Feeds:
Berichten
Reacties

In de zomer durf ik dat niet zo goed, nieuwe gerechten voorschotelen aan betalende gasten. Stel je voor dat het mislukt, ik zou compleet in de stress schieten. Bij onze vrienden is dat anders, dan waag ik een gokje. Bij het voor- en nagerecht is het gemakkelijk om iets ter vervanging in huis te hebben. En met het hoofdgerecht doe ik niet al te wilde dingen. Deze keer vond ik een recept bij de slager: Boeuf du Diable, rundvlees van de duivel. Een Frans recept, maar met een Marokkaanse tintje. Feitelijk moet het in een tajine worden gemaakt ( ik neem de braadpan) en wordt het geserveerd met couscous of verse pasta. 

Het zag er spannend uit, dus dat moest ik eerst maar eens oefenen op ons tweetjes. Maar goed ook, want er ging nogal wat mis. Het vlees moest worden gemarineerd met “de kruiden” –waaronder piment- , olie en knoflook. In een andere schaal moesten de rode uien gemarineerd worden met poivre en de rest van de olie. Niet zo moeilijk, zou je denken, maar ik maakte  hier al 2 fouten bij. Ik las niet goed en vertaalde piment met peper, terwijl het cayennepeper is, de pittige variant. En laat ik het gerecht nou gekozen hebben vanwege de grote opbrengst aan pepers in de tuin!

Als het vlees gaar is, moet er voor het opdienen honing over. Het staat klaar, maar dat vergeet ik toe te voegen. Misschien het begin van Altzheimer of Korsakov??? Of komt het omdat ik wel vaker de puntjes op de i. vergeet?

Het wordt uiteindelijk best een smakelijke, maar toch tamelijk gewone rundvleesstoof. Met een hete saus en de honing is ie wel op te peppen, maar het kan beter. Binnenkort zijn vrienden aan de beurt voor de betere versie. En daarna kan ie op het menu voor de table d’hôte.IMG_0603

 

Het is duidelijk mijn tijd voor de experimenten. In de supermarkt vind ik een Butternut, de flessenhalspompoen. We aten hier een paar maal Soupe de Butternut in een restaurant,  en we aten onze vingers er bijna bij op. Dat wil ik ook eens maken. En weer overkomt me hetzelfde, het recept niet goed lezen. De schil gaat er moeilijk af, daarom staat er een instructiefilmpje op Internet. Dat lees ik dus als ik hem met veel gemartel in stukjes heb. Het binnenste is draderig zoals een pompoen, terwijl ik dacht dat het om een courgette ging. ´n Frans foutje: courge is pompoen, courgette is dus een courgette.

De groenten ( ook een ui en een paar aardappelen)  moeten in een cocotte, een pannetje. Ja, dat snap ik, maar dat het in 10 minuten gaar zou zijn, is toch wel een beetje vreemd. Dan blijkt dat ik weer een woordje over het hoofd heb gezien, nl. cocotte minute, dat  is een snelkookpan. Nadat een Franse “dame” die eiste bij de gîte op Domaine du Mûrier, kocht ik zo’n ding. Nooit gebruikt en daarom ook daar achtergelaten. Ik los mijn probleem vandaag op door het een uurtje te laten sudderen. Als het gaar is, gaat het geheel door de blender en per soepkom maken een paar gebakken spekreepjes het af. Laat die vrienden maar komen!

IMG_0591Het is weer eens tijd voor een afspraak met onze leraar Frans en zijn vrouw. In plaats van les hebben we nu eetafspraakjes.  Da´s ook een goeie oefening voor de taal. Al tijden geleden hebben we hen een Chinese maaltijd beloofd. Het is Riens specialiteit, nasi, met een eitje erop. Zijn moeder kon niet koken, maar aan het gebakken ei op de nasi bewaart hij goede herinneringen. Ik maak, met de kruiden die Fleur me heeft gegeven, hete boontjes als bijgerecht. Gebakken banaantjes maken het af.

Op Internet zoek ik een recept van een echte Chinese tomatensoep ….en weer ga ik de mist in. Er staat dat er sambal in moet, een theelepeltje. Ik hou er geen rekening mee dat ik 2 soorten heb en pak zonder goed te kijken daardoor de Oelek in plaats van de Manis, nogal een verschil in pittigheid. Het smaakt overigens verrukkelijk, maar de Fransen knipperen wel even met de ogen. Die zijn “scherp” eten volstrekt niet gewend. Het is kennelijk geen bezwaar, want de hele pan gaat bijna leeg.

Van de table d’hôte ken ik de standaardhoeveelheden per persoon uit mijn hoofd: 150 ml soep, 60 gram droge rijst, 100 gram droge pasta, 200 gram aardappelen, 150 gram vlees, 200 gram groente. Met die hoeveelheden hield ik toch altijd “voor een weeshuis” over. Vrijwilligers en wij hadden de dag erna dan altijd nog een opgewarmde prak, lekker gemakkelijk. Dus dat er nu 2 liter soep door 6 mensen doorgejaagd wordt, betekent dat het experiment is geslaagd. De juiste pot Sambal Manis is trouwens ook weer boven water…

We horen nu dat er een echte toko in Valence zit, waar de specifiek Aziatische  kruiden gekocht kunnen worden. Dat was wel handig geweest, want zoek in Die maar eens naar citroengras. Maar ook dat was een experiment: vervangen door citroensap en het lijkt er best op.IMG_0592

 

Gaia vindt het wel fijn, dat er geëxperimenteerd wordt in de keuken. Omdat het zo regenachtig is, blijft ze noodgedwongen binnen. Wat is er dan lekkerder dan even knuffelen? En natuurlijk valt er wel eens een stukje vlees van het aanrecht, recht in haar bekje…

een selfie

een selfie

Winterklaar

Op de camping was alles “winterklaar” maken een megaklus. Rien was bijvoorbeeld dagenlang bezig met het afsluiten van het water: in het sanitairblok, de receptie, de professionele keuken en ook alle kranen op het terrein. Mensen denken wel eens dat het hier nooit koud wordt, maar dat klopt niet. En dat echt iedere leiding leeg moet, dat leer je vanzelf. Het eerste jaar vergat Rien bijvoorbeeld 1 douchekop te ontluchten. De waterleiding zat in de muur, de douche binnen in het sanitairgebouw, maar toch was er iets kapotgevroren. En de buitenkranen aan ons huis, ook dat ging nog wel eens mis….

Ik had dan andere dingen te doen, zoals 4 koelkasten en 3 diepvrieskisten leeg en schoon maken, alle koffieapparaten ontkalken etc. En het vetvrij maken van 3 meter wasemkap, ook een lekker klusje. Ongeveer 120 stoelen moesten onderdak plus veel tafels. Gelukkig hielpen onze vrijwilligers bij de “afbraak”, al moesten zij natuurlijk nog wel gebruik kunnen maken van het sanitairblok.  Als zij vertrokken waren, namen wij eerst even rust.  En dan met frisse moed weer verder.

Omdat we rondom de receptie en op ons binnenterras niet of nauwelijks een tuin hadden, werkten we veel met potplanten. Zeker 20 grote en 30 kleinere potten moesten naar binnen voor de vorst begon. Best een heel karwei.IMG_0902

Vergeleken hierbij hebben we nu een makkie. In de studio staat een mooie plantentafel en alles is inmiddels binnen, in totaal 15 stuks, dus dat is te behappen. Ook de fuchsia’s van Theetje. Ik ben dol op die planten, maar ze kunnen slecht tegen de volle zon. En vindt dan maar eens een plek waar ze overleven. Maar die van haar hebben prachtig gebloeid en mogen daarom blijven.

Rien is wel een tijdje zoet met het zwembad. Tijdens het seizoen is het onderhoud een dagelijks karweitje, nu kost het heel wat meer tijd: er moeten weer andere poeders in zodat de kwaliteit van het water ook in de winter goed blijft. We hebben een veiligheidsluik, dat het zwembad “volledig” afsluit,maar het blad van de bomen kan nog bij de randen naar binnen. Dus heeft ie er allemaal schuimrubber tussen gepropt. Toch valt er nog blad in…

En ook de pomp en de buitendouche moeten worden afgesloten. Vorig jaar hebben we de  hivernage ( overwintering) laten doen door een bedrijf en heeft Rien het werk afgekeken, hopen dat ie het nu zelf kan.

Die activiteiten worden onderbroken door dagenlange regenbuien. Wat valt er een hoop, soms wel 10 cm per dag.  En laat nu net de wasdroger kapot gaan. Ik ontdek het pas als ik al 3 wasmachines met beddengoed heb gedraaid. Ooit moest ik eens oppassen bij iemand die de lakens over de deuren hing om te drogen, maar ik red het net, tussen de buien door, snel snel alles aan de lijn en op een wasrek…Niet piepen, mijn oma – moeder van 12 kinderen- kreeg die was ook droog en zij had niet eens een wasmachine met ingebouwde centrifuge.depositphotos_22334917-Joyful-summer-laundry

 

Ook mijn “groentetuin” moet weer ontmanteld worden. Vorig jaar was het geen succes, de grond was veel te hard en daardoor had ik aardappelen in de vorm van radijsjes. Dit jaar pakte ik het anders aan: tomaten, courgettes, pompoenen en pepers in potten die gevuld waren met speciale grond. Iedere dag gaven we ze trouw water, aan de verzorging lag het niet. En toch was het geen succes. Mijn 3 tomatenplanten gaven maximaal 10 vruchten en ik oogstte welgeteld 1 pompoen ( van de aanschafprijs had ik er een heel aantal kunnen kopen..).

IMG_0584Maar de pepertjes overtroffen alles! Vorig jaar had ik van 2 plantjes – samen voor € 1,20- 6 rode pepertjes en dat vond ik geweldig. Dus kocht ik die nu weer, dacht ik. Maar kennelijk was het een ander soort, want het werd een maxi-opbrengst, zowel qua formaat als aantal: zeker 50 joekels hingen er aan. En wat doe je daar dan weer mee? Een aantal ligt nu in een droogkamer en de rest deed ik voor de sier in een bakje. Tot buurman kwam. De verkoper had hem een paar peperplanten verkocht  en uiteindelijk bleek het om paprika te gaan. Hij had net als ik veel te veel en wist ook niet wat hij  er allemaal mee moest doen. Buurman vroeg of ik er een paar wilde en kwam een doos vol brengen…Dus ik deel nu ook kwistig paprika’s uit.IMG_0589

 

Onverwacht was er nog een andere grote opbrengst: Onze oppasser Ed neemt altijd planten en bloembollen mee en zet ze dan vaak zelf in de  grond. Dit voorjaar had hij gladiolen naast het zwembad gepoot. Geheel spontaan kwamen daar ook andere planten op. De ene struik hing vol met kerstomaatjes en de andere met grote vleestomaten. Niemand die een verklaring kan geven, maar wij hebben er lekker van gesmuld. En, dat is wel het leukste:  helemaal gratis ( we blijven toch Hollanders).

 

Onze auto’s komen nog aan de beurt, maar de winterbanden moeten even wachten. De schade aan Riens auto wordt verholpen als de autospuiter weer gezond is. “Er zijn nog 5 wachtenden voor u”. De banden kunnen dan gelijk even mee. En mijn wagentje moet voor het eerst in 4 jaar worden gekeurd. Bandjes verwisselen gaat dan in een moeite door. Laten we hopen dat het tot die tijd niet gaat sneeuwen.

Onze badkamer is inmiddels wel winterklaar, we hebben een splinternieuwe verwarming gekregen. Kennelijk was dit goedkoper dan repareren. In de zomer hadden we ook al zo’n akkefietje. Nieuwe tuinstoelen gekocht voor de studio en binnen een maand was er eentje kapot. Dus Rien reclameerde per mail, kreeg instructies de kapotte stoel in te pakken en bij een supermarkt in te leveren. Het antwoord van het bedrijf bevatte tevens een bon voor het kosteloos verzenden, een adressticker etc.  We wisten niet precies wat we konden verwachten en waren dan ook stom verbaasd toen de beide stoelen voor 100% werden vergoed. Dat is nog eens service!

De schoorsteen is inmiddels geveegd, de houtkachel kan weer branden… Als we nu nog hout kopen zijn we echt klaar voor de winter.

 

Ups en downs

Soms verlang ik wel eens naar een saaie dag. Gewoon langzaam opstaan,  rustig ontbijten, de dagelijkse puzzel oplossen en dan koffie. kopje koffieDaarna een klusje, zoals strijken, en dan is het tijd voor een glas wijn. Lunch, siësta, kopje thee, klusje, glas wijn en vervolgens een avondje voor de buis hangen. Twee van dat soort dagen achter elkaar en dan heb ik het al helemaal gehad, maar toch…

Nu hebben we natuurlijk ook al een overdosis aan hectiek achter de rug. De onverwachte ziekenhuisopname, een klapband op de tolweg : je zou denken dat je het dan wel gehad hebt voor dit jaar. Maar nee, er komt nog meer ellende voorbij. De zondag voor we naar Nederland  afreizen gaat de ventilator van de badkamerverwarming stuk. Het is 2 weken voordat  de garantietermijn  verstrijkt, dus we brengen het hele toestel de volgende dag naar Valence, in de stille hoop dat we een nieuwe krijgen. Helaas, ze nemen hem in voor reparatie, dus de oppassers hebben geen verwarming in de badkamer. Gelukkig is de temperatuur binnen en buiten goed en kunnen ze wel zonder.

Als onze buren die zondagavond komen eten, laat ik hen vol trots de studio zien. Niks bijzonders opgemerkt. Dat is anders als onze oppassers op zaterdagmiddag arriveren: ik zie ineens een gelige smurrie in de douchebak drijven en denk even dat Rien er iets heeft weggespoeld. Maar die zou dat niet doen en hij zou sowieso de troep opruimen. Dus ik meld hem: Problemen! En wát voor problemen: de hele afvoer van de rechterkant van ons huis ( vanaf de keuken ) is verstopt! Ik race nog naar de supermarkt om ontstopper te halen, maar het baat niet. Terwijl Rien van alles probeert, bel ik buurman, al vaak onze redder in nood. Maar ook hij heeft geen oplossing. En nu? Dan maar niet naar Nederland? De oppassers pakken het probleem soepel op: in ons huis kunnen ze slapen en douchen, koken en afwassen kan in de gîte. Ze redden dat wel. En buurman zal meteen  maandag een gespecialiseerd bedrijf bellen. Die mensen komen op dinsdag en binnen no time is het opgelost.

IMG_0583Gaia, de Abessijnse poes, vindt dit allemaal maar niks. Op zaterdagochtend wordt het hele huis gezogen en ze is panisch voor de stofzuiger. Dan ontvlucht ze het huis. ’s Middags het gedoe met de riolering, ’s avonds gaan we uit eten met de oppas…je ziet haar bijna denken: Bekijk het allemaal maar. Op zondagochtend vertrekt ze, om vervolgens iedere nacht pas rond 2 uur binnen te komen. En wij maar zeggen dat het normaal zo’n schatje is…

Ondertussen rijden wij richting Nederland. In Lyon zitten we meteen in een file, rond Keulen is het één grote bouwput, maar toch komen we redelijk op tijd aan bij ons nieuwe huisje. Geweldig, dat is het enige woord dat passend is. De ontvangst bij de receptie, de parkbeheerder die ons persoonlijk komt begroeten, het huisje zelf, de omgeving…Bij de voordeur groeien een stel prachtige paddenstoelen, alsof ze er speciaal voor ons zijn neergezet. Aan de achterkant lopen de eekhoorntjes vlak voor ons raam. Wat jammer dat ons programma weer zo vol is, ik zou er dagenlang van kunnen genieten.

Maar ja, we willen onze dierbaren zien, brengen regioproducten bij de mensen die veel voor ons gedaan hebben -bij de aanschaf van dit huisje- en…we moeten op zoek naar nieuwe fauteuils voor ons Franse huis. Veel Fransen zijn kleiner dan wij en dat zie je terug in het formaat van de stoelen. Een paar jaar geleden heb ik, na heel veel moeite, toch een passend exemplaar gevonden. Die was kennelijk op maandag gemaakt, want de bekleding valt er inmiddels in stukken vanaf. We hadden ‘m gekocht bij een bevriende meubelhandelaar, die zou ons echt nooit belazeren met een slechte stoel. Maar de man verkocht zijn bedrijf en de opvolger ging al snel failliet. Bij wie moeten we  verhaal halen?  Nu ook Riens fauteuil, na meer dan 30 jaar, op instorten staat, wordt het tijd om nieuwe te gaan zoeken.

Al maanden kijken we op Internet, om uit te zoeken wat we willen.  Prominent adverteert prominent in de Volkskrant, dus dat bedrijf kan niet aan onze aandacht ontsnappen. Als we bij vrienden zijn, vertellen die ons over een aantrekkelijke aanbieding, namelijk een leeftijdskorting. Dan is zestigplusser zijn ineens een voordeel!

charlestonDe verkoper verdient een tien met een zoen van de juf: hij biedt ons een kop koffie aan en praat eerst over onze wensen. Maakt een schets van onze woonkamer ( het waarom ontgaat me eigenlijk) en neemt ons mee naar een passtoel. Legt precies uit waar hij op let en pas dan neemt hij ons mee naar de fauteuils die volgens hem voldoen aan onze wensen. Nou, in 1 x goed dus. Rien en ik zijn snelle beslissers, maar hier moeten we toch even over nadenken.  Precies 1 dag hebben we, dan vervalt de leeftijdskorting. Binnen 10 minuten zijn we eruit, maar dan zitten we al in de auto, voor een “overval”. Riens jongste zus is jarig en de afgelopen 13 jaar waren we op die dag nooit in Nederland. Dus hebben we nu samen met een andere zus die overval voorbereid. Nietsvermoedend doet de jarige de deur open, die verraste blik vergeten we voorlopig niet meer. Niemand was verder  op de hoogte, zelfs de derde zus – de familietamtam-  weet van niks. Ook zij is confuus als wij voor haar neus staan : “Zijn jullie in Nederland?”” Nee”, zei Rien, “we zijn nog in Frankrijk…”

In ons huisje moeten we zelf een paar klusjes doen: een slot maken op een kast, waar we privéspullen kunnen opruimen, en een stelling in diezelfde diepe kast. Het materiaal zoeken we in Hardenberg. Het is een feest van herkenning. Normaal komen we nooit een oude bekende tegen, nu achter elkaar. Da’s echt leuk.

Nu we het huisje hier hebben, nemen we een beetje afscheid van de familie bij wie we 13 jaar een eigen optrekje hadden. Ook al is het een vrijwillige keus, toch stemt het een beetje weemoedig: einde aan een tijdperk. Wij zullen “het warme bad” bij hen missen en zij hoeven niet meer te “zorgen”, zoals  ’s avonds – als wij thuiskomen- de lampen en de verwarming aan doen.  Om af te kicken  gaan we daar een dag naartoe en zij komen een keer bij ons. Ook de vriend die ons wees op dit park komt eerst bij ons eten met zijn vrouw en wij gaan daarna naar hen. A. neemt een megagroot boeket bloemen mee, en dat is zo’n geweldig cadeau: In Frankrijk zijn de bloemen  echt 3 x zo duur en de kwaliteit is 3 x minder dan hier.

Dan volgt er weer een down: elke keer als we in Nederland zijn gaan we met een vriend naar de Chinees. We moeten nu een nieuwe route volgen en ik vergis me in het donker op een rotonde. Geen probleem: er is een grote parkeerplaats, waar ik wel even kan omdraaien.  In de bocht komt een stroom auto’s me tegemoet en ik word gedwongen naar rechts uit te wijken. KRAK !!! Daar lag dus een grote zwerfkei en de auto zit er bovenop. Gelukkig is het maar blik…

En dan is het tijd om naar Frankrijk te gaan. Ons huis is blinkend schoon, mijn auto ook, het poesje innig tevreden, er staat een prachtige orchidee op tafel, de oppassers bieden ons een etentje aan plus de belofte dat ze volgend jaar weer terugkomen. Ieders leven kent ups en downs, maar dit is toch weer een toppertje???

Met mijn vriendinnen gaan we nog even naar de Wassenaarse Slag: óók een toppertje!IMG_0574

IMG_0573

Wij zijn dol op de Franse keuken. Het is inmiddels traditie geworden om onze gasten specialiteiten van dit land voor te zetten. En iedere winter probeer ik weer nieuwe menu’s uit. De Fransen bij wie wij eten vinden het stuk voor stuk leuk om ons elke keer te verrassen met specialiteiten: verse zeebaars gestoofd in Pernod, oesters, spreeuw, waterkerssoep, eend, duif, konijn en wie weet wat nog meer. Want de vertaling van wat we naar binnen werken is niet altijd even simpel. En dus eten we ook een paté waarbij we begrijpen dat het van een soort rat is gemaakt. Maar ja, wij laten ons niet kennen! Alleen bij de bloedworst, dat gaat over mijn grens: de Nederlandse versie daarvan lust ik al niet, de boudin hier smaakt alsof je in puur  bloed hapt.  Zelfs als het is aangemaakt met een uitje of een appel: Dat zal me worst zijn, ik griezel er van.verse worst

Nu komen onze buurtjes met hun huisvriendin bij ons eten. Ik heb hen Hollandse pot beloofd: Drentse groentesoep ( met verse worst erin) plus gehaktballen met bloemkool en aardappelen. Dat laatste vinden zij dubbelop: een aardappel is hier een groente en niet bordvulling zoals in Nederland. Bovendien eten ze die pomme de terre gegratineerd,  als puree, als rösti, risolette of in schijfjes gebakken. Zoals wij dat doen, met een beetje jus, dat kennen ze niet. Alhoewel: laatst aten we hutspot bij hen, op de Franse manier. Dat betekent een portie klapstuk op het bord met hele wortelen en ongesneden aardappelen, plus jus. Wij Nederlanders zijn dan meteen geneigd om dat te gaan prakken, maar ja, we passen ons aan.

Als we bij hen eten is het gebruikelijk om eerst een apéro, een drankje, te nuttigen. Nou, een stévig drankje dus: als je niet oppast heb je zo een paar limonadeglazen whisky of pastis te pakken. Voor de veiligheid kies ik altijd voor wijn, maar ook dat glas gaat tot de rand aan toe vol.

Hier beginnen we ook met een drankje vooraf, maar ik maak niet teveel borrelhapjes. Buurvrouw is een kleine eter, straks zit ik nog drie dagen met de restanten. Deze keer is het anders: de soep valt heel erg in de smaak en ik moet precies uitleggen hoe die gekookt is. Gelukkig kan ik dat. Een vorige keer maakte ik een menu met Knorr Wereldgerechten en dan is het knap lastig om te vertellen welke kruiden je voor de saus hebt gebruikt. ”Gewoon uit een zakje”, dat is een tamelijk onnozel antwoord, toch? Gehakt kennen ze hier wel, chair à saucisse, maar niet de ballen zoals wij die maken. En dat er in Nederland speciale gehaktkruiden bestaan, dat is echt onbekend.

Ook de groenteschotel wordt gewaardeerd. Op de camping ben ik gewend geraakt aan een machine à vapeur, een stoomoven, gelukkig heb ik die hier ook. Fantastisch om bijvoorbeeld groenten in te bereiden. Broccoli en bloemkool uit de diepvries halen, een half uurtje stomen op 100 graden en smullen maar. En een sausje erover, niet te vergeten. Buurvrouw vindt alles even interessant. Het lijkt wel “Heel Holland bakt”, we praten een halve avond alleen over eten…Uiteraard maken we weer grappige taalfouten. Een (gehakt)bal is een boule, maar ik maak er boulot (= werk) van. Waarop Rien gevat antwoordt dat hij dat werk heeft gedaan, want hij is hier de  ballenjongen..

Het hoofdbestanddeel van het dessert bestaat uit speculaas. Speculoos noemen ze dat hier. Nee, verbetert buurvrouw mij: speculozzz. Buurman praat ook mee, en die zegt voortdurend: “Bien bon! ” Sylvain Lelarge, iemand die columns schrijft over de  Franse taal , legt  – samengevat- uit: Die woorden betekenen allebei goed, maar toch is er een verschil.  Bien is een waardeoordeel , het deugt. Bon is meer de ervaring van de mens, het is lekker.

“C’est bien bon!”, is volgens die meneer Lelarge een manier om het eten van moeder de vrouw aan te prijzen. Hij voegt eraan toe: Dat klinkt toch leuker dan “Pas mal!”’ ( niet slecht) , of erger “Pas dégueulasse! dat je als uiterste compliment van menige Parijzenaar geserveerd krijgt! (=Niet onsmakelijk…)

 

Grappig dat zij de gekookte aardappelen patates noemen. We praten nog een tijdje door over de verschillen tussen de Nederlandse en Franse keuken. Niet iedere Nederlander is er even gek op, maar toch is het eten van niertjes of lever niet uitzonderlijk. Bij hart is dat anders, dat ervaren wij als kattenvoer. Hier niet, in Frankrijk eet men eigenlijk alle organen. Een specialiteit hier – met name in Crest-  heet Defarde. Het is een tripe -de pens of ingewanden van een koe-  maar Defarde is gemaakt van de ingewanden van lamsvlees. Ik kan er nog niet echt naar verlangen, maar de volgende keer zijn wij aan de beurt bij de buren: tripe op het menu…itripes

 

Andouillette boeit me ook niet zo. Het ziet er uit als een gewoon worstje, maar het is gemaakt van darmen van varken of rund. De smaak schijnt heel apart te zijn en veel mensen vinden het onaangenaam. Eigenlijk staat het me al tegen vanwege die slechte naam of faam. Maar Gésiers, dat vind ik wel echt een lekkernij. Het zijn spiermaagjes van eend of kalkoen. Heerlijk op een salade, zo hebben we het ook leren eten. In reepjes snijden, even aanbakken en boven op de aangemaakte salade: smullen maar!

 

Als we bij de koffie zijn aanbeland, met Rien’s zelfgemaakte likeurtjes, wordt het tijd om buurvrouw Wordfeud te leren. De buurtjes zijn vaste klant bij supermarkt 1, komen zelden bij nummer 2, waar ik dagelijks shop. Maar toch: ze komen er ook een keer, krijgen een button om in een automaat te gooien en winnen de hoofdprijs, een mooie tablette. ( Ik heb er al 10 van die munten ingestopt, maar nog geen dubbeltje gewonnen….)

Rien moet het ding aan de praat krijgen en zet er ook Wordfeud op. Buurvrouw is namelijk scrabblefanaat. In de zomer zit ze iedere dag op het trapje in het zwembad, een plank voor zich, de asbak met haar sigaretjes erop, een drankje en het scrabblebord. Wordfeud is voor zo iemand heel leuk….als je het tenminste begrijpt. Met zijn vijven zijn we ermee bezig. Buuf is duizend keer slimmer met de Franse woorden, maar ik snap het spel beter. Helaas kan zij de spelregels binnen een dag leren, terwijl ik haar nooit in zal halen met haar woordkennis. Ik ga meteen de mist in, ( étêté, ik word onthoofd…) omdat haar vriendin het spel direct doorheeft, gecombineerd met ook een aardige woordenschat. Dus dat wordt oefenen.

Laat ik het voorlopig maar houden op de Nederlandse en Franse kost in de keuken, daar ben ik wel een beetje gelijkwaardig….

 

En als deze column net af is, komt onze tuinman langs, het werk voor november bespreken. Wat hebben we weer een pret! Rien vraagt hem hoe het met de vrouwen gaat. Met glimmende oogjes antwoordt hij. “Gezien mijn leeftijd, waarom zou ik me beperken?”  Zo van: Geniet ervan, zolang het kan…Om eraan toe te voegen dat hij wel correct blijft richting de dames.

We praten over de kosten van de Franse president ( en al zijn voorgangers die nog in leven zijn en ook door de bevolking worden onderhouden) in vergelijking met de kosten van het Nederlandse Koningshuis. Het is zuur, als je 43 jaar gewerkt hebt en dan van het minimum moet rondkomen. Maar daar heeft ie wel een idee voor: hij gaat wiet smokkelen uit Nederland. En als ie gesnapt wordt is dat niet erg, dan heeft hij kost en inwoning gratis. We concluderen dat hij toch maar beter bij ons kan werken..

wiet

 

 

 

Heuglijke feiten

Heuglijk betekent volgens Mijn Woordenboek: aangenaam, blij, gedenkwaardig, onvergetelijk, verblijdend of verheugend.

ballonMijn eerste heuglijke feit is dat ik deze maand precies 10 jaar columns schrijf. Eerst voor Vitaal, een webmagazine voor  ouderen. Na 168 afleveringen van mijn kant was dit blad  niet meer zo vitaal en stierf het een zachte dood. Vanaf dat moment had ik een eigen weblog, waar inmiddels 97 berichten geplaatst zijn. Het was niet mijn eerste schrijfsel. Naar Frankrijk verhuizen was –toen- zo’n verschrikking, dat ik mijn belevenissen in een dagboek van me afschreef: 500 A-viertjes werden het , voordat men mij vroeg voor die columns… En nu lees ik alles opnieuw, omdat ik eindelijk, eindelijk de structuur van mijn tweede boek in mijn hoofd heb. Maar de presentatie daarvan is een heuglijk feit dat nog wel een tijdje op zich zal laten wachten…

Nog iets leuks: Eind september 2011 aten we met onze oppassers in restaurant Mazel. Het was de dag voordat we op vakantie zouden gaan naar Corsica. De serveerster, moeder van de kok en vriendin van ons, wees ons op de man aan het tafeltje naast ons: Dat is een Nederlander die op Corsica woont. Wat een toeval! Er ontstond er een leuk gesprek. M. vertelde dat hij in Die was om afspraken te maken voor een concertreeks van Barbara Furtuna in de Drôme. Van hun website:BBB

Barbara Furtuna is een Corsicaans vocaal ensemble bestaande uit 4 mannen. Het kwartet beheerst op uitzonderlijke wijze de Corsicaanse traditionele polyfone zangstijl, maar weet hierbinnen een eigen, uniek geluid te creëren. Het repertoire van Barbara Furtuna bestaat uit traditionele religieuze en wereldlijke liederen, eigen composities, nieuwe arrangementen en hernemingen van oude gezangen uit het collectieve geheugen.

Sinds tien jaar is de groep veelvuldig aanwezig op de internationaal scene, in Europa, Noord-Amerika of Australië op gerenommeerde podia, zowel solo als in verschillende onverwachte samenwerkingsprojecten zoals met het Barok ensemble l’Arpeggiata en met de oude muziek van het trio Constantinople. (en binnenkort met Placido Dominco)

Maar ja, wij gaan op vakantie. Het is wel bijzonder als je iemand maar heel even spreekt en er meteen een klik mee hebt. M. belooft de volgende ochtend een paar Dvd’s te brengen en doet dat ook echt, niet alleen voor ons maar ook voor de oppassers. En hij nodigt ons uit om hem op te zoeken op zijn olijvenboomgaard, dat doen we een jaar later. Daar leidt hij ons rond, vertelt de hele geschiedenis van de plantage en na afloop heeft ie koffie in een thermosfles en op zijn Hollands een koekje erbij. Een warme herinnering.

Heel af en toe hebben we contact, maar eigenlijk verwatert het een beetje. En dan, ineens komt er een mail:  Even een kort berichtje dat Barbara Furtuna in Crest optreedt op 1 oktober en in Valreas op 2 oktober. Als jullie zin en tijd hebben………………………… Groetjes et à la semaine prochaine.

Natuurlijk hebben we zin! Op de vraag hoe we aan kaarten kunnen komen, antwoordt hij: Jullie zijn hierbij uitgenodigd. Wel heeft hij weinig tijd voor ons, want voor hem is het gewoon werk en het is een drukke tour: elke dag een andere plek.

Ruim op tijd staan we op de stoep van de prachtige kerk Saint-Sauveur, midden in het centrum. Een monumentaal pand, in 1836 ingestort en weer opgebouwd in klassieke stijl. De 4 mannen van Barbara Furtuna komen op en zingen vrijwel uitsluitend a capella. Anderhalf uur lang, zonder pauze. De zaal luistert ademloos om iedere keer na afloop van een nummer “Bravo!” te roepen of heel luid en heel lang te applaudisseren. Ook wij krijgen er kippenvel van, zo mooi, zo goed gezongen. Neem een kijkje op www.barbara-furtuna.fr, daar zijn een paar songs te beluisteren.

Ook na afloop van het concert heeft M. nauwelijks tijd voor ons: iedereen koopt het nieuwste album en laat het signeren door de artiesten. En toch: het was een geweldige avond! Niet alleen vanwege de muziek, maar ook om weer eens wat cultuur op te snuiven.

Si vita si

Si vita si

 

En nog een heel ander heuglijk feit: ik ben aan de pil! Om wilde fantasieën te voorkomen even een toelichting… Vanaf de pubertijd ben ik al een hoofdpijnmeid. Pakweg 50 keer had ik een kaakholteontsteking, soms waren te drukke werkzaamheden de aanleiding, spanning ook wel eens, het derde glas wijn was meteen foute boel, een verkeerde werkhouding ook…elke keer was het raak. Op de camping viel ik natuurlijk in de prijzen: altijd druk, soms spanning en te vaak een verkeerde belasting van mijn lijf. In het hoogseizoen kon ik dan met een migrainepil maximaal 36 uur vooruit, daarna moest er een nieuwe tablet in. Vanaf de verkoop van de camping was ik soms 3 tot 5 dagen vrij van hoofdpijn, een ongekende luxe. En nu heb ik een nieuw pilletje… De schildklierproblemen veroorzaken heftige hartkloppingen en daarom krijg ik een bètablokker, 2 x een half tabletje dagelijks, 10 cent per dag ( ter vergelijking: een migrainepil kost € 5,- per stuk) . En voor de neveneffecten hang ik de vlag uit: nauwelijks meer hoofdpijn! Een beste die me deze pil weer afpakt! Dat vind  ik nou een heuglijk feit!vlag

 

Onze vakantie dit jaar hangt aan een zijden draadje. Iedere keer heb ik een aantal dagen koorts en voordat ik naar de huisarts kan gaan, is het dan weer over. Maar gelukkig, het blijft een tijdje weg. Dan moet onze oppas plotseling afzeggen vanwege een zeer ernstig probleem. Dat is voor hen vele malen erger dan voor ons, maar ook ik ben er helemaal ondersteboven van. Overigens schommelt mijn humeur mee met de lichaamstemperatuur: koorts betekent shit en als het verdwenen is kan ik de hele wereld weer aan.

Er gebeurt een wonder: Petra en Adriaan draaien hun camper richting Die en komen op ons huis en de kat passen. Op de camping waren ze als vrijwilligers hun gewicht al in goud waard, nu dus alweer…

In Banyuls-sur-Mer is het appartement een plezierige verrassing. Er zijn prachtige kleuren gebruikt voor de meubels, wanden en het servies. Alles past bij elkaar. En er hangen mooie kunstwerken aan de muur; ijzeren vormen die ingevuld zijn met kleurrijk geglazuurd aardewerk. De salontafel is van dezelfde kunstenaar.bootje

 

Vanaf ons balkonnetje kijken we op een baai. De hele dag liggen daar mensen op het strand. Van bovenaf is het vermakelijk om te zien welke kunstgrepen mensen uithalen om de natte zwemkleding uit te doen. De een zit omzichtig te friemelen onder een badlaken, een ander staat zo in zijn blote gat zich te verkleden. Zo van: Bekijk het allemaal maar!

Na een paar dagen moeten wij toch ook maar eens gaan zwemmen. Rien loopt soepel de zee in en zegt: “Kom maar, het is niet koud. O, pas op! Er komt een grote golf aan!” Hij heeft het nog niet gezegd of ik krijg de volle laag. En voor ik overeind kan komen, spoelt een tweede golf me als een walvis het strand op. Ik zit eventjes verbijsterd te kijken en moet dan hard lachen: van top tot teen nat, ook mijn haar en dat is niet mijn favoriet…Kennelijk zag het er spectaculair uit, want een Franse dame komt op me afgerend met de vraag of het wel gaat. Zelf woont ze bij de Atlantische Oceaan, waar dit soort golven gewoon zijn, maar zoiets is abnormaal voor de Middellandse Zee.

Wat ook niet helemaal goed verloopt, is ons Spaanse etentje. We gaan de grens over, omdat we o.a. voor onze buurman drank mee zullen nemen. En Rien en ik vullen onze lekkere geurtjes weer aan. Van het uitgespaarde geld gaan we lunchen. Ik kies slakken en een Chateaubriand. Het smaakt prima, maar ‘ s nachts loop ik volledig leeg. En de hele volgende dag ben ik misselijk. Ook de koorts is terug. Getver. Gelukkig gaat ook dat weer voorbij.

Vorig jaar al hebben we de bus van € 1,- al ontdekt. Of je maar 1 halte blijft zitten of tot het eindpunt -dus anderhalf uur-, het tarief is altijd hetzelfde. Nu gaan we met de bus naar Collioure, een toeristische plaats waar je de auto nergens kwijt kunt.

Op een terras neem ik een glas Sangria. Heel wat jaren geleden stonden we met de caravan in de buurt van Lodève. Bekenden hadden gezegd dat we beslist Collioure moesten bezoeken. Het was nogal een afstand, dus we besloten in een hotel te overnachten. We aten er op een romantisch plekje en namen een afzakkertje in een bar. Helaas, de Nederlandse band daar stopte net met muziek maken en de kroeg ging dicht. Maar die muzikanten wisten nog wel een tent die tot diep in de nacht openbleef. Of we geen zin hadden om mee te gaan? Nou, zeker wel! Ik dronk Sangria in een tulpglas. Verraderlijk spul, je hebt niet in de gaten dat er alcohol inzit. Hoeveel glazen ik heb gedronken, hoe laat ik in de hotelkamer ben aangekomen….geen idee. Maar gelukkig werd ik wakker naast mijn eigen echtgenoot. Deze keer laat ik het maar bij 1 glas…

Terwijl we op dat terras zitten ziet Rien ineens een vlek op mijn t- shirt. Daarom zoeken we een nieuwe, stalletjes genoeg in zo’n toeristenoord. Daarna gaan we naar een visrestaurant. En pats, de eerste garnaal maakt 3 vlekken tegelijk in mijn nieuwe shirt….

We moeten anderhalf uur wachten op de subsidiebus. Omdat we geen zin hebben in een nieuw rondje langs de winkels, gaan we op een bankje bij de haven zitten. De zee is wild, de golven slaan prachtig tegen de pier en de rotsen, daar kan geen televisie tegenop. Er komen pakweg 10 kano’s voorbij van militairen, in volledige uitrusting. Ze doen dit duidelijk voor de eerste keer, de samenwerking verloopt niet soepel. Ik herken het:Rien en ik probeerden het ook eens en het kostte ons bijna het huwelijk. Nu zitten we dus gezapig op een bankje, te kijken hoe het bij anderen misgaat.   collioure

 

Het is alweer een tijd geleden dat we samen een bergwandeling hebben gemaakt. Hier loopt een prachtig wandelpad langs de zee. Facile noemen ze het, gemakkelijk, dus dat moet ik kunnen. In de beschrijving staat dat ie 45 minuten duurt, en 2,5 km lang is. ‘ n Peulenschil toch? Mooi niet! Na een uur zijn we halverwege, ik heb de tong al op de schoenen. Rien gaat met die lange benen 2 x zo snel. Hij wacht steeds keurig tot ik weer bij hem ben, maar loopt dan verder, zodat ik geen rustpauzes heb. Natuurlijk stom van mij, om dan door te lopen: we hebben broodjes bij ons en water, een pauze was dus voorzien. En dan gebeurt er iets wonderlijks: zomaar, tegelijk schieten beide zolen onder mijn bergschoenen vandaan. Gelukkig heeft Rien pleisters bij zich en dat blijft zitten. Bij het eindpunt van de wandeling stopt toevallig de subsidiebus…mazzeltje. Mijn hele lijf is stram, maar ik heb het gehaald.

Tijdens vakanties lezen we heel veel, vooral spannende lectuur. En dat heeft wel effect op mij: als er een stel dronken zwervers op het strand staat te lallen en te schreeuwen doe ik als een speer de deur op slot en sluit de luiken aan de achterkant. Aan de balkonkant doet Rien het luik ook dicht, lekker veilig. En als er daarna écht iets spannends gebeurt, hebben we het niet eens in de gaten. Op onze laatste volle vakantiedag gaat Rien, zoals gebruikelijk, rechtsaf naar de bakker. Daar aangekomen staan alle klanten met hun rug naar de toonbank en ze staren allemaal naar Rien. Die vraagt zich af: Heb ik iets van jullie aan? Staat mijn gulp soms open? Heb ik mijn t- shirt verkeerd om? Maar als ie zich omdraait ziet hij waar ze naar kijken: de hele helling links naast  ons appartementencomplex staat in de fik. De sterke wind waait richting zee, niet naar ons en het naastgelegen hartziekenhuis. Met groot materieel wordt het vuur bestreden en de rest van de dag blijft de brandweer ter plaatse.

 

Dan komt de dag van vertrek. Rien en ik zijn het nog niet eens over de terugreis: in 1 rechte streep ( Rien) of via een omweg ( mijn wens). Het toeval helpt mij een handje. Als we koffie willen drinken is de tent waar we stoppen dicht. Dus stel ik voor even van de tolweg af te gaan. Misschien dat we dan ook een leuk plekje vinden om een hapje te eten. Wat je langs de snelweg ziet, smaakt nergens naar en het is veel te duur. We treffen het, in een dorpje eten we de dagschotel, simpel, niet duur en echt lekker. Daarna gaan we de tolweg weer op. Rien kan daar een plank, die over de hele weg ligt,niet vermijden. Even later begint het wiel vreemd gedrag te vertonen. Rien mindert snelheid, gelukkig, want het wordt een klapband. Met de waarschuwingslampen aan rijden we langzaam over de vluchtstrook, want het (vracht)verkeer raast voorbij. Zo komen we bij een tolpoort, waar een aanwezige dame voor ons de depannage belt. De auto wordt erop getakeld en bij een Citroëngarage afgeleverd.  Na een uur zitten er voor 2 nieuwe banden onder. En dan blijkt dat de linkerachterband ook beschadigd is. Hups, ook eraf, we willen niet over een uur weer met een platte band langs de snelweg staan. Allemaal vervelend, maar het had erger gekund. Dat wordt voorlopig leven op water en brood.

aan flarden

aan flarden

Maar het was geen saaie vakantie, beslist niet.

 

 

 

Ons tweede seizoen op Mas Dea Augusta is bijna voorbij en wat hebben we weer bijzondere mensen ontmoet. Net zijn er een paar aardige Vlamingen vertrokken. Die zijn sowieso leuk vanwege hun taalgebruik ( al kan dat ook leiden tot grappige misverstanden) .

Eigenlijk ben ik met mailtjes altijd op mijn hoede, door ervaringen op de camping, door waarschuwingen van de campingfederatie of van de politie. Eerder als campingeigenaar, maar nu ook met de gîte, zijn wij opgenomen in een bestand van de Gendarmerie. Vrijwel wekelijks worden waarschuwingen verzonden voor oplichters die weer een nieuwe truc bedacht hebben. Ik ben meteen alert als er een onverwachte rekening binnenkomt van de INSEE. Dit is een registratiesysteem, waarin ik als micro-ondernemer opgenomen ben. Een mooie regeling: ik hoef geen boekhouding bij te houden, alleen een lijstje van inkomsten, per kwartaal op te geven. De belasting en sociale zekerheid is vaste prik samen 30%. Als er daarbovenop ineens een rekening binnenkomt van de Info-Insee van € 200,- is dat én hoog én vreemd. Op de factuur staat geen adres, telefoonnummer, website of mailadres, geen enkele manier om inlichtingen te vragen. Dus Google ik het even. Eerste woord: ARNAQUE !!! = zwendel.

En Rien krijgt een mail van een instantie die lijkt op gouvernement. Het is de tijd waarop de aanslagen van de inkomstenbelasting worden verstuurd. Wij hebben die van ons al binnen. Leuk om dan een mail te krijgen dat de staat zich vergist heeft en dat we nog een bedrag van € 54,83 terug krijgen. Je moet alleen even op een knop drukken en dan de gegevens invullen. Rien vraagt mij wat dat is ( omdat ik die waarschuwingen van de Gendarmerie ontvang) en ik weet het, weer een  Arnaque!

Als de eerste mail van Anne, de Belgische, binnenkomt, ben ik ook een en al argwaan. Ze vraagt hoeveel mensen wij kunnen herbergen en of ze een camionette mag meenemen. Een camionette is een kleine vrachtwagen. Hier in Die zie je ze veel, als woonwagen gebruikt door hippies en zwervers. Altijd hebben ze een verzameling honden bij zich en ze zien er meestal niet echt fris uit. De voorliefde voor allerlei genotsmiddelen spat er vanaf. Ik heb geen last van hen, maar wil ze ook niet in mijn buurt.

Het woord camionette roept die associatie meteen bij me op, dus ik wil daar eerst meer van weten. Bovendien: met hoeveel mensen wil ze eigenlijk hier komen? We willen hier geen minicamping beginnen… Anne geeft me per omgaande antwoord: het is een auto om hun motor te vervoeren. Als ze aankomen blijkt dat wij het een bestelbusje noemen. Prachtig vind ik dat, het verschil in taalgebruik tussen Nederlanders en Vlamingen.

We boffen echt met het feit dat we alleen maar aardige gasten hebben. Toch heeft iedereen – net als wij- zijn eigenaardigheden.  Mensen die net aankomen hebben vaak een vermoeiende reis achter de rug en op de zaterdagen in augustus ook nog wel eens een file. Een koel welkomstdrankje doet dan vaak wonderen….maar niet bij iedereen. Wat te denken van een keurige mevrouw die helemaal opgewonden de auto uitkomt:” GVD, dit doe ik dus nooit meer! “ Gewoon doodmoe van de reis, want later was ze dus echt wel een echte dame…

Zelf gaan we ook wel eens de mist in, bijvoorbeeld omdat we niet duidelijk zijn. Zo geven we op de website precies aan wat er bij de prijs is inbegrepen, o.a. het aantal handdoeken per persoon per week. Het is compleet een raadsel waarom en wanneer dat aantal van de website is verdwenen. Verbaasd registreer ik dat sommige mensen iedere dag een schone handdoek willen.  Een misverstand is zo geboren en dit is echt onze eigen schuld. ( Gelukkig is het niet ernstig…). Maar schone gasten zijn het dus wel…

Ons “EHBO”-pakketje leidt soms ook tot verwarring.  Soms nemen gasten boodschappen mee vanuit Nederland of ze gaan hier snel naar de supermarkt. Toch vergeet men nogal eens wat. Daarom staat er een beetje koffie, wat suiker, een paar theezakjes, enige koffiefilters. En er hangt een rol wc-papier. Eerste Hulp Bij Ongemak  noemen we dat. Toch is het niet helemaal helder. ( ook dat moeten we beter toelichten). Zo telde een gast meteen bij binnenkomst het aantal filters: “O, dat zijn er zeven, precies genoeg!” En maakt de ene persoon het bakje met de koffie helemaal leeg, een ander vult hem juist weer tot aan de nok. Eigenlijk wel grappig, die verschillen tussen mensen, toch?

Voor toeristen is het ook bepaald niet simpel. Als je alleen al naar de appartementen kijkt die door Nederlanders worden verhuurd, dan is er een wereld van verschil: wel of niet beddengoed inbegrepen, idem met handdoeken, of apart te huur, eindschoonmaak verplicht betalen, of dat zit in de prijs inbegrepen. Toiletpapier, afwasmiddel, afwaskwast, vaatdoekjes, keukenlinnen …het verschilt per huiseigenaar. Wijzelf huren een appartement van Fransen. Dat is veel gemakkelijker, want niks van dat alles in inbegrepen in de prijs. Men geeft op de website simpel aan welke afmeting het bed heeft en dan zoek je het verder maar uit. En wc-papier vergeten? De verhuurder is gewoon niet in de buurt. Als je dat weet, houd je er rekening mee.

We hadden nóg een paar “schone”gasten. Als ik in het ziekenhuis lig, verblijven er al een week een paar leuke dames in de gîte. In augustus is onze femme de ménage op vakantie, het schoonmaken moeten we daarom zelf doen. Rien en ik zijn prima op elkaar ingespeeld, dus normaal lukt dat best. Nu moet hij de studio in zijn eentje kuisen. Ik maak een lijst van wat met welk middel opgepoetst moet worden en de aardige dames helpen hem. Terwijl Rien mij opzoekt in het ziekenhuis, doen zij de hele was, hangen alles aan de lijn en leggen het gevouwen terug. En hij leert van hen een trucje hoe je gemakkelijk dekbedovertrekken kunt verschonen. Dubbele winst dus.

En juist helemaal niet schoon zijn de volgende mensen ( géén gasten van ons !!!)… Bij de supermarkt zie ik een megagrote, splinternieuwe camper, opvallend geparkeerd over 3 plekken. Pa en Moe happen in een paar typisch Hollandse boterhammen. Bij het passeren ga ik bijna over mijn nek van de stank: staan ze daar hun chemische toilet op een regenput te lozen!  Dat gaat dus regelrecht de Drôme in, lekker voor de andere toeristen die daar zwemmen. ( Dat wordt wel dagelijks gecontroleerd, maar toch…). Net op dat moment komt de Police Municipal voorbijrijden. Zal ik klikken?

Ik besluit het niet te doen, maar kijk ze wel even vernietigend aan. Zouden ze daar wakker van liggen? Binnen een mum zijn ze verdwenen, maar de stank niet. Op de camping maakten we dit ook een keer mee. Mensen hadden geen speciaal product gebruikt voor de  afbraak van de uitwerpselen in hun chemisch toilet. Ze gooiden de hele handel bij ons in de daarvoor bestemde pot en reden toen snel weg. Het was mijn klusje om daarna het overvolle en stinkende toilet te ontstoppen, echt fijn!  Het jaar erop kwamen ze met een caravan en dachten waarschijnlijk dat we hen niet zouden herkennen. Mis! Voordat zij bij de receptie waren, had ik Rien al ingelicht en uiteraard waren we complet. Want wij houden namelijk van schone gasten….

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 197 andere volgers