Feeds:
Berichten
Reacties

Hemeltjelief

We zeggen het nu iedere dag tegen elkaar: “Dit is echt, echt ons laatste grote project.” Want hemeltjelief, wat hebben we ons weer op de hals gehaald…

De studio zou een eenvoudig onderkomen moeten worden voor vrienden en familie. Maar ja, dan ga je wanden voor een douchecabine uitzoeken bij de goedkoopste zaak in bouwmaterialen en ter plekke rammelen die deuren bijna uit hun sponningen. Waaibomenhout noemen wij dat. Twee zaken verder en we hebben de duurste weer in onze auto geladen.  Daar is ook een wastafelcombinatie in de aanbieding, beslist wel aardig. Toch vinden we het mooier dat Rien dit meubel zelf maakt: 3 x zo duur, maar 10 x zo fraai. En zo gaat het maar door. Maar nu lijkt het erop dat we een meevallertje hebben…..

We zoeken nog een zonwering voor het nieuwe onderkomen.  Aan het huurhuis, waar we tijdelijk woonden, zat een zogenaamde tonnelle. Letterlijk betekent dit prieel of rondboog, maar eigenlijk is er geen goede vertaling voor. Het is een ijzeren constructie ( zoals men ziet bij een prieel), vastgemaakt aan het huis en daar spant men dan een zeildoek over om schaduw te krijgen. Bij het huurhuis kon je dit doek naar believen uit- of inrollen. En dat is handig: in het voor- en najaar wil je de volle zon graag in je kamer hebben, in de zomer mag het wel een tandje minder.IMG_1531

Op Internet zijn de tonnelles overal te koop, maar die met een oprolbaar doek is niet te vinden. Totdat Rien zich herinnert dit geheel in Crest te hebben gezien. Dus gaan we met zijn  tweetjes die kant op. De bedrijfsleidster is er niet, een collega neemt de bestelling op. En die maakt, zo blijkt later, een fout. Dat hadden we kunnen  weten, want de Tonnelle Provençale is hier veel goedkoper dan elders. ‘n Mazzeltje, denken we.

Als ik later de bestelling ophaal, ziet Rien meteen dat het niet klopt: het pakje met het doek is veel te klein, alsof er een tafelkleedje in ligt. Dus weer samen naar Crest. Gelukkig is de bedrijfsleidster nu wel aanwezig en zij ziet meteen de fout van haar collega. We mogen het ruilen en de andere is op voorraad. Bij de kassa valt het wel  even tegen: Het ene doek was € 95,-, de andere kost € 442,-. Hemeltjelief, wat een geld!

Terwijl wij in de zaak zijn, is er een peuter buiten oervervelend: alleen achtergelaten in de auto heeft hij de claxon ontdekt. Als er nog een keer heel lang en heel hard wordt getoeterd, wil ik bijna naar buiten stuiven, om dat hoofdje even andersom op de romp te zetten. Dan pas zie ik wat er gebeurd is: Rien staat naast zijn auto, samen met een oudere heer, te kijken of er schade is. Het baasje stapte net daarvoor in zijn eigen auto en reed zonder te kijken achteruit. Het getoeter van Rien hielp niks, gelukkig had die de tegenwoordigheid van geest om het stuur te draaien. Daardoor kwam het mannetje met zijn kleine auto net tegen het schuine wiel van Riens auto aan. Dat liep dus met een sisser af.

IMG_1527

Er is meer dat tegenvalt. Ook de rekening van Henri is veel hoger dan we begroot hadden. Dat ligt niet aan hem, maar heeft te maken met al het meerwerk dat we hebben laten doen. Het is ook zo verleidelijk: hij is er nu, met zijn grote machines, laten we daar maar gebruik van maken. Voor hem is alles maar eventjes, voor ons zou het dagen werk zijn en bovendien protesteert ons lichaam tegen zulke zware arbeid.

Als ik naar het tuincentrum ga om nieuwe planten te bestellen, is de offerte veel hoger dan we hadden geschat: de kruiproos die ik zou willen is alleen in grote potten te koop. Meer dan € 20,- per stuk en ik had een offerte gevraagd voor 24 stuks. Dat moet dus maar even anders. Sabia matst me trouwens met de Lavendelplanten, er valt toch ook wel eens iets mee.

Nog een grappig misverstand door de taal. In de studio hebben we een alternatieve kledingkast gemaakt. Om het een beetje luchtig te houden, maak ik er een gordijntje voor. Daarvoor heb ik een schitterende lap stof gevonden. De simpelste bevestiging is met een spiraaltje.  Ik zoek het even op in het woordenboek: une spirale, un stérilet ( voorbehoedsmiddel) of un spiral ( spiraalveer). Nou, daar moeten we wel uitkomen in de winkel. Nee dus: Wil ik une tringle ( gordijnroe), une glissière ( gordijnrail), un ruban (een band) of une corde (een koord) . Ik sta er met open mond bij: hoe kun je zoveel woorden bedenken en dan niet het goede kiezen? Uiteindelijk komt het boven water: gaine de vélo noemen ze het, een remkabel voor de fiets, maar dat is niet de officiële naam…Gelukkig vinden deze ondernemers dit gestuntel ook wel grappig.IMG_1529

Met de studio zijn we nu in de fase van het afwerken en decoreren. De schilder heeft zijn werk af, ik moet de gordijnen en vitrage  nog even omzomen, er moeten nog wat plankjes aan de muur en dat soort kleine dingen. Daarna buiten verfraaien. We zijn eigenlijk wel blij met het resultaat, maar hemeltjelief, wat was het weer een karwei. Niemand gelooft dat dit ons laatste project is, maar we hebben het ons echt voorgenomen deze keer…

 

 

O, Mamie

Tulipe sauvage du vercorsSoms gebeuren er dingen waar je helemaal blij van wordt. Op andere momenten kom je tamelijk ruw met beide benen op de grond…

Bij het zwembad komen 2 bomen, zogenaamde Mûriers Platanes. De grond is kleiachtig, de wortels kunnen zich daar niet goed in vastzetten. Dus hapt Henri met zijn machines grote gaten in de grond en ik word op pad gestuurd om tuinaarde te halen. Zakken van 70 liter, dat is best zwaar. Dus als de caissière vraagt of ik hulp kan gebruiken bij het inladen, zeg ik niet nee. Normaal gesproken komt er dan een man, maar deze keer is het een vrouw. Ze zegt het nog nét niet letterlijk, dat ze mij ermee bedoelt: we helpen wel vaker een Mamie, een omaatje. Zo, die kan ik in mijn zak steken…

De bloembollen bloeien hier wat later dan in Nederland, ongetwijfeld doordat we op 400 meter hoogte wonen. De beschermde Wilde Tulp, La Tulipe Sauvage du Vercors,  zie ik nu pas. Wij zijn helemaal idolaat van deze plant, maar ja, ze zijn superbeschermd en je kunt ze niet kopen. Toen men deze bollen een paar jaar geleden ontdekte bij een nieuwbouwproject, werd het hele bouwproces voor een half jaar stil gelegd: eerst moesten de Wilde Tulpen door gestudeerde bollebozen worden verwijderd. Het hele zooitje werd op een andere akker geplant, maar inmiddels zijn ze daar ook weer weg, want er is nieuwbouw voorzien. Fijne planning…

Maar als je de grootste werkgever van Die bent, gelden al deze regels niet. Dan bespuit je het bouwterrein gedurende twee jaren met onkruidverdelger, daar komt dus nooit meer een bolletje boven. En wij zouden € 800,- boete krijgen als wij er eentje zouden kapen! Henri weet er wel raad op: “Je pikt ze gewoon ’s nachts”.  Maar zo zitten wij niet in elkaar.

Ook al is hij tuinarchitect en grondbewerker, zelf stopt hij alle mogelijke rotzooi in de grond. Zo bezorgt hij ons een portie tuinaarde, maar Rien heeft nogal wat werk aan het schoonmaken ervan: plastic flessen, glasscherven, wortels van struiken, van alles zit erin. En op de camping was hij degene die echt Romeinse overblijfselen vond. Hij vroeg: “Wat doe je daarmee?” Wij woonden pas een jaar in Frankrijk, dus wat weet je dan van die regelgeving? Hij zei dat de bouw van het sanitairblok minstens een paar maanden stilgelegd zou worden, totdat alles onderzocht was. En dan zou het alsnog onder de grond verdwijnen. Dus dat deed hij liever maar meteen…

IMG_1518

Voor het verbranden van tuinafval en andere zaken, is er een onduidelijke regelgeving. Bij vrienden lezen we dat het wettelijk verboden is, per 1 januari, maar niemand die zich er hier aan stoort. In de maanden juli en augustus was het altijd al verboden, vanwege de droogte. In februari en maart mag het ook niet, maar een ontheffing wordt zo verleend. Zelf zijn we gewend alles naar de vuilstort te brengen: tuinafval mag je gratis op een hoop gooien, de gemeente composteert het en daarna mag ieder bewoner die compost weer meenemen. Lege cementzakken doe ik netjes in de auto, maar als ik even niet oplet, steken onze bouwvakkers het zo in de fik, februari of niet. We hoorden het al voordat we naar Frankrijk gingen: niks mag, maar over alles valt te praten.  En vooral: leven en laten leven. Eigenlijk is dat wel zo prettig.

 

In een week tijd maakt Henri grote grintvlaktes rond ons huis. Mijn (echt! ) aardige schoonzus noemt dat “kattenbaktuinen”. Op haar eigen, geweldige terrein staan duizenden bloembollen en planten, er is een speciale grassentuin, ze heeft de mooiste verzameling Kerstrozen die ik ooit gezien heb enzovoort. In binnen- en buitenland staan artikelen in tuintijdschriften, dat zegt wel wat. Haar verschillende tuinen zijn van elkaar gescheiden door zandpaadjes. Echt mooi, maar in Nederland kun je onkruid schoffelen, hier is dat  niet te doen.

De vergrote parkeerplaats móet dus wel van grint. Het terras bij de nieuwe studio is al gedeeltelijk verhard, gras zaaien is onbegonnen werk. Dus vullen we ook hier het grint aan. En voor het schaduwterras bij het zwembad leg je ook niet gemakkelijk baksteentjes in de grond. Hupakee, nog een vrachtwagen grint erbij.

IMG_1523

Planten en bloemen zijn in Frankrijk schreeuwend duur: ze komen vrijwel allemaal uit Nederland, de exportkosten komen er daarom bovenop en daarna gaat de prijs nog eens over de kop. We zijn dus heel blij met Ed, die 2 x per jaar op ons huis en de poes past, en bij aankomst een auto vol met planten meeneemt. Nog leuker: hij zet ze zelf in de grond ook…Maar goed, nu willen we planten en struiken van hier, zoals de lavendel.

Bij het plaatselijke tuincentrum krijg ik goed advies, vooral als ik de bon van vorig jaar meeneem. Zelf zegt Sabia: “Zou je niet een andere soort lavendel nemen?” Of:”Je hebt de Vlinderstruik al in het paars, zou je nu niet een witte kopen? En een blauwe Hibiscus in plaats van de roze of de witte?” Ze weet ook precies waar ze op moet letten: wat is de grondsoort, staat het in de volle zon of niet, heeft de plant veel water nodig of juist niet. En belangrijk ook: kost zo’n plant veel onderhoud ( want daar ben ik niet zo van…)

Henri zegt dat we vlakbij Valence bij een kweker veel goedkoper uit zijn. Hij mag gelijk hebben, ik ga voor het goeie advies.

Als deze planten gearriveerd zijn hoop ik dat Sylvain weer komt, da’s nog niet gemakkelijk om hem weer in een vast ritme te krijgen. Met Henri is dat uiteindelijk nu gelukt: voor het eerst in de 12 jaar dat we met hem samenwerken, komt hij exact op de afgesproken dag..

Rien maakt nog even een groente- en kruidenbak voor mij. En dan kan ik lekker aan de slag met het mooi maken van alles. Da’s nog een hele klus, voor een Mamie….

De kattenbaktuin, moet nog verfraaid worden...

De kattenbaktuin, die moet nog verfraaid worden…

Gewoontedieren

Hoort het bij de jeugd, dat je alles wilt in het leven, dat alles moet kunnen en dat het vooral niet saai moet zijn? Als ik nu alleen maar dénk aan ons leven van vroeger word ik al moe: allebei een meer dan volledige baan, avondstudies ernaast, bestuursfuncties en competitie badminton. In het weekend klussen in huis en tuin plus de sociale verplichtingen. Maar we waren in ieder geval geen gewoontedieren …

De wilde haren raakten we in de loop der jaren kwijt, er komen steeds meer vaste patronen voor in de plaats. Als we een mooie vakantie hebben gehad is die voor herhaling vatbaar. Treffen we een goed restaurant, dan komen we graag terug. Gaan we naar Nederland, dan kennen we de snelste route met vaak dezelfde overnachtingplaatsen. Al variëren we met die hotelletjes wel een klein beetje..

tolwegen

Net als half Nederland tanken we in Luxemburg, de prijzen zijn er een stuk lager. Mijn buurvrouw gaf me al een bestelling mee voor sigaretten, want dat scheelt bijna 50% met Frankrijk. Deze keer hebben we pech: de computers zijn kapot en dus is er geen benzine te koop. Een medewerkster geeft de dichtstbijzijnde mogelijkheid aan. De prijzen zijn er precies hetzelfde als aan de snelweg. Nu we van de autoroute zijn afgedwaald, vervolgen we de N-weg en wat is dat leuk! We drinken koffie in een café tussen alleen Luxemburgers. Het is echt vergane glorie, de wc heeft bijvoorbeeld beige gebloemde tegeltjes uit de jaren zestig. De deur is ooit eens appelgroen geverfd. Dat ze aan beide kanten 2 centimeter over de tegels knoeiden, is niet gezien of werd niet belangrijk gevonden. De Cappuccino lijkt nergens op, het is gewoon koffie met slagroom. Maar het is er gezellig en eigenlijk is dat belangrijker.

We rijden verder via de N-weg en komen in het dorp Martelange. Links van de weg staan de huizen op Belgisch grondgebied, rechts is het Luxemburg en dus zijn daar veel tankstations en sigaretten- en drankzaken. We hebben het niet echt nodig, maar slaan toch even wat flessen in. Afwijken van de gewoonte is ineens leuk.

In Nederland hebben we inmiddels ook een vast patroon ontwikkeld van bezoekjes die we afleggen. We vliegen het hele land door, overnachten normaliter zelfs in het westen van het land om daar familie en vrienden te bezoeken. In het noorden hetzelfde, al zijn de reisafstanden korter. Ook gaan we een X aantal keren naar Hardenberg, de plaats waar nog zoveel bekenden wonen.

Deze keer gaat alles anders. We zoeken een recreatiewoning, weten al welk park het moet worden, dus dat kan nooit moeilijk zijn…denken we. In totaal gaan we er 4 vier keer heen en drie keer is het gewoon niet wat we zoeken. Het eerste huisje ziet er pico bello uit. Maar beneden een slaapkamer en een badkamer met bad, douche en toilet en boven twee slaapkamers en nog eens zo’n complete badkamer. Een beetje veel voor 2 personen…Een tweede huisje heeft een eigen sauna en solarium. Mooi hoor, maar hoe vaak zouden wij daar nou gebruik van maken als we er 3 x per jaar een paar weken zullen zijn? En dan is er nog een huisje op een prachtplek, heel vrij gelegen, aan de rand van het park. Maar volledig uitgewoond. De jonge eigenaren hebben zelf de keuken verbouwd en een stuk tegelvloer gelegd…dat was kennelijk hun eerste, niet zo best geslaagde poging. Op de witte muren staan overal teksten als : “’Live your dream”. Het verfwerk buiten is ook heel slecht. De vraagprijs is minstens 25% te hoog en dan nog: ik heb geen zin in al dat werk. Sinds 2001 zijn we ongeveer continue aan het klussen en het verbouwen, dat zijn we wel gewend. Maar het wordt tijd voor kleinere projecten.

Op het laatste huisje ben ik al verliefd als ik de brochure per mail ontvang. We zijn nu in onderhandeling. Gelukkig hebben we verder weinig afspraken gemaakt, want op de heenreis krijg ik al een stevige bronchitis. In januari stak Rien mij aan, nu neem ik wraak: een paar dagen later blaft ook hij als een hond. We kunnen dus niet iedereen bezoeken die we zo graag hadden willen zien. Maar precies op de dag dat er een familiereünie is, voelen Rien en ik ons kiplekker…

Het wordt tijd om weer naar Frankrijk te gaan. De terugreis zal heel anders verlopen en dat begint al met het reserveren van een hotel. Als we iets zoeken, krijgen we meteen een melding dat 76% van de hotels in Nancy volgeboekt zijn. Nog nooit meegemaakt, maar gelukkig vinden we toch een kamer, aan de rand van de stad. Als we de betreffende wijk inrijden is het een drukte van belang: overal staan auto’s in de bermen geparkeerd. Plotseling zien we bordjes “Coupe Davis” staan. Hebben wij weer: wordt er precies nu, precies in de wijk waar wij moeten zijn, gespeeld om de Davis Cup… Als we ’s avonds wat willen eten, nemen we de bus naar het centrum. Ook dat is weer een hele belevenis. Je stapt in en hebt geen idee waar je eruit moet. De buschauffeur zet ons als een stel schoolkinderen op de eerste rij en houdt ons verder in de gaten. Op dezelfde manier komen we ook weer terug. Het retourtje voor 2 personen heeft ons € 6,- gekost, daar kun je de auto nog niet voor parkeren. En of we het centrum ooit zelf gevonden hadden???Coupe Davis

 

Die middag beleefden we nog iets grappigs. Rien gaat op een parkeerplaats bij Arlon naar het toilet, ik blijf in de auto zitten. Een ouder echtpaar dat naast ons geparkeerd staat, drentelt wat heen en weer met een hondje, zo dat ik onze auto niet uit kan zonder hen te storen. Als Rien terugkomt, stap ik toch uit en vraag iets aan hem in het Nederlands. De man schiet ons onmiddellijk aan, hij had gedacht dat wij Fransen waren, vanwege ons Franse nummerbord, maar nu durft hij: “Weet u waar ik ben?” Hij is zielsgelukkig als wij hem in het Duits antwoord geven. Dan begrijpt ie trouwens nog niet waar hij is beland, dus we pakken de kaart erbij. De man valt helemaal stil… Hij is voor een tochtje uit Aken vertrokken, kwam bij Houfalize in België, 103 kilometer verderop, bij een wegomleiding terecht en raakte toen de draad kwijt. Hij bleef gewoon doorrijden, tot wij hem tegenkwamen in Arlon, dat was 61 kilometer verder. Omdat hij ook geen kaart bij zich had, hebben wij hem de terugreis aangewezen, hij was inmiddels 158 kilometer van huis…Wij zijn echte gewoontedieren en hebben daarom altijd kaarten bij ons.

Onderweg boeken we niet al te dure slaapplaatsen. Met de kamerprijzen concurreren de hotels, verdienen doen ze op het ontbijt, dat minimaal € 7,- pp kost, maar soms ook € 12,-. Wij Hollanders hebben daar geen zin in, we nemen wel een broodje met thee langs de snelweg. Maar wat krijgen we spijt van dat besluit!!!

We zitten meteen in de file, het is het begin van schoolvakanties in België en Engeland en beide landen lopen leeg, zo te zien. Bij de tankstations is er op de parkeerplaatsen geen plekje vrij. We bemachtigen toch een kop thee met een verbrande croissant. De toiletgang slaan we maar over: 30 wachtende voor u… Nog boven Dijon bedenken we dat wij de A 39 gaan nemen, een rustige autoroute die ook naar Lyon leidt. Helaas hangen de bazen van de tolweg dat advies boven de weg, dus ook die zit bomvol. Maar het is echt prachtig, dat wel. Omdat het zo druk blijft, slaan we nog een keer van de route naar het zuiden af en kiezen nu voor Grenoble. Het blijft erg druk, want kennelijk gaan er nog mensen skiën. Dus nu gaan we echt van de tolweg af, via Villard-de-Lans en de Vercors naar huis. Wat een schitterende tocht is dit! Rien zegt: Het lijkt wel vakantie, dat we zo’n mooie route kunnen rijden. Worden we toch iets minder gewoontedieren???

 

In dezelfde week zijn er in beide landen verkiezingen. In Nederland op 19 maart, in Frankrijk de eerste ronde op 23 maart  en de tweede op 30 maart. Er zijn opvallende verschillen en opvallende gelijkenissen.

Via de Nederlandse media vernemen we dat er deze keer nog meer lokale partijen meedoen dan voorheen.  Bij programma’s van landelijke partijen als PVDA,VVD en  CDA kan ik me wel iets voorstellen. De vertaling naar lokaal beleid kost ook niet veel fantasie. Maar wat te denken van de partij “Leefbare Wijken & Dorpen”? Ik denk dat iedereen daar wel voor is, maar wat betekent het precies? Vinden we een wijk leefbaar als er veel winkels zijn, veel disco’s, veel wegen, veel scholen, veel…noem maar op? Wat heeft dan prioriteit?  En de partij “Teleurgestelde Burgers”: waar zijn ze eigenlijk in teleurgesteld? Heeft iedereen dezelfde frustratie??? De “Sprookjespartij voor Geluk”, da’s  ook wel een hele mooie….

Er bestaat geen enkele partij die voor 100% voldoet aan alle verwachtingen, tenzij je een eigen partij opricht. En dat laatste doen kennelijk veel mensen. Dan krijg je Partij Jansen, met 1 lid. En Partij Klaassen, ook met 1 lid. Vervolgens bestaat de helft van de gemeenteraad uit dit soort eenlingen. De vraag is, wat je dan bereikt. En kan een eenling al het werk wel aan, is hij in staat alle stukken te lezen, elke vergadering van verschillende raadscommissies te bezoeken?  Kortom, kan hij zijn werk dus wel goed doen?

Mijn vriendin S.  werkt bij Jeugdzorg en zij maakt zich ernstig zorgen, omdat die taak naar de gemeenten wordt overgeheveld. Wat weet 1 raadslid nou van die lastige materie? Bijvoorbeeld of een kind met spoed uit huis geplaatst moet worden of dat de begeleiding van de ouders in dit geval beter is? Daar heb ik echt een hard hoofd in. Wat minder partijen, dat zou volgens mij voor de burger gemakkelijker zijn, maar ook voor de raadsleden. Dan kan men taken verdelen en is het beter mogelijk om zich in een onderwerp te verdiepen.

In Frankrijk mag iedereen een lijst opstellen, net als in Nederland. Maar…er moeten sowieso  voldoende leden op staan. Officieel geldt er geen kiesdrempel, maar als je niet 5% van de stemmen haalt, moet je de kosten van de campagne – zoals folders en affiches- helemaal zelf betalen. In Die – en dat zal afhangen van het aantal inwoners- moet men 27 mensen op een lijst hebben om mee te mogen doen aan de verkiezingen. En verplicht: om en om een vrouw. In totaal doen er 4 partijen mee, dat maakt het een stuk overzichtelijker dan in Nederland.

lekker overzichtelijk, maar 4 partijen...

lekker overzichtelijk, maar 4 partijen…

Voor ons zijn de namen van die partijen een crime.  Waar staat Futur à Die voor, behalve de letterlijke vertaling van  “Toekomst voor Die”? Over de toekomst kun je namelijk heel verschillend denken. Bij deze partij komt onderwijs, cultuur en recreatie op de eerste plaats, daarna gezondheid en sociale activiteiten en dan economische ontwikkeling en werkgelegenheid. Een buurvrouw noemt het een middenpartij, een beetje van dit en van dat, maar eigenlijk is het gewoon extreem rechts..

En dan Poursuivons notre action pour Die. Van zo’n naam snap je toch helemaal niks ? Het is de partij van de zittende burgemeester, rechts dus en die “wil doorgaan met regeren”.  De vorige keer kwam hij onverwacht aan een meerderheid omdat de bevolking de invloed van de communisten helemaal beu was. De socialisten waren een lijstverbinding met die communisten aangegaan. Dat werd dus  afgestraft. Wij hebben het huidige College niet echt kunnen betrappen op beleid voeren. Toch twee pluspunten: De discussie over de rondweg rond Die is van tafel.( Een van de tracés liep dwars over onze camping, met een rotonde…dag camping!).  Toen Die er na de zoveelste discussie alweer niet uitkwam, zette het Departement een forse streep door alle plannen en het gereserveerde geld werd anders besteed. En het tweede punt: met het vorige College hadden we altijd gedoe over de vergunningen. Deze keer worden alle bouwplannen meteen goedgekeurd, zelfs als een tekening niet deugt.

De derde partij heet Une gauche citoyenne pour Die. Wat je er ook van vindt, die naam is tenminste duidelijk : “Een linkse burger voor Die”. Deze club bestaat uit socialisten, communisten en “politieke militanten”. Ze willen een links beleid, met het accent op werkgelegenheid en activiteit en vooral de ontwikkeling van publieke diensten. Bouw meer sociale woningen, maak ontmoetingsplaatsen voor mensen en kleedt pleinen aan, daar creëer je –volgens hen- werkgelegenheid mee.

Alhoewel mijn eigen hart ietsje links van het midden zit, pieker ik er niet over om op de communisten te gaan stemmen. Dus de vierde partij is een aardig alternatief: Pour Die Naturellement. “Voor Die Natuurlijk” is een schitterende naam, omdat het een club van progressieve milieubeschermers is. Wat mij aanspreekt is dat ze de waarde van het toerisme erkennen  in relatie met het milieu. De genoemde rondweg is een mooi voorbeeld. Deze partij had een alternatief plan ingediend: alle knelpunten in het verkeer oplossen op zo’n manier, dat de sfeer van het historisch stadje niet aangetast wordt. Waarom een weg met een geluidswal van 1400 meter aanleggen in Die, terwijl de verkeersdrukte –met name van half juli tot half augustus-  ook te reguleren is met tijdelijk eenrichtingsverkeer. Het plan kostte een vijfde van de andere alternatieven, maar door bureaucratische rompslomp werd het niet in stemming gebracht. Partij Beijlen bestaat hier niet, dus dit is wel een aardig alternatief.

In de eerste ronde kunnen we onze stem nog net uitbrengen voordat we die dag naar Nederland afreizen. Voor de week erna moeten we een volmacht regelen. En dat is niet zo eenvoudig als in Nederland. Ik ga naar de Gendarmerie om te vragen hoe het moet. Daar krijg ik een formulier waarop ik iemand moet invullen die in het kiesregister van Die staat. Dan met mijn paspoort terug naar de Gendarmerie en onder toezicht daar het formulier verder invullen. Met een stempel daarop mag de gevolmachtigde dan voor mij stemmen.

Rien en ik moeten allebei een andere persoon vragen, want hier geldt maximaal 1 volmacht per persoon. Ronselen, zoals in Nederland gebeurt, kan dus niet. Voor goedwillenden is dat lastig, want wij hadden onze buurman van de camping willen vragen. Helaas, hij heeft al een volmacht. We zoeken dus nog even verder.

Na de eerste ronde zijn er 2 partijen over. De bevolking kiest nog een keer en dan kan de winnaar het volledige College vormen. De tweede partij zit ook in de gemeenteraad, maar die slaan nog geen deuk in een pakje boter.

Net als in Nederland is het afwachten wat de uitslag zal zijn. Soms win je en soms niet. Maar als je niet stemt, verlies je zeker.

PS. Hiernaast een foto van de studio-in-wording, met de bouwvakkers in de spiegel…IMG_1484

De tuinkabouter

tuinkabouter-met-kruiwagen_694031Het is al weer jaren geleden dat onze Henri bij de camping een jeu-de-boulesbaan aanlegde. Wijzelf zouden de aanplant verzorgen, maar dat was een tamelijk ondoordachte actie. Zo’n 45 struiken waren rap gekocht, maar toen…Rien en ik namen allebei een spa in de hand en na een kwartier spitten hadden we nog geen fatsoenlijk gat in de kleiachtige grond. Dus belden we Henri en wonder boven wonder kwam hij direct: normaal duurt het een paar weken voor je een afspraak hebt, nu was hij toevallig vrij. Met zijn kraan hapte hij grote gaten in de grond, ik haalde een zak speciale potgrond, samen zetten we de struiken erin en binnen een uur stond alles op zijn plek.

Toen we een paar jaar later “de bult” gingen aanleggen, waren we iets verstandiger. Henri groef met zijn kraan hele banen slechte grond uit en vulde dat met mooie losse aarde weer aan.  Ik ging met de planten aan de slag, zocht ze mooi op kleur bij elkaar en legde ze naast de banen. Inmiddels hadden we via onze leraar Frans een jardinière, een tuinvrouw,  leren kennen. Nathalie zag mijn indeling en maakte meteen een andere. Ik was namelijk even vergeten dat de ene plant groter wordt dan de andere. Het moet gezegd: nog nooit groeiden onze planten zo voorspoedig. Ze onderhield daarna al onze verschillende tuintjes totdat we de camping verkochten.

Die zomer woonden we in een huurhuis en toen we terugkwamen in Die, waren we Nathalie kwijt: ze had inmiddels ander werk gevonden. Maar ze wist wel iemand die wij namens haar konden vragen, Sylvain.

Toen ik opbelde voor het eerste contact kreeg ik iemand aan de lijn met een prachtige warme stem. Op de dag dat we hadden afgesproken kwam er een heel oud autootje het erf op getufd en er stapte een kleine tuinkabouter uit.

De regio Diois heeft nogal wat alternatieve inwoners. Het is alweer jaren geleden dat mensen hier gemakkelijk een uitkering konden krijgen. Daarom kwamen kunstenaars en zwervers massaal naar Die. Tegelijkertijd trok het mensen aan die in de ongerepte natuur op ecologisch verantwoorde wijze wilden leven en werken.  De ene groep is aangepakt met strengere regelgeving, de biomensen krijgen –terecht- alle hulp om hun inkomen zelf te verdienen. Er zijn nog een paar “vaste” zwervers over, die zo’n beetje bij de inboedel van Die horen. Als ze bedelen, doen ze dat wel op een heel vriendelijke manier,  door beleefd te groeten. Deze week zei zo’n vaste gast me dat ie € 200,- kon gebruiken. Ja, ik ook wel. Zijn alcoholverslaving ga ik echter niet subsidiëren.

 Sylvain is indertijd ook vanuit Parijs naar deze regio gekomen, omdat het platteland hem meer trok. In zijn geboortestreek moest hij op jonge leeftijd al werken voor de kost, zonder enige opleiding. Maar het is een slimme man, een autodidact die een brede interesse heeft voor de natuur. Daar leeft hij van en daar leeft hij ook voor. k3992270

Bijna alle mensen die met ons werken trekken een vies gezicht als wij ze ’s middags een kop thee aanbieden. Dat is voor bij het ontbijt en voor kinderen, niet voor echte kerels. Maar Sylvain houdt er wel van. En dan vertelt hij ons over zijn leven, elke keer een stukje.

Zo heeft hij een varkenskop gekregen van een slager. Daar maakte hij paté van en hij vertelt uitgebreid hoe hij dat doet. Het is een proces dat dagen in beslag neemt. De hele kop wordt gekookt in witte wijn, daarna gaat het vel eraf. Dan weer koken, nu met allerlei groenten en kruiden. Vervolgens wordt het vlees eraf gepeld, met de handen, want dan voel je goed of er nog botsplinters inzitten. De hele handel wordt gemalen en dan gaat de paté in potjes. Zijn 50 kilo aan kersen heeft hij op sap gezet, van andere vruchten maakt hij jam en dan gaat hij ruilen met vrienden die andere producten hebben..Hij heeft een uitgebreide “veestapel”, met kippen, konijnen, eenden en duiven, twintig van elk en alles voor eigen consumptie. Voor het slapen gaan controleert hij zijn beesten en of alles wel goed op slot zit. Voor de jonkies heeft hij gemalen graan- meel dus-  nodig, maar dat vindt hij te duur. Daarom maalt hij alles zelf met een machientje.

Sylvain werkt om te kunnen leven, luxe heeft ie niet nodig. En dat merken we. Wij Nederlanders houden van regelmaat en orde, daarom willen we graag een vaste afspraak met hem maken, bijvoorbeeld iedere week op dezelfde middag. Daar doet hij niet aan. In het beste geval kunnen we afspreken voor de volgende week en anders belt hij wel als hij tijd heeft. En op woensdag werken, dat is uitgesloten, dan moet hij met zijn vrouw naar de markt. Ik waardeer het wel, als je zo in het leven staat.

Door zijn levendige ruilhandel met Jan en Alleman bezorgt hij ons gratis verse paardenmest. Onze tuin was jarenlang verwaarloosd. Ed, onze oppasser, is inmiddels al 3x rond geweest om heggen en bomen weer in de vorm te snoeien. Maar Sylvain vond het nu nodig om mest bij de fruitbomen te doen. En dat is dan weer de expert: wij zouden een emmer rondom de stam gooien, hij maakt een cirkel van een meter rondom elke boom vrij van gras en daar gaan dan 3 scheppen van onze sneeuwruimer met mest omheen. Daarna woelt hij het in de grond, met zijn handen. Het werk is nog net niet klaar, als het begint te regenen ( wel goed voor de mest…). Hij stopt, maar is buiten nog zeker een kwartier bezig om alle materialen goed schoon te maken, regen of geen regen.

Tussendoor worden we voortdurend getrakteerd op allerlei levenswijsheden. Zijn vrouw noemt hem PJP, professeur, jardinier et philosophe, professor, tuinman en filosoof. Misschien een wat ongebruikelijke combinatie, maar ze heeft wel gelijk. Hij leert ons veel, over de tuin, de planten, de grond enzovoort.

En toch – vooral vanwege zijn kleine gestalte en zijn prachtige paardenstaartje-  noemen wij hem de tuinkabouter. Niet geringschattend bedoeld overigens, want voor ons is hij uiterst waardevol..

designer-karl-lagerfeld1

De bekende muziekkoepel in Valence

De bekende muziekkoepel in Valence

Als we met een bouwproject bezig zijn gaan we bijna wekelijks naar Valence, enkele reis 70 kilometer, om materialen te kopen Natuurlijk doen we dat liever hier ter plaatse, maar dat is niet altijd mogelijk. Zo heeft de ene zaak in bouwmaterialen de keus uit maximaal 5 soorten tegels en de andere heeft een hele toonzaal vol. Dat laatste lijkt heel aantrekkelijk, maar ze hebben niets op voorraad. Een bestelling kan zomaar 4 weken uitblijven. En soms hebben we die tijd gewoon niet.

Afgelopen zaterdag hebben Nozem en Jojo samen de vloer van de  studio betegeld.  De komende week doen ze de wandtegels van de keuken en de wastafelhoek. Tenminste, als die tegels er zijn. Dus crossen we weer naar de stad. We beginnen in de goedkoopste zaak, maar de keus is er beperkt en het personeelsbeleid waardeloos: veel te weinig mensen die ook niet bereid zijn op een drukke afdeling even bij te springen. Als je dan eindelijk aan de beurt bent  nemen ze de bestelling op en dan staan ze, op weg naar het magazijn, nog pakweg 3 andere klanten te woord. En maar wachten, daar krijg je het heen en weer van.

Deze keer vonden we niks van onze gading, dus we waren rap weer weg..Op naar de volgende winkel, een meubelzaak. Ik wist precies welke fauteuils ik wilde hebben, maar vond ze de vorige keer niet. En nu, ineens, op Internet, zie ik dat ze gewoon op voorraad zijn. We vliegen naar binnen, bestellen en betalen en ik ga later terug om ze op te halen, met mijn eigen autootje. Dan naar de volgende bouwmaterialenzaak. Duurder, maar met een hogere kwaliteit en vooral prettig personeel. Maar liefst 3 mensen staan er om te helpen, de een kijkt in de computer naar de voorraad en de ander haalt de dozen met tegels meteen uit het magazijn. Onderwijl zoekt Rien zijn dingen op de houtafdeling. Daarna kijken we samen naar douchewanden plus een wastafel: die haal ik ook later met mijn auto op. En dan moeten we in vliegende vaart naar het ziekenhuis aan de andere kant van de stad.

Valence, een stad met 65.000 inwoners plus nog eens 65.000 in de nabije omgeving, heeft maar liefst 3 ziekenhuizen.  Le Centre Hospitalier is het algemene ziekenhuis, met alles erop en eraan, zoals bijvoorbeeld een aantal gespecialiseerde afdelingen voor Spoedeisende Hulp. Iedereen kan hier terecht, al moet je je eerst bij een aparte balie inschrijven met de zorgpas plus het bewijs van de aanvullende verzekering. Zonder dat kom je niet verder. En wij buitenlanders hadden als eerste een foto op die pas, zodat ook op die manier misbruik werd uitgesloten..

Verder zijn er 2 privéklinieken, de Clinique Géneral en Clinique Pasteur. Hoe vaak wij al niet voor de verkeerde deur hebben gestaan!  Le Centre Hospitalier wordt in de volksmond namelijk vooral Hôpital Géneral genoemd en dat lijkt wel heel erg op Clinique Géneral.

Onze huisarts stuurt ons bij voorkeur naar de Clinique Pasteur, omdat daar de beste specialisten zitten. Deze artsen hebben een speciaal contract met de ziektekostenverzekeraars. Dat betekent dat 70% van het salaris van de dokter via onze zorgpas meteen geregeld wordt. De rest moeten we zelf voorschieten. De aanvullende verzekering keert dat stuk privé aan ons uit. Wel na 3 maanden wachten en dat is precies de reden dat niet iedereen doorgestuurd wordt naar de priveklinieken.

In de afgelopen 4 maanden zijn we er 4 keer geweest. Twee keer naar de chirurg, gespecialiseerd in handen. Een neuroloog had na uitgebreid onderzoek vastgesteld dat Rien aan 2 handen last had van het carpaartunnelsyndroom. De handenchirurg zei echter na een paar minuten zeer beslist: “Het is een ontsteking en dat kunnen we met een spuit verhelpen”. Die spuit zat er zo in en daarna moesten we zelf met een recept de vloeistof van de apotheek gaan halen en terugbrengen bij de arts. Al na een paar dagen was het effect merkbaar, dus daarna de andere hand ook maar.stock-photo-funny-image-of-a-doctor-listening-to-a-man-s-snoring-through-her-headset-159086513

En 2 keer moest Rien naar de KNO-arts. Ik ben altijd al een moeilijke slaper geweest en Rien begint steeds meer te snurken. Oordopjes in, slapen in de logeerkamer en desondanks geregeld wakker worden… toch maar eens een arts opzoeken. Inmiddels is de diagnose gesteld: poliepen zorgen voor dit ongemak. Een neusspray helpt wel een beetje, maar niet afdoende. Dus de volgende stap is een kleine ingreep, onder verdoving. Daarom moet Rien wel een hele dag in dat ziekenhuis blijven. Maar ik vergezel Rien graag en ga dan de hele dag op de gang kijken naar de jonge honden van die maatschap: wat een mooie mannen! Ja, echt een heel stuk jonger, dus mij zien ze niet staan….

Rien had de laatste keer echt pret met zijn arts. Die had tussen de middag waarschijnlijk net iets te uitbundig getafeld, want bij het onderzoek waren de sporen van alcoholgebruik duidelijk waarneembaar. Kennelijk had hij samen met zijn collega gegeten, want ook de ander kwam bulderend van de lach zijn spreekkamer uit, had praatjes voor tien, riep een volgende patient op en toen die niet meteen reageerde, wees de KNO-arts naar zijn oor: zeker doof….Gelukkig wordt Rien op een ochtend geholpen, dus dan zullen de heren nog geen last hebben van hun alcoholgebruik….

De cabrioletjes, gekocht in het wit

De cabrioletjes, gekocht in het wit

Als ik de volgende keer naar Valence ga om weer een lading materialen te halen, pak ik nog een paar extra winkels mee.Sommige dingen kun je echt niet uitzoeken op Internet. Zoals de fauteuils, Cabriolets genaamd. Met name de zitting van Franse stoelen moet je echt zelf even proberen: die gasten hier zijn meestal een stukje kleiner dan wij en dus zijn de poten lager en de zitting is minder diep. Voor langbenigen zoals wij is dat uiterst ongemakkelijk. En de ligstoelen die we vorig jaar bij het zwembad hebben gekocht, zijn schitterend en ze zitten  heerlijk. Maar op je buik liggen gaat niet. Dus de volgende die ik aanschaf moeten beslist voor 100% verstelbaar zijn. Daarom ga ik eerst kijken, niks kopen, thuis overleggen en dan ophalen. Heen en weer, almaar heen en weer…

Als straks de eerste gasten komen, op 26 april, dan blijven we een hele tijd in die lekker ligstoelen zitten, zeker weten….

Franse lente

Toen we eind 2001 naar Frankrijk vertrokken was ons verteld dat de temperatuur in de winter niet onder de min 5 graden zou komen. Nog geen maand later werd het onverwacht ’s nachts min 16. Mijn prachtige verzameling Fuchsia’s, weggezet in een schuur, was compleet naar de knoppen. Maar dat was beslist uitzonderlijk. Toch maakten we wel meer extremen mee.  In de zomer van 2003 had heel Europa last van een hittegolf en bij ons kwam de  temperatuur op 43 graden. Voor de campinggasten was dat niet echt leuk, maar wij stonden in die periode hele dagen onze 2300 struikjes water te geven. En omdat we helemaal bezweet raakten, werden we ook nog eens lek geprikt door steekvliegjes. Wat een geluk dat dit eenmalig was!

Meestal is de herfst hier redelijk stabiel: droog, zonnig en met aangename temperaturen. Maar op het voorjaar valt echt geen peil te trekken.  Het is net als in Nederland: maart roert zijn staart en april doet wat ie wil. Vaak is het hier in maart al schitterend weer en kun je echt al zonnebaden. Maar vorig jaar was het één lange  natte periode. Dat hadden de Fransen in 30 jaar niet meegemaakt. Het is nu half februari en nog steeds hebben we nauwelijks een echte winter gehad. Komt het nog? Of gaan we ongemerkt de Franse lente in??

Vanaf januari kijk ik regelmatig of de bloembollen al opkomen, ik zou ze letterlijk wel uit de grond willen stampen. En dan ineens ziet Rien zomaar een polletje sneeuwklokjes…De vorige eigenaar van dit huis heeft op de Franse manier wat bollen in de grond gestopt. Dat betekent hier 1 tulp en een paar meter verderop 3 narcissen. En kennelijk dus een paar sneeuwklokjes, dat is echt een zeldzaamheid.. Op ons terrein staat ook de wilde Primula alweer in de bloei. Hoe beter je kijkt, hoe meer je er vindt.

Primavera

Primavera

Maar om echt in de voorjaarsstemming te komen heb ik Narcissen gekocht voor op ons terras. En zo warm is het al: de bijen vliegen af en aan. Dit betekent dat de temperatuur overdag boven de 16 graden is.  Blijft het zo??  Volgens de –meestal zeer betrouwbare-  weersvoorspellingen wel. Ik kijk eens op Internet. En dat begint al goed:Blazen de muggen in februari alarm,

houdt dan in maart de oren warm.

of deze:

Komt februari met goed weer,

dan vriest het in het voorjaar des te meer.

Of is dit waar?

Ligt de wind in februari stil,


dan komt hij zeker in april.

Nou, dan zitten we goed: we hebben ondanks de zonnige dagen best veel wind.

IMG_1465

Hoe dan ook, het duurt nog even voor het echt voorjaar is.  Volgens Wikepedia begint de astronomische lente als de dag en nacht even lang zijn, en dat is rond 20 maart. Om praktische, maar ook klimatologische redenen begint de  meteorologische lente op een vaste datum op 1 maart op het noordelijk halfrond en op 1 september op het zuidelijk halfrond.

Nou, ik richt me dan maar op 1 maart, dat is al tenminste al snel….

We gaan daarmee de mooie tijd van het jaar tegemoet. Niet alleen qua weer en temperatuur, ook het nieuwe toeristenseizoen staat voor de deur. Onze eerste gasten komen op 26 april aan en op 20 mei moet ook de studio echt bewoonbaar zijn. Dat  werk ligt mooi op schema, zelfs als we alles alleen zouden moeten doen, is er nog genoeg tijd. Toch is het prettig dat de boys ons regelmatig helpen. Er is in de beginfase veel werk te doen waar je nooit iets van terugziet, zoals de vloer egaliseren of het stuken van de muren en het plafond. Nu dat klaar is, begint het leuke werk. Terwijl de Portugezen het betegelen en het verfwerk nog af moeten maken, kan Rien al beginnen met de lambrisering. En het wordt tijd om onze Henri in te plannen voor de buitenwerkzaamheden.

Wij en de gasten hebben het afgelopen jaar genoten van ons zwembad, maar het ligt pal in de zon. Dat is  heerlijk, maar een beetje schaduw erbij is nog fijner en ook beter voor het lijf. Dus moet hij er 2 bomen planten. Dan een paar lekkere ligstoelen eronder…ik zie het voor me. Verder moet Henri een terras bij de studio maken. Hij heeft niet alleen de grote machines voor dat werk, maar als tuinarchitect ook leuke ideeën. En die kan ik wel gebruiken. Zo wil ik daar een paar bakken met bloemen, kruiden en groente.

Het afgelopen jaar was mijn “echte” moestuin niet zo’n succes. Ik had wel een slim idee, dat dacht ik tenminste: aardappelen poten met de bollenplanter. Maar de aardappeltjes vonden hun weg niet in de keiharde grond, dus oogstte ik in de herfst een soort radijs i.p.v een aardappel. En mijn buurman zei me al dat ik op het verkeerde moment had gezaaid, want ik hield geen rekening met de stand van de maan. Flauwekul, dacht ik, maar hij kreeg gelijk. Geen enkele pompoen kwam op en de courgettes moest je ook met een vergrootglas zoeken.  Dat moet dus anders, maar hoe? Dat gaat Henri me hopelijk vertellen.

Hij moet ook een nieuwe parkeerplaats maken. Pas toen vorig jaar de werkzaamheden in de gîte vorderden, zagen we hoe mooi het uitzicht daar was. Dan moet je er geen auto’s voor parkeren, dat is een beetje zonde. Maar dat is allemaal werk voor hem, wij zijn dan alleen opperman en oppervouw. En genieten dan van de Franse lente….

PS. De informatie over de studio Justin op onze website is alleen te openen met een code.  Meer weten? Stuur me privé even een mailtje….

IMG_1461

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 196 andere volgers