blinkt – tijden niet zo tevreden door mijn eigen huis gelopen.

Lieve Jacqueline, verder kan ik je van hieruit weinig bieden dan medeleven en goede raad – zie wat je er mee doet.

 

Met zo’n mail is het toch niet erg om even in de lappenmand te liggen???.

 

 

L’Hôpital

Die heeft al vanaf de 14e eeuw een eigen hôpital. Ongeveer 20.000 inwoners, in een straal van 80 km om Die, zijn erop aangewezen. Maar haar bestaan staat onder druk: de afdeling chirurgie wordt al uitgekleed en de afdeling verloskunde zal ophouden te bestaan. De bevolking staat op haar achterste benen.  Ook ik vind het prettig dat er goede gezondheidsvoorzieningen binnen handbereik zijn, voor onszelf en onze gasten. Al vaak ben ik er geweest, om Nederlanders qua taal bij te staan of te tolken tussen een psychotische Duitser en de Franse hulpverleners. Of gewoon voor mijzelf…animaatjes-injectiespuit-08600

In het begin was ik vooral verbaasd. De zorg is meer dan goed, wekelijks houden bijvoorbeeld allerlei artsen uit Valence hier spreekuur. Maar het was wel  een oude zooi. Wanneer het precies is opgeknapt, weet ik niet. Maar als ik er nu kom, ziet alles er even fris en vrolijk uit. De muren zijn in pasteltinten geverfd, het linoleum op de vloer is in dezelfde kleur, alle kasten zijn van hetzelfde materiaal, en ook de apparatuur is vernieuwd.

Kwam ik eerder slechts voor 1 akkefietje tegelijk, nu mag ik de hele keten van zorg ondergaan. Al weken heb ik weer last van hartkloppingen. Het komt gewoon niet in mijn hoofd op om naar de huisarts te gaan, ook al wordt het steeds erger, ook al kan ik van benauwdheid soms mijn zin niet afmaken. Tot afgelopen vrijdag.  Ons gebruikelijke ritueel ‘s ochtends is dat ik mijn tanden poets, terwijl Rien al scherend op de computer naar de weersvoorspelling kijkt. Op de camping was dat handig voor de gasten, nu is het praktisch voor mij: als ik weet wat de temperatuur wordt, bepaal ik welke kleren ik die dag zal dragen.

Deze ochtend komt Rien terug met de woorden: het wordt warm vandaag, 30 graden. Het gebeurt volgens mij in een seconde, ineens ben ik volledig bezweet. De thermometer geeft dan ook een fikse verhoging aan. Dus nu wordt toch het tijd voor de huisarts. Daar wordt een veel lagere bloeddruk gemeten dan normaal en een extreem hoog hartritme. Omdat de hartspecialist op vrijdag in Die spreekuur houdt, word ik meteen verwezen naar de Urgence.

Daar gaat de hele trukendoos open, juist omdat de bloeddruk, temperatuur en het hartritme inmiddels weer helemaal normaal zijn….wie het snapt, mag het zeggen. De hartspecialist ( die leukerd van een paar columns terug), geeft voortdurend instructies wat er onderzocht moet worden: bloed uit de arm, uit de pols, hartfilmpje, röntgenfoto van de longen. En ondertussen komen allerlei enge ziektes voorbij: longembolie, ontsteking aan het hart? Vervelen is er niet bij, want er liggen nog 2 mensen naast mij. Nummer 1 is een man van 80, die van zijn racefiets (!) is gevallen. Hij heeft een wond en een fractuur. De eerste wordt behandeld ( dat hoor ik, want door een scherm kan ik niks zien). Voor de breuk moet hij met de helikopter naar Valence, in de scanner. In Nederland zou je hierover een paar discussies hebben: nooit 2 patiënten bij de Eerste Hulp op 1 kamer en liever geen helikopters in de eigen buurt. En ook niet in- en uitlopen van Jan Rap en zijn Maat. Hier is dat dus anders.  Patiënt nummer 3 komt binnen met de ambulance van de Pompiers. Hij heeft veel pijn aan 1 kant van zijn lijf en heeft verschillende keren overgegeven, zeggen de brandweermannen. En ondertussen stroomt de gang vol met mensen die allerlei ongelukjes hebben gehad. Zij gaan dan naar de “gewone” behandelkamers van de Urgence.

Rien vergezelt me naar boven, naar hartspecialist Gabber en die vindt onze ontmoeting weer een buitengewoon genoegen. Hij zegt nog net niet: “Wat leuk om jullie weer te zien”. Gabber doet mijn patiëntenhesje opzij, ziet mijn blote borsten en zegt tegen Rien: O la la!  Een echte levensgenieter dus. Hij onderzoekt het hart, heeft alle resultaten van de onderzoeken en is heel stellig: het is niet het hart! Terwijl ik nog het idee heb dat ik dan naar huis kan, word ik met een rolstoel zo een ziekenkamer ingereden en volgt de intake voor opname. Ik ben echt volkomen verbijsterd!

Ik moet nog even een plasje inleveren en dan hebben ze echt beet: daar zou de ontsteking zitten die de koorts heeft veroorzaakt. Nu kan ik het vergeten: eerst is het 1 nacht blijven, dan 2, dan 3, dan 4.  Maar goed, ik kom op een mooie, zachtgroene kamer met lichtblauwe stoelen en een luxueus en elektrisch verstelbaar bed. Rien brengt mijn Ipad, zodat ik kan lezen. Geen Internet hier en telefoneren mag niet. Maar, typisch Frans, “een beetje” bellen mag wel. Die telefoon gaat vervolgens onophoudelijk en ik krijg achter elkaar SMS-jes van vrienden en familie.

 

Het bloedprikken gaat niet helemaal goed...

Het bloedprikken gaat niet helemaal goed…

Om een uur of zeven ’s avonds hoor ik allerlei geluiden op de gang. Ha, denk ik, daar komt het eten aan. Vanaf negen uur die ochtend had ik niets meer gehad, dus mijn maag knorde. Toen het geklepper ophield, ging ik maar eens kijken. Waren ze me vergeten!! Natuurlijk kwamen ze nog een plateau brengen. En dat was me wat! Van Nederlandse vrienden had ik al iets over de gaarkeuken in andere ziekenhuizen gehoord. Het is grappig hoe Fransen dat veel hoffelijker kunnen zeggen: “ Tu sais déjà que la cuisine n’est pas très fameuse ici”. Je weet al dat de keuken hier niet erg goed bekend staat…

Ook heel bijzonder: er wordt geen koffie en thee geschonken. Dus Rien neemt een kan mee van huis en we drinken op zijn Hollands samen koffie.

 

De eerste nacht heb ik de kamer voor mij alleen, de tweede dag krijg ik gezelschap van een dame op leeftijd. Ze ligt op apegapen, lijkt hardhorend en niet al te slim. Ze negeert mij volledig. Dan komt haar zoon binnen en plotseling communiceert ze. Met de verpleging kan ze eerst ook niet overweg, omdat ze te vaak op het Helpknopje drukt. In die eerste nacht krijgt ze last van” gaz” , eerst laat ze achter elkaar luide winden, daarna gaat ze boeren. Twee keer moet ze uit bed gehaald worden vanwege diaree. Een rumoerig nachtje dus. De nachten daarop gaat het verder prima, ook fijn voor haar…

Het is warm, daarom gaat ze volledig bloot op het bed liggen. Mij interesseert het niet, maar de verpleging schiet in een stuip. Met haar zoon gniffelt ze er later om.

Ze vraagt de verpleging of ze mag bellen, want ze heeft niets bij zich, geen tandenborstel, zeep of washandje. De verpleegster weigert, dus ik geef haar even mijn telefoon. Een uurtje later begint die van haar in haar tas te rinkelen…En dan, op onze derde dag samen begint ze zomaar te praten. Ze is met een Senegalees getrouwd, heeft 5 kinderen met hem en komt 3 maanden per jaar naar Frankrijk. Een dag na aankomst is ze opgenomen en ondertussen is ook haar bagage uit het vliegtuig verdwenen. Dubbele pech.

Op dag 4 word ik door een verpleegkundige gevraagd te tolken voor een Nederlandse vrouw. Ze is net op vakantie en heeft 41 graden koorts. Zij spreekt geen woord Frans, de artsen redden zich niet in het Engels.

Ik ben zelf ook weer de pineut. Om 13 uur worden er 2 echo’s gemaakt: alles in de buik is goed, de schildklier vertoont verscheidene nodulen ( goedaardige gezwelletjes, o.a. 11 en 18 mm groot)  en dat moet nader onderzocht worden, in Valence. De arts heeft me beloofd dat ik na de echo medicijnen zou krijgen. Reageer ik goed, dan mag ik de dag erna naar huis.

Als ik om 6 uur bij de verpleegstersunit ga vragen wanneer ik die pillen krijg, heeft hij ze voorgeschreven voor de volgende dag, waarmee hij dus een volgende opnamedag heeft versierd. Ik ga helemaal door het lint, in het Frans, want hij had het beloofd! ( Een dag later blijkt dat ik bij zijn baas mijn gal heb gespuugd…).

Aan de buurvrouw van de camping vraag ik wat ik tegen dit “onrecht” kan doen.  Ze geeft me de telefoonnummers van Christine, hun vriendin die we daar vaak ontmoeten. Zij is de hoofdverpleegster van 1 etage lager en begint die avond weer met haar werk, na een aantal vrije dagen. Ik ben zo opgewonden, en colère, zegt de verpleegster, dat mijn bloeddruk ineens omhoog schiet. En ook de temperatuur: terwijl ik me volstrekt niet koortsig voel, heb ik ineens 38,8. Ze creëren hun eigen werk! Als ik opmerk dat dit om geld gaat, zegt ze per ongeluk ja en verbetert zich meteen: nee, natuurlijk niet. Maar ze komt wel met 2 campingkoelelementen die ik in mijn slip moet stoppen, zodat de temperatuur omlaag gaat.

Nou, daar koel ik ook verder wat van af…

Koelelementen in mijn slipje...

Koelelementen in mijn slipje…

Christine informeert even bij haar collega’s en ook dat heeft effect: ineens wordt er 2 x bloed geprikt, een hartfilmpje gemaakt en ik krijg de pil die ik moet hebben.  Van de arts mag ik vertrekken na de middagmaaltijd, dat zal wel zijn vanwege de financiën. Terwijl ik de eerste hap naar binnen schuif, komt het Opperhoofd binnen: ik mag weg als ik een handtekening zet. Ik laat zo die  “verrukkelijke” maaltijd staan, terug naar huis, terug naar Rien.

 

Want naast alle ellende is dit ook even een opfriscursus voor het huwelijk: je weet weer precies wat je mist als je niet bij elkaar bent. En misschien ga ik het nu eindelijk leren, om eens wat rustiger te gaan leven….

 

 

Ze worden speciaal voor de toeristen georganiseerd, de zogenaamde Vendredis de Die, zes vrijdagen in Die, zo tussen half juli en eind augustus. Op  4 pleinen is er livemuziek en met een beetje geluk ook nog in 2 verschillende kroegen. Alles gratis, het wordt mede betaald door de plaatselijke ondernemers.affiche-vendredisdedie-d1f7a983

Aan het begin van het centrum ligt Square St. Pierre, met “ Bal Musette et Variétés”.   Dat is vertaald een dansgelegenheid met harmonicamuziek en lichte muziek. En dat klopt. Een accordeon, een toetsenist en een zangeres die vooral Franse nummers uit de tachtiger jaren zingt: het klinkt elke toerist bekend in de oren. Daar wordt echt de hele avond gedanst, vooral door de ouderen van Die zelf. Af en toe waagt een campinggast zich ertussen. Ik zou er uren naar kunnen kijken, naar die dansers. Rien en ik noemen dit het plein van de Vogeltjesdans…

Meestal verkiezen wij andere muziek en dus lopen we verder. Overigens hebben we deze keer daar net onze Henri gemist, die danste er met een nieuwe scharrel. Dat had ik wel even willen zien….

Hier zijn de feestjes

Hier zijn de feestjes

Het volgende plein is Place Jules Plan, een prachtig stukje Die, waar je normaal zo aan voorbijloopt. Hier varieert de muziekstijl nogal, meestal is het jazz of blues ( bijvoorbeeld New Orleans, Django Reinhardt). De ene avond blijf je ademloos staan luisteren, een andere keer is het meer cabaret à la Liza Minnelli, maar dan wel heel erg schel. Daarna nemen we een kijkje bij het Place de la Republique, het centrale plein van Die, waar ook de markt plaats vindt. Deze vrijdagavonden is er standaard een avondmarktje, leuk verlicht, met geinige attracties. Soms jongleurs, soms 2 meisjes die samen prachtige zeepbellen blazen, of een zoete-pinda-bakker, sieradenkraampjes enzovoort. Op de muziek kun je geen peil trekken. De ene keer is het de plaatselijke drumband ( sfeertje leuk, maar het geluid doet je de tenen krommen..), een andere keer neemt iemand je mee door de geschiedenis van de muziek ( maar de verhouding tussen onverstaanbaar Frans en muziek is totaal verkeerd). Soms bof je, dat is het een ijzersterke muziekformatie. Deze keer speelt de band geweldig, maar de zangeres denkt dat ze op een groot plein heel hard en heel hoog uit moet halen. Ik hou het niet lang uit hier, maar de meeste toeristen blijven wel, want op het terras van Café de Paris is het altijd gezellig.

Wij lopen door, vaak is het laatste plein de verrassing van de avond, Place St. Marcel. Ieder jaar is er een Ierse folkzangeres, er komt een rockformatie, een Bluesband of een popband uit de regio.

Deze keer zijn het de Lady Chestnut Blues, die nummers spelen van BB King, The Doors, Ray Charles en The Rolling Stones. Het swingt de pan uit en zelfs Rien gaat de dansvloer op. Hier zijn  vrijwel uitsluitend  Franse leeftijdgenoten van ons en een heel aantal ondernemers leren we zo eens van een andere kant kennen. We zien er ook onze “wintervrienden”. Ik had al een briefje bij de computer liggen: “W. mailen”, want door alle zomerdrukte hebben we te weinig tijd voor onze vrienden. Gelukkig gaat het bij die anderen net zo, ze rollen ook van het ene bezoek in het andere. Een aantal van onze vrienden gaat daar tussendoor ook nog eens naar Nederland en dan wordt het allemaal wel heel lastig afspreken. Maar nu treffen we hen bij dit laatste plein en ook daardoor wordt het een gezellige avond. We wisselen de laatste nieuwtjes uit, over Die, haar inwoners en de zomeractiviteiten. En ondertussen kunnen we niet stil op de bankjes blijven zitten, zo geweldig is de muziek. Volgende week weer, dan is er zelfs een heuse modeshow in Die…

Geweldige band.

Geweldige band.

Een hele week feest is er in het middeleeuwse dorp Châtillon-en-Diois, 18 km verderop. Dit jaar voor de 20e keer vindt daar het Festival Arts et Vigne plaats, het festival van de kunst en de wijn. Naast de Clairette de Die heeft Châtillon zowel een rode als een witte AOC, een vin d’appellation d’origine contrôlée. ( De toevoeging AOC betekent dat het gegarandeerd om een kwaliteitswijn uit die betreffende regio gaat).

Het oude dorp kent een specifieke bouwstijl: de onderste verdieping van de huizen werd vroeger gebruikt om er vee te stallen, daarboven volgden een of meer woonlagen en de bovenste etage was voor opslag van hooi en dergelijke. Tegenwoordig wordt die begane grond vaak gebruikt als schuur, maar niet in de eerste week van augustus. Dan wordt de rotzooi opgeruimd en veranderen die garages in galerietjes. Pakweg zo’n 45 kunstenaars tonen hun werk: schilders, glasblazers, sieradenmakers, pottenbakkers enzovoort.

En daarnaast zijn er de Nocturnes ( vertaald: de nachtgezichten). Op 3 avonden is het dorp verlicht met waxinelichtjes, toortsen en kleine lampjes en er is Middeleeuwse muziek.

Châtillon-en-Diois heeft nóg iets heel bijzonders: zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen ligt er een zaaibed aan cabanons. Een cabanon is een voor deze regio typerende schuur voor landarbeiders. Op de begane grond werden de gereedschappen opgeruimd, op de eerste verdieping sliepen de werkers als het buiten te heet was. Er zijn er veel, hier in de buurt, maar juist in Châtillon zijn er een stuk of 15 prachtig gerestaureerd. En precies in deze week zijn deze ook ’s avonds verlicht. De speciale wandeling is normaal al mooi om te doen, maar nu moet het spectaculair zijn. We gaan het zien. Als gepensioneerden komen wij nu ook eens toe aan dit soort feestjes.

10559892_799542923419774_5194218531418848507_n

 

Momenteel is het hier drukker dan ooit tevoren. Toen de Wereldkampioenschappen Voetbal afgelopen waren, liep volgens mij heel Nederland leeg, allemaal op naar Frankrijk. Normaal nemen de Fransen zelf massaal in augustus vakantie, maar dit jaar gingen die ook al half juli op pad. Daarom zit alles bomvol.

Ook wij verdienen het beleg op onze boterham door de toeristen, dus ik mag volstrekt niet klagen. Dat het drukker is, dat ik iedere keer in een file rijd naar het Office de Tourisme, dat ik geen parkeerplaats kan vinden bij de Intermarché, ach, het is maar klein leed en het gaat weer voorbij. Maar ik kan me zo wezenloos ergeren aan sommige toeristen !( zowel de Franse als de Nederlandse) .  Omdat er geen parkeerplaats is, pak je dus maar die van de gehandicapten. Dat je de auto op een groot blauw vak zet,  het kan je toch echt niet ontgaan. Er staat nog wel een bordje bij: als u mijn parkeerplaats inpikt, neem dan ook mijn handicap over. Maar sommige mensen zijn kennelijk zo egocentrisch, dat ook dit niet helpt. En zijn de boodschappenkarretjes op? In plaats van even te wachten pak je toch die voor een rolstoeler? Een gewone veertiger, gezond van lijf en leden doet dat. Je moet je schamen, als niet-gehandicapte, als je dat soort dingen doet. Met de boodschappenkar voor jonge moeders gaat het net zo: terwijl zij beter kunnen shoppen met hun baby in het speciale kinderstoeltje, lopen toeristen ermee weg.

Maar zoals altijd is het slechts een enkeling, die de verkeerde indruk geeft. Want het gros van de toeristen bestaat gewoon uit keurige mensen. En die zorgen ervoor dat het in de zomer hier toch vooral een feestje is.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 195 andere volgers