Een ongewoon gesprek.

Voor mijn columns heb ik mijn eigen normen: een bepaald onderwerp, een zekere lengte en een verhaal met een kop en een staart. Maar een heel enkele keer wil ik zomaar wat kwijt, zonder me te houden aan mijn eigen regels.

Twee maal per week krijgen Rien en ik een grote beurt onder de douche. Voordat uw fantasie op hol slaat zal ik het even uitleggen. We nemen dan niet alleen een douche, maar de haren worden gewassen, die van mij in de krul gelegd, het lijf in de crème gezet en ik moet mijn voeten verzorgen. Als ik die onderdanen vergeet – en dat gebeurde in ons campingleven nogal eens- dan krijg ik kloven, eksterogen of ingegroeide teennagels. Ik ken de pedicure dus goed. Zij heeft een praktijk in het gebouw waar haar echtgenoot- mijn fysiotherapeut- ook werkt. Met hem heb ik een intensieve relatie: pakweg 2 x per week masseert hij mijn nek of rug en vaak zet hij een paar verschoven wervels op zijn plek. Als hij me weer uit de kreukels heeft getrokken ben ik hem innig dankbaar.

Als ik vandaag de wachtkamer binnenkom, zit er al een ouder echtpaar. Ik kijk belangstellend naar het getut onderling: hij heeft een bril op zijn neus, wil een tijdschrift gaan lezen, maar zij sommeert hem haar bril terug te geven. Je ziet wie er de baas is, hij doet het ogenblikkelijk…
Ineens kijkt zij gebiologeerd naar mijn voeten. Ik heb die dag- tegen mijn gewoonte in- sandalen aan.
In een onverstaanbaar dialect stelt ze me een vraag. Ik begrijp het niet en vraag haar 3 x wat ze bedoelt. Uiteindelijk doet ze haar eigen schoenen uit om dat te laten zien:
Heb jij ook knobbels op jouw grote tenen? Dat is wel heel lastig bij het traplopen.
Nee, daar heb ik geen problemen mee.

Maar heb je geen problemen met je voeten?
Nou nee, eigenlijk niet. Alhoewel, de tweede teen is een beetje groter dan de grote teen, dat is soms een beetje lastig.
Ze buigt helemaal voorover om het eens goed te bekijken.
En hoe vaak kom je hier dan?
Ik neem dat nogal letterlijk en antwoord: Zo’n 2 x in de week.
Ze reageert zo verbaasd dat het ineens tot me doordringt: ze denkt dat ik zo vaak bij de pedicure kom. Dus ik herstel de fout, zeg dat dit geldt voor de fysiotherapeut en niet voor de pedicure. Oké, dit onderwerp is afgehandeld.
Heb je kinderen?
Nee, alleen 2 katten.
Gelukkig, want schoondochters zijn verschrikkelijk.
Heeft u schoondochters?
Ja, maar die spreek ik niet. Als we elkaar tegenkomen in Die zeggen we niks tegen elkaar. Maar God zal ze straffen. Geloof je in God?
Nou, in God, dat weet ik niet, wel in een hogere macht.
Ik geloof wel in God, maar ik praktiseer dat niet.
Het maakt mij niet uit of je die hogere macht God noemt, of Allah, of Jehova. Het gaat toch om het geloven in “Iets”? Iemand die zegt dat je je naasten lief hebt, bijvoorbeeld?
Jehova’s voeden hun kinderen heel goed op.
Ja, dat weet ik.
Waar woon je?
Ik leg uit dat we richting Marignac wonen. Ik hou het opzettelijk een beetje vaag.
Oh, bij Ponet?
Voor ik nee kan zeggen brult ze naar haar man: Ze woont in Ponet. De man is doof, blijkt even later.
Ik herstel de fout en die uitleg galmt meteen daarna weer door de wachtkamer.
Ik vraag haar of zij in Die wonen. Dat is wel te intiem:
Non, plus loin.
Verder op dus. En uw schoondochters, wonen zij in Die ?
Non, dans la campagne.
Op het platteland. Klinkt mij als hetzelfde in de oren, plus loin en dans la campagne, maar vooruit.
Waarom woont een Hollander hier?
Nou, omdat het hier zo mooi is, met de bergen, de rivier, de aardige inwoners etcétéra. Dat vertaalt ze wel heel vrij naar haar man:
Ze houdt van het licht in de bergen.
En tegen mij: Ja, hij is doof.
Alsof ik dat nog niet in de gaten had…
Hij heeft geen hoorapparaat, want dat kost wel € 4000,-
Ik ben hogelijk verbaasd, de gezondheidszorg is hier geweldig, dus dat betaalt een ziektekostenverzekering toch?
Nee hoor, niet bij hen. Het is heel lastig, deze kwaal.
Ja, daar weet ik alles van, er komt doofheid in mijn familie voor. Maar mijn broer heeft leren liplezen.
Liplezen?, galmt het door de wachtkamer. Dat had ie nooit geleerd. Gelukkig kon hij zien, ruiken en voelen, daar was hij al dankbaar voor.

En op dat moment word ik gered door de fysiotherapeut, met een grijns van oor tot oor.
Ils sont originaux, n’est ce pas?
Oorspronkelijk, luidt de vertaling daarvan, maar ik vind hen ook wel origineel…

Franse werkers

Het is nog niet zo lang geleden dat iemand weer eens een ongenuanceerde opmerking over het Franse werkethos maakte: “Franse werknemers krijgen een hoog loon, maar werken maar 3 uur per dag. Ook krijgen ze een uur pauze en dan keuvelen ze nog eens 3 uur verder“. Het zijn de woorden van een Amerikaanse topman, die kennelijk zijn gram moest halen. Wij hebben andere ervaringen….

Natuurlijk fronzen wij best wel eens onze wenkbrauwen, in een ander land heerst nou eenmaal een andere cultuur. Daar kunnen we meestal goed mee leven, al is het een enkele keer hinderlijk. De hele maand augustus ligt Frankrijk –vanwege de vakantie- vrijwel plat. En probeer niet wat te regelen in de eerste helft van mei: De Dag van de Arbeid op 1 mei, op 8 mei Armistice ( Bevrijdingsdag), dit jaar op 9 mei Hemelvaart en 10 dagen later Pinksteren. Telkens is het een reden voor een lang weekend. Maar goed, je leert ermee om te gaan.

Net als met gemaakte afspraken. Ons zwembad zou volgens de folders in 21 dagen “plonsklaar” zijn. Wij denken dan dat het om 3 weken gaat, maar het wordt bijna 3 maanden. Dat heeft voor een deel te maken met het natte voorjaar: als de machines in de grond dreigen te zakken valt er niet veel te graven. Maar uiteindelijk zijn de weergoden ons gunstig gezind en ineens lopen overal bezige bijen. Alle bouwvakkers in een wijde omgeving kennen elkaar. Zo vraagt de zwembadman of we al hebben nagedacht over het terras. Hij heeft namelijk een vriendje die mooie betonnen vloeren maakt, o.a. voor grote bedrijven. Vriendje A. komt en overtuigt ons meteen. En wie schakelt hij in bij het werk? Onze eigen Henri…Ook dat levert ons weer veel plezier en profijt op. Zo hebben ze elkaars nummers in hun mobiele telefoon, dus bij een vraag aan ons zeggen wij: “Bel zelf even”.
En bij onze koffierondes gaan de grappen en grollen over en weer. Het zijn ook allemaal dezelfde types. De een zegt over de ander dat ie nooit op tijd komt, maar dat is slechts ten dele waar. Zo staat A. op de afgesproken dag om 7.25 uur op de stoep. Het is een zware klus: met 4 man moeten ze 2 vrachtwagens met beton leegmaken en met kruiwagens naar de plek rijden. Na afloop moet er stevig geborreld worden, dus de volgende dag komen ze met slaperige koppen om 10 uur opdagen, een stuk stokbrood nog in de hand. Er moet veel koffie in voordat ze kunnen beginnen. En A. had zoveel gedronken, dat ie in een volkomen onbekend bed terecht was gekomen….

Onze Henri heeft op dit moment stevige verkering, dus die vindt zijn eigen bed wel. Maar hij is op andere terreinen “wat slordig”. Terwijl ik een paar planten in de tuin zet, vind ik een leesbril. Net op tijd, want even later gaat Henri precies daar met zijn grote graafmachine langs. Het dure ding van hem is nog maar 2 dagen oud. Hij werkt op dat moment tussen de buien door, dus als het even droog is, gaat alles met donder en geweld. Zonder goed te kijken kiept hij daarna een deel van het grind uit zijn laadbak, boven op onze kruiwagen. Even later pakt ie juist dat pad met zijn graafmachine en plet die kruiwagen tot appelmoes. Hij was even vergeten dat die daar al weken lag. Zonder dat we erom vragen, haalt Henri een splinternieuwe voor ons op. En hij blijft stug doorwerken, ook al spoelt hij bijna het zwembad in door al die regen.

De betonploeg maakt eerst een vloer rond het zwembad en daarna strooien ze een gekleurd poeder over het beton. Met een mal maken ze er vervolgens patronen in. Er waait een stugge wind, dus de helft van het poeder belandt in het zwembad. Rien kan meteen gaan oefenen, die loopt een paar dagen troep te vissen. Maar dan halen we een robot en wat een zegen is dat. “Charley” kruipt over de vloer en langs de wanden, borstelt, klopt en zuigt alles op. Het enige dat Rien moet doen, is het ding aan- en uitzetten en programmeren.
Inmiddels is het zwembad af en moet alleen de omgeving nog een beetje worden aangepast.
Tegen de werklui hebben we gezegd: Niet deze week, want dan zijn er gasten.” Vervolgens werken ze iedere dag wel een paar uur. Maar goed, ook dit ondergaan we…

Ik wind me meer op over andere zaken. Bovenaan in mijn top tien van ergernissen staat de pakjesbezorger. Kortgeleden bestelden we een onderdeel bij Ikea, kostprijs € 4,-. De verzendkosten van € 19,- namen we op de koop toe, want een enkele reis naar Grenoble duurt 1,5 uur . Binnen een paar dagen wordt het pakje afgeleverd, maar onze bestelling zit er niet in. Gelukkig heb ik de leveringsnummers van de goede en de verkeerde bestelling, dus je denkt dat dit zo gepiept is. Mijn mail naar de klantenservice wordt doorgestuurd naar de betreffende afdeling. Die antwoordt dat er “een dossier” wordt gemaakt. Dat is kennelijk een helse klus, want het blijft doodstil. Ik mail gedurende een maand naar de betreffende afdeling, weer naar de klantenservice en daarna naar beiden tegelijk, steeds ietsje bozer. Dat is kennelijk de toon die ze willen horen, want op een zondagochtend word ik gebeld door een call-girl: “Onze excuses en we maken het nu in orde. Dinsdag komt het goede pakje en het verkeerde kunt u meegeven aan de chauffeur”. Nou, die chauffeur heeft het licht niet uitgevonden! Drie keer zien we de grote gele camion voorbij scheuren, uiteindelijk zoekt Rien hém op. En dan wil ie het andere pakje niet meenemen, want dat staat niet op zijn bon…. Rien zet het gewoon in zijn wagen en rijdt weg: zoek het maar uit, meneer.
Deze week wachten we alweer 3 dagen op een pakje. Ze bellen dat ze komen en of je maar even thuis wilt blijven. Vervolgens komen zij niet opdagen. Maar dit is niet de zogenaamde Franse slag. We hebben soortgelijke ervaringen met Nederlandse pakjes en instanties. Omdat er een geldbedrag uit Nederland gaat komen, vraag ik de Belastingdienst op 14 januari om een vrijstelling van de loonbelasting. Ik eindig met de vraag contact met mij op te nemen als er iets ontbreekt. Per omgaande komt er een reactie dat het antwoord 8 weken op zich laat wachten. Na 3 maanden bel ik maar eens en krijg dan meneer Lapzwans zelf aan de lijn. Ja, er ontbrak een polis, dus hij kon er niks mee. Ik schiet zó uit de slof dat hij belooft meteen actie te ondernemen als ik die polis heb. Maar die laat ook op zich wachten. Om ons eigen geld te krijgen, moeten we links en rechts 1001 bewijsstukken aanleveren. Verbazingwekkend, een Bulgaar krijgt zomaar een zorgtoeslag, zonder enig bewijsmateriaal. Wij doen telkens meteen wat er gevraagd wordt, maar er gebeurt niks. Totdat ik ook hier hoog van de toren blaas. Dan kan het ineens binnen een dag….

Maar goed, zo lang je 2 stappen voorwaarts gaat en 1 achteruit, komt alles uiteindelijk voor elkaar.

onze Charley…

PS: We lopen momenteel naast onze schoenen van trots, want we hebben 4 sterren gekregen voor onze gîte !

Een koude douche ??

Iedereen maakt het wel eens mee, in zijn/haar relatie, het gezin, de familie, de vriendenkring of op het werk: zomaar vanuit het niets krijg je –figuurlijk- een koude douche over je heen.

Mij overkwam dat eens als lid van de Tweede Kamer. De Minister van WVC gaf een interview waarin ze bezuinigingen op de bejaardenoorden aankondigde. De fractie van de PvdA was verbijsterd: we waren niet ingelicht en waren het er ook niet mee eens. Maar ja, de Minister was “van ons”, ze deugde en het was bovendien een aardig mens. Als regeringspartij kun je niet zomaar zeggen dat je het er niet mee eens bent, dan moet je namelijk wel aangeven waar het geld vandaan moet komen, een alternatieve dekking dus.
Tussen de uitspraak en het debat in de Tweede Kamer zaten 6 weken en dat gaf mij, als woordvoerder, de tijd om te wikken, te wegen en te overleggen. Het leek erop dat ik veel steun had van de voorzitter van onze fractiecommissie, maar na 2 weken werd ik gewaarschuwd door een collega: “Pas op, ze pikt je onderwerp af”. En ik, redelijk jong en naïef, geloofde hem niet. Dat zou mijn mentor nooit doen, dacht ik. Weer 2 weken later kwam ik haar kamer binnen en viel midden in een gesprek over mijn onderwerp. Haar uitleg: “Ik zoek even iets voor je uit”. En weer trapte ik erin.

Inmiddels stond het hele land op zijn kop, iedereen had het over deze schandelijke bezuiniging, op “de oudjes die het land hadden helpen opbouwen”. Dat maakte het manoeuvreren nog lastiger. Maar het lukte: de fractiecommissie accepteerde mijn mogelijke inbreng in het debat en daarna ging ook de hele fractie, na een pittige discussie, akkoord. “Je kunt je gang gaan”, zei de fractiesecretaris. Nog geen twee uur later werd ik bij hem ontboden. De fractieleiding had besloten dat ik dit onderwerp niet mocht behandelen “omdat ik niet opgewassen zou zijn tegen de woordvoerder van de VVD.” Je reinste flauwe kul, hoeveel debatten had ik al niet gevoerd met haar, hoe vaak zaten we niet samen in een forum? Nooit ging ik kopje onder. Nee, er was iets anders aan de hand. Drie vrouwen hadden een tactisch moment gekozen: toen de mannen die op mijn hand zouden zijn nog niet in de vergadering van het bestuur aanwezig waren, pleegden ze een coup. Bedoeling: mijn mentor wilde graag met dit onderwerp in de publiciteit komen. Ik was verbijsterd, vroeg een extra fractievergadering hierover, maar werd daarin gedwarsboomd. Schreef vervolgens een brief aan de hele fractie met mijn argumenten. De leiding probeerde die brief tegen te houden, maar mijn medewerkster was slimmer: mijn collega’s kregen hem thuisbezorgd. Toen brak de hel pas echt los: iemand lekte die brief naar de media. Gevolg: een uiterst venijnig stuk in een landelijke krant over de coup van de met naam en toenaam genoemde dames. ( Die namen stonden dus niet in mijn brief…). Alhoewel het debat uitgebreid op tv was, kwam de nieuwe woordvoerder geen seconde in beeld en in de krant werd haar naam niet genoemd. En in de volgende fractievergadering ging de secretaris diep door het stof, met excuses namens de hele leiding. Eind goed, al goed? Misschien, maar ik heb het hele gedoe als een koude douche ervaren.

Denk niet dat dit uniek is voor de PvdA, in andere fracties gebeurt hetzelfde. Ik bedoel niet te zeggen dat alle politici slechteriken zijn. Mensen kiezen meestal voor de politiek omdat ze oprecht een bijdrage aan de maatschappij willen leveren. Maar voor een enkeling is of wordt het eigen ego belangrijker. En dat komt in ieder bedrijf voor, gasten die over de rug van een ander omhoog willen komen. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn: kijk naar de serie Borgen over de Deense politiek. Het kan net zich zo goed in Nederland afspelen.

Ook letterlijk kreeg ik in die periode eens een koude douche. In een zomerreces werden politici gevraagd om mee te doen aan Sterrenslag. Onze tegenstanders waren presentatoren van radio en tv en mensen uit de muziekwereld. Die teams konden bij het publiek geen kwaad doen, maar als de politici even niet scoorden, dan was het commentaar niet van de lucht: “Kijk, ook dat kunnen ze al niet!”.
Het was ook niet simpel. We deden bijvoorbeeld een wedstrijd op racefietsen, maar we hadden geen seconde mogen oefenen. Ik lag mooi aan kop, maar heuvel op viel ik helemaal stil, ik wist niet hoe ik moest schakelen.. Een van de andere spelen bestond uit met een paard en wagen door de hoofdstraat van Vlieland rijden. Met een lans moest ik door een ring steken. Terwijl ik rechtop stond, hielden mijn teamgenoten mij stevig vast. Maar ja, (expres misschien???) precies waar ik moest ringsteken zat er een kuil in de weg. Ik miste en kreeg meteen een emmer koud water over me heen..Voor het publiek natuurlijk dolle pret. Gelukkig wonnen we het laatste spel en werden we voor een afgang behoed.

Meteen aan het begin gebeurde er nog iets bijzonders. Ik had een schouder die snel uit de kom schoot en dat gebeurde nu ook, in de eerste seconde van het eerste spel. Meteen een camera erbovenop, natuurlijk. Gelukkig was er een fysiotherapeut aanwezig en die kon op mijn aanwijzingen de schouder weer rechtzetten. Met tape werd de zaak geblokkeerd en ik mocht weer meedoen. Weken later viel mijn oog op de koppen van de roddelbladen: Hoe gevaarlijk is Sterrenslag?? Een van de deelnemers had maanden daarvoor een fietsongelukje gehad, maar dat werd nu ineens in verband gebracht met “de training voor Sterrenslag”. Als of daarvoor getraind werd. En ik natuurlijk ook pontificaal in beeld, terwijl de fysiotherapeut mij behandelde. Dat die arm op dat moment al 100 keer uit de kom was geweest, paste natuurlijk niet in het verhaal.

Toen het programma maanden later werd uitgezonden was ik die arm al weer hoog en breed vergeten. Maar na de uitzending werd ik door wildvreemden aangesproken met de vraag hoe het met mijn arm ging. Dus een koude douche? Hier kan ik best om lachen.

Narigheid in de privésfeer is erger.  Er kunnen tijdens je leven talloze hobbels op je weg komen: belazerd worden door je partner, je vriendin, partijgenoten of een collega. Problemen in het gezin, vrienden die geenechte  vrienden blijken te zijn… noem maar op. Vooral als je de ellende niet aan ziet komen, kan het  echt een koude douche zijn.

Mensen die me kennen, weten dat ik een babbelmuts ben. Heb honderd verhalen en overal een mening over…Maar over dingen die me echt heel erg dwars zitten kan ik moeilijk praten. En dat zijn dan weer de zegeningen van een fijne relatie: Rien heeft me geleerd om –ietsje- sneller te zeggen waar ik over loop te tobben. Toen er pas weer iets gebeurde waardoor ik helemaal van slag was, vond hij dat ik mijn dierbaren daarover moest inlichten. Zelf wilde ik liever stil in een hoekje wegkruipen, wachten tot het over zou gaan, maar wat had ie weer gelijk! Iedereen reageerde meteen, en wel zo ontzettend lief, dat de koude douche op slag een warme douche werd…..

Uit de Dagelijkse Gedachte:

Een vriendelijk woord verkwikt  als een zonnige lentedag.
Russisch spreekwoord

Er is veel om van te genieten

Petit à Petit, beetje bij beetje

Mensen die wel eens klussen, herkennen het : soms zit het mee en soms zit het tegen. Wij ervaren dat ook weer. Terwijl de bouwvakkers in eerste instantie alleen op de zaterdagen aan de slag zijn in het nieuwe appartement, houden wij ons bezig met het uitdenken van wat waar moet komen. En hoe vaak je ook naar een plan kijkt, toch vergeet je telkens dingen.
Omdat onze hele benedenverdieping eigenlijk bestaat uit garages, is er weinig gedaan aan isolatie. Dus daar beginnen we mee. Rien heeft al helemaal bedacht waar alle leidingen voor water en elektra moeten lopen, maar de mannen moeten toch 3 keer de isolatie gedeeltelijk van de muur halen: weer kabeltje vergeten.

De keuken is ook al zo’n hoofdpijndossier. We hebben in Valence een prachtig exemplaar uitgezocht, met bijpassende apparatuur, maar de meubels worden wel geleverd, de rest niet. Daarom gaan we naar de plaatselijke witgoedzaak, – die ook privé onze keuken heeft ingericht- en bestellen daar wat we nodig hebben. Dan zit het alweer tegen. In het voorjaar is er in Noord-Frankrijk een gigantische sneeuwstorm geweest, waardoor snelwegen soms meer dan een week waren geblokkeerd. En ja, de vrachtwagen met onze vaatwasser daarin, zat daar ook vast.
Toen ie eindelijk het apparaat had afgeleverd was het ding beschadigd, dus retour afzender. Het heeft even geduurd, maar inmiddels staat er een onbeschadigd exemplaar op de goede plek. Bij toeval kwam onze eigen keukenboer langs en hij zag dat de leidingen voor de vaatwasser niet diep genoeg lagen. Rien kon weer opnieuw beginnen. Hetzelfde gebeurde toen de koelkast geplaatst zou worden: ook die leidingen zaten verkeerd. Veroorzaakt omdat de handleidingen van de meubels niet goed waren. Dus wéér mijn overvolle werkruimte leegmaken, zodat Rien op zijn hurken een gat in de muur kon boren. Eindelijk zit alles nu goed.

Een soortgelijke tegenvaller hebben we met de kledingkast. Het heeft me met de computer heel wat uurtjes gekost voordat ik wist wat ik wilde: welke afmeting, indeling, kleur, kwaliteit, laden enzovoort. In de winkel in Valence klopte alles, maar pas thuis zag ik dat de handgreepjes van puur plastic waren. Dat aan-me-nooit-niet! Dus op naar de bouwmaterialenzaak, waar bleek dat het om een lastige maat gaat. Maar de juffrouw daar was zo vriendelijk om me te verwijzen naar een ander bedrijf, ze had namelijk bij toeval dezelfde kast gekocht. Ik vond 4 exemplaren, maar moest er 6 hebben. Pas de problème, die worden besteld…zei de dame, maar ze deed het telkens niet. Na 6 weken wachten  stapte ik boos op haar baas af en die bestelde ze meteen. Toen ik deze wilde halen, zei de man: “Helaas, niet meer leverbaar”. Ik ontplofte bijna: de 4 dure handgrepen zitten al aan de kast, hoe los ik dit nu verder op? Hij was uiterst coulant, “omdat ik een goede klant ben” en gaf me mijn geld terug. Er restte nog maar 1 oplossing: kijken of de keukenboer ze zou kunnen bestellen. En waarachtig: omdat we daar vaak komen, werden er 6 mooie greepjes tevoorschijn getoverd en ik kreeg ze voor niks mee. Het zit dus niet altijd tegen.

Eind februari bestelden we een nieuwe markies voor ons privédeel. De oude doet het nog goed, maar de stof is versleten. En eigenlijk is ie wat te kort, nu ons terras is verlengd. We kunnen deze zonwering echter nog goed gebruiken bij de gîte:  met nieuwe stof en een nieuwe motor ziet het er weer puik uit. In eerste instantie loopt het proces gesmeerd: precies op de afgesproken momenten doen de mannen dat wat er gedaan moet worden. Maar de nieuwe motor is bij aankomst kapot. Het is topdrukte bij dit bedrijf, ze hebben ze gewoon op voorraad. Ook weer opgelost.

Voor de slaapkamer en de woonkamer hebben we rails uitgezocht, waaraan zowel de gordijnen als de vitrage opgehangen kunnen worden. Ik meet zelf de lengte op en overleg niet met Rien. Foutje, die vindt dat de rails een meter langer moeten zijn. Als ik weer in dezelfde winkel ben voor die extra meter, wordt dat systeem niet meer verkocht. Getsie, wat balen. Ook nu worden we uit de brand geholpen, deze keer door de beddenzaak in Die. En grappig, terwijl ik overal naar spullen voor decoratie heb gezocht, lopen we hier tegen ijzeren katten aan, exact in de kleuren van de gîte.

Mijn gevoel stuitert door al dit gedoe heen en weer als een balletje in een flipperkast. Of, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen: Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt.
Het ene moment zegt de vertegenwoordiger van het zwembad dat ze – vanwege het slechte weer- voor de vervolgwerkzaamheden pas over 2 weken terug kunnen komen. Nog geen halve dag later belt zijn grondwerker dat ie de volgende ochtend zal komen, mits het niet regent. We staan extra vroeg op, zien dat het regent en toch staat de man even later op de stoep. Daarna moeten we weer wachten tot de rand van het bad gelegd kan worden. Wordt opnieuw uitgesteld vanwege het slechte weer. Boos worden helpt niet, het heeft hier echt wekenlang uitzonderlijk veel geregend. En ook in dit geval krijgen we de dag na deze onheilstijding weer een uiterst beleefd telefoontje: “Mag ik morgen wel om 7.30 uur met het werk beginnen? Dan kan ik 2 klussen op 1 dag doen”. Nou, wij vinden alles goed. We verhuren een gîte met een zwembad, maar op dat moment is het nog een betonnen bak in een grote hoop zwarte grond. Dus we hebben er alle belang bij dat de mensen komen werken. Zo gaat het ook weer met onze Henri. Er was een duidelijke afspraak dat ie de laatste week van april vrij zou houden voor ons. Vanwege de regen zien we hem niet, en als het droog is zegt ie doodleuk: “Nu ga ik met vakantie”. Maar eerlijk is eerlijk, hij zou met zijn graafmachines echt in de grond zakken, dat is overmacht.

We lopen op ons tandvlees, maar het zit er bijna op. Nog een week voor wat details, dan kunnen de eerste gasten komen. En wij lekker uitrusten. Petit à Petit, beetje bij beetje, zeggen ze hier, gaan we de goede kant op.

En net als ik de laatste woorden van deze column schrijf, krijgen we een paar nare berichten tegelijk. Mensen vechten voor hun leven of verliezen het leven. Dan is hele bovenstaande verhaal toch maar relatief.

Tol betalen.

Terwijl we op de Franse tolweg rijden, bedenken we hoe blij we zijn met dit systeem. Frankrijk is een heel groot land, in totaal 643.801 km2. Ter vergelijking: Het oppervlak van Nederland is 37.354 km2. Het wegennet is daardoor ook veel ingewikkelder. Op het platteland heeft men de C- wegen, de Routes Communales of Chemins. Van hogere orde zijn de departementale wegen, Routes Départementales, zoals wij in Nederland de provinciale wegen kennen. Deze hebben een D- nummer. De nationale wegen, Routes Nationales, zijn de wegen die de staat beheert. Met deze N- wegen kom je door het hele land. Maar om snel lange afstanden te kunnen afleggen hebben particuliere ondernemingen een heel netwerk van autowegen aangelegd. Dit zijn de zogenaamde tolwegen, met een A- aanduiding. In ruil voor de tolheffing is in Frankrijk de wegenbelasting afgeschaft.
De tolwegen zijn goed en eenmaal onderweg kun je lekker opschieten. Hekken langs de zijkanten voorkomen dat er wild op de weg komt, er zijn geen brommers te zien of fietsers, of spookrijders. En voor ons is het helemaal een makkie: we hebben een abonnement. Een button zorgt ervoor dat de slagboom automatisch opengaat. Een blieb registreert onze aankomst en bij het verlaten van de tolweg horen we weer een blieb. Het te betalen bedrag wordt daarna afgeschreven van onze Franse bankrekening. Wij staan sindsdien nooit meer in de rij. Als we door België rijden en in de Nederlandse files belanden, verzuchten we: Was hier maar een tolweg…( en dan misschien minder wegenbelasting voor de inwoners?)

Onze poesjes betalen ook een tol… Wij mensen begrijpen de drukte van 2 verhuizingen, de poezen niet. Abessijn Gaia had haar eigen manier om te laten weten dat ze het allemaal maar niks vond. Tijdens het inpakken van de verhuisdozen plaste ze een paar keer op plaatsen waar dat niet hoort, in het huurhuis werd het de badkuip, een tas met boodschappen en ons grote dekbed. En eenmaal hier, op onze definitieve plek, was de badkamer van de logees onweerstaanbaar: vanwege de rode details daar kocht ik een bijpassend badmatje. Dat lag er elke keer een half uurtje, dan kon ie in de was. Nu de rust is weergekeerd, gebruikt ze keurig de kattenbakken. Maar als ik het rode badmatje na maanden opnieuw neerleg, ben ik net op tijd om te roepen: “He, niet doen!” Het moet de kleur zijn, want een bruine badmat laat ze met rust…
Nog heftiger was al die drukte voor onze gecastreerde katers. Paljas was al ziek, vond de nieuwe omgeving helemaal niks en is inmiddels achter de regenboog verdwenen. En Koen heeft zowel bij het huurhuis als hier flink gevochten met buurkatten, om zijn nieuwe territorium af te zetten. Een test wees uit dat hij kattenaids had. De plek waar het bloed was afgenomen ging binnen een paar weken behoorlijk zwellen. Het zou om een agressieve vorm van kanker gaan, alleen met Prednison konden we proberen nog tijd te rekken. Dat was vlak voor ons vertrek naar Nederland, we gingen dus niet met een gerust gevoel weg. Maar de oppassers hebben Koen fantastisch verzorgd, iedere dag kreeg ik 2 mails over hoe het met hem ging en bij thuiskomst waren de zwellingen zelfs verdwenen. We weten niet hoelang we nog met hem hebben, maar elke dag is er een!
Onze oppas was trouwens helemaal super. We vragen mensen om de poezen en de planten te verzorgen en verder mogen ze vakantie houden. Maar Ed en Thea kunnen volstrekt niet stilzitten. Wij hebben overal lijstjes voor: wat moet er nog gebeuren voordat de gîte verhuurd kan worden, wat kunnen de Portugezen doen tijdens onze afwezigheid, wat moet er in de tuin gedaan worden? Nou, dat laatste lijstje is voor Ed helemaal het einde. Hij streept niet alleen af, maar vult het ook aan met extra klussen. Zo hebben ze een auto vol met planten meegenomen en voor we het in de gaten hebben, staat alles alweer in de tuin. De kuipplanten had ik zelf al een beetje onkruidvrij gemaakt, maar Ed doet het even zoals het hoort. Bomen zijn omgezaagd, het hoogste onkruid is met de bosmaaier aangepakt, de heg gesnoeid enz. En als het even niet mooi weer is, dan zoekt ie wat anders. Zo had Dinges, de jongste Portugees, de ramen voor het verven afgeplakt, maar vergeten de tape te verwijderen. Een rotklus, maar kennelijk een aardig tijdverdrijf als het regent. En mijn nieuwe moestuin is mooi aangeharkt. Nou ja, moestuin…. dat wordt het pas volgend jaar. Vanwege al het onkruid is het toch beter er eerst aardappelen te poten. Plus een mini-kruidentuintje en een beetje zaaigoed. Als ik mijn buurman vertel dat ik courgettes en pompoen heb gezaaid, rolt ie zowat van zijn stoel. Dat kon helemaal niet!. Ik moest rekening houden met de stand van de maan! Dat zou nooit goed komen! ..Ik had hem niet verteld dat ik de potten op een slaapkamer heb gezet: dat ziet de maan toch niet.
Als we thuiskomen, heeft Thea stamppot andijvie klaar, voor Nederlanders misschien gewone kost, voor ons echt een traktatie. De volgende dag kunnen de oppassers pas laat vertrekken, want Ed heeft een soort buikgriep. Hij knapt snel weer op, maar onderweg krijgt Thea last. Zo’n 1100 km in de auto, terwijl je het liefst alleen de afstand tussen toilet en bed wilt afleggen. Daar moet je toch niet aan denken!
Als we thuis zijn gaan wij meteen aan de slag: er moet nog van alles worden gedaan voordat de eerste huurders half mei in de gîte kunnen. Als we naar de beddenzaak gaan, liggen daar twee poezen prinsheerlijk op de matrassen. De eigenaar vertelt waarom dat mag. Moeder poes kwam zomaar aangelopen en verschanste zich eerst in zijn magazijn. Dat werd oogluikend toegestaan. Niet lang daarna beviel ze van 6 kittens. Eentje mocht er blijven, de rest kreeg een ander thuis. De winkel ligt aan een drukke weg, het speelse jong kwam er onder een auto. Het kostte de eigenaar van de beddenzaak € 600,- om hem weer volledig op te laten lappen..Dat is de tol betalen voor je goedheid… maar het is een dierenvriend, hij lijdt er niet onder. Er zijn andere zaken in het leven die belangrijker zijn, vindt hij, vinden wij.

 Niet de tol, maar de rekening moeten we nu betalen, voor deze handgemaakte pui in de gîte, inmiddels wit geverfd….

Rare jongens toch, die Galliërs

Mijn ervaring met vooroordelen is dat ze in 90% van de gevallen gewoon niet juist zijn. Nederlanders zijn zuinig? Ja, misschien nu met de crisis wat meer dan voorheen. Maar de tijd dat mensen met zakken aardappelen in de auto op vakantie gingen, is toch wel voorbij. Of met zijn vieren op een terras 1 flesje cola nemen…Belgen zijn dom, zeggen wij Nederlanders graag. Maar ze verslaan ons wel met iedere taalquiz…En Fransen doen alles met de Franse slag, hebben een Frans kwartiertje en komen nooit hun afspraken na. Onze ervaring met die Fransen is dat dit voor 90% niet opgaat. Maar die overige 10%, daar kun je zo leuk over vertellen…

Bernd was onze eerste klusjesman. Hij deed zijn werk fantastisch, maar kwam en ging wanneer het hem uitkwam. Dat ie zijn uurloon zomaar met 20% verhoogde, merkten we pas aan het einde van een klus. Voor zijn veertienjarige zoon, die een paar keer meehielp, rekende hij hetzelfde uurtarief, want een minimumjeugdloon kent men hier niet. We gingen daarna met anderen in zee, totdat we dit huis kochten. Bernd was inmiddels een eigen klusbedrijf begonnen en had niet al te veel werk. Dus wij gunden hem wel wat.  Hij maakte 3 offertes, die er goed uitzagen. Klus 1 werd perfect gedaan, op tijd en voor het afgesproken bedrag. Met klus 2 ging er van alles mis. Hij had er 3 maanden de tijd voor, maar de laatst week moesten we echt gaan drammen: je hebt beloofd dat het voor onze verhuizing af zou zijn. Toen kwam hij ineens met een extra ploeg aan. Echt een uur voordat we met de verhuiswagen arriveerden was het werk gedaan en de troep opgeruimd. Zijn meerkosten dacht hij vervolgens op ons te kunnen verhalen. Dat werd niet een leuk gesprek. Gelukkig zijn we niet boos uit elkaar gegaan, want we komen elkaar hier overal tegen. Maar klus nummer 3 heeft ie dus niet meer gekregen…

Voordat de Portugese dames bij ons kwamen poetsen, hadden we een Française. Mathilde werkte 1 jaar heel goed,  het tweede jaar dacht ze dat ze ook wel met een stofdoek kon wapperen terwijl ze langdurig telefoneerde. Ik ben niet kinderachtig, maar als je 50% werkt en je wilt 100% salaris, dan zit er iets niet goed. Met Lenora liep het ook fout. Het eerste jaar ging het perfect, het tweede jaar was het niks meer. Voor aanvang van ieder campingseizoen was het tijd voor de grote schoonmaak: in het sanitairblok, de keuken, eetzaal en in de gîtes. Ineens stofte Lenora om de glazen heen, zonder ze op te tillen. En als ze twee planken had gedaan, vergat ze de derde. Ik begreep er niets van, tot ik hoorde dat ze door haar man gedwongen werd als stripteasedanseres te werken. Als ze ’s ochtends bij ons aankwam, was ze al bekaf. Toen ze haar salaris kwam halen, was ze al in “werkkleding” voor de nacht: de borsten bolden bijna haar decolleté uit…Dat hadden onze gasten vast mooi gevonden om te zien. Die genoten ook van de dochters van onze postbode. In augustus gaan alle Portugezen een maandje terug naar hun moederland, maar geen nood: de vervangers bieden zich zomaar aan. De postbode vertelde dat zijn 2 dochters vakantiewerk zochten. Ze waren prachtig om te zien, aardig, werkten goed en bedienden in hotpants. Wat wil je nog meer?

Eigenlijk treffen we het best wel, met onze helpers, maar af en toe denk ik terug aan die vooroordelen. Het zwembad wordt aangelegd en met de eerste ploeg verloopt alles prima. De mannen zullen hier om half negen zijn, maar om 8 uur staan ze op de stoep, met 2 vrachtwagens met aanhangers. Op de ene staat een mooie machine van het grondwerkerbedrijf. De man graaft in 5 uur tijd het hele gat uit en dat is niet een simpel klusje: aan de ene kant is het zwembad dieper dan aan de andere kant, het moet ook nog eens naar het midden aflopen, plus er moet ruimte komen voor wat ze de Romeinse instap noemen. Daar verheug ik me het meest op: onze buurvrouw aan de Perrier zat daar vaak ’s middags, met scrabble, een woordenboek, asbak en sigaretten plus een lekker drankje. Zo zie ik mezelf ook wel zitten..

Gigolo heeft het graafwerk duidelijk vaker gedaan: voortdurend zet hij lijnen uit met een spuitbus, graaft een stuk en spuit dan weer nieuwe lijnen. Hij ziet in een oogopslag dat er hoogteverschillen in ons terrein zitten en bedenkt daarvoor mooie en simpele oplossingen zoals de keienmuur verlengen en daar een bankje plaatsen. Leuk voor bij het zwembad, erachter kunnen we dan de grond kwijt die we over hebben en het hoogteverschil is meteen opgelost. Hij zegt het en nog geen 2 weken later heeft Jojo het muurtje al gemetseld…

De andere vrachtwagen heeft al het materiaal aan boord plus een eigen kraantje om alles op de plek te leggen. Vervolgens moet er een nieuwe equipe komen om het echte zwembad op te bouwen. Terwijl de eerste club een half uur te vroeg kwam, arriveert deze een uur te laat. Op dat moment staat er een laagje regenwater in de bouwput. Je zou denken dat zoiets wel vaker gebeurt, maar deze jongens willen meteen rechtsomkeert maken. Zo kunnen ze niet werken, zeggen ze. Nou, dan regelen wij toch een pomp? Binnen een uur is het water weg en dan kunnen ze verder. Die dag wordt er alleen een betonnen rand gestort als fundering. De volgende dag gaan ze de panelen opbouwen, tientallen leidingen leggen, alles waterpas stellen enzovoort. En daarna komen er alweer 2 grote vrachtwagens voorrijden: een betonwagen plus een kraanwagen waarmee het beton met een lange slurf ter plekke kan worden gestort. Om 8.15 uur zullen ze er zijn, maar dat wordt gewoon een uurtje later. Ach, het went. En eerlijk is eerlijk: het werk wordt puik afgeleverd.…

Wat ook heel bijzonder is: toen we de vergunning voor de camping indertijd aanvroegen en later die voor de appartementen, hadden we achter elkaar problemen met de gemeente en met het departement. Keer op keer kwamen er weigeringen binnen, zelfs als de redenen aantoonbaar onjuist waren. Zo vonden ze bijvoorbeeld dat we te weinig drinkwater hadden, terwijl we al een extra waterleiding door diezelfde gemeente hadden laten aanleggen. Of dat de Franse slag was, de bureaucratie, het feit dat wij buitenlanders zijn…we zijn er nooit achter gekomen. Gelukkig hadden we goede hulp van de voorzitter van de campingfederatie, die trok desnoods de ambtenaren over het bureau heen of dreigde met de “landsadvocaat” van de landelijke federatie. Uiteindelijk kwam het wel in orde, maar altijd na een flinke dosis stress. En nu we een gewone burger zijn, zonder bedrijf,  rollen alle vergunningen zomaar in de bus, keurig op tijd, zonder commentaar.

Dus eigenlijk hebben wij niet echt wat te klagen, met die Galliërs.

PS. De foto’s betreffen de bouwvorderingen. Het werk ligt perfect op schema, in de slaapkamer en  badkamer gaat het alleen nog om decoratie en details, zoals kledinghaken, bedlampjes, nachtkastjes, wandversiering en een hoofdsteun achter het bed. De schuifpui staat klaar bij de timmerman. De kledingkast zit na 3 pogingen in elkaar: eerst kon hij niet door de deur en moest Rien hem weer afbreken, toen bleken er minimale verschillen te zijn tussen de scharnieren en moest ie opnieuw gesloopt. Maar nu zit alles “pile”, exact.  

Plofkip of bofkip?

Zo’n 35 jaar hadden we kippen, echte bofkippen. Behalve een doorvoerbak -waaruit ze ieder moment van de dag graan konden pikken- kregen ze ook dagelijks een bakje maïs. En in de eerste jaren dat ik kookte voor de campinggasten kregen ze daar bovenop nog de restanten van de table d’hôte. Niet om ze te verwennen, maar omdat ik in het begin geen flauw idee had van hoeveelheden. En uit angst te weinig te hebben, kookte ik dus dubbele porties. Boeuf Bourgignon kan prima in de diepvries en na het seizoen een tijdje niet koken is best fijn. Maar de aangemaakte sla, gekookte aardappelen en rijst, dat ging dus rechtstreeks naar de kippen. Tijdens het toeristenseizoen verkochten we de eieren aan onze gasten. En of de duvel ermee speelde: dan legden ze maar matig. Het seizoen was nog niet afgelopen  of ze produceerden iedere dag een ei. Ook als ze van de leg af waren, mochten ze blijven. Het waren dus echte bofkippen.

Dat is heel wat anders dan de zogenaamde plofkippen, waarbij een kuikentje in 6 weken tijd opgefokt wordt tot een kip van meer dan 2 kilo. Dat moet zo snel, omdat het dan weinig kost. En dat willen -veel- consumenten kennelijk. Als ik zoiets hoor, besef ik des te meer dat wij hier in dé bio-regio van Frankrijk wonen. In het hele departement is 13% van alle landbouwgrond voor biologische teelt, maar hier in de vallei van de Drôme is dat percentage heel veel hoger. En dat gaat veel verder dan scharrelkippen of lammetjes die lekker in de wei mogen grazen. Heel veel groenten worden biologisch geteeld, de markt staat vol met kraampjes van kleine keuterboertjes. Maar ook kruiden worden hier biologisch verbouwd.

Leuk detail: tegenover Domaine du Mûrier wordt een groot pand tegenwoordig gebruikt als kringloopbedrijf. Toen wij in Die kwamen, in 2001, stond het net leeg, daarvoor was er een kruidendrogerij gevestigd. De eigenaren waren Nederlanders, die in 1979 al naar de Diois waren gekomen om als eersten aromatische en medicinale kruiden en planten te kweken. Ze hebben inmiddels 350 verschillende, ook bijvoorbeeld theesoorten en oliën.

Het departement neemt dat biologische heel serieus en ondersteunt  dit niet alleen met subsidies. Leerlingen kunnen hier op school tussen de middag een driegangen maaltijd nuttigen. Een kwart van de producten die daarvoor gebruikt worden, moeten biologisch geteeld zijn. De bewoners van deze regio vinden dat belangrijk. De grote supermarkt moet hier niet alleen qua prijs concurreren met de goedkopere Lidl, maar ook met 2 supermarkten die uitsluitend biologische producten verkopen. Dus de Intermarché heeft 3 soorten groenten: de goedkopere producten van het eigen merk, de middenklasse en de biologische producten. Bij haar slager zie je hetzelfde: de gewone kip en de kip van de boer. Overigens is ook die “gewone” kip verantwoord gefokt en dat zie je in de prijs: hier kost een kilo minstens € 10,-. Met de eieren is het al net zo: er liggen vrijwel alleen scharreleieren op de plank. Een beetje in een hoekje verstopt liggen de eieren van een legbatterij. Eerlijk gezegd gaat mij dat laatste steeds meer tegen de borst stuiten. Het mag dan goedkoop zijn, maar als ik denk aan die op elkaar gepropte beesten, dan vergaat me toch wel de lust. Bovendien heb ik er slechte ervaringen mee, met die opfokcultuur. Toen Gea en Hans, later jarenlang vrijwilliger op de camping, in ons eerste jaar langskwamen, kookte ik Coq au vin. Ik zag een hele kip van € 2,- in het koelvak en vond dat ik bofte met zo’n koopje. Maar goedkoop was duurkoop: het leek wel rubber. Zonde van de tijd en eigenlijk ook zonde van die € 2,-. Dat doen we dus nooit meer.

**************************

Als ik begin aan een column heb ik vaak een verhaallijn in gedachten. Het vervolg moest gaan over hoe zo’n bofkip ik ben: ‘n mooi huis, op een prachtige plek, en de bouw van de gîte die goed op schema ligt. Maar dan gebeuren er dingen waardoor ik me even helemaal geen bofkip meer voel. Eerst ben ik een ontplof-kip. Begin januari bestelden we een mooie keuken voor de gîte, met bijbehorende apparatuur. De meubels werden bezorgd op de afgesproken dag, maar dan blijkt dat de apparaten niet geleverd kunnen worden. Na 6 weken is dat toch wel gek.….Mails worden pas beantwoord als ik het hoofdkantoor met klachten bestook. Als ik mijn ingeleverde cheque opeis, is dat ineens de gemakkelijkste oplossing. Gelukkig kan het keukenbedrijf in Die alles leveren, binnen een week…

Op de laatste dag in oktober lopen we tegen een prachtige douchecabine aan. Pas als de badkamer betegeld is, komt alles uit de verpakking, met een beschadiging. We nemen meteen contact op met het bedrijf en vanaf dat moment gaat er van alles mis: de verantwoordelijke man neemt zijn verantwoording niet. Maar wat doe je eraan?  Na exact 2 maanden neem ik de hele correspondentie mee en ben van plan hoog van de toren te blazen. Zover komt het niet. De baliemedewerkster ontvangt ons uitermate vriendelijk, belt met de sous-chef en die vangt ons op. Ligt het onderdeel gewoon op ons te wachten, maar dat hebben ze even niet gemeld…Maar gelukkig, ook dat hoofdstuk is weer goed afgesloten.

Nóg een afgesloten hoofdstuk: Onze rode kater is er niet meer. Terwijl het vroeger een grote, dikke kater was die voortdurend om eten en om aandacht blèrde, verschrompelde hij onder onze ogen. At mondjesmaat en zelfs dat de laatste dagen niet meer. Bleef de hele dag op dezelfde plek en kwam zelfs niet binnen als het ging regenen. Verstopte zich onder het bureau. Krabde mij tot bloedens toe als hij medicijnen moest hebben. En kokhalsde die er meteen weer uit als ik er uiteindelijk toch in geslaagd was om ze achter in zijn keel te duwen. Het was alsof hij zei: Het is genoeg geweest.

Onze nieuwe dierenarts heeft hem zo lief, zo vredig laten inslapen, dat wij er wel vrede mee hebben. Maar nee, ik ben even geen bofkip….

PS> De volgende column laat iets langer op zich wachten.